زمین تخت گرایان چگونه اعتدال بهاری و پاییزی را توجیه می‌کنند؟

زمین تخت گرایان چگونه اعتدال بهاری و پاییزی را توجیه می‌کنند؟

هستند افرادی که کروی بودن زمین را یک تئوری توطئه می‌دانند و به تخت بودن آن باور دارند. اما وقوع پدیده‌ اعتدال بهاری یا پاییزی، می‌تواند در تضاد با باور آن‌ها باشد. در ادامه به چگونگی مواجهه زمین تخت گرایان با این دو پدیده خواهیم پرداخت.

هر ساله در آغاز فصل بهار (تقریبا اول فروردین ماه در نیمکره شمالی)، پدیده‌ای موسوم به اعتدال بهاری رخ می‌دهد و با تابیدن خورشید درست از بالای خط استوا، طول روز و شب در کره زمین (یا صفحه زمین به قول زمین تخت گرایان) برابر می‌شود. در آغاز فصل پاییز نیز، خورشید در نقطه اعتدال پاییزی قرار گرفته و شرایطی مشابه با اعتدال بهاری به وجود می‌آورد؛ با این تفاوت که این‌بار به جای حرکت به سمت شمال، مسیر جنوب آسمان را در پیش می‌گیرد.

اما برای زمین تخت گرایان که دنیا را یک صفحه تخت قلمداد می‌کنند؛ توضیح دادن اعتدال بهاری و پاییزی مساله چالش‌برانگیزی است. چرا که اساسا بدون در نظر گفتن انحراف محوری کره زمین و چرخش آن که باعث دور و نزدیک شدن قطب‌ها به خورشید می‌شود، چه توضیحی برای تغییر فصل‌ها وجود دارد؟ اصلا چگونه طلوع و غروب خورشید ممکن خواهد بود؛ اگر همواره در حال تابش روی تمام سطح صاف زمین باشد؟ یا اگر به قول زمین تخت گرایان، قطب شمال در مرکز زمین قرار دارد؛ وجود جهات مختلف روی قطب‌نما چه توجیهی می‌تواند داشته باشد؟

افراد معتقد به تخت بودن زمین در طول سال‌ها و حتی قرن‌های گذشته، پاسخ‌هایی را برای این پرسش‌ها ارائه داده‌اند که در ادامه با شما به اشتراک خواهیم گذاشت. اما در ابتدا باید این هشدار را بدهیم که برای درک توجیهات آن‌ها، باید دانسته‌های علمی خود را درباره کروی بودن زمین و گردش سیارات منظومه شمسی به دور خورشید، کنار بگذارید.

اعتدال بهاری و پاییزی از دیدگاه زمین تخت گرایان

خورشید بسیار کوچک است!

در مقبول‌ترین نقشه‌ی زمین تخت گرایان، قطب شمال در مرکز صفحه زمین قرار دارد و قاره جنوبگان (قطب جنوب) همانند یک دیوار یخی پهناور، دورتادور دنیا را احاطه کرده؛ خط استوا نیز حلقه‌ای را بین این دو شکل داده است.

حلقه استوا در زمین تخت

اکثر این افراد اتفاق نظر دارند که هنگام اعتدال بهاری و پاییزی، خورشید دقیقا روی حلقه استوا قرار گرفته و حول آن می‌چرخد. ولی مدل ارائه شده توسط آن‌ها، چرایی برابر بودن طول روز و شب را به خوبی تشریح نمی‌کند.

در حالی که ما خورشید را به عنوان یک گوی عظیم و مملو از گازهای انفجاری در فاصله ۱۵۰ میلیون کیلومتری از خود می‌شناسیم، زمین تخت گرایان آن را یک جسم نورانی کوچک و شناور در نزدیکی زمین می‌پندارند. اما چقدر کوچک و تا چه اندازه نزدیک؟

«ساموئل بیرلی روبوتام» که یکی از نظریه پردازان قدیمی زمین تخت گرا بود با انتشار کتابی در سال ۱۸۸۱، قطر خورشید را تنها ۵۲ کیلومتر عنوان کرد. او همچنین گفت که بسته به ماه‌های مختلف، خورشید در فاصله ۶۴۰ الی ۱۱۳۰ کیلومتری بر فراز زمین حرکت می‌کند.

امروزه بسیاری از زمین تخت گرایان فاصله خورشید از ما را ۵۰۰۰ کیلومتر تخمین می‌زنند؛ اما اصل ایده‌ی روبوتام همچنان در بین این جماعت، پرطرفدار باقی مانده است. به اعتقاد آن‌ها:

خورشید در مسیرهای دایره‌ای شکل به دور قطب شمال حرکت می‌کند. وقتی که بالای سر شما باشد، روز و اگر نه شب است. نور آن منطقه محدودی را روشن کرده و همانند یک نورافکن بزرگ بر فراز زمین عمل می‌کند.

آن‌ها می‌گویند همین حرکت دورانی خورشید، تغییر فصول را موجب می‌شود. بر اساس یک نظریه پرطرفدار، خورشید در ماه ژوئن (ابتدای تابستان) به نزدیک‌ترین فاصله از قطب شمال می‌رسد و در شش ماه بعدی، به شکل مارپیچ به دیوار یخی در لبه دنیا نزدیک می‌شود. در ماه دسامبر (ابتدای زمستان)، خورشید مسیر معکوس را در پیش گرفته و با حرکت مارپیچ، بار دیگر به سمت قطب شمال می‌آید. هنگام اعتدال بهاری و پاییزی، حرکت خورشید دقیقا به دور حلقه استوا است و در چنین موقعیتی، نور خود را به نیمی از دنیا می‌تاباند.

آیا چنین چیزی ممکن است؟

این توضیح اشکالاتی دارد. نخست اینکه اگر خورشید در ارتفاع ۵۰۰۰ کیلومتری از زمین مسطح گردش کند، هرگز غروب نخواهد کرد؛ حتی در جنوبی‌ترین عرض‌های جغرافیایی. به عنوان مثال در جریان اعتدال بهاری، اگر خورشید هنگام حرکت در حلقه استوا درست بالای آمریکای جنوبی قرار گرفته باشد؛ باز هم از دورترین نقطه نسبت به آن یعنی استرالیا، قابل رویت خواهد بود. این موضوع با یک مدل‌سازی ویدیویی هم به تصویر کشیده شده است.

از طرفی آن‌طور که ما می‌دانیم در اعتدال بهاری و پاییزی، خورشید دقیقا از شرق طلوع و دقیقا در غرب غروب می‌کند (در زمان‌های دیگر، مقداری به شمال یا جنوب انحراف دارد). ولی در صورت تخت بودن زمین، این موضوع وقتی می‌تواند واقعیت داشته باشد که نور خورشید به طور همزمان، در صدها زوایه مختلف خم شود؛ زیرا همه شهرها در فاصله یکسانی از خورشید قرار ندارند. برخی مدل‌های کامپیوتری این را نیز به اثبات رسانده‌اند.

تاکنون هیچ‌یک از مدل‌های ارائه شده توسط زمین تخت گرایان، این اشکالات را برطرف نکرده است؛ اما آن‌ها همچنان به باور خود پایبند هستند و ظاهرا این داستان، سر دراز دارد.

خیره به سحابی هلیکس

بیگ بنگ: آیا این سحابی مارپیچی به شما خیره شده است؟ خیر، حداقل از لحاظ بیولوژیکی اینگونه نیست، اما کاملا شبیه چشم به نظر می رسد. این جرم به نام سحابی هلیکس شناخته می‌شود، زیرا مانند این است که شما به یک محور مارپیچی نگاه می کنید.

Helix Campbellدر واقع، این سحابی دارای هندسۀ پیچیده‌ای نظیر رشته‌های شعاعی و حلقه‌های خارجی گسترده، است. سحابی هلیکس (NGC 7293) یکی از درخشان‌ترین و نزدیکترین نمونه‌های یک سحابی سیاره‌نماست، یعنی یک ابر گازی که در پایان حیات یک ستارۀ خورشید مانند به وجود آمده است. در این فرایند هستۀ ستاره‌ای مرکزی باقیمانده که قرار است به یک ستاره کوتوله سفید تبدیل شود، این هسته با چنان انرژی زیادی می درخشد که گاز از قبل خارج شده را دوباره می تاباند. این عکس برجسته که در نور تابیده شده توسط اکسیژن (با رنگ آبی نشان داده شده) و هیدروژن (رنگ قرمز) گرفته شده ظرف ۷۴ ساعت نوردهی در طول سه ماه از یک تلسکوپ کوچک در حومۀ ملبورن، استرالیا به ثبت رسیده است. کلوزآپ لبه داخلی سحابی مارپیچی نقاط گازی پیچیده‌ای با منشا نامعلوم را نشان می دهد.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

جاده سرخ به سمت ماه

بیگ بنگ: نه این راه خوبی برای رسیدن به ماه نیست. در این تصویر یک انطباق تصادفی را یم بینیم که بین هواپیما و ماه رخ داده است. رد هواپیما معمولأ به رنگ سفید ظاهر می شود، اما حجم بزرگی از هوا به سمت خورشیدِ در حال غروب ترجیحأ نور آبی را کنار زده و یک هالۀ قرمز رنگ به این دنباله داده است.

PlaneTrailMoon Staigerدر فواصل دوردست پشت این هواپیما یک هلال ماه قرار دارد که آن نیز به رنگ قرمز دیده می شود. این عکس برجسته که یک ماه پیش برفراز وله در سوئیس گرفته شده، لحظه‌ای پس از غروب خورشید را نشان می دهد زیرا هواپیما و رد آن هنوز در نور خورشید دیده می شوند. ظرف چند دقیقه، متأسفانه این چشم‌انداز بی‌نظیر به پایان رسید. زیرا هواپیما از کنار هلال ماه عبور کرد و از میدان دید خارج شد. همچنین رد هواپیما کم‌کم تار و سپس ناپدید شد.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

دانشمندان به بررسی نشانه‌های خودآگاهی پرداختند

بیگ بنگ: علی‌رغم طیف وسیع اکتشافات علمی که درک و بینش ما را از بدن انسان ارتقا می بخشند، هنوز اطلاعات بسیار ناچیزی درباره مغز داریم؛ بالاخص، ماهیت آگاهی که رازی بزرگ در دنیای علم است.

consciousness mind patterns x

در مطالعۀ جدید مشخص شد که گویا یکی از جنبه‌های خودآگاهی ریشه در ارتباطات پیچیده در میان نواحی مختلف مغز دارد.

به گزارش بیگ بنگ، صرف‌نظر از قرن‌ها فلسفه بافی در خصوص عوامل دخیل در یک ذهنِ آگاه، دانشمندان علوم اعصاب حالا میخواهند با تحقیقات خود پرده از این راز بردارند. تحقیق حاضر قصد دارد تا آن دسته از نشانه‌های عصبی را شناسایی کند که از وجود خودآگاهی حکایت دارند. برای مثال، این فرصت میتواند برای جامعه پزشکی فراهم آید تا بیماران هشیار و بیهوشی را که از آسیب‌های مغزی رنج می برند، تفکیک کنند؛ به ویژه در مواردی که افراد توانایی برقراری ارتباط را ندارند.

۱۵۰ نفر در این مطالعه شرکت کردند و تحت عکسبرداری «MRI» هم قرار گرفتند. برخی از شرکت کنندگان دچار بیماری بودند، در حالیکه برخی دیگر در شرایط سلامت کامل قرار داشتند. محققان چهار الگوی فعالیت عصبی خاص شناسایی کردند که می تواند جایگاه یک فرد در طیف را از هشیار به بیهوش تغییر بدهد. در پیچیده‌ترین الگو، ارتباط دینامیک میان ۴۲ ناحیه مغزی مختلف شناسایی گردید. این الگوی فعال از هماهنگی در سرتاسر مغز عمدتا در افراد سالم، بیدار و هشیار دیده شد. در انتهای دیگر طیف، ساده‌ترین الگو قرار داشت که پیوستگی‌های نزدیک در مغز را نشان می داد. این الگو غالبا در بیماران کاملا نباتی دیده شد.

نکته جالب این است که بر اساس این مطالعه، تعداد زیادی از بیماران الگوهای عصبی متغیری داشتند؛ یعنی این الگوها برایشان در نوسان قرار داشت. برای مثال، برخی از بیماران در حالات نباتی فعالیت‌های عصبی پیچیده‌تری داشتند، اما این فعالیت‌ها کوتاه و مختصر بود. پس میتوان چنین استنباط کرد که بعضی از بیماران نباتی و فاقد هشیاری (خودآگاهی) شاید وارد حالت‌های کوتاهی از خودآگاهی بشوند. پس از اینکه از افراد خواسته شد تا عکس یا فعالیتی را در ذهن‌شان تصور کنند، این الگوی خودآگاهی فعال در بیماران نباتی فعال گردید. همزمان که آرامبخش به افراد تزریق شده بود، مورد اسکن هم قرار گرفتند. در حالت کاملا آرام و تسکین یافته، الگوهای عصبی پیچیده ناپدید شدند. در این شرایط، هر دور افراد سالم و نباتی کمترین الگوی عصبی فعال را تجربه کردند.

«داوینیا اسپیو فرناندز» محقق و یکی از نویسنده‌های این مقاله اینطور می گوید: «این الگوی پیچیده زمانی ناپدید شد که افراد تحت هوشبری عمیقی قرار داشتند؛ پس این نکته تایید می شود که روش‌های ما به سطح خودآگاهی بیماران حساس بوده است، نه آسیب مغزی یا واکنش‌پذیری خارجی آنها.» یکی از پیامدهای اصلی تحقیق حاضر این است که به میتوان این نوید را به پزشکان و خانواده‌ها داد تا در آینده راه بهتری برای درک اینکه آیا فرد کاملا بیهوش هنوز هم توانایی تفکر آگاهانه را دارد یا خیر. یکی دیگر از جنبه‌های نویدبخش تحقیق آن است که خودآگاهی/هشیاری می تواند به واسطه برخی روش‌ها دستخوش تغییر قرار بگیرد. فرناندز افزود: «شاید در آینده راه‌هایی برای تعدیل خارجی این نشانه‌های خودآگاهی و احیای میزانی از خودآگاهی/هشیاری در بیماران بدست بیاید.» جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Science Advances منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: newatlas.com

ناسا: سال ۲۰۱۸ در رتبه چهارم گرم ترین سال های تاریخ زمین قرار گرفت

ناسا: سال ۲۰۱۸ در رتبه چهارم گرم ترین سال های تاریخ زمین قرار گرفت

طبق دو گزارش مجزا که روز ششم فوریه از طرف ناسا و اداره ملی اقیانوسی و جوی آمریکا (NOAA) منتشر شد سال ۲۰۱۸ چهارمین سال گرم در تمام تاریخ کره زمین محسوب می‌شود.

طبق گزارش اداره NOAA سال گذشته به حدی گرم بوده است که دمای سطح زمین و سطح اقیانوس‌ها ۱.۴۲ درجه فارنهایت (۰.۷۹ درجه سلسیوس) بالاتر از متوسط قرن بیستم اندازه‌گیری شده است. از زمان ۱۸۸۰ که ثبت این رکوردها آغاز شد تنها سه سال ۲۰۱۶، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ از این سال گرم‌تر بودند؛ سال ۲۰۱۶ بالاترین رتبه در این لیست محسوب می‌شود که دلیل اصلی آن هم رخ دادن پدیده ال نینو بوده است.

“پیام اصلی این است که سیاره ما در حال گرم شدن است”. این‌ها را گامی اشمیت (Gavin Schmidt) مدیر موسسه تحقیقات فضایی Goddard تحت مدیریت ناسا در نیویورک سیتی به خبرنگاران در کنفرانس خبری اعلام کرده است. “و البته قطعا درک ما از دلایل رخ دادن این پدیده‌ها نیز بسیار قدرتمندتر شده است. این گرمایش جهانی به دلیل گازهای گلخانه‌ای است که ما در طول صد سال گذشته وارد اتمسفر کردیم”.

تبریک می‌گوییم؛ پنج سال گرم کره زمین سپری شد!

البته رخ دادن پدیده گرمایش زمین چیز جدیدی نیست. ۹ مورد از زمستان‌های گرم تاریخ از سال ۲۰۰۵ تا به حال رخ داده است و پنج رتبه اول از گرم‌ ترین سال های کره زمین نیز در ۵ سال گذشته یعنی از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ واقع شده‌اند. البته برای چک کردن میزان دقت این گزارش‌ها، ناسا و اداره ملی آمریکا گزارش‌های خود را با یافته‌های دیگر گروه‌ها شامل اداره Met انگلستان و سازمان جهانی هواشناسی مقایسه کردند که آنها نیز سال ۲۰۱۸ را به عنوان چهارمین سال گرم در تمام تاریخ اعلام کرده بودند.

“رکورد میزان گرمای ثبت شده در دمای اقیانوس‌ها و سطح زمین در بسیاری از مناطق اروپا، کشورهای حوزه مدیترانه، خاورمیانه، نیوزلند، روسیه و بخش‌هایی از اقیانوس‌های آرام غربی و آتلانتیک به ثبت رسیده است.” اینها را Deke Arndt، مدیر بخش نظارتی NOAA در مرکز ملی اطلاعات محیطی در اشویل کارولینای شمالی به خبرنگاران اعلام کرده است. البته این گرمایش جهانی در همه نقاط جهان نیز اتفاق نیافتاده است و بخش‌های داخلی قسمت‌های شمالی آمریکای شمالی و به خصوص بخش‌های داخل فلات کانادا، دمای کمتری را نسبت به متوسط سال‌های اخیر به ثبت رساندند. همین دمای پایین ثبت شده نیز باعث شده است که ۲۰۱۸، تنها در میان ۲۰ رتبه اول گرم‌ترین سال های آمریکای شمالی قرار بگیرد و رتبه‌ی بالاتری کسب نکند. اما به طور کلی در اکثر نقاط جهان هم دمای سطح زمین هم دمای دریا‌ها بالاتر از میزان متوسط بوده است.

طبق یافته‌های اداره ملی جوی و اقیانوسی آمریکا دمای ثبت شده در مناطق خشکی ۲.۰۲ فارنهایت (۱.۱۲ درجه سلسیوس) و دمای اقیانوس‌ها ۱.۱۹ فارنهایت (۰.۶۶ درجه سلسیوس) گرم تر از میزان متوسط قرن بیستم اندازه‌گیری شده است. در تصویر بالا شما می‌توانید نقاطی از زمین که نسبت به متوسط دمای ثبت شده در آن نقطه گرم‌تر شده‌اند و یا دمای پایین‌تری به ثبت رسانده است را مشاهده کنید.

گرم شدن یخ‌های قطب شمال نگران‌کننده است

بیشترین مناطقی که از این تغییرات آب و هوایی تاثیر می‌پذیرند مناطق قطب شمال هستند که بین ۲ تا ۳ برابر سریع‌تر از متوسط جهانی در حال گرم شدن بوده‌اند. “ما به طور واضحی درباره اتفاقاتی که در قطب شمال رخ می‌دهد نگران هستیم.” اینها را اشمیت می‌گوید.

ما یک کاهش بسیار شدید در میزان یخ‌های دریایی مناطق شمالی داشته‌ایم، به خصوص در فصل تابستان و در ماه سپتامبر که میزان این یخ‌های دریایی به حداقل خود می‌رسد. همچنین کاهش این میزان در فصل زمستان نیز ادامه داشته ، اما مقدار آن کمتر از دیگر نقاط سال بوده است.

تغییرات آب و هوایی ایالات متحده آمریکا در سال گذشته

در کشور آمریکا سال ۲۰۱۸، چهاردهمین سال گرم در ۱۲۴ سال گذشته‌ی این کشور است که این گرمایش شدید در حداقل ۴۸ ایالت جنوبی آن صدق می‌کند. دمای ثبت شده در این مناطق ۱.۵ فارنهایت (۰.۸۳ درجه سلسیوس) گرم‌تر از متوسط قرن بیستم بوده است و همانطور که در نقشه زیر می‌توانید ببینید، مناطق قرمز پررنگ گرم‌ترین سال تاریخ خود را پشت سر گذاشته‌اند و دمای ثبت شده در مناطق نارنجی، جزو ۱۰ درصد بالایی بیشترین دماهای ثبت شده در تاریخ این مناطق بوده است:

دمای مناطقی که با نارنجی روشن نمایش داده شده‌اند، جزو یک سوم پایینی گرم ترین سال های این مناطق محسوب می‌شود. همچنین سال گذشته، سومین سال پرباران در تاریخ یالات متحده آمریکا بوده است و هاوایی رکورد بیشترین باران در طول ۲۴ ساعت را در تاریخ کشور آمریکا به ثبت رسانده است. این ایالت شاهد بارش ۴۹.۶۹ اینچ معادل ۱۲۶ سانتی‌متر باران در حد فاصل روزهای چهاردهم تا پانزدهم آوریل در جزیره Kauai بوده است. البته در کنار این بارش باورنکردنی، شاهد خشک‌سالی شدیدی نیز در چهار بخش در جنوب غربی آمریکا بوده‌ایم. با وجود اینکه این مناطق در گذشته هم شاهد خشکسالی و کاهش باران بوده‌اند، اما تغییرات آب و هوایی شدید میزان خشکی آنها را افزایش داده است و به دلیل افزایش دما، خاک این مناطق بسیار خشک‌تر از گذشته شده است.

همچنین اتفاقات تاثیرگذار زیست محیطی تاثیر زیادی بر اقتصاد آمریکا گذاشته است. ۱۴ حادثه و اتفاق مربوط به محیط زیست در سال گذشته در این کشور رخ داده است که بیش از یک میلیارد دلار هزینه بر دوش دولت این کشور گذاشته است. این رقم چهارمین هزینه سنگین از سال ۱۹۸۰ محسوب می‌شود؛ طبق گفته‌های Arndt، فقط در سه مورد توفان‌های فلورنس و مایکل و آتش‌سوزی گسترده کمپ ‌فایر کالیفرنیا که بخش‌های غربی این کشور را در بر گرفت، ضرر مستقیمی معادل ۹۱ میلیارد دلار به این کشور وارد شد.

بررسی مجدد اطلاعات ناسا دقت آنها را تایید می‌کند

دانشمندان حوزه محیط زیست احتیاط فراوانی داشته‌اند تا اطلاعات غیر قطعی و غیر دقیق را از نتایج این آزمایش را حذف کنند. به طور مثال آنها این نکته را در نظر گرفتند که متدولوژی‌های بررسی آب و هوا در سال‌های گذشته تغییر کرده است. همچنین برای جلوگیری از اشتباهاتی که بر اثر پدیده «جزیره حرارتی شهری» رخ می‌دهد (که در آن شهرها گرم‌تر از مناطق اطراف خود هستند) این نهادهای تحقیقاتی بیشتر اطلاعات خود را از مناطق روستایی جمع‌آوری می‌کنند و با توجه به اینکه با جابه‌جا شدن ایستگاه‌های تحقیقاتی، محیط پیرامون آنها نیز دگرگون می‌شود، دانشمندان این نکته را نیز در نتایج خود لحاظ کرده‌اند.

همچنین لازم است بدانید که ماهواره‌های ناسا از سال ۱۹۷۹ اطلاعات مربوط به آب و هوا را رصد کرده‌اند که آن هم به عنوان یک تضمین مجدد برای سنجش صحت و دقت اطلاعات جمع‌آوری شده از روی زمین به کار گرفته می‌شود

مغز زنان سه سال جوان‌تر از مردان است!

بیگ بنگ: حتمأ شنیده‌اید که می‌گویند «قلبم جوان است» اما در مورد مغز جوان چطور؟ یک مطالعۀ جدید نشان می‌دهد که مغز زنان حداقل در یک مقیاس از لحاظ بیولوژیکی جوان‌تر از مردانِ همسنشان است.

brain

به گزارش بیگ بنگ، محققان اسکن‌های مغزی بیش از ۲۰۰ بزرگسال را تجزیه و تحلیل کردند، به ویژه مقیاس متابولیسم مغز که با افزایش سن تغییر پیدا می‌کند را بررسی کردند. آنها دریافتند که بر اساس این سطوح متابولیکی، مغز زنان به طور میانگین سه سال جوانتر از مغز مردان همسنشان است. به گفتۀ محققان، این یافته‌ها هنوز باید در مطالعات پیگیرانه تأیید شوند. اما اگر درست باشند، محققان این فرضیه را مطرح می‌کنند که داشتن یک مغز «جوان‌تر» از لحاظ متابولیکی می‌تواند «انعطاف‌پذیری بیشتری در برابر تغییرات مختص سن در مغز زنان» ایجاد کند. این امر به نوبت توضیح می‌دهد که چرا زنان با افزایش سن کمتر دچار زوال توانایی‌های فکری می‌شوند.

نویسنده ارشد مطالعه دکتر “مانو گویال”، استادیار رادیولوژی در دانشکده پزشکی واشنگتن در سنت لوئیس در بیانیه‌ای گفت: «ما نمی‌دانیم این به چه معناست. هرچند، ممکن است توضیح دهد که چرا زنان در سنین بالا [در مقایسه با مردان] زوال شناختی کمتری را تجربه می‌کنند… چون مغزشان جوان‌تر است.»

مغزهای «جوان‌تر»

منبع سوخت اصلی مغز قند یا گلوکز است اما کاربرد گلوکز توسط مغز با بالا رفتن سن تغییر پیدا می‌کند. وقتی انسان‌ها جوان‌تر هستند، گلوکز بیشتری را به فرآیند متابولیکی اختصاص می‌دهند که «گلیکولیز هوازی» نامیده می‌شود. اما با بالا رفتن سن، مغز دچار کاهش “گلیکولیز هوازی” می‌شود که در دهه‌ شصت زندگی مقدار آن بسیار کم می‌شود.

اما اطلاعات کمی در مورد تفاوت متابولیسم مغز مردان و زنان در اختیار داریم. بنابراین، در مطالعۀ جدید، محققان اسکن‌های عکسبرداری مغزی ۱۲۱ زن و ۸۴ مرد در سنین ۲۰ تا ۸۲ سال را تجزیه و تحلیل کردند. آنها یک الگوریتم یادگیری ماشینی را آموزش دادند تا یک رابطه بین سن انسان‌ها و متابولیسم مغزی آنها پیدا کند. آنها دریافتند که این الگوریتم می‌تواند سن تقویمی فرد را بر اساس «سن متابولیکی» مغز او پیش‌بینی کنند.

سپس آنها با استفاده از سن مردان و داده‌های متابولیسم مغز، الگوریتم ماشینی را تعلیم دادند. پس از آن، آنها داده‌های زنان را وارد این الگوریتم کردند تا سن متابولیکی زنان را محاسبه کند. آنها دریافتند که وقتی الگوریتم با داده‌های مردان آموزش ببیند، سن متابولیکی مغز زنان را ۳٫۸ سال کمتر از سن تقویمی آنها محاسبه می‌کند. سپس، محققان تحلیل را متوقف کردند: آنها الگوریتم را از لحاظ داده‌های زنان تعلیم دادند تا سن مغز مردان را محاسبه کند. بدین ترتیب، الگوریتم گزارش داد که مغز مردان تقریبأ ۲٫۴ سال بیشتر از سن تقویمی واقعی آنهاست.

اختلافات سنی

جالب است که شکاف بین سن مغزی مردان و زنان حتی در بزرگسالان جوان در دهه‌ ۲۰ زندگی‌شان نیز قابل تشخیص است. گویال گفت: «مسئله این نیست که مغز مردان سریع‌تر مسن می‌شود – آنها دورۀ بزرگسالی را سه سال دیرتر از زنان آغاز می‌کنند و این امر در طول زندگی‌شان تداوم پیدا می‌کند.» محققان اشاره کردند که «جوانی متابولیکی» مغز زنان نیز موازی با طول عمر بلندتر زنان در مقایسه با مردان است. گویال اشاره کرد که هنوز اختلاف بین سن مغز مردان و زنان در مقایسه با اختلافات جنسی شناخته شدۀ بین آنها مثل قد نسبتأ ناچیز است.

بیشتر مطالعات اکنون به دنبال درک بهتر اختلاف سن مغز هستند و سعی دارند بفهمند که آیا این اختلاف بر خطر ابتلا به بیماری‌های مغزی مرتبط با سن مثل آلزایمر تأثیر می‌گذارد. “گویال” گفت که محققان در واقع بر روی یک مطالعه‌ دیگر کار می‌کنند تا ببینند که آیا این یافته‌ها توضیح می‌دهند که چرا زنان به اندازۀ مردان دچار زوال شناختی نمی‌شوند. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Proceedings of a National Academy of Sciences منتشر شده است.

ترجمه: سحر  الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: livescience.com

تصویری از اعماق کیهان

بیگ بنگ: این تصویر، فرا ژرف ِ هابل نمونه‌‌ای از قدیمی‌ترین کهکشان‌هایی است که بشر تاکنون دیده است. تصویری از عمق صورت فلکی کوره که توسط تلسکوپ فضایی هابل(HUDF) و با عبور از میلیاردها سال نوری دورتر، توانست این میدان فرا ژرف ِ کیهانی را ثبت نماید.

heicaاین کهکشانها نماینده دوران تاریک جهان هستند و درست زمانی که فقط چند صد میلیون سال از بیگ بنگ گذشته بود، تشکیل شده‌اند. در این تصویر کهکشان‌هایی بسیار کم نور که بیش از ۱۰ میلیارد بار کم نورتر از ستارگانی هستند که با چشم غیر مسلح دیده می شوند. این عکس حاصل ۴۰۰ گردش مداری تلسکوپ هابل میباشد و حدود ۱۰ هزار کهکشان رنگین با اندازه، شکل و سن متفاوت را آشکار ساخته است. در عکس نزدیکترین کهکشانها، هم بزرگتر و پرنورتر هستند و هم به شکل مارپیچی و بیضوی تکامل یافته‌اند، این کهکشان‌ها حدود یک میلیارد سال پیش به ثبات رسیدند – یعنی زمانی که ۱۳ میلیارد سال از عمر کیهان می گذشت.

محققان می خواستند میدانی عاری از سایر اجرام بیابند تا بتوانند منظره‌ای بلامانع و باز از کیهان داشته باشند. آنها میدانی عاری از ستارگان درخشان، اشیای ساطع کننده پرتو ایکس و منابع درخشان رادیویی در صورت فلکی کوره را انتخاب کردند. نتیجه خیره شدن هابل برای چهار ماه متمادی (از ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۳ تا ۱۶ ژانویه ۲۰۰۴) به یک نقطۀ کوچک از آسمان، این تصویر فرا ژرف با هزاران کهکشان بود. جالب اینجاست این عکس میدان عمیق تنها ۰٫۰۰۰۰۰۳% از آسمان را نشان می دهد!

این عکس علاوه بر اینکه قدرت تلسکوپ فضایی هابل را نشان می دهد، یادآور این نکته است که حتی نقطۀ تاریکی در اعماق کیهان که فکر می کنیم خبری آنجا نیست هم میتواند ما را شگفت‌زده کند. جایگزینش تلسکوپ فضایی جیمز وب که صد برابر قوی‌تر است، می تواند افق دید ما نسبت به جهان را باز هم افزایش دهد. احتمالا برنامه پرتاب این تلسکوپ در سال ۲۰۲۱ انجام می شود.

نویسنده: سمیر  الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منابع: Hubble Ultra Deep Field / spacetelescope.org

اولتیما تولی به طرز عجیبی مسطح است

بیگ بنگ: اولتیما تولی همان شکلی نیست که انسان ماه گذشته تصور می کرد. وقتی فضاپیمای رباتیک افق‌های نو در اوایل ژانویه ۲۰۱۹ از نزدیکی سیارک اولتیما تولیِ دوردست عبور کرد (رسمأ ۲۱۴ MU69 نامیده می شود)، تصاویر اولیه دو حلقۀ دایره‌ای را نشان دادند که پس از برون‌یابی سه بعدی جدید تقریبأ کروی به نظر می رسد.

UltimaThuleهرچند، تحلیل‌های تصاویر جدید – از جمله بسیاری از تصاویری که خیلی زود پس از بیشترین نزدیکی گرفته شدند – نشان می دهند که ستارگانِ تحت‌الشعاع قرار گرفته زودتر از آنچه تصور می کردیم، مجددأ ظاهر شدند. تنها توضیح احتمالی این است که این شی کمربند کویپر به طول ۳۰ کیلومتر یک شکل سه بعدی متفاوت با آنچه که چند هفته پیش تصور می کردیم، دارد.

MUFlatter NewHorizons

به ویژه، همانطور که در این تصویر برجسته نشان داده شده، اکنون به نظر می رسد که لوب بزرگتر – اولتیما – بیشتر شبیه یک پنکیک پف کرده است تا یک کره، در حالیکه لوب کوچکتر – تولی – شبیه یک گردوی دندانه‌دار است. عدم قطعیتِ باقیمانده با خط چین‌های آبی نشان داده شده است. شکل جدید اطلاعات نشان می دهد که گرانش – که اجرام حجیم‌تر را در کره‌ها منقبض می کند – شاید نقش کمتری در کانتور کردن لوب‌های اولتیما تولی نسبت به چیزی که قبلأ تصور می کردیم، ایفا کند. فضاپیمای افق‌های نو پس از عبور از کنار پلوتو در میانۀ سال ۲۰۱۵ تا اولتیما تولی راه خود را ادامه داد. داده‌ها و تصاویر جدید هنوز در حال دریافت هستند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

مردم می‌توانند با فروش خانه‌های خود، به کمک استارشیپ به مریخ مهاجرت کنند!

مردم می‌توانند با فروش خانه‌های خود، به کمک استارشیپ به مریخ مهاجرت کنند!

شرکت اسپیس ایکس در حال طراحی و ساخت یک سفینه فضایی با نام استارشیپ (Starship) است. به عقیده ایلان ماسک مدیر عامل شرکت، استفاده از استارشیپ نسبت به سایر راکت‌ها، ده برابر ارزان‌تر تمام می‌شود. به این ترتیب می‌توان سفری ارزان به مریخ داشت!

به نظر می‌رسد ایلان ماسک، خیلی زودتر از آن چه تصورش را می‌کردیم، ایده سفر به مریخ و ساکن شدن در آن را تبدیل به واقعیت کند. مدیرعامل شرکت اسپیس ایکس به عنوان دست راست سازمان فضایی ناسا به تازگی با انتشار یک توئیت، از مقرون به صرفه بودن انجام سفرهای فضایی در آینده‌ای نزدیک به واسطه پروژه در دست توسعه اسپیس ایکس صحبت کرد.

بر اساس توئیت وی در روز یکشنبه بیست و یکم بهمن ماه، روزی سفر به سیاره مریخ، کمتر از ۵۰۰ هزار یا حتی ۱۰۰ هزار دلار هزینه خواهد داشت. به عقیده وی این هزینه به اندازه‌ای پایین است که به تعداد زیادی از مردم دارای وضعیت اقتصادی خوب اجازه می‌دهد در صورت تمایل، منزلشان روی کره زمین را فروخته و به سیاره مریخ مهاجرت کنند. این ایده‌ای است که تصور می‌کردیم شاید تا هزار سال آینده تبدیل به واقعیت شود، اما ایلان ماسک عملی شدن آن را جلوتر انداخته است!

این مدیر در ادامه اعلام کرد اگر فردی از زندگی در مریخ رضایت نداشته باشد، بلیط بازگشت به زمین برایش رایگان خواهد بود. شاید برای زندگی در مریخ، علتی جز ماجراجویی پیدا نکنید، اما در عوض برای عدم زندگی در این سیاره، دلایل زیادی وجود دارد!

توان بالای سفینه استارشیپ برای سفرهای فضایی

ایلان ماسک ادعاهای جدیدش را بعد از انتشار جزئیاتی درباره موتور راکت جدید اسپیس ایکس با نام رپتور (Raptor) و سیستم پرتاب آن با نام استارشیپ، مطرح کرد. این مدیر همچنین مدعی شد موتور رپتور تا امروز بیش از شش مرتبه داخل مقر اسپیس ایکس در تگزاس افروخته شده و مورد آزمایش قرار گرفته است. ایلان ماسک برای اطمینان دادن به مردم درباره توان موشک جدید، جزئیات فنی مربوط به تست‌های انجام شده روی رپتور، همچون میزان کارایی آن و فشار محفظه را نیز منتشر کرد.

تصویر استارشیپ به همراه یک انسان در پایین آن برای نمایش اندازه سفینه

وجود موتورهای رپتور برای به راه افتادن سفینه فضایی استارشیپ و در ادامه سفر به مریخ ضروری است. بسته به نوع سیستم پرتاب مورد استفاده، تعداد موتورهای رپتور به کار رفته در هر سفینه بین ۶ الی ۳۰ عدد متغیر خواهد بود! این موضوع نشان می‌دهد داشتن سفری اطمینان‌بخش به سیاره مریخ، چگونه امکان‌پذیر خواهد شد. اسپیس ایکس در نظر دارد نخستین موتورهای رپتور طراحی شده را در یک نمونه اولیه به کار بسته و سفینه را از مقری در براونزویل تگزاس برای چند مایل به فضا بفرستد.

ایده ایلان ماسک برای سفرهای فضایی ارزان با استارشیپ

فراموش نکنید واژه ارزان و اقتصادی را باید در فرهنگ لغات صنعت هوا فضا معنی کرد. وقتی سفر به فضا و وارد شدن به ایستگاه فضایی بین‌المللی، که تنها ۴۰۰ کیلومتر با زمین فاصله دارد، بیش از یک میلیون دلار هزینه در پی خواهد داشت، سفر به مریخ و ساکن شدن در آن با هزینه‌ای کمتر از ۵۰۰ هزار دلار، حقیقتا ارزان است!

هدف نهایی ایلان ماسک از توسعه شرکت اسپیس ایکس و طراحی سفینه فضایی استارشیپ، فراهم کردن امکان ساکن شدن انسان‌ها در سیاره مریخ است. وی این ایده را برای نخستین مرتبه در سال ۲۰۱۵ مطرح و اعلام کرد هدف نهاییش، بکاپ گرفتن از نسل بشر درست همانند بکاپ گرفتن از داده‌های روی یک هارد درایو است. در این صورت، اگر اتفاق بدی برای کره زمین رخ بدهد، موجودی به نام انسان به طور کامل منقرض نخواهد شد! به این ترتیب، ورای تلاش ایلان ماسک برای فراهم کردن امکان سفر به مریخ هدفی به جز تفریح و ماجراجویی وجود دارد.

بعد از مطرح شدن این ایده، شرکت اسپیس ایکس تلاش کرد اصلی‌ترین محصول خود یعنی راکت دارای قابلیت بازگشت به زمین فالکون ۹ را با محصولی دیگر، که دارای ابعادی بزرگتر و هزینه ساخت و نگهداری کمتر است، جایگزین کند. این سیستم همچنان تحت توسعه قرار داشته و استارشیپ نام دارد. به عقیده ایلان ماسک، این ایده ممکن است نشدنی به نظر برسد، اما او همچنان ایمان دارد می‌توان به منظور ارسال استارشیپ به فضا با هزینه‌ای پایین، راهی پیدا کرد.

کاهش هزینه‌های سفرها و پروژه‌های فضایی با استارشیپ

اسپیس ایکس در هر مرتبه ارسال راکت فالکون ۹ به فضا، ۶۰ میلیون دلار هزینه متحمل می‌شود. با استفاده از این موشک می‌توان تا سقف ۲۵ تن بار را به مدارهای پایینی زمین برد. به عنوان نمونه طی چند سال اخیر، اغلب ماموریت‌های رساندن محموله به فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی با استفاده از فالکون ۹ صورت گرفته‌اند. بر اساس پیش‌بینی ایلان ماسک، هزینه ارسال همین میزان محموله به فضا با استفاده از استارشیپ، حدود ده برابر ارزان‌تر تمام خواهد شد.

البته ظرفیت استارشیپ به مراتب بیشتر است و به همین دلیل می‌توان برای مهاجرت به مریخ روی آن حساب باز کرد. ظرفیت بالای این سفینه فضایی آن را قادر به حمل نزدیک به ۱۰۰ تن بار و ۱۰۰ نفر انسان می‌کند. یکی از دلایل ادعای ایلان ماسک درباره کاهش هزینه‌ها، همین ابعاد بزرگ سیستم جدید است. به این ترتیب می‌توان در هر مرتبه ارسال موشک به فضا، بار بیشتری به ایستگاه فضایی برد یا تعداد بیشتری ماهواره روی مدار قرار داد. به این ترتیب با کاهش تعداد دفعات پرتاب، هزینه‌ها در مجموع کاهش پیدا خواهند کرد.

اما دلیل دیگر ارزان بودن اجرای پروژه‌ها فضایی با استارشیپ، نوع طراحی پیشرفته‌تر آن نسبت به فالکون ۹ است، به طوری که کاملا به طور مجدد قابل استفاده خواهد بود. اگرچه فالکون ۹ همچون راکت‌های پیشین مورد استفاده به منظور قرار دادن ماهواره روی مدار، بعد از انجام کار در فضای بی‌انتها رها نشده و به زمین بازمی‌گردد، اما اسپیس ایکس در هر مرتبه استفاده از یک موشک، مجبور به صرف چندین میلیون دلار هزینه برای تعویض قسمت‌هایی از آن است.

اما قابلیت استفاده مجدد از استارشیپ به حدی است که به این سفینه فضایی اجازه می‌دهد بعد از فرود آمدن روی سطح مریخ، با استفاده از متان مایع و اکسیژن اقدام به سوخت‌گیری مجدد کند! به عقیده ایلان ماسک، این نوع سوخت را می‌توان روی سطح مریخ تهیه کرد. به پشتوانه همین قابلیت، مهاجرت به مریخ و امکان بازگشت به زمین در صورت پشیمان شدن، فراهم می‌شود.

ایلان ماسک در توئیت اخیر خود همچنین اعلام کرد تغییراتی اساسی که اخیرا در نحوه طراحی و توسعه استارشیپ اعمال شده‌اند، همگی در راستای کاهش هزینه‌‌ها بوده‌اند. این مدیر از مهندسان اسپیس ایکس درخواست کرده به جای ساخت راکت با استفاده از کامپوزیت‌های فیبر کربن بسیار مقاوم و سبک، از آلیاژهای فولاد ضد زنگ کم هزینه استفاده کنند.

بر اساس گفته‌های ایلان ماسک، هزینه استفاده از فولاد به ازای هر کیلوگرم ۳ دلار است، در حالی که استفاده از فیبر کربن، به ازای هر کیلوگرم نزدیک به ۲۰۰ دلار هزینه روی دست اسپیس ایکس می‌گذارد. کاهش وزن سفینه، مزیت دیگر استفاده از آلیاژهای فولاد ضد زنگ است. به این ترتیب استارشیپ خواهد توانست محموله‌های سنگین‌تری با خود حمل کند.

هدف اسپیس ایکس ارسال یک محموله باری به سیاره مریخ در سال ۲۰۲۲ است. یک سال بعد، این شرکت با استفاده از استارشیپ، یوسکو میزوا (Yusaku Maezawa) میلیاردر ژاپنی را به همراه گروهی از هنرمندان به سفری دور ماه خواهد فرستاد. اگر در این دو پروژه همه چیز خوب پیش برود، نخستین گروه انسان‌ها در سال ۲۰۲۴ به مریخ سفر خواهند کرد. به این ترتیب تا پا گذاشتن انسان روی سیاره سرخ، زمان زیادی باقی نمانده است.

آیا قمرها هم می‌توانند قمر داشته باشند؟

بیگ بنگ: طبق مطالعه‌ای جدید، قمرهای تیتان و یاپتوس متعلق به سیارۀ زحل، قمر کالیستوی مشتری، ماه زمین، و قمر فراخورشیدی تازه‌کشف‌شده به نام کپلر ۱۶۲۵b-i می‌توانند خودشان نیز قمر (زیرماه) داشته باشند.

image e Submoon

تصویر هنری از زیرماه فراخورشیدی

به گزارش بیگ بنگ، هر یک از سیارات بزرگ منظومه شمسی دارای قمرهای بزرگی هستند، اما هیچ یک از این قمرها، زیرماه ندارند. دکتر “سین ریموند” از دانشگاه بوردو یکی از محققان این مطالعه می‌گوید: «سیارات به دور ستاره‌ها می‌چرخند و قمرها به دور سیارات؛ پس طبیعی است که بپرسیم آیا قمرهای کوچکتر هم می‌توانند به دور قمرهای بزرگتر بچرخند.»

دکتر ریموند و همکارانش، دکتر جونا کولمیر از مؤسسه علوم کارنگی در واشنگتن، ثبات زیرماه‌های فرضی را بررسی کردند. محاسبات آنها نشان می‌دهد که زیرماه‌هایی با اندازۀ ۱۰ کیلومتر می‌توانند فقط در اطراف قمرهای بزرگ (با اندازۀ ۱۰۰۰ کیلومتر) در مدارهای وسیع، بقا داشته باشند. محققان همچنین دریافتند که تعداد کمی از قمرهای شناخته‌شده مثل کالیستو، تیتان، یاپتوس و ماه، به لحاظ نظری قادر هستند میزبان زیرماه‌هایی با عمر طولانی، باشند.

به گفتۀ محققان: «کالیستو این شرایط را دارد که خود قمر داشته باشد، اما تاکنون هیچ قمری در اطراف آن مشاهده نشده است. با این حال برای پرداختن به منابع احتمالی بی‌ثباتی زیرماه به محاسبات بیشتری نیاز است؛ از قبیل غلظت غیریکنواخت جرم در پوسته ماه خودمان.» دکتر کولمیر گفت: «فقدان زیرماه‌های شناخته‌شده در منظومه شمسی، حتی در اطراف قمرهایی که می‌توانند به لحاظ نظری از این اجرام پشتیبانی کنند، می‌تواند سرنخ‌هایی را درمورد تشکیل سیارۀ زمین و سیارات مجاور به ما نشان دهد. درمورد تشکیل این سیارات هنوز سوالات برجسته زیادی وجود دارد که باید پاسخ داده شود.»

به نظر می‌رسد قمرهایی که به دور زحل و مشتری می‌چرخند از دیسک گاز و غباری تشکیل شده باشند و در مراحل ِ بعدی تشکیل خود، غول‌های گازی را محاصره می‌کنند. از طرف دیگر، تصور می‌شود که ماهِ ما در اثر برخورد عظیم جرمی به اندازۀ مریخ به زمینِ جوان، شکل گرفته باشد. فقدان زیرماه‌های ثابت می‌تواند به محققان کمک کند تا نیروهای مختلفی که قمرهای قابل رؤیت برای ما را شکل می‌دهند، را بهتر درک کنند.

دکتر کولمیر افزود: «البته این می‌تواند نشان‌دهندۀ تلاش‌های مداوم برای درک چگونگی تکامل منظومه‌های سیاره‌ای در دیگر نقاط کیهان باشد و حتی نشان دهد منظومه شمسیِ ما چگونه با هزاران منظومۀ دیگر، شباهت و ارتباط دارد.» به عنوان مثال، قمر احتمالی‌ای که به دور کپلر ۱۶۲۵b-i می‌چرخد، جرم مناسب و فاصلۀ مناسبی با میزبانی که از زیرماه پشتیبانی می‌کند، دارد. اگرچه شیب تخمینی مدار آن باعث می‌شود که چنین جرمی به سختی بتواند ثابت باقی بماند. با این حال تشخیص زیرماه در اطراف یک قمر بسیار دشوار است.

با توجه به هیجان مربوط به جستجوی سیاراتِ احتمالاً قابل سکونت، این تیم نتیجه گرفتند که بهترین سناریو برای حیات روی زیرماه‌های بزرگ، در اطراف ستاره‌های عظیم می‌باشد. اگرچه ستاره‌های کوتوله سرخ، خیلی کم‌نور هستند و مناطق قابل سکونت آنها آنقدر نزدیک است که نیروهای جزر و مدی آنها بسیار قوی است و در نتیجه زیرماه‌ها و حتی خود قمرها بسیار ناپایدار هستند. جزئیات بیشتر این پژوهش در ماهنامه‌ انجمن سلطنتی اخترشناسی منتشر شده است.

ترجمه: زهرا جهانبانی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

یک سایت برای دوست داران نجوم و سیارات