نظاره‌گران در لب ساحل

بیگ بنگ: کونا در واقع سگی است که عاشق آب بازی در امواج ساحل سولانا در نزدیکی سن دیگو است. اما او برای مدت کوتاهی در اینجا متوقف شد، یعنی در اوایل غروب ۷ اکتبر. او همراه با دو دوست دیگر در این عکس فوری به آسمان خیره شده و پرواز موشک فالکون ۹ را تماشا می کند. نمای لب دریای آنها با گازهای خروجی از رانشگرهای اولین طبقۀ موشک همراه شده که در حال بازگشت به پایگاه نیروی هوایی وندربرگ (محل پرتابش در ۲۵۰ مایلی شمال این منطقه) است.

FuscoFalconSolanaBeachwRachelKonaعکس پایین از ابر درخشان گاز و غبار، جدیدترین عکس تلسکوپ فضایی هابل از یک سحابی سیاره‌نما نیست، حتی نظاره‌گران تصادفیِ ساحل غربی آمریکا را نیز در ۷ اکتبر به سوی خود خیره کرد. این عکس که تقریبأ از فاصله سه مایلی شمال پایگاه نیروی هوایی وندربرگ گرفته شده انشعابات و گازهای خروجی از طبقه‌های اول و دوم موشک فالکون ۹ اسپیس ایکس است که در آسمان اوایل غروب‌دم ِ جنوب کالیفرنیا ظاهر شده است. در گرگ و میشِ در حال محو، دود قرمز رنگ که در پیش زمینه در سمت راست در حال حرکت است ناشی از صعود اولیۀ موشک است.

DSC LrOut Haidetدودهای رشته‌ای آبی و نارنجی متعلق به جداسازی طبقات اول و دوم است و سوخت افزایش سرعت طبقه اول هنوز در ارتفاعات بسیار بالایی در نور خورشید دیده می شود. اما نقطۀ درخشان در پایین مرکز خودِ طبقه دوم است که تقریبأ مستقیمأ از دوربین دور می شود و تا سرعت مداری تسریع پیدا می کند. همانطور که رانشگرهای تکانشی طبقه اول فالکون ۹ را به سمت سایت فرود هدایت می کنند، شکل V برعکس را در بالا تشیکل می دهند.

DSC Edit FalconKraus

موشک فالکون ۹ ماهواره SAOCOM 1A متعلق به آرژانتین را از پایگاه نیروی هوایی وندربرگ به فضا پرتاب کرد. بوستر نیز با موفقیت فرود آمد

ترجمه: سحر  الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منابع: apod , apod

سیارک هالووین با چهره‌ای مخوف به ملاقات زمین می‌آید!

سیارک هالووین با چهره‌ای مخوف به ملاقات زمین می‌آید!

سیارک ۲۰۱۵ TB145 که ظاهری مشابه جمجمه انسان دارد و به سیارک هالووین معروف شده است، تا حدود یک ماه آینده به زمین نزدیک خواهد شد.

این سیارک برای نخستین بار در شب هالووین سال ۲۰۱۵ هنگامی که با سرعت از فاصله ۴۸۶ هزار کیلومتری زمین در حال عبور بود (۱.۲۷ برابر فاصله زمین تا کره ماه) کشف شد و لقب سیارک هالووین نیز، به همین دلیل به آن داده شده است.

بر اساس اعلام ناسا، این جرم آسمانی در گذر بعدی خود مصادف با ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸، تا این اندازه به زمین نزدیک نخواهد شد و حداکثر به فاصله ۳۸ میلیون کیلومتری سیاره ما خواهد رسید که حدود یک چهارم مسافت بین زمین تا خورشید است.

پس از آن، دیدار مجدد سیارک ۲۰۱۵ TB145 از سیاره ما، با وقفه‌ای نسبتا طولانی به سال ۲۰۸۲ موکول خواهد شد؛ البته این‌بار از فاصله‌ی نزدیکتری (حدودا یک سوم مسافت میان زمین و خورشید) عبور خواهد کرد. مدار حرکت این سیارک به گونه‌ای است که سبب نزدیک و نزدیکتر شدن آن به سیاره‌های ونوس و عطارد در سال‌های ۲۰۲۴، ۲۰۲۸ و ۲۰۳۷ خواهد شد.

در سال ۲۰۱۵ و هنگام اولین گذر سیارک هالووین از نزدیکی‌ زمین، دانمشندان موفق به گرفتن عکس‌هایی از این جرم آسمانی و به تصویر کشیدن چهره مخوف آن شدند. این عکس‌ها یک تخته سنگ تقریبا کروی و دندانه‌دار را نشان می‌دهند که حداقل از برخی زاوایا، چیزی شبیه حفره بینی و کاسه چشم نیز در آن قابل رویت است.

بر اساس مطالعات صورت گرفته در سال ۲۰۱۷، دانشمندان قطر ۲۰۱۵ TB145 را حدود ۶۲۵ متر تخمین زده‌اند که با این اوصاف، جزو سیارک‌های نسبتا کوچک طبقه‌بندی می‌شود. در مقام مقایسه، باید گفت قطر سیارکی که آن را مسبب انقراض دایناسورها می‌دانند، حدود ۱۰ کیلومتر برآورد شده است.

اما خاص بودن تنها در چهره‌ی جمجمه مانند این سیارک خلاصه نمی‌شود. دانشمندان با توجه به مدار کشیده و شتاب بالای حرکت ۲۰۱۵ TB145، آن را یک دنباله‌دار مرده می‌پندارند که به دلیل تعدد چرخش به دور خورشید، دم یخ‌زده‌‌ی خود را از دست داده است؛ در واقع همان ذرات گرد و غبار و گازهایی که در اثر پرتوهای خورشیدی، پشت یک دنباله‌دار به حرکت در می‌آیند.

اگرچه همانند سال ۲۰۱۵، این بار نیز سیارک هالووین گذر بی‌خطری از نزدیکی زمین دارد؛ اما سنگ‌های آسمانی دیگری هستند که در آینده نزدیک، از بیخ گوش ما خواهند گذشت.

بر اساس مطالعات اخترفیزیک‌دان «توماس جی مولر» از موسسه تحقیقاتی مکس-پلانک آلمان، سیارکی به نام ۱۹۹۹ AN10 در آگوست سال ۲۰۲۷ به فاصله ۳۰۰ هزار کیلومتری زمین خواهد رسید. همچنین در آوریل ۲۰۲۹ نیز سیارک دیگری که ۹۹۹۴۲ Apophis نام‌گذاری شده، از فاصله‌ای بسیار نزدیک و حدود ۳۷ هزار کیلومتری سیاره ما (یک دهم مسافت موجود میان زمین و کره ماه) عبور خواهد کرد.

ناسا از برنامه سفر انسان به ماه و مریخ رونمایی کرد

بیگ بنگ: بالأخره داریم به ماه باز می‌گردیم، اما این بار می‌خواهیم آنجا بمانیم. ناسا از برنامۀ کاملاً جدید برای سفر انسان به ماه و مریخ رونمایی کرد. ناسا می‌خواهد تا ۱۰ سال دیگر روی ماه قدم بگذارد و تا ۲۰ سال دیگر روی مریخ.

nasa scrutiny missionsبه گزارش بیگ بنگ، آژانس فضایی امریکا(ناسا) از برنامۀ دقیق خود به نام کشف فضایی ملی به منظور دستیابی به اهداف بلندپروازانه رئیس‌جمهور، که در دسامبر سال ۲۰۱۷ در دستورالعمل شماره ۱ سیاست فضایی خود تنظیم کرده است، خبر داد. آن برنامه‌های جسورانه عبارتند از: برنامه‌ریزی فرودی جدید روی ماه، استقرار بلندمدت انسان روی ماه و مدار اطراف ماه، دلیل و برهان رهبری آمریکا در فضا، تقویت شرکت‌های فضایی خصوصی، و کشف نحوۀ رساندن فضانوردان آمریکایی به سطح مریخ.

ناشناخته‌های زیادی در این طرح وجود دارد، و کمترین آنها این است که آیا دانشمندان می‌توانند راهی برای ایمن نگه داشتن فضانوردان از خطرات بسیار زیاد فضا بیابند یا خیر. افراد ناسا هنگام توضیح دقیق جدول‌های زمانی مورد انتظار برای تکمیل هر هدف در گزارش ۲۱ صفحه‌ای- از مدار نزدیک زمین(LEO) گرفته تا فضای سیس‌لونار ( بین ماه و زمین) و سپس روی مریخ- به این موارد توجه کردند.

earth moon marsهرگونه ادعایی – مانند ادعای منتشر شده در گزارش جدید ناسا- مبنی بر اینکه فضانوردان در دهۀ ۲۰۳۰ روی مریخ خواهند بود، انعطاف‌پذیری دارد و در صورتی که پژوهشگران در این فرآیند یک یا دو بار به مانعی برخورد کنند، می‌توانند آن را تغییر دهند. به عنوان مثال، ناسا قصد دارد که تا زمان نتایج مأموریت مارس ۲۰۲۰، مأموریتی که در طول آن یک مریخ‌نورد نمونه‌هایی را از سطح مریخ جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل می‌کند، صبر کند؛ یا حتی قبل از اینکه شروع به پیش‌نویس بودجۀ مورد نیاز برای مأموریت تیمی که برای زمانی در دهۀ ۲۰۳۰ مقدر شده است، صبر کند.

اما قبل از اینکه ناسا شروع به فکر کردن در مورد فرستادن فضانوردان به مریخ کند، اسرار مهمتری باید رمزگشایی شود. به عنوان مثال، ناسا باید حداکثر بار برای سفر فضایی، را تست کند. حالا این سفر فضایی چه ماه باشد چه مریخ و چه فراتر از آن. وقتی آن ماهواره‌ها در مدار باشند، ناسا امیدوار است که از آنچه یاد گرفته استفاده کند تا فضانوردان را تا ژوئن ۲۰۲۰ به مدار ماه ببرد. این رخنه‌ها در برنامه‌های پیشنهادی ناسا تصادفی نیست- این‌ها شکاف‌های مهمی را در درک ما نسبت به فضا و سفر بین سیاره‌ای نشان می‌دهند. به عبارت دیگر: اینها چیزهایی که دانشمندان ناسا می‌خواهند یاد بگیرند را نشان می‌دهد. و اگر ناسا به این جدول زمانی متعهد بماند، به آن دست خواهد یافت و ما را در کاوش فضایی راهنمایی خواهد کرد.

ترجمه: زهرا جهانبانی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

آیا جهان ما بیش از سه بُعد دارد؟

اگر ابعاد اضافی وجود داشته باشند، باید خیلی کوچک باشند. آیا جهان ما بیش از سه بُعد دارد؟ بر اساس پژوهشی جدید، احتمالا این ابعاد در مقیاس ِ بزرگ نیستند. بنا به یافته‌های این تحقیق، در فواصل خیلی دور فضا، به احتمال زیاد جهان به همان ابعادی که در زمین تجربه می کنیم، عمل می کند. نتایج بدست آمده به دانشمندان کمک خواهد کرد تا ماهیت پیچیدۀ “انرژی تاریک” را درک کنند؛ پدیده رازآلودی که به سرعت انبساط کیهان می افزاید.

Extra Dimensionsبه گزارش بیگ بنگ، در ماه اکتبر ۲۰۱۷، دانشمندان از رصدخانه موج گرانشی با تداخل سنج لیزری(LIGO) برای شناسایی موج گرانشی ایجاد شده در اثر برخورد دو ستاره نوترونی استفاده کردند. این رویداد که با عنوان «GW170817» شناخته می شود، با تلسکوپ‌های سنتی هم دیده شد؛ اما دانشمندان این امکان را بدست آوردند تا به طور همزمان این رویداد را از طریق امواج گرانشی و امواج نور مورد مطالعه قرار دهند. اندازه‌گیری‌های دوگانه این اجازه را به دانشمندان می دهد تا چیزهای بسیار زیادی را در خصوص جهان ما یاد بگیرند؛ مثل این مسئله که چند بُعد در جهان وجود دارد. نتایج جدید شواهد بیشتری دربارۀ نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین هم عرضه می کند.

«کریس پاردو» نویسنده و محقق ارشد و دانشجوی مقطع دکتری در دانشگاه پرینستون بیان کرد: «نسبیت عام می گوید که گرانش باید در سه بُعد عمل کند و نتایج گویای آن است که ما تنها قابلیت مشاهده سه بعد را داریم.» اگرچه نظریه نسبیت عام در توصیف جهان ما تاکنون به خوبی عمل کرده، اما یک مسئله وجود دارد که نمی تواند به خوبی توضیح دهد: آیا انبساط جهان در حال شتاب گرفتن است؟ دانشمندان دلیل این شتاب را به انرژی تاریک نسبت می دهند، اما هنوز هیچکس از ماهیت آن اطلاعی ندارد.

برخی نظریه‌ها به اصلاح گرانش می پردازند تا انبساط جهان را توضیح دهند؛ بر طبق این نظریه‌ها، گرانش در مقیاس‌های بزرگتر به شیوۀ متفاوتی عمل می کند. بسیاری از این ایده‌ها پیش‌بینی می کنند که ابعاد دیگری وجود دارند و می توان آن ابعاد را با امواج گرانشی مورد کاوش و بررسی قرار داد. “تسا بیکر” کیهان‌شناس در دانشگاه آکسفورد انگلیس اظهار کرد: «تلاش‌های زیادی برای جستجوی نظریه‌های اصلاح شده گرانش فقط به پاس راز “انرژی تاریک” انجام می شود. آیا راهی برای دستکاری قوانین گرانش وجود دارد تا این مسئله توضیح داده شود که چرا جهان با سرعت فزاینده‌ای در حال انبساط و گسترش است؟»

بر اساس بسیاری از این نظریه‌ها، اگر ابعاد بیشتر وجود داشته باشند، باید امواج گرانشی به درون آن ابعاد نفوذ کرده باشد. لذا انتظار می رود وقتی امواج در سرتاسر جهان پراکنده شدند، تضعیف شوند. دانشمندان در یکی از مطالعات اخیرشان به اندازه‌گیری میزان فاصله‌ای که امواج گرانشی و امواج نوری از «GW170817» برای رسیدن به زمین طی می کردند، پرداختند، اما محققان هیچگونه نشانه‌ای از تضعیف شدگی پیدا نکردند که بر رابطه آن با ابعاد بیشتر دلالت داشته باشد. به پاس رویداد «GW170817»، مطالعات زیادی با محاسبه سرعت امواج گرانشی به منظور تعیین تاخیر حرکت آنها توانستند بعضی از نظریه‌های گرانش اصلاح شده را کنار بگذارند و بر روی آنها خط بطلان بکشند. مقاله جدید توانست طیف وسیعی از نظریه‌های دیگر را هم مردود اعلام کند.

نتایج جدید فقط ابعاد بزرگ را مستثنی اعلام می کنند. به این ترتیب، نتایج فوق هیچ قید و بندی بر ابعاد بیشتر نمی گذارد، موردی که نظریه ریسمان پیش‌بینی کرده است. بر اساس نظریه ریسمان، همه چیز از ریسمان‌های کوچکِ در حال ارتعاش ساخته شده است. با این حال، یافته‌های جدید نشان می دهد که در مقیاس‌هایی در حدود ۱٫۶ کیلومتری تا دستکم ۸۰ میلیون سال نوری، جهان به شکل سه بعدی است. یافته‌ها همچنین ابعاد بزرگتر را رد می کند، اما تنها در صورتی که اثرات قابل مشاهده‌ای بر مقیاسی کوچکتر از ۸۰ میلیون سال نوری داشته باشند.

محققان از داده‌های بدست آمده برای محاسبۀ عمر گراویتون استفاده کردند؛ ذره نظری که اگر وجود داشته باشد، نیروی گرانش را انتقال می دهد. بنا به یافته دانشمندان، عمر گراویتون دستکم ۴۵۰ میلیون سال است. به عبارت دیگر، گراویتون در طول این بازه زمانی به ذرات سبک‌تر تقسیم نمی شود. بعضی از نظریه‌های گرانش اصلاح شده چنین فروپاشی را پیش‌بینی می کنند.

پس این محاسبه عمر گراویتون می تواند در رویدادهای امواج گرانشی آتی مورد استفاده قرار بگیرد که در بخش‌های دیگر جهان به وقوع می پیوندند؛ دانشمندان می توانند این نظریه‌ها را به شکل بهتری مورد آزمایش قرار دهند. دانشمندان می خواهند رویدادهای بیشتری را در فواصل دورتر بررسی و مشاهده نمایند چرا که در این صورت شاید مشخص شود که آیا گرانش یا انرژی تاریک در طول زمان دچار تغییر شده اند یا خیر. در حال حاضر، گویا جهان از همان ابعادی برخوردار است که از قبل دیده‌ایم. اما ناامید نباشید، شاید سفر در زمان روزی به واقعیت بپیوندد. جزئیات بیشتر در مجله «Cosmology and Astroparticle Physics» منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: livescience.com

“ماده تاریک” کجا پنهان شده است؟

بیگ بنگ: محققان با تجزیه و تحلیل همگرایی گرانشی کهکشان‌های دور به نقشۀ جامع و سه بعدی از توزیع “ماده تاریک” در جهان دست پیدا کردند.

dark matterبه گزارش بیگ بنگ، مقدار بسیار عظیمی از مادۀ نامرئی در جهان وجود دارد که ما نمی توانیم آن را به طور مستقیم مشاهده کنیم. دانشمندان از وجود آن تا حدود زیادی اطمینان دارند زیرا تاثیر گرانشی آن بر ستاره‌ها و کهکشان‌ها مشهود است و حرکت آنها را تغییر می دهد. دانشمندان به آن “ماده تاریک” می گویند، وقتی ماده تاریک از نور عبور می کند، حتی بر آن هم تاثیر می گذارد و مسیرش را خمیده می کند. این پدیده با نام همگرایی گرانشی شناخته می شود.

حالا یک تیم بین‌المللی از دانشمندان با مطالعه محل بروز این عدسی در پهنه آسمان موفق به ارائه نقشه‌ای جامع و سه بعدی از “ماده تاریک” شده‌اند. بزرگترین مزیت نقشه کیهانی که در روز بیست و چهارم سپتامبر در مجله «arXiv» منتشر شد این است که دانشمندان با بهره‌گیری از آن می توانند به محل و چگونگی عملکرد “انرژی تاریک” در فضا نیز پی ببرند. انرژی تاریک به نوعی از انرژی گفته می شود که جهان را در برگرفته و موجب افزایش سرعت انبساط جهان می شود.

«راشل مندلبوم» اخترشناس در دانشگاه کارنگی ملون پیتسبورگ در یک مصاحبه خبری بیان کرد: «نقشه ما می تواند تصویر بهتری از مقدار “انرژی تاریک” موجود در جهان ارائه کرده و اطلاعاتی هم در خصوص ویژگی‌های آن و همچنین نقشش در افزایش ِ سرعت انبساط جهان در اختیارمان بگذارد.» برای تهیه این نقشه، محققان شکل تقریبا ده میلیون کهکشان را با دقت ویژه‌ای مورد مطالعه قرار دادند؛ مِن جمله کهکشان‌هایی که فاصله خیلی زیادی با ما دارند. افزون بر این، محققان نشان دادند که شکل آن کهکشان‌ها تا چه حد با آنچه اخترشناسان تصور می کردند، فرق دارد و دچار تحریف شده است. آنها در صدد تعیین این مسئله بودند که چه مقدار از آن تحریف به پاس وجود عدسی ماده تاریک است؛ و نَه اثرات ناشی از اتمسفر یا تلسکوپ و آشکارساز مورد استفاده. تفاوت مذکور به محققان اجازه داد تا استنباط کنند نور باید قبل از رسیدن به زمین از چه مقدار ماده تاریک عبور کند.

EC darkmatter mainاین نقشه جامع با مشاهدات پنج ساله تلسکوپ ژاپنی سوبارو در هاوایی بدست آمده است. سوبارو بخشی از پروژه‌ای به نام «Hyper Suprime-Cam survey» می باشد. این پروژه چهار سال دیگر هم به کاوش‌های فضایی خود ادامه می دهد تا نقشه‌اش را دقیق‌تر و کامل‌تر نماید. این پروژه موفق شد شواهدی مقدار کمی ِ “انرژی تاریک” در جهان را پیدا کند؛ در مقایسه با بررسی دیگری که با «تلسکوپ پلانک» قبلا به انجام رسید. در بررسی مذکور، آثار بیگ بنگ و اثراتش که تابش الکترومغناطیسی موسوم به پس زمینه ریزموج کیهانی بود، مورد مطالعه قرار گرفت. احتمال می رود هیچ تفاوت واقعی وجود نداشته باشد، اما همین مقدار هم توجه محققان را به خود جلب کرده است.

نقشۀ جدید “ماده تاریک” با روش همگرایی گرانشی، نقشه‌ای متفاوت با آنچه تلسکوپ پلانک از پس زمینه ریزموج کیهانی بدست آورد، می باشد؛ اما تفاوت قابل توجه یا معناداری میان آنها به چشم نمی خورد. این نقشه جدید سرنخ‌هایی دارد که نشان می دهد رفتار ماده تاریک با آنچه که دانشمندان تصور می کنند، کمی فرق دارد.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: livescience.com

به دنبال منشاء دنباله‌دار «اوموآموا»

بیگ بنگ: در ماه اکتبر ۲۰۱۷، یک دنبال‌ دار سریع و سیگار شکل که منشا فراخورشیدی داشت، با بهره‌گیری از تلسکوپ «Pan-STARRS1» در هاوایی مورد شناسایی قرار گرفت. باور بر این بود که دنباله‌دار «اوموآموا» احتمالا از یک منظومه سیاره‌ایِ در حال ایجاد و در اثر یک نیروی گرانشی از طرف سیاره فراخورشیدی غول‌پیکری به بیرون پرتاب شده است.

image e Oumuamua

تصویر هنری که دنباله‌دار ِ میان ستاره‌ای «اوموآموا» را نشان می دهد.

به گزارش بیگ بنگ، اکنون دکتر «کورین بیلر جونز» از موسسه اخترشناسی ماکس پلانک و همکارانش با استفاده از داده‌های ماهواره گایا (متعلق به سازمان فضایی اروپا) موفق به شناسایی چهار ستاره شده‌اند که احتمال می رود خاستگاه «اوموآموا» باشند. دنباله‌دارها بقایای حاصل از ایجاد منظومه‌های سیاره‌ای هستند. همچنین، احتمال می رود «اوموآموا» از قلمرو ستاره‌ای خود به بیرون هدایت شده است، در حالی که سیاره‌ها هنوز در آنجا در حال تکوین و تکامل بودند. اخترشناسان به منظور جستجوی منزلگاه این دنباله‌دار مجبور بودند نه تنها مسیر این دنباله‌دار ِ میان ستاره‌ای را بررسی و رصد کنند، بلکه مجموعه‌ای از ستاره‌هایی را که شاید از مسیر این جرم سماوی در چند میلیون سال قبل عبور کرده باشند، تحلیل نمودند.

به همین منظور، دکتر بیلر جونز و همکارانش از داده‌های ماهواره گایا استفاده کردند. در داده‌های این ماهواره میتوان به موقعیت، شاخص‌های فاصله و حرکت چندین میلیون ستاره در پهنه آسمان در کهکشان راه شیری دست پیدا کرد. نکته مهمتر اینکه، در این مجموعه داده‌ها میتوان به سرعت شعاعی (اینکه ستاره‌ها با چه سرعتی به ما نزدیک یا از ما دور می شوند) هم دسترسی داشت. اخترشناسان به بررسی هفت میلیون ستاره پرداختند و در کنار آن، ۲۲۰ هزار ستاره را هم نگاه کردند؛ سرعت شعاعی این ستاره‌ها در مقاله‌های اخترشناسی موجود است.

در نتیجه، اخترشناسان چهار ستاره را شناسایی کردند که مدار آنها در گذشته نزدیک در فاصله چند سال نوری «اوموآموا» آمده است. در یک تا هفت میلیون سال گذشته، هر چهار ستاره به نزدیکی دنباله‌دار «اوموآموا» رسیده‌اند. با این حال، انتظار نمی رود هیچ کدام از این ستاره‌ها بخشی از یک منظومه ستاره‌ای دوتایی باشند؛ احتمال می رود یک سیاره غول‌پیکر یا ستاره همدم، مکانیزم ارجح‌تری برای هدایت این جرم سماوی کوچک به بیرون باشد.

Oumuamua ESO illus outgassingدکتر بیلر جونز و همکارانش گفتند: «همه آنها ستاره‌های کوتوله هستند. ستاره ای که به بیشترین نزدیکی به اوموآموا را دستکم در یک میلیون سال پیش داشت، با عنوان HIP 3757 شناخته می شود؛ یک ستاره کوتوله سرخ که در فاصله ۸۱ سال نوری نسبت به زمین واقع شده است. این ستاره به فاصله ۱٫۹۶ سال نوریِ دنباله‌دار اوموآموا آمد. با توجه به سرعت نسبتا بالای این ستاره که تقریبا ۹۰۱۲۳ کیلومتر بر ساعت تخمین زده شده است، احتمال آن پایین است که این ستاره بتواند منزلگاه اوموآموا باشد.

کاندیدای بعدی به نام HD 292249 به خورشید ما شباهت دارد و تقریبا در فاصله ۱۳۵ سال نوری نسبت به آن واقع گردیده است. سرعت این ستاره‌ها ۳۶۰۴۹ کیلومتر بر ساعت بوده است. به ترتیب در ۱٫۱ و ۶٫۳ میلیون سال گذشته، به نزدیکی دنباله‌دار اوموآموا آمد‌ه‌اند.» اگرچه مشاهدات آتی این چهار ستاره شاید بتواند در دستیابی به ویژگی‌های آن کمک کند، اما اخترشناسان هنوز در حال بررسی داده‌های جدید ماهواره گایا هستند. این مقاله در مجله Astronomical منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

رقص شعله‌های خورشید

بیگ بنگ: گاهی، به نظر سطح خورشید در حال رقص است. مثلا در میانۀ سال ۲۰۱۲، رصدخانه دینامیک خورشیدی ناسا که به دور خورشید در حال گردش است یک زبانه خورشیدی تاثیرگذار را به تصویر کشید که به نظر می رسید همانند یک رقصندۀ آکروباتیک در حال چرخش است.

این انفجار چشمگیر در نور فرابنفش در این ویدیوی تایم لپس حدود سه ساعت را پوشش می دهد. یک میدان مغناطیسی حلقه‌ای جریان پلاسمای داغ را بر روی خورشید هدایت می کند. مقیاس این برجستگی در حال رقص وسیع است – کل زمین به آسانی در زیر کمان گازهای داغ در جریان منطبق می شود. برجستگی آرام معمولا حدود یک ماه طول می کشد و ممکن است با خروج جرم از تاج خورشیدی(CME) فوران کرده و گاز داغ را درون منظومه شمسی منتشر کند. مکانیزم انرژی که شراره خورشیدی را ایجاد می کند هنوز موضوع تحقیقات است. برخلاف سال ۲۰۱۲، امسال سطح خورشید خیلی بی‌رحم‌تر است و زبانه‌های چرخشی کمتری را نشان می دهد، زیرا به کمینۀ خود در چرخه‌ی مغناطیسی ۱۱ ساله‌اش نزدیک می‌شود.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

شکوه یک جزیره کیهانی

بیگ بنگ: کهکشان‌های مارپیچی زیادی در مرکز خود میله دارند. حتی کهکشان راه شیری ما نیز به نظر یک میلۀ مرکزی دارد. این عکس از کهکشان مارپیچی مسدود NGC 1672 که توسط تلسکوپ فضایی هابل ثبت شده، جزئیات خارق‌العاده‌ای را به تصویر کشیده است.

NGC Hubbleخطوط غباری رشته‌ای تیره، خوشه‌های ستاره‌ای آبی جوان، سحابی‌های نشری قرمزِ گاز هیدروژن درخشنده، یک هستۀ فعال درخشان در مرکز و یک هستۀ فعال درخشان که احتمالأ منزلگاه یک سیاهچاله پرجرم است در تصویر مشاهده می شوند. ۶۰ میلیون سال طول می کشد تا نور از NGC 1672 به ما برسد. این کهکشان که در صورت فلکی ماهی زرین قرار دارد حدود ۷۵ هزار سال نوری وسعت دارد. محققان این کهکشان را بررسی می کنند تا ببینند که میله‌های مارپیچی آن چگونه باعث تشکیل ستاره در مناطق مرکزی‌اش می شود.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

احتمال ورود کاوشگر وویجر ۲ به فضای میان ستاره ای

احتمال ورود کاوشگر وویجر 2 به فضای میان ستاره ای

احتمال می‌رود که کاوشگر وویجر ۲ (Voyager 2) در حال نزدیک شدن به فضای میان ستاره ای و پیوستن به برادر خود باشد. شواهد به دست آمده، دقیقا با آنچه که چند سال قبل بر کاوشگر وویجر ۱ گذشته بود مطابقت دارد.دست‌اندرکاران ماموریت وویجر ۲ اعلام کرده‌اند از آنجایی که هم مکان فعلی و هم خط سیر این کاوشگر با وویجر ۱ تفاوت دارد؛ خارج شدن آن از فضای میان ستاره ای لزوما در بازه زمانی یکسانی رخ نخواهد داد. کرانه‌های هلیوسفر منطبق با هر چرخه ۱۱ ساله‌‌ی خورشید، دستخوش تغییراتی می‌شوند و همین امر می‌تواند سبب شود که پروسه‌ی خروج وویجر ۲ از سامانه خورشیدی، ماه‌های بیشتری به درازا بکشد.

در بررسی‌های به عمل آمده مشخص شد که از اواخر آگوست گذشته، شدت پرتوهای کیهانی مورد اصابت به این فضاپیما، ۵ درصد افزایش یافته که این می‌تواند نشانه‌ای از نزدیک شدن آن به مرز هلیوسفر (پهنه‌ای حباب مانند که بادهای خورشیدی را دربرگرفته است) و ورود به فضای میان ستاره ای باشد. این احتمال هنگامی قوت می‌گیرد که بدانیم سال ۲۰۱۲ وویجر ۱ نیز، همین افزایش شدت پرتو را از خود نشان داده بود.

البته دست‌اندرکاران ماموریت وویجر ۲ اعلام کرده‌اند از آنجایی که هم مکان فعلی و هم خط سیر این کاوشگر با وویجر ۱ تفاوت دارد؛ خارج شدن آن از فضای میان ستاره ای لزوما در بازه زمانی یکسانی رخ نخواهد داد. کرانه‌های هلیوسفر منطبق با هر چرخه ۱۱ ساله‌‌ی خورشید، دستخوش تغییراتی می‌شوند و همین امر می‌تواند سبب شود که پروسه‌ی خروج وویجر ۲ از سامانه خورشیدی، ماه‌های بیشتری به درازا بکشد.

به هر حال وقوع چنین سناریویی، نقطه عطف دیگری در تاریخ اکتشافات فضایی خواهد بود؛ چرا که در این صورت، وویجر ۲ دومین سازه‌ی دست بشر لقب می‌گیرد که وارد فضای میان ستاره ای شده است. با در نظر گرفتن این حقیقت که احتمال انجام ماموریت‌های فضایی آتی در ورای منظومه شمسی به آینده‌ای دور موکول خواهد شد، شاید بسیاری از ما دیگر فرصت آشنایی با فضاپیمایی را که به ناحیه میان ستاره ای و عمق کیهان وارد می‌شود، پیدا نکنیم.

تلسکوپ فضایی هابل دچار نقص فنی شد

hubble faultبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، هابل در طول عملیات‌های عادی خود از سه ژیروسکوپ برای تعیین جهت و تثبیت تلسکوپ استفاده می‌کند، اما یکی از آنها در روز جمعه ۵ اکتبر ساعت ۲۲ به وقت گرینویچ خراب شد. در نتیجه، فضاپیما به طور خودکار وارد حالت ایمن شد. حالتی که به تیم کنترل عملیات در زمین اجازه می‌دهد مشکل را بیابند و حل کنند تا عملیات ادامه یابد.

این اختلال، غیرمنتظره نبوده است، چرا که ناسا می‌گوید این ژیروسکوپ حدود یک سال یا بیشتر علائم خرابی را نشان می‌داده است. هابل ۳ ژیروسکوپ به عنوان پشتیبان همراه خود دارد که برای همین اوقات روی آن تعبیه شده است، اما مشکلی در این مورد وجود دارد: دو عدد از آنها دچار همین سرنوشت شده‌اند و کار نمی‌کنند، دیگری هم هنگامی که ناسا خواست آن را به کار بیاندازد، درست کار نمی‌کرد.

ناسا می‌گوید که کارکنانش هم اکنون در حال تجزیه و تحلیل خطای ژیروسکوپ هستند تا ببینند آیا می‌توان آن را به حالت عملیات بازگرداند. اما حتی اگر نشود هم هنوز امید برای ادامه کار هابل در آینده وجود دارد. ناسا می‌گوید که این فضاپیما می‌تواند در این حالت هم کار کند و قابلیت کار با تنها یک ژیروسکوپ را نیز دارد. البته در این صورت قادر نخواهد بود که قسمت زیادی از آسمان را اسکن کند، اما به هر حال می‌تواند کار خود را انجام دهد.

تلسکوپ کپلر نیز در سال ۲۰۱۳ دچار سرنوشت مشابهی شد و دو عدد از چرخ‌های واکنشی خود را از دست داد. ناسا راه حلی پیدا کرد که اجازه می‌داد کپلر با دو چرخ باقی‌مانده هم به فعالیت خود ادامه دهد و کپلر نشان داد که باز هم قادر به شناسایی سیاره‌های فراخورشیدی و مشاهدات دیگر است. اکنون باید دید که ناسا می‌تواند هابل را کاملا بازیابی کند تا به فعالیت عادی خود ادامه دهد یا مانند کپلر دچار محدودیت خواهد شد. در هر صورت، تلسکوپ فضایی هابل به زندگی ادامه خواهد داد. تلسکوپ فضایی جیمز وب که از آن بعنوان جانشین هابل یاد می شود نیز طبق برنامۀ ناسا قرار است در سال ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شود.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: newatlas.com