دانلود آهنگ جدید مسعود صادقلو بنام برگرد دوباره

دانلود آهنگ جدید مسعود صادقلو بنام برگرد دوباره

Download New Song Masoud Sadeghloo Called Bargard Dobare

خواننده : مسعود صادقلو ، شعر و موزیک : مسعود صادقلو ، تنظیم کننده : سعید سام

Masoud-Sadeghloo-Bargard-Dobare دانلود آهنگ جدید مسعود صادقلو بنام برگرد دوباره

آهنگ برگرد دوباره از مسعود صادقلو

 

 

 

دانلود آهنگ جدید مسعود صادقلو بنام برگرد دوباره با کیفیت ۱۲۸ و ۳۲۰

 

 

 
کد پخش آنلاین آهنگ برگرد دوباره از مسعود صادقلو برای وبلاگ :

تصویر زیبای هابل از کهکشانی مارپیچی-میله‌ای

تصویر زیبای هابل از کهکشانی مارپیچی-میله‌ای

این تصویر خیرهکننده از تلسکوپ فضایی هابل، کهکشان باشکوه NGC 1015 را نشان می‌دهد که در فاصله ۱۱۸میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی قیطس قرار گرفته است. این کهکشان دارای هسته درخشان و نسبتا بزرگی است، بازوهای مارپیچی منظم و یکنواخت آ ن به هم فشرده هستند و دارای «میله»‌ای مرکزی از گاز و ستاره است. این شکل سبب می‌شود که کهکشان NGC 1015 در رده کهکشان‌های «مارپیچی میله‌ای» طبقه‌بندی شود – درست مثل کهکشان مادری ما، راه شیری. دو سوم تمام کهکشان‌های مارپیچی از نوع مارپیچی میله‌ای و بقیه آن‌ها بدون میله هستند.

دانشمندان بر این باورند که سیاهچاله‌ای گرسنه در مرکز کهکشان‌های مارپیچی-میله‌ای سبب می‌شود گاز و انرژی بازوهای بیرونی از طریق این میله‌های درخشان برای تغذیه سیاهچاله به هسته وارد شود. این موضوع باعث شدت گرفتن تولد ستاره‌ها در نزدیکی مرکز و ایجاد برآمدگی مرکزی کهکشان می‌شود.

در سال ۱۳۸۸/ ۲۰۰۹، ابرنواختری از نوع Ia به نام SN 2009ig در این کهکشان دیده شد که یکی از نقاط روشن در سمت راست و بالای مرکز کهکشان است. این نوع ابرنواخترها بسیار مهم هستند: همه آن‌ها ناشی از انفجار کوتوله‌های سفیدی هستند که ستاره‌های همدم دارند و اوج درخشندگی همه آن‌ها با هم برابر است: حدود ۵میلیارد برابر درخشان‌تر از خورشید. دانستن درخشندگی واقعی این رویداد‌ها و مقایسه آن با روشنایی ظاهری آن‌ها، برای اخترشناسان فرصتی منحصربه‌فرد برای اندازه‌گیری فواصل در کیهان فراهم می‌کند.

منشأ فتوسنتز پیش از تصورِ قبلی است!

بیگ بنگ: دکتر تانای کاردونا، پژوهشگر کالج امپریال لندن، “ساز واره‌های مولکولی ِ مسئول فتوسنتز اکسیژنیک” را مورد بررسی قرار داد و دریافت که این فرآیند از ۳٫۶ میلیارد سال قبل فرگشت(تکامل) یافته است.

این تصویر، ساختار بلوریِ فتوسیستم(Photosystem) را نشان می دهد

به گزارش بیگ بنگ، فتوسنتز فرآیندی است که زندگی پیچیده روی زمین را حفظ می‌کند- تمام اکسیژن‌های روی سیارۀ ما حاصل از فتوسنتز است. دو نوع فتوسنتز وجود دارد: ۱- فتوسنتز اکسیژنیک، که از انرژی نور برای تقسیم مولکول‌های آب، آزاد کردن اکسیژن، الکترون‌ها و پروتون‌ها، استفاده می‌کند؛ و ۲- فتوسنتز آنوکسیژنیک، که از ترکیباتی مانند هیدروژن سولفید یا مواد معدنی نظیر آهن یا آرسنیک استفاده می‌کند، و اکسیژن تولید نمی‌کند.

پیش از این، داننشمندان معتقد بودند که فتوسنتز آنوکسیژنیک مدت‌ها قبل از فتوسنتز اکسیژنیک فرگشت یافته است، و اینکه جوّ زمین تا تقریباً ۲٫۴ تا ۳ میلیارد سال قبل فاقد اکسیژن بوده است. با این حال پژوهش دکتر کاردونا نشان داد که منشأ فتوسنتز اکسیژنیک حدود یک میلیارد سال قبل‌تر بوده است، یعنی حیات پیچیده می‌توانسته زودتر هم فرگشت یابد.

این پژوهشگر می‌خواست به زمان ِ منشأ فتوسنتز اکسیژنیک، پی ببرد. وی به جای تلاش برای تشخیص اکسیژن در سنگ‌های  باستانی، یعنی همان چیزی که قبلاً انجام شده است، درون ساز واره‌های مولکولی که فتوسنتز انجام می‌دهند را عمیقاً بررسی کرد- اینها آنزیم‌های پیچیده‌ای به نام فتوسیستم هستند. فتوسنتز اکسیژنیک و آنوکسیژنیک هر دو از آنزیمی به نام فتوسیستمِ we استفاده می‌کنند.

هستۀ این آنزیم در دو نوع فتوسنتز متفاوت به نظر می‌رسد، و دکتر کاردونا با بررسی اینکه چه مدت قبل، این ژن‌ها فرگشت یافته‌اند تا متفاوت شوند، تحقیق می‌کند که فتوسنتز اکسیداتیو برای نخستین‌بار چه زمانی رخ داده است. وی دریافت که تفاوت در ژن‌ها بیش از ۳٫۴ میلیارد سال قبل رخ داده است- یعنی مدت‌ها قبل از اینکه اکسیژن برای نخستین‌بار روی زمین تولیده شده بود. این نیز مدت‌ها قبل از به وجود آمدن سیانوباکتری‌ها- میکروب‌هایی که تصور می‌شود اولین ارگانیسم‌هایی بوده‌اند که اکسیژن تولید می‌کنند- بود. یعنی باید پیشینیانی وجود داشته باشد، مانند باکتری‌های ابتدایی، که از آن زمان، فرگشت یافته‌اند تا فتوسنتز آنوکسیژنیک انجام دهند.

دکتر کاردونا گفت: «این اولین‌باری است که زمان ِ تکامل فتوسیستم‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرد. نتایج، این احتمال را نشان می‌دهد که فتوسنتز اکسیژنیک، فرآیندی که تمام اکسیژن روی زمین را تولید کرده است؛ در واقع فتوسنتز اکسیژنیک در دوران بسیار اولیه در تاریخ فرگشت حیات آغاز شده است- به حل یکی از بحث‌های بزرگ امروزی در زیست‌شناسی کمک می‌کند.»

یک یافتۀ شگفت‌آور این بود که فرگشت فتوسیستم، خطی نبود. فتوسیستم‌ها به آرامی در حال تکامل هستند- تکامل آنها از زمان پدیدار شدن سیانوباکتری‌ها، حداقل ۲٫۴ میلیارد سال قبل، صورت گرفته است. اما وقتی دکتر کاردونا از آن سرعت آرام فرگشت برای محاسبه منشأ فتوسنتز استفاده کرد، تاریخی را به دست آورد که حتی بیشتر از تاریخ خود زمین بود.

بدین معنی که فتوسیستم در آغاز حتماً بسیار سریع‌تر فرگشت یافته است- چیزی که تحقیقات جدید نشان می‌دهد که ناشی از داغ‌تر شدن سیاره زمین بوده است. این دانشمند خاطرنشان کرد: «هنوز چیزهای زیادی وجود دارد که در مورد اینکه چرا حیات بدین شکل است و منشأ اکثر فرآیندهای بیولوژیکی از کجا است، نمی‌دانیم. گاهی اوقات بهترین حدس‌های بررسی‌شدۀ ما، حتی به چیزی که مدت‌ها قبل رخ داده است هم نزدیک نیست.» جزئیات بیشتر این پژوهش در مجله Heliyon شده است.

ترجمه: زهرا جهانبانی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

image_pdfimage_print

تصویر جدید هابل از دو کهکشان در حال برخورد با هم

تصویر جدید هابل از دو کهکشان در حال برخورد با هم

کهکشانها جزایر ستاره‌ای ساکن نیستند – آن‌ها پویا و همیشه در حال تغییرند و به طور مداوم در پهنه کیهان در حال حرکت هستند. گاهی اوقات، همان‌طور که در این تصویر دیدنی هابل از جفت کهکشان Arp 256 دیده می‌شود، کهکشان‌ها می‌توانند با  یکدیگر برخورد کنند و یا از هم عبور کنند و یا ادغام شوند.

این جفت کهکشان برخوردی در فاصله ۳۵۰ میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی قیطُس قرار دارد، دو کهکشان مارپیچی میله‌ای که ادغام با شکوهی را آغاز کرده‌اند.

نیروی جزرومدی سبب می‌شود گاز و غبار در هر دو کهکشان به بیرون پرت شود و میزان تولد ستاره‌ها در دو کهکشان نیز به مقدار زیادی افزایش می‌یابد. هر دو کهکشان دارای مناطق خیره‌کننده از تشکیل ستاره‌های فروزان هستند. مناطق درخشان به رنگ آبی روشن در واقع شیرخوارگاه‌های ستاره‌های نوزاد هستند‌.

اگرچه هسته‌های آن‌ها هنوز باهم فاصله زیادی دارند و میلیون‌ها سال زمان نیاز است تا با هم ادغام شوند، شکل کهکشان‌ها در Arp 256 به شدت دچار تغییر شده است. کهکشان واقع در قسمت بالای تصویر دارای دنباله‌های جزرومدی بسیار واضح و نوار طولانی از گاز و غبار و ستاره است.

این عکس دیدنی و جذاب با دوربین پیشرفته نقشه برداری هابل (ACS) و دوربین میدان دید باز ۳ (WFC3) گرفته شده است.

آیا استرش شما، مغز من را تغییر می‌دهد؟

بیگ بنگ: دانشمندان کشف کرده‌اند که استرس منتقل‌شده از دیگران، می‌تواند مانند استرس واقعی، مغز را تغییر دهد. این نشان می دهد استرس نه تنها مسری است، بلکه مغز را در سطح سلولی تغییر می‌دهد.

به گزارش بیگ بنگ، دکتر جی‌دیپ بینز و گروهش در دانشکده پزشکی کامینگ مؤسسه مغز هاچکیس(HBI) در دانشگاه کلگری، طی مطالعه‌ای جدید کشف کردند که استرس منتقل‌شده از دیگران، می‌تواند مانند استرس واقعی، مغز را تغییر دهد. این مطالعه در موش‌ها، همچنین نشان می‌دهد که تاثیرات استرس بر مغز در موش‌های ماده بعد از تعامل اجتماعی، برعکس می‌شود. این امر برای موش‌های نر درست نبود.

بینز گفت: «تغییرات مغزی مربوط به استرس موجب بیماری‌های روانی بسیاری، از جمله اختلال استرسی پس از ضایعه روانی(PTSD)، اختلالات اضطرابی و افسردگی، می‌شود. مطالعات اخیر نشان می‌دهد که استرس و احساسات می‌تواند “مسری” باشد. اینکه این امر اثراتِ پایداری برای مغز دارد یا خیر، هنوز معلوم نیست.» تیم تحقیقاتی اثرات استرس در جفت‌های موش ماده یا نر را بررسی کردند. آنها یک موش از هر جفت را جدا کردند و آن را قبل از بازگشت به جفت خود، در معرض استرس خفیف، قرار دادند. همچنین پاسخ‌های جمعیت خاصی از سلول‌ها، به ویژه نورون‌های CRH که پاسخ مغز به استرس را کنترل می‌کنند، در هر موش بررسی کردند؛ که نشان داد که شبکه‌ها در مغز هر دو موش مضطرب و موش غیرمضطرب به شیوه‌ای مشابه تغییر یافت.

نویسندۀ اصلی این مطالعه، تونی لی استرلی، دانشیار آزمایشگاه بینز، گفت: « نکته قابل توجه این بود که نورون‌های CRH جفت‌ها، که خودشان در معرض استرس واقعی نبودند، تغییراتی را نشان دادند که مشابه با تغییرات اندازه‌گیری‌ شده در موش‌های مضطرب بود.» سپس این تیم برای مهندسی کردنِ این نورون‌ها از رویکردهای اپتوژنتیک استفاده کردند تا بتوانند آنها را با نور روشن یا خاموش کنند. وقتی این تیم این نورون‌ها را در طول استرس خاموش کردند، مانع از ایجاد تغییراتی در مغز، که به طور طبیعی بعد از استرس رخ می‌دهد، شدند. وقتی نورون‌ها در جفت دیگر را در طول تعامل با موش مضطرب جفت خود خاموش کردند، استرس به موش شریک منتقل نشد. به طور قابل توجهی، وقتی این نورون‌ها را با استفاده از نور در یک موش فعال کردند، حتی در نبودِ استرس، مغز موش دریافت‌کنندۀ نور و مغز شریک آن، دقیقاً مانند زمان بعد از استرسِ واقعی، تغییر کرد.

این تیم کشف کردند که فعال‌سازیِ نورون‌های CRH موجب انتشار سیگنال شیمیایی، “هشدار دهنده فرومون”، از مغز موشی که شریک خود را تغییر داده است، می‌شود. شریکی که سیگنال را تشخیص دهد می‌تواند به نوبۀ خود مغز دیگر اعضای گروه را تغییر دهد. این انتشار سیگنال‌های استرس، مکانیزم مهمی را برای انتقال اطلاعاتی که برای شکل‌گیریِ شبکه‌های اجتماعی در گونه‌های مختلف مهم و حیاتی است، نشان می‌دهد.

یکی دیگر از مزایای شبکۀ اجتماعی، توانایی آنها در ممانعت از تاثیرات رویدادهای نامطلوب است. تیم محققان همچنین شواهدی برای ممانعت از استرس یافتند، اما انتخابی بود. آنها متوجه شدند که در موش‌های ماده، اثرات باقی‌مانده از استرس روی نورون‌های CRH در بیش از نیمی از آنها، بعد از زمان تعامل با جفت‌های غیرمضطرب، از بین رفت. این امر برای موش‌های نر درست نبود.

بینز بیان دارد که این یافته‌ها ممکن است برای انسان هم صدق کند. «ما گاهی اوقات حتی بدون اینکه بدانیم، به راحتی استرس خود را به دیگران منتقل می‌کنیم. حتی شواهدی وجود دارد که برخی علائم استرس می‌تواند در خانواده و عزیزانِ افرادی که مبتلا به اختلال استرسی هستند، باقی بماند. از طرف دیگر، توانایی حس کردن وضعیت عاطفی دیگران، بخش مهمی از ایجاد و ساختن پیوندهای اجتماعی است.» این تحقیق نشان می‌دهد که استرس و تعاملات اجتماعی، ارتباط بسیار زیادی با هم دارند. عواقب این تعاملات می‌تواند طولانی‌مدت باشد و ممکن است بعد از مدتی رفتارها را تحت تأثیر قرار دهد. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Nature Neuroscience منتشر شده است.

ترجمه: زهرا جهانبانی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencedaily.com

image_pdfimage_print

خوشه کهکشانی کما

بیگ بنگ: تقریبا تمام اجرام در عکس فوق یک کهکشان هستند. خوشه کهکشانی کما که در فاصله ۳۰۰ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد، یکی چگال‌ترین خوشه‌هایی است که تاکنون شناخته شده است.

هر کدام از این کهکشان ها منزلگاه میلیاردها ستاره است – درست مثل کهکشان راه شیری ما. هنوز صدها میلیون سال طول می کشد تا نور ناشی از خوشۀ کما به ما برسد. در واقع، خوشۀ کما به حدی بزرگ است که چند میلیون سال نوری طول می کشد تا از یک سمت به سمت دیگر بروید. بیشتر کهکشان‌ها در کما و خوشه های دیگر بیضوی هستند، در حالیکه بیشتر کهکشان‌ها در خارج از خوشه‌ها مارپیچی شکل می باشند. ماهیت انتشار پرتو ایکس کما هنوز تحت بررسی قرار دارد.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

image_pdfimage_print

ایستگاه فضایی تیانگونگ-۱ چین به زمین سقوط خواهد کرد

ایستگاه فضایی تیانگونگ-1 چین به زمین سقوط خواهد کرد

ایستگاه فضایی تیانگونگ-۱ (Tiangong-1) چین در هفته‌های آینده وارد جو زمین خواهد شد و سقوط آن به‌نظر غیرقابل کنترل می‌رسد، اما کجا ممکن است فرود بیاید و آیا چیزی از آن به زمین خواهد رسید؟

در حال حاضر  تیانگونگ-۱ شش کیلومتر در هفته  از ارتفاع مدارش در فاصله ۲۸۰ کیلومتری زمین کم می‌کند و پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که احتمالا در زمانی بین نهم تا بیستم فروردین/ ۲۹ مارس تا ۹ آوریل وارد جو زمین می‌شود. مدار ایستگاه بین عرض جغرافیایی ۴۲.۸ درجه شمالی و ۴۲.۸ درجه جنوبی قرار گرفته است یعنی از شمال به ایالات متحده آمریکا، اسپانیا و چین و از جنوب به برزیل، استرالیا و آفریقای جنوبی می‌رسد. تیانگونگ-۱ قطعا خارج از این ناحیه فرود نمی‌آید، بنابراین مناطقی مانند انگلستان امن است.

با این حال، از آنجایی که ما دقیقا نمی‌دانیم ایستگاه فضایی چه زمانی وارد جو می‌شود، غیرممکن است که متوجه شویم دقیقا کجا ممکن است سقوط کند. احتمال دارد ما فقط چند ساعت قبل از ورود آن به جو بفهمیم که کجا پایین خواهد آمد.

دیگر اینکه تیانگونگ-۱ چندان بزرگ نیست پس مشخص نیست که چه‌قدر از آن به زمین می‌رسد، البته اگر چیزی از آن برسد. این ایستگاه با ابعاد ۱۰.۴ متر در ۳.۴ متر، حدود ۸۵۰۰ کیلوگرم جرم دارد. به این ترتیب، بین اجسامی که ورود مجدد به جو داشته‌اند رتبه چندان بالایی ندارد. حتی امسال شیئی با جرم مشابه، از بالای پرو وارد جو شد که کمتر سروصدا کرد.

با این وجود، اگر این ایستگاه غیرقابل کنترل باشد، هنوز دلایلی برای نگرانی وجود دارد –البته چین می‌گوید تحت کنترل است- اما دیگران غیر از این فکر می‌کنند. در این حالت تیانگونگ-۱ ممکن است بر فراز منطقه‌ای مسکونی از هم پاشیده شود و احتمال کوچکی وجود دارد که ۱۰ تا ۴۰ درصد آن به زمین برسد.  برخی از این مواد نیز ممکن است خطرناک باشند، بنابراین توصیه می‌شود که اگر به‌طور اتفاقی چیزی از آن پیدا کردید به آن نزدیک نشوید.

البته بیشتر مدار این ایستگاه بر فراز اقیانوس است و زمان کوتاهی را بالای مناطق مسکونی می‌گذراند. احتمال مورد اصابت بقایای تیانگونگ-۱ قرار گرفتن به میزان قابل توجهی کمتر از احتمال برخورد صاعقه به شماست. با این حال مطمئنا وقتی این ایستگاه در نهایت وارد جو شود خبرساز خواهد شد، اما اینکه کجا بیفتد با گذرزمان مشخص خواهد شد.

سیگنال رادیویی سریع ِ جدیدی کشف شد!

بیگ بنگ: اخترشناسانِ بزرگترین برنامه تحقیقاتی علمی موسوم به «Breakthrough Listen» که در صدد یافتن شواهدی از تمدن‌های بیگانه هستند، موفق به شناسایی انفجار رادیویی سریع تازه‌ای شدند. این انفجار یک سیگنال رادیویی قوی از کهکشانی دوردست می باشد.

تصویری هنری از انفجار رادیویی سریع در حال رسیدن به زمین

به گزارش بیگ بنگ، انفجارهای رادیویی سریع، سیگنال‌های رازآلود و نادری از انرژی هستند که از فضا می آیند. بر طبق براورد دانشمندان، هر روزه بین ۲۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ انفجار رادیویی سریع در فضا به وقوع می پیوندد. این رویدادها چند میلی ثانیه دوام می آورند و ویژگی پراکندگی تپ اخترهای رادیویی را دارند. آنها همان میزان انرژی را که خورشید در ۱۰۰۰۰ سال آزاد می کند را در یک میلی ثانیه آزاد می کنند، اما پدیده فیزیکی که باعث وقوع آنها می شود، هنوز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. تا به امروز بالای ۱۰ انفجار رادیویی سریع شناسایی شده است. اکثر آنها فقط یک بار وارد فاز انفجاری شده و به طور مکرر نور ساطع نمی کنند.

دکتر «دنی پرایس» دانشمند برنامه «Breakthrough Listen» و اخترشناس دانشگاه کالیفرنیا گفت: «اگرچه اخترشناسان اطلاعات چندان زیادی درباره انفجارهای رادیویی سریع ندارند، اما می توانیم جزئیات شگفت انگیزی را درباره آنها استنباط نمائیم. در ابتدا، آنها قوسی در فرکانس به وجود می آورند که نشان می دهد در فاصله بسیار دوری هستند: میلیاردها سال نوری. این انفجارها برای رسیدن به ما میلیاردها سال به پیمودن مسافت می پردازند و تنها چند میلی‌ثانیه دوام می آورند. لذا مکانیزم انتشار زمان کوتاهی را در بر می گیرد. برای اینکه آنها را به طور واضح پس از سفری طولانی شناسایی کنیم، باید درخشندگی بسیار زیادی داشته باشند. چه چیز می تواند چنین انفجارهایی را به وجود آورد؟ هنوز نمی دانیم، اما ستاره‌های نوترونی و رویدادهای عظیم میتوانند در پیدایش آنها نقش داشته باشند. این نظریه هم وجود دارد که آنها حاصل سفرهای میان‌ ستاره‌ای بیگانگان هستند. ما که خیلی دوست داریم این طور باشد، اما باید در ابتدا تمامی نظریه‌های اخترفیزیکی محتمل را کنار بگذاریم.»

شناسایی سیگنال FRB 180301 با دستگاه بکار گرفته شده در تلسکوپ رادیویی پارکس

پروفسور «آوی لئوب» فیزیکدان دانشگاه هاروارد گفت: «هیچ منبع اخترشناسی شناخته شده‌ای وجود ندارد که انفجارهای رادیویی با چنان سطحی از درخشندگی به وجود آورد. ده‌ها میلیارد برابر روشن تر از تمامی تپ اخترها.» برنامه «Breakthrough Listen» در صدد یافتن حیات فناوری‌بنیان و پیشرفته در پهنه فضا است. اما جستجوی انفجارهای رادیویی سریع در کنار هدف اصلی صورت می گیرد.

انفجار جدید در یکم مارس ۲۰۱۸ و در حین مشاهده با گیرنده چندپرتوئی ۲۱ سانتی‌متری تلسکوپ رادیویی پارکس، شناسایی شد. این اولین‌بار نیست که محققان موفق به کشف یکی از این سیگنال‌های زودگذر و رازآلود شده‌اند. انفجار رادیویی FRB 121102 در ماه آگوست ۲۰۱۷ تنها انفجاری است که تکرار شد. محققان ویرجینیای غربی آن را با استفاده از تلسکوپ گرین بنک، شناسایی کرده بودند. دکتر پرایس افزود: «در طول مشاهداتمان با تلسکوپ رادیویی پارکس در یکم مارس ۲۰۱۸، پدیده رازآلود و زودگذری به نام انفجار رادیویی سریع را کشف کردیم که به دنبال منشاء آن می باشیم.»

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

image_pdfimage_print

اخترشناسان خلأ اسرارآمیز کیهان را نظاره کردند

بیگ بنگ: با مشاهدۀ فضای بین کهکشان‌ها می‌توانیم چیزهای زیادی یاد بگیریم – و اکنون برای اولین‌بار، ستاره‌شناسان از یک روش جدید برای مشاهده‌ درون این بسته‌های اسرارآمیز خالی استفاده کرده‌اند.

به گزارش بیگ بنگ، خلأ در فضا به دلیل انبساط جهان است – این امر یک شبکه‌ از مواد را همراه با فضاهایی بین رشته‌ها ایجاد می‌کند. به نصف کردن یک ساندویچ پنیر کبابی فکر کنید، البته اگر پنیر از رشته‌های کهکشانی درست شده باشد. خلأ کیهانی در تابش پس‌زمینه‌ی میکروویو کیهانی(CMB) قابل تشخیص است؛ این تابش بقایای یک تابش الکترومغناطیسی است که از عصر نو ترکیب (recombination) حدود ۳۸۰ هزار سال پس از بیگ بنگ باقی مانده است.

تابش پس زمینه، نخستین نوری است که در جهان ظاهر شده و درون آن خلأهای کیهانی به نظر با دما همبستگی دارند. مناطق داغ‌تر با رشته‌ها ارتباط دارند و مناطق خنک‌تر به خلأها مربوط می‌شوند. اکنون برای اولین بار، محققان از نقشۀ تابش پس زمینه استفاده کرده تا خلأهای کیهانی را مطالعه کنند. گروهی از محققان به رهبری دیوید آلونزو از دانشگاه آکسفورد انگلیس ۷۷۴ خلأ کیهانی را در تابش پس زمینه کیهانی، نقشه‌برداری کردند تا خواص ِ گازی که درون آن جریان دارد را مطالعه کنند.

آنها از داده‌های نقشه‌نگاری طیف‌سنجی باریون(BOSS) استفاده کردند؛ BOSS امواجی که در جهان اولیه جریان داشتند را بررسی کرد. این امواج شبیه موج‌های آب یک استخر هستند و هنوز در سراسر جهان بصورت نوسانات منظم در ماده‌ی طبیعی قابل تشخیصند. این داده‌ها همچنین مکان خلأهای کیهانی را در سراسر جهان شناسایی کرد و در واقع داده‌هایی بود که این گروه در مقابل تابش پس زمینه گردآوری کرد. سپس آنها انرژی فوتون‌های تابش پس زمینه کیهانی در هر خلأ را با فشار الکترونِ مدلسازی شده‌اش مقایسه کردند تا خواص گاز را تشخیص دهند.

این تصویر که بر پایۀ داده های بدست آمده از ماهواره‌های کوبه، WMAP و پلانک تکمیل شده است، تابش پس زمینه کیهانی درست ۳۸۰ هزار سال پس از بیگ بنگ را نشان می دهد.

محققان دریافتند که فشار درون خلأها کمتر از میانگین فشار کیهانی است که البته نتیجۀ غیرمنتظره‌ای نبود. مواد زیادی در خلأ وجود ندارد اما محققان چیز دیگری را پیدا کردند – نشانه‌هایی از اینکه گاز گرمتر از آن چیزی است که انتظار داشتند. “کریستوفر کراکت” در مقاله‌ای برای انجمن فیزیک آمریکایی توضیح داد: «اگر این یافته با دقت بررسی شود، می‌تواند نشانه‌ای برای پمپاژ انرژی در گاز بین کهکشانی و کمک به شکل‌گیری کیهان باشد.»

این اخبار  خیلی مهم است – به طور کلی، کشف کرده‌ایم که بادهای ناشی از سیاهچاله‌های پرجرم می‌توانند در شکل‌دهی کل کهکشان‌ها سهیم باشند. به زمان احتیاج داریم تا این یافته را در مورد خلأهای کیهانی ببینیم. یک بررسی عمیق‌تر احتمالأ با یک تلسکوپ قوی‌تر برای تأیید این داده‌ها نیاز است. جزئیات بیشتر این پژوهش در مجله‌ی Physical Review D منتشر شده است.

ترجمه: سحر  الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

image_pdfimage_print

یک ساعت تاریکی به مناسبت “ساعت زمین”

بیگ بنگ: ساعت زمین (Earth hour) یک روز جهانی است که نخستین بار توسط صندوق جهانی حیات وحش(World Wildlife Fund) از سال ۲۰۰۷ در استرالیا اجرا شد و با استقبال کم نظیر مردم سراسر جهان مواجه شد، به گونه ای که بیش از ۱۲۸ کشور جهان در این طرح مشارکت داشتند.

بشر تنها موجودی است که در کوتاه ترین زمان ممکن از انقلاب صنعتی چنان سرنوشت کره زمین را تغییر داده است که در میلیون ها سال تاریخ زیست در این کره بی سابقه بوده است. هم اکنون انرژی های تولید شده توسط بشر و تبعات آن مانند گازهای گلخانه ای و زباله های مختلف حیات آیندگان را تهدید می کند. هدف برنامه ساعت زمین این است که آگاهی عمومی را نسبت به گرمایش‌جهانی افزایش دهد.

امشب ۴ فروردین از ساعت ۲۰:۳۰ تا ۲۱:۳۰ به مدت یک ساعت، چراغ‌های سازه‌های مهم در شهرهای مختلف کشورمان از جمله تهران، اصفهان، تبریز، مشهد، اهواز، ارومیه، پلدختر و میبد و … به صورت نمادین در ساعت زمین، خاموش می شوند. از این سازه‌ها می توان برج های میلاد و آزادی تهران، سی و سه پل اصفهان، پل سفید اهواز، میدان شهرداری رشت و … را نام برد.

سایت علمی بیگ بنگ / اطلاعات بیشتر: theguardian.com

image_pdfimage_print