کشف ابرسیاهچاله‌ای سرگردان

کشف ابرسیاهچاله‌ای سرگردان

طبق پژوهش‌هایی که تیمی بین المللی از منجمان انجام دادند ابرسیاهچاله‌ای کشف شد که در هنگام برخورد کهکشانی، به بیرون رانده شده است. این ابرسیاهچاله در فاصلۀ ۳/۹ میلیارد سال نوری از زمین در کهکشانی بیضوی در صورت فلکی قوس اِی* (Sagittarius A*) واقع است و جرمی معادل ۱۶۰ میلیون برابر خورشید دارد.

روند برخورد کهکشان‌ها میلیون‌ها سال زمان می‌برد و می‌تواند باعث در هم فرورفتگی ابرسیاهچاله‌ها (SMBHs سرواژۀ Super Massive Black Holes) و یا بیرون رانده شدن ستاره‌ها از کهکشان شود. در این حالت به آن ستاره، به همراه منظومۀ سیاره‌های احتمالی‌اش در اصطلاح ستارۀ سرکش (Rogue stars) می‌گویند. بنا بر این پژوهش‌ها _که در مجلۀ اخترفیزیک قابل دسترس استدانشمندان با استفاده از داده‌های رصدخانۀ پرتو ایکس چاندرا متوجه شدند که سیاهچاله در حال دور شدن از مرکز کهکشان میزبانش است. داده‌های طیف‌سنجی اس‌دی‌اس‌اس (SDSS) و تلسکوپ کِک در هاوایی نیز سرعت متفاوت حرکت سیاهچاله نسبت به کهکشان را نشان داده است.

 داده‌های تلسکوپ کک در هاوایی و اس‌دی‌اس‌اس (تصویر سمت راست) – منبع پرتو ایکس شناسایی شده از طریق چاندرا (تصویر سمت چپ)

اینکه چه دلیلی باعث این پدیده شده، هنوز به طور یقین کشف نشده و تنها در این زمینه حدس‌هایی مطرح شده است. یک استدلال آن است که در هنگام برخورد کهکشان‌ها و ادغام آنها امواج گرانشی حاصل از برخورد، سیاهچاله را از مرکز کهکشان بیرون رانده است. نتایج مشاهده شده از بی‌نظمی‌های موجود در نواحی بیرونی کهکشان و اینکه از این دو سیاهچاله تأثیر یکی قابل ردیابی نیست، حاکی از آن است که این سیاهچاله به‌آهستگی در حال رشد است.

اهمیت این بررسی و در مجموع بررسی‌های مربوط به ابرسیاهچاله‌ها در این است که از طریق آنها اطلاعات دقیق‌تری دربارۀ جهت و ضریب چرخششان پیش از ادغام کهکشان‌ها به دست می‌آید که در تشخیص نحوۀ برخورد و تحول‌های پس از آن مؤثر است. از همه مهم‌تر اطلاعاتی دربارۀ امواج گرانشی به دست می‌آید که می‌تواند در نهایت به درک بهتر ماهیت فضازمان منتهی شود.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *