شاید حیات قبل از تشکیل سیارات سنگی، آغاز شده است!

بیگ بنگ: حیات چگونه به زمین رسید؟ محققان می‌گویند حیات در منظومه‌شمسی قبل از شکل‌گیری ِ تمام سیارات وجود داشته است. سال‌های ابتدایی منظومه شمسی رازی است که هنوز کشف نشده، اما حتی وقتی هنوز هیچ سیاره‌ای در این منظومه وجود نداشته، آیا وجود داشتن حیات ممکن است؟

life started on Earthبه گزارش بیگ بنگ، “لیندی الکینز تانتون” دانشمند علوم سیاره‌ای، از دانشگاه ایالتی آریزونا، در کنفرانسی در دانشگاه کالیفرنیای برکلی، ادعا کرد که قبل از به اتمام شکل‌گیری سیارات منظومه‌شمسی، در این منظومه حیات وجود داشته است. وی اشاره کرد که حتی وقتی منظومه‌شمسی هنوز در حال شکل گرفتن بود، سیارک‌ها حاوی تمام ترکیبات لازم برای شکوفایی حیات بودند. این امکان وجود دارد که شرایط مطلوب و معتدل در این سیارک‌ها تا میلیون‌ها سال وجود داشته و همین باعث توسعۀ حیات شده باشد.

سیارک‌ها اجزای اصلی سیارات هستند. این امکان وجود دارد که این اجرام کوچک حتی وارد سیاراتی مانند زمین شده باشند تا بذر حیاتی که در خود داشتند را روی سیارات بپاشند. مهم‌تر از همه، تحقیقات قبلی این نظریه را ارائه داده‌اند که سنگ‌های فضایی با سقوط روی زمین، عناصر حیات‌بخش را به زمین آورده‌اند.

الکینز تانتون توضیح می‌دهد: «برخوردهای فاجعه‌انگیزی که موجب شده سیارک‌ها یا به پلاسما تبدیل شوند یا در غیر این صورت تمام چیزهایی که ایجاد شده بوده را دگرگون کنند، شامل تمام سیارک‌ها نمی‌شود. بعضی چیزها- مثلا مانند چلیابینسک- از سطح سیارۀ معتدل حمایت می‌کنند.»

عناصر اصلی حیات

الکینز تانتون و همکارش استفن وست، و دانشجویش در دانشگاه ایالتی آریزونا، امکان پدیداری حیات از اجرام کیهانیِ کوچکتر را بررسی کردند. هر سه ترکیب حیات، یعنی آب مایع و مولکول‌های آلی و انرژی، در سیارک‌ها وجود داشت. بعنوان مثال، انفجار رادیواکتیو ذرات در سیارک‌ها می‌تواند منبع گرمایی را به وجود بیاورد که می‌تواند موجب تولید آب مایع و محیط قابل سکونت روی اجرام سنگی شود. این محیط‌ها می‌توانند میلیون‌ها سال باقی بمانند، که مدت واقعا زیاد و خوبی برای پدیداری حیات می‌باشد.

البته الکینز تانتون می‌گوید تیم او نمی‌گویند که حیات روی زمین از سیارک‌ها نشات گرفته، اما می‌گوید این امکان نیز وجود دارد. همان طور که وی توضیح می‌دهد، این مسئله‌ای فکری و استدلالی است که ارزش توجه دارد، زیرا حتی بررسی این احتمال می‌تواند دانش جدیدی در مورد مراحل اولیۀ شکل‌گیری منظومه شمسی در اختیار ما قرار دهد.

earthالکینز تانتن می‌پرسد: «آیا واقعا ممکن است حیات از سیارک‌ها به وجود آمده باشد؟ آیا در شهاب‌سنگ‌هایی که ما آنها را نمی‌شناسیم شواهدی برای حیات وجود دارد؟ و اگر چنین باشد، حیات چگونه در سراسر منظومه‌شمسی گسترش یافته است؟- و دیگر پیامدهای بی‌جواب این احتمال گیج کننده است.» سیارک‌ها بعنوان اجزای اصلی سیارات، اجرام ِ کیهانی منحصر به فردی هستند که دانشمندانی مانند الکینز تانتون توجه و علاقۀ خاصی به آنها دارند. الکینز تانتون در مأموریت ناسا برای بررسی سیارک فلزی Psyche نیز نقش عمده‌ دارد.

فضاپیمای افق‌های نو ناسا در ماه مارس با سیارک اولتیما تولی در کمربند کوپیر ملاقات کرد. این جرم سنگی که به خوبی حفظ شده و دست‌نخورده است، بهترین فرصت برای مطالعۀ یک سیارک را برای محققان فراهم کرد. علاوه بر بسیاری از ویژگی‌های دیگر اولتیما تولی، ویژگی سطح آن شاهدی بر وجود متانول، یخ آبی، و مولکول‌های آلی است. این مأموریت می‌تواند دری به روی اخترشناسان بگشاید تا سیارک‌ها را بهتر درک کنند و در نتیجه به حیات اولیه در منظومه شمسی نیز پی ببرند.

ترجمه: زهرا جهانبانی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: techtimes.com

در ماه هم زلزله می‌آید

بیگ بنگ: طبق یک پژوهش جدید، ماه نزدیک‌ترین “ماهواره طبیعی” زمین هنگامی که سرد و منقبض می‌شود قادر به تولید لرزه‌های شدیدی است.

lro moonquakesبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، دانشمندان دریافته‌اند که کره ماه در هنگام سرد شدن منقبض می‌شود و این اتفاق احتمالاً موجب شکسته شدن بخش‌هایی از پوسته این قمر شده و در نتیجه ماه‌لرزه‌های شدیدی اتفاق می‌افتد. دانشمندان در راه رسیدن به این نتیجه از اطلاعات به دست آمده از ابزارهای عصر آپولو استفاده کردند که توسط فضانوردانی که قدم به ماه گذاشتند نصب شده است. همچنین داده‌های زیادی توسط مدارگرد قمری ناسا(LRO) به دست آمد.

مجموعاً پنج لرزه‌نگار توسط فضانوردان آپولو ۱۱، ۱۲، ۱۴، ۱۵ و ۱۶ بر روی سطح ماه قرار داده شد. این لرزه‌نگارها پیش از آن که در سال ۱۹۷۷ از کار بیافتند ۲۸ ماه‌لرزه را با موفقیت ثبت کردند که احتمالاً ناشی از اصطکاک در گسل‌های ماه بوده است. ماه‌لرزه‌هایی که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ ثبت شدند سطح ماه را با قدرتی برابر با دو تا پنج ریشتر در زمین لرزاندند.

محققان این مطالعه جدید الگوریتمی را توسعه دادند که به آنها اجازه می‌دهد تا مرکز این لرزه‌ها را دقیقاً مشخص کنند. مشخص شد که مرکز ۸ ماه‌لرزه در عمق ۳۱ کیلومتری در ناحیه گسل‌های رانشی بوده است. این ساختارهای چشمگیر که از لحاظ ظاهری شبیه به صخره‌ها در زمین هستند می‌توانند کیلومترها طول و هزاران متر ارتفاع داشته باشند.

lro moonquakesگسل‌های رانشی زمانی ایجاد می‌شوند که درون ماه سرد شود. در این هنگام پوسته شکننده ماه می‌شکند و قسمت‌هایی از آن جابجا می‌شود. تاکنون حدود ۳۵۰۰ عدد از این گسل‌ها توسط مدارگرد ناسا کشف شده است. نزدیکی نسبی ماه‌لرزه‌ها به گسل‌ها نشان می‌دهد که آنها به جای اثر برخورد سیارک‌ها به وسیله فعالیت درونی ماه به وجود آمده‌اند.

از هشت ماه‌لرزه‌ای که نزدیک به گسل‌های رانشی رخ داده‌اند، شش تای آنها زمانی اتفاق افتاده‌اند که ماه در دورترین فاصله مداری خود با زمین قرار داشته است. این نقطه که به نام نقطه اوج شناخته می‌شود، دوره‌ای است که در آن جاذبه زمین بیشترین تأثیر یا فشار را در ساختار ماه ایجاد می‌کند.

lro moonquakes“توماس واترز” نویسنده اصلی این مقاله و دانشمند ارشد در مرکز مطالعات زمین و سیاره در مؤسسه اسمیتسونیان در واشنگتن گفت: ما فکر می‌کنیم احتمالاً این هشت زلزله به واسطه گسستگی‌های ناشی از ایجاد فشار و نیروهای جزر و مدی ایجاد شده است.

تصاویر LRO نشان می‌دهد که ماه هنوز فعال است. به عنوان مثال، لکه‌های روشنی در نزدیکی گسل‌های ماه مشاهده می‌شوند که پس از مدتی تغییر می‌کنند.”نیکلاس شمر” استادیار زمین شناسی در دانشگاه مریلند می‌گوید: این یافته‌ها برای من بدین معنی است که ما باید به ماه بازگردیم. ما از مأموریت‌های آپولو بسیار آموختیم، اما آنها خیلی سطحی کار کردند. با شبکه‌ای بزرگ‌تر از لرزه‌نگارهای مدرن می‌توانیم پیشرفت‌های بزرگی در درک ماه داشته باشیم. این مطالعه در مجله Nature Geoscience منتشر شده است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: newatlas.com

سیارات منظومه‌شمسی چگونه می‌چرخند؟

بیگ بنگ: سیارۀ مورد علاقه‌تان چگونه می چرخد؟ آیا با سرعت به دور یک محور تقریبأ عمودی می چرخد یا افقی یا رو به عقب؟ این ویدئوی برجسته نحوۀ چرخش هر هشت سیاره در منظومه‌شمسی را بصورت انیمیشن نشان می دهد تا چرخش پهلو به پهلوی آنها را برای مقایسۀ آسان به تصویر کشد.

در این ویدئوی تایم لپس، یک روز بر روی زمین – یک چرخش زمین – فقط حدود چند ثانیه طول می کشد. مشتری با بیشترین سرعت گردش می‌کند، در حالیکه سیاره ناهید نه تنها با آهسته‌ترین سرعت می چرخد (می توانید ببینید؟) بلکه رو به عقب گردش می کند. سیارات سنگی داخلی در بالا، در نخستین دوران منظومه‌شمسی تحت برخوردهای شدیدی قرار گرفتند که باعث تغییر مسیر چرخششان شد. علت اینکه چرا سیارات چرخش می کنند و شیبدار می شوند هنوز موضوع تحقیق است و بینش‌های زیادی از مدل‌سازی کامپیوتری مدرن و اکتشاف و تحلیل اخیر صدها سیاره فراخورشیدی بدست آمده است: سیاراتی که به دور ستارگان دیگر می چرخند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

درخشش یک ستاره پر نور

بیگ بنگ: در این تصویر یکی از درخشان‌ترین ستارگان آسمان دیده می شود که تقریبا ۱۰ برابر جرم خورشید ما را دارد و به طور میانگین ۱۵ هزار برابر درخشان‌تر است.

RSPuppis Hubble rbaدر واقع، ستارۀ آر اس-سگان تازی یک ستاره متغیر قیفاووسی است، گروهی از ستارگانی که روشنایی‌شان برای برآورد فواصل تا کهکشان‌های نزدیک بعنوان یکی از نخستین مراحل پله‌های نردبان فاصلۀ کیهانی بکار برده می شود. از آنجاییکه این ستاره طی یک دورۀ ۴۰ روزه می تپد، تغییرات منظم روشنایی آن درون سحابی پیرامونش نیز با تاخیر زمانی (پژواک نور) قابل رویت است. اخترشناسان با استفاده از اندازه‌گیری‌های تاخیر زمانی و اندازۀ زاویه‌ای سحابی و سرعت شناخته شدۀ نور، می توانند تا فاصلۀ این ستاره تا زمین را محاسبه کنند که برابر با ۶۵۰۰ سال نوری میباشد، البته با یک خطای مثبت یا منفی ۹۰ سال نوری. یک دستاورد تاثیرگذار برای ‌اخترشناسی، فاصلۀ اندازه‌گیری شده با پژواک بود که درخشش حقیقی آر اس-سگان تازی را مشخص می کند. دیگر ستارگان متغیر قیفاووسی دانش ما از کهکشان‌های ماورای کهکشان راه شیری را بالا می برند.

سایت علمی بیگ بنگ/ منبع: apod

شناسایی پنج موج گرانشی جدید

بیگ بنگ: دانشمندانی که به دنبال امواج گرانشی هستند، دریافتند که جهش‌های موجود در فضا-زمان از ۵ برخورد احتمالی حکایت دارد. در یکی از این موارد، سیاهچاله‌ای را می بینیم که در حال بلعیدن یک ستاره نوترونی است.

black hole and proton starدر این عکس مفهومی، نشان دهنده یک سری رویدادهایی است که در زمان ِ بلعیده شدن یک ستارۀ نوترونی توسط سیاهچاله اتفاق می افتد. در نتیجه، انفجارهای پرتو گاما به وقوع می پیوندد. با بکارگیری آشکارسازهای پیشرفته، رویدادهای موج گرانشی به طور متداول شناسایی می شوند.

به گزارش بیگ بنگ، «رصدخانه موج گرانشی تداخل سنج لیزری» از جهش‌های کوچک در فضا-زمان برای یافتن آن دسته از امواج گرانشی استفاده می کند که از برخوردهای میان اجرام کیهانی با فاصله چند میلیارد سال نوری از زمین، پدید آمده‌اند. در گذشته، امکان بررسی چنین رویدادهایی از زمین غیرممکن بود، اما بروزرسانی‌های تازه‌ای که در آشکارساز لایگو(LIGO) انجام شده، این فرصت را به دانشمندان داده تا رویدادهای امواج گرانشی را تقریبا به صورت هفتگی ثبت کنند.

لایگو توانست ۵ برخورد را در یک ماه ثبت کند

در آغاز ماه آوریل ۲۰۱۹، دانشمندانی که در لایگو مشغول به کار هستند، فاز سوم مشاهدات این رصدخانه را کلید زدند. آنها با استفاده از دو محل شناسایی در واشنگتن و لوئیزیانا به همکاری با مرکز شناسایی ویرگو در اروپا پرداختند و خیلی زود، طیفی از برخوردهای کیهانی را در طول یک ماه کشف کردند. در مجموع، ۵ نامزد موج گرانشی بالقوه در ماه آوریل ۲۰۱۹ به ثبت رسیده است. این تعداد تقریبا نصف همه مشاهدات قبلی (۱۱ مورد) است. سه مورد از این رویدادها به برخورد سیاهچاله‌ها مربوط می شود، اما دو مورد آخر قدری برای اخترشناسان نادر هستند: یکی که به ادغام ستاره نوترونی در فاصله ۵۰۰ میلیون سال نوری از زمین مربوط است و دیگری سیاهچاله‌ای است که یک ستاره نوترونی را در فاصله ۱٫۲ میلیارد سال نوری از زمین می بلعد. همۀ این سیگنال‌ها که LIGO و Virgo شناسایی کرده‌اند، باید در تجزیه و تحلیل‌های بعدی مورد تایید نهایی قرار بگیرند.

EC LIGO featعصر تازه‌ای در مشاهده امواج گرانشی

اگرچه این مشاهدات از جمله دستاوردهای ارزشمند در اخترشناسی هستند، اما این تازه اول کار است چرا که دانشمندان بطور پیوسته در حال ارتقای لایگو هستند تا برخوردهای دورتر را شناسایی نمایند. «سالواتوره ویتاله» محقق در رصدخانه لایگو در MIT در یک مصاحبه بیان کرد: «هیجان‌انگیزترین نکته درباره شروع فاز سوم مشاهدات این است که هر ماه منتظر شناسایی رویدادهای جدید هستیم. لذا شرایط برای انجام آزمایش‌های مختلفی که مستلزم شناسایی‌های دقیق و شفاف هستند، فراهم می آید.»

در فرایندهای شناسایی امواج گرانشی در آینده، میتوان ابرنواخترهای دوردست و حتی سیگنال‌هایی که از ستاره‌های نوترونی نشات می گیرند را پیدا کرد. محققان سیستمی را هم راه‌اندازی کرده‌اند تا مردم را در جریان اتفاقات و شناسایی‌های جدید بگذارند. اکنون علاقمندان به اخترشناسی می توانند بصورت آنلاین اطلاعات خوبی را درباره این پروسه بدست بیاورند.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع:

احتمالا جو پلوتو دچار فروپاشی می‌شود

بیگ بنگ: سفر به پلوتو به عنوان کوچکترین، دورترین و یخ‌زده‌ترین سیاره کوتوله در کل منظومه‌شمسی کار آسانی نیست. نه تنها پلوتو در سال ۲۰۰۶ از فهرست رسمی سیارات در منظومه شمسی خارج شد، بلکه اکنون دانشمندان «فروپاشی جوی» را نیز به تهدیدات معروفترین سیاره کوتوله در کهکشان اضافه کرده‌اند.

b oبه گزارش بیگ بنگ، گروهی از دانشمندان تغییرات فصلی در فشار سطحی پلوتو را در حین گرفتگی‌های ستاره‌ای از روی زمین دنبال کرده‌اند؛ این گرفتگی‌ها زمانی رخ می‌دهند که یک شی کیهانی بر سر راه نورِ ناشی از زمین از یک منبع دوردست قرار گیرد. محققان با تحلیل طریقۀ انسداد نور ستاره توسط سیاره کوتوله توانستند جزئیات بیشتری دربارۀ جو پلوتو کشف کنند.

یافته‌های جدید نشان می‌دهد که جو این سیاره به احتمال زیاد در آیندۀ نزدیک یخ زده و فروپاشی می‌شود. اندرو کول، اخترشناس دانشگاه تاسمانیا گفت: «توانستیم مدل‌های فصلی از پلوتو و طریقۀ واکنش آن به تغییرات مقدار نور خورشید در هنگام چرخش آن به دور خورشید بسازیم.» پلوتو از قبل بعنوان سردترین سیاره کوتوله در منظومه‌شمسی شناخته شده بود، اما این گروه کشف کرد این سیاره در فصل‌های خاصی می‌تواند به حدی سرد شود که نیتروژن در خارج از جو یخ بزند، یعنی وقتی پلوتو در زمستان نیمکره شمالی در دورترین نقطه نسبت به خورشید قرار دارد.

کول ادامه داد: «فشار جوی در سه دهۀ گذشته سه برابر شده اما از آنجاییکه این سیاره کوتوله گردش می‌کند، مدل ما نشان می‌دهد که بیشتر جو فشرده خواهد شد و هیچ چیزی باقی نخواهد ماند. پیش‌بینی‌های ما نشان می‌دهد که تا سال ۲۰۳۰ جو این سیاره یخ زده و تقریبأ کل سیاره ناپدید خواهد شد.»

فروپاشی جوی پلوتو اتفاق خواهد افتاد

برای پلوتو با مدار طویل شده و شیبداری که دارد ۲۴۸ سال زمینی طول می‌کشد تا به دور خورشید گردش کند. از سال ۱۹۸۹، وقتی این سیاره کوتوله به بیشترین فاصله تا خورشید رسید، دائمأ عقب‌نشینی کرد و دمایش افت پیدا کرد.

plutos north stick nasaمشاهدات قبلی نشان داد که فشار جوی پلوتو در واکنش به افت دمایش کاهش پیدا نکرد. در عوض، فشار جوی شروع به افزایش کرد و دانشمندان را خیلی شگفت‌زده کرد. تحقیق جدید به این سئوال پاسخ می‌دهد که چرا پلوتو از خورشید دورتر شده‌ است اما قطب شمال در این نقطه از مدارش در معرض نور خورشید قرار دارد. این امر بدین معناست که کلاهک یخی نیتروژن در حال تبدیل شدن به گاز است.

اگرچه، مدلسازی جدید آب و هوای جو سیاره کوتوله پیش‌بینی می‌کند که اوضاع خیلی زود تغییر خواهد کرد. همانطور که پلوتو از خورشید دورتر و دورتر می‌شود، نور ضعیف‌تر شده و برای گرم کردن قطب جنوب این سیاره کافی نخواهد بود.

در نهایت، جو آن دچار فروپاشی شده و در سطح یخ می‌زند. اگر پلوتو یخ بزند، خیلی درخشان‌تر به چشم می‌خورد و نور خورشید به طور شدیدتر در نیتروژن یخ‌زده بازتاب پیدا می‌کند. هرچند، سطح پلوتو پنهان شده و دفن می‌شود. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Astronomy Astrophysics منتشر می شود.

ترجمه: سحر الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: techtimes.com

آسمان‌های تاریک شب را روشن می‌کنند

بیگ بنگ: آیا تاکنون یک آسمان شب واقعأ تاریک را تجربه کرده‌اید؟ یک ویژگی رایج و حیرت‌آور کمان درخشان ِ کهکشان راه شیری است که از افق تا افق امتداد دارد. اگر در یک شهر بزرگ یا در نزدیکی آن زندگی می کنید، ممکن است با این پدیده آشنایی نداشته باشید، زیرا نورهای شهر فقط به شما اجازه می دهند تا ماه و چند ستاره را تماشا کنید.

TotnBefore Daiهرچند، امروز که روز بین‌المللی نور یونسکو است، اتحادیۀ اخترشناسی از مردم می خواهد تا با خاموش کردن چراغ‌ها، آسمان شب را روشن کنند تا بهتر آن را ببینند و در آینده آلودگی نوری را بهتر کاهش دهند. عکس پایین یک پانوراما با چهار نوردهی است که با یک دوربین دیجیتال و از یک مکان یکسان گرفته شده و نشان می دهد وقتی مردم ِ روستای کایهوکا در چین تصمیم گرفتند چراغ‌هایشان را خاموش کنند، چه اتفاقی افتاده است.

TotnAfter Dai در عکس اول ستاره‌ شباهنگ(سمت چپ مرکز) و ستاره ابط الجوزا دیده می شوند، در حالیکه در عکس بعدی هزاران ستاره همراه با کمان کهکشان راه شیری به چشم می خورند. بشر برای هزاران سال در زیر آسمان تاریک شب می زیست و ارتباط با آن هم برای میراث طبیعی و هم میراث فرهنگی اهمیت دارد.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

آیا زمان خیلی سریع سپری می‌شود؟

بیگ بنگ: گاهی اینطور به نظر می رسد که زندگی از ما جلو میزند. در هنگام کودکی، زمان به آرامی و خوشی سپری می شود. زمان زیادی را صرف مسافرت و تعطیلات تابستانی می کنیم و گویی این لحظات تا ابد ادامه دارد. اما در بزرگسالی، گویی زمان با سرعت ترسناکی در حال گذر است؛ طوری که تعطیلات عید نوروز و سالروز تولد انسان‌ها خیلی زود از راه می‌رسد. اما شاید درست نیست چنین احساسی داشته باشیم.

accelerating clockبه گزارش بیگ بنگ، تجربه ما از زمان، متغیر است؛ در برخی شرایط تسریع شده و در برخی شرایط هم به کُندی می گذرد. حتی حالت‌های تغییر یافته‌ای از آگاهی نیز وجود دارد (مثلا هنگامیکه داروهای توهم‌زا استفاده می کنیم؛ شرایط دلخراش و تکان دهنده‌ای تجربه می کنیم؛ یا زمانیکه قرار است ورزشکاران وارد بازی شوند.). در چنین شرایطی، به نظر می رسد که زمان به کندی سپری می شود.

پس شاید با درک فرایندهای روانی ِ دخیل در تجارب مختلف ما از زمان بتوانیم زمان را قدری کُندتر کنیم. “استیو تایلور” استاد ارشد روانشناسی دانشگاه لیدز بکت در کتاب خود با عنوان «استفاده از زمان»، چندین قانون پایه برای «زمان روانشناسی» پیشنهاد داده که اکثر افراد آنها را تجربه می کنند. بر همین اساس، همزمان که سنّ مان بالا می رود، احساس می کنیم زمان زودتر می گذرد. دیگر اینکه، وقتی در محیط‌های جدید پا می گذاریم یا تجارب جدید بدست می آوریم، اِنگار زمان کُند می گذرد. این دو قانون تحت تاثیر یک عامل قرار دارند: رابطه میان تجربه ما از زمان و مقدار اطلاعاتی که ذهن‌مان پردازش می کند. هرچه مقدار اطلاعات ورودی به مغز ما بیشتر باشد، زمان به همان میزان کُندتر خواهد گذشت. شاید به همین دلیل است که زمان برای کودکان خیلی کند سپری شده و با افزایش سن، عکس این قضیه روی می دهد.

برای کودکان، جهان جای بسیار زیبا و شگفت‌انگیز و مملو از تجارب جدید و حس تازه است. اما وقتی بزرگتر می شویم، تجربه‌های کمتری داریم و دنیای پیرامون‌مان آشناتر می شود و چیز خیلی تازه‌ای برای عرضه ندارد. حساسیت خود را به تجربه‌هایمان از دست می دهیم، یعنی اطلاعات کمتری را پردازش می کنیم و گویی زمان تسریع می یابد. عامل تاثیرگذار دیگر، شاید جنبه «نسبی» باشد؛ یعنی وقتی بزرگتر می شویم، هر بازه زمانی بخش کوچکی از زندگی ما را بعنوان یک کُل تشکیل میدهد.

Timeflies اینطور استنباط می شود که وقتی انسان در محیط‌های ناآشنا قرار می گیرد، تجربه‌اش از زمان بسط می یابد، زیرا در چنین وضعیتی است که مغز به پردازش مقدار زیادی از اطلاعات می پردازد. وقتی به یک کشور خارجی سفر می کنید، حساسیت بسیار زیادی به محیط اطرافتان دارید. همه چیز ناآشنا و تازه است؛ پس دقت بیشتری به خرج داده و اطلاعات زیادی را وارد مغز می کنید.

وقتی در یک دوره آموزشی شرکت می کنید، دقیقا همین تجربه را دارید و به همراه گروهی از انسان‌های غریبه به یادگیری چیزهای جدید مشغول می شوید. به نظر می رسد که اگر در خانه می ماندید و فعالیت‌های عادی روزمره‌تان را انجام می دادید، زمان بیشتری می کردید. تمامی اینها به یک سری پیشنهادات ختم می شود که میتوانیم با استفاده از آن تجربه‌مان را از زمان گسترش دهیم. در ابتدا، چون می دانیم که آشنا بودن با انسان‌ها و محیط، باعث سپری شدن سریع‌تر زمان می شود، میتوانیم با قرار دادن خودمان در شرایط و محیط‌های جدید، زمان را کُندتر کنیم. مثلا با سفر به مکان‌های جدید، به چالش کشیدن خود با کارهای جدید، آشنایی با آدم‌های جدید، دادن اطلاعات جدید به مغز، تجربه مهارت‌ها و سرگرمی‌های جدید و غیره. این کارها باعث می شود مغزمان اطلاعات بسیار زیادی را برای پردازش داشته باشد.

در ثانی، ما میتوانیم آگاهی‌مان را نسبت به تجربه‌ها افزایش داده و زمان را کُندتر کنیم. مفهوم «ذهن‌آگاهی» به این معنی است که به حواس‌مان را کاملا معطوف کاری کنیم که در حال انجامش هستیم؛ به آنچه می بینیم، به آنچه احساس می کنیم؛ به آنچه بو می کنیم و غیره. لذا از افکارمان فاصله می گیریم. ذهن‌آگاهی به ما می گوید که با احساس و تجربه‌مان زندگی کنیم، نه با ذهن‌مان. ذهن‌آگاهی رویکرد متفاوتی برای پرهیز از وضعیت آشنایی است. این مفهوم نَه با جستجوی تجارب جدید، بلکه با تغییر نگرش نسبت به تجارب تحقق پیدا می کند.

gettyبرای مثال، وقتی اول صبح دوش می گیرید، به جای اینکه به ذهن‌تان اجازه دهید دربارۀ کارهایی که قرار است آن روز انجام دهید، بیندیشد یا چیزهایی که شب گذشته انجام دادید، سعی کنید به اینجا و اکنون توجه داشته باشید؛ به حسی که آب در اثر برخورد به بدنتان و پایین آمدن از آن ایجاد می کند، توجه نمایید؛ به حس تمیزی و گرمایی که آب ایجاد می کند، به دقت توجه کنید. وقتی از سر کار برمیگردید یا در قطار یا اتوبوس هستید، به جای اینکه به مشکلات کاری و دغدغه‌هایتان بیندیشید، به بیرون از خودتان توجه کنید. به آسمان، خانه‌ها و ساختمان‌هایی که در حین عبور می بینید، بطور عمیق توجه کنید.

با این کار درخواهید یافت که چیزهای زیادی وجود دارد که می توانید با اندیشیدن به آنها لذت ببرید و جنبه‌های تازۀ آنها را کشف کنید. ذهن‌آگاهی باعث افزایش مقدار اطلاعاتی می شود که ذهن میخواهد آنها را پردازش کند. با این دیدگاه، نیازی نیست زمان را بعنوان دشمن خود بدانیم. تا قسمتی این امکان هست که تجربه‌مان از گذر زمان را درک و کنترل کنیم.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: theconversation.com

یک کهکشان مارپیچی با شکوه

بیگ بنگ: کهکشان مارپیچی NGC 4921 چقدر از ما فاصله دارد؟ محاسبات نشان می دهد که این کهکشان حدود ۳۱۰ میلیون سال نوری با زمین فاصله دارد، اما اندازه‌گیری دقیق‌تر با بهره‌گیری از سرعت ِ دور شدن آن می تواند به محققان کمک کند تا سرعت انبساط کیهان را بهتر تشخیص دهند.

NGC HubbleShatzبه منظور این هدف تاکنون تصاویر بسیاری توسط تلسکوپ فضایی هابل برای شناسایی نشانه‌ای ازستارگانی به نام متغیر قیفاووسی که نوعی خط کشی کیهانی هستند گرفته شده است. از آنجایی که NGC 4921 یکی از اعضای خوشۀ کهکشان‌های کما میباشد، تصحیح این فاصله می تواند تخمین بهتری از فاصله یکی از بزرگترین خوشه‌های نزدیک در جهان محلی را تعیین کند. این کهکشان مارپیچی باشکوه NGC 4921 با نام غیررسمی کهکشان کم خون(anemic) نامیده می شود فقط بدلیل سرعت کم آن در شکل‌گیری ستاره‌ها و روشنایی پایین سطح آن.

آنچه در تصویر بالا مشاهده می کنید: از مرکز، هسته درخشان، یک نوار درخشان مرکزی، حلقه برجسته از گرد و غبار تاریک، خوشه‌های آبی ستاره‌های تازه شکل گرفته، چندین کهکشان همدم کوچک‌تر، کهکشان‌های غیر مرتبط دور دست و ستارگانی که در کهکشان راه شیری قرار دارند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

نظریه ماده تاریک هاوکینگ اصلاح شد!

universeبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، یکی از نظریه‌های کلیدی استیون هاوکینگ در مورد سیاهچاله‌ها توسط داده‌های یک تلسکوپ فوق‌العاده قوی، تا حدودی تضعیف شده است! محققان ژاپنی‌هابتازگی با استفاده از تلسکوپ‌های قدرتمند تصاویر شگفت‌انگیزی از آسمان شب ثبت کرده و موفق به دریافت شواهدی شده‌اند که نشان می‌دهد “ماده تاریک” از سیاهچاله‌های کوچک قدیمی تشکیل شده است.

هاوکینگ و برخی از همکارانش در دهه ۱۹۷۰ میلادی استدلال کردند که “بیگ بنگ” ممکن است از سیاهچاله‌های کوچک بسیاری که هر کدام به اندازه یک پروتون هستند، ایجاد شده باشد. پروتون‌ها کشش گرانشی زیادی بر روی دیگر اجرام کیهان دارند. تئوری دانشمندان ژاپنی به توضیح ایده “ماده تاریک” یا پدیده‌ای که باعث می‌شود همه اجسام در جهان ما، تحت تأثیر نیروهای نامرئی، بچرخند و یا حرکت کنند، می‌پردازد. “ماساهیرو تاکادا” و تیم او در “مؤسسه فیزیک و ریاضیات کاویلی دانشگاه ژاپن” (IPMU) از دوربین دیجیتال” The Hyper Suprime-Cam ” در”تلسکوپ سوبارو” در هاوایی برای جستجوی این “سیاهچاله‌های اولیه” اسرارآمیز استفاده کردند تا نظریه هاوکینگ را مورد بررسی قرار دهند.

سیاهچاله‌های اولیه یک طبقه صرفاً فرضی از سیاهچاله‌ها هستند و اعتقاد بر این است که مدت کمی پس از “بیگ بنگ “شکل گرفته‌اند. بر طبق یک نظریه که استیون هاوکینگ در سال ۱۹۷۲ مطرح کرد، این سیاهچاله‌ها می‌توانند مسئول ایجاد ماده تاریک ِ کیهان باشند. میدان گرانشی یک سیاهچاله به حدی قوی است که هیچ چیز حتی ذرات زیر اتمی یا تابش الکترومغناطیسی (بعنوان مثال نور) نیز نمی‌توانند از آن فرار کنند.

در حالی که سیاهچاله‌های فوق العاده‌ای همانند سیاهچاله ” Pōwehi ” که تصویر آن برای نخستین‌بار توسط تلسکوپ “افق رویداد” ثبت و اخیراً منتشر شد، دارای یک حلقه از گازهای آتشین هستند، چاله‌های کوچک‌تر تقریباً نامرئی هستند. کشف سیاهچاله‌های اولیه، به دلیل اندازه‌های کوچک آنها، بسیار سخت است. برای به دام انداختن سیاهچاله‌ها، دانشمندان می‌بایست تمام هستی را به منظور به دست آوردن شواهدی از مکانی که نور را خم می‌کند و در نزدیکی سیاهچاله قرار دارد نیز بررسی کنند. این پدیده “ریزهمگرایی” نام دارد.

cc andromeda freeریزهمگرایی گرانشی(Gravitational microlensing) پدیده‌ای نجومی بر اساس همگرایی گرانشی است که با آن می‌توان اجرام نجومی را، مستقل از نوری که از آن‌ها تابیده می‌شود، شناسایی کرد. با روش‌های رصدی عادی تنها می‌توان اجرام بسیار پُر نور مانند ستاره‌ها را آشکار کرد، ولی با ریزهمگرایی گرانشی می‌توان اجرام کم‌نور یا حتی تاریک را هم رصد کرد.

تلسکوپ‌ها با ثبت تصاویر ستاره‌ها طی چند بازه زمانی، به دنبال بررسی رویدادهای ریزهمگرایی هستند. اگر یک سیاهچاله در مقابل این ستاره‌ها عبور کند، ستاره‌ها به دلیل نوردهی تحریف شده، برق می‌زنند. هر چه این عمل برق زدن ستاره‌ها سریع‌تر انجام شود به این معناست که سیاهچاله‌ها کوچک‌تر هستند. دانشمندان ژاپنی طی این مطالعه با استفاده از “دوربین نصب شده Hyper Suprime-Cam بر روی تلسکوپ سوبارو” موفق به ثبت یک تصویر از “کهکشان آندرومدا” شدند.

کهکشان آندرومِدا، یک کهکشان مارپیچی واقع در صورت فلکیِ آندرومدا است که حدود ۲.۵ میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری فاصله دارد. آندرومدا نزدیک‌ترین کهکشان به کهکشان راه شیری است. تاکادا و تیمش توانستند در یک شب که آسمان درخشان و صاف بود، طی ۷ ساعت، ۲۰۰ تصویر از کهکشان مذکور ثبت کنند. آنها سپس تصاویر را مورد بررسی قرار دادند تا دریابند کدامیک از ستاره‌ها برق می‌زنند.

نتایج بررسی‌ها تنها یک نمونه از ریزهمگرایی را نشان داد. بنابر گفته دانشمندان اگر نظریه هاوکینگ صحیح بود و سیاهچاله‌های اولیه تعداد زیادی ماده تاریک را تشکیل داده باشند، آنگاه ما باید حدود ۱۰۰۰ سیگنال ریزهمگرایی می‌دیدیم.البته قصد دانشمندان طی این مطالعه رد نظریه نبود بلکه با انجام این کار تنها نظریه ماده تاریک تا حدودی تضعیف شد. این تیم تحقیقاتی همچنان به انجام بررسی‌های بیشتر می‌پردازد تا شواهد بیشتری از این سیاهچاله‌های کوچک باستانی پیدا کند. یافته‌های این مطالعه در مجله Nature Astronomy منتشر شده است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: techtimes.com

یک سایت برای دوست داران نجوم و سیارات