درخشش رنگی سحابی سه تکه


بیگ بنگ: سحابی زیبای سه تکه که مسیه ۲۰ نیز نام دارد، در صورت فلکی غنی از سحابی قوس جای دارد. این عکس رنگی با کنتراست کیهانی یک میدان گستردۀ ۱ درجه‌ای را به همراه خوشۀ ستاره‌ای باز مسیه ۲۱ (سمت چپ بالا) نشان می‌دهد که حدود ۵۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد.

M volskiyاین سحابی که با خطوط غبار به سه بخش تقسیم شده تقریبا ۴۰ سال نوری وسعت و ۳۰۰ هزار سال قدمت دارد. این ویژگی باعث می‌شود این سحابی به یکی از جوان‌ترین مناطق ِ تشکیل ستاره در آسمان ما تبدیل شود که حاوی ستارگان تازه متولد شده در ابرهای گازی و غبارآلود، است. گرچه مسیه ۲۰ و مسیه ۲۱ در این نمای تلسکوپی حیرت‌آور با یکدیگر به تصویر کشیده شده‌اند، اما هیچ ارتباط واضحی بین آنها وجود ندارد. در واقع، ستارگان ِ مسیه ۲۱ خیلی قدیمی‌تر هستند، یعنی حدود ۸ میلیون سال قدمت دارند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

زحل بدون حلقه‌هایش


بیگ بنگ: اگر این زحل باشد، پس حلقه‌هایش کجاست؟ وقتی «زائده‌های» زحل در سال ۱۶۱۲ ظاهر شد، گالیله دلیل آنها را متوجه نشد. بعدأ در همان قرن مشخص شد که برآمدگی‌های غیرعادی زحل؛ حلقه‌هایی هستند که وقتی زمین از راستای صفحۀ حلقه‌ها عبور می‌کند، به نظر ناپدید می‌شوند.

saturnplane cassiniعلت این پدیده این است که حلقه‎های زحل محدود به یک صفحۀ چندین برابر باریک‌تر هستند، شبیه یک تیغ. در عصر کنونی، فضاپیمای رباتیک کاسینی که به طور مکرر به دور زحل می‌چرخید، در حین مأموریتش به زحل از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۷ از کنار صفحه حلقۀ زحل عبور کرد. یک علاقمند آماتور به نجوم اهل اسپانیا به نام فرناندو گارسیا ناوارو یک سری تصاویر از عبور از میان این صفحه متعلق به فوریه سال ۲۰۰۵ را از آرشیو تصاویر خام آنلاین کاسینی تهیه کرد. این تصاویر به طور دیجیتالی بریده و رنگ‌آمیزی شدند و به این شکل در آمدند. صفحه حلقۀ باریک زحل در اینجا به رنگ آبی دیده می‌شود و رشته‌ها و ابرهای جو بالایی زحل به رنگ طلایی به نظر می‌رسند. قمرهای دیونه و انسلادوس در میان ِ این حلقه‌ها شبیه بمب به نظر می‌رسند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

چین بزودی از “خورشید مصنوعی” خود رونمایی می‌کند


بیگ بنگ: محققان چینی در ماه مارس پیش‌بینی کردند که «واکنشگر ویژه همجوشی هسته‌ای» این کشور موسوم به «HL-2M» قبل از اِتمام سال ۲۰۱۹ ساخته خواهد شد. دانشمندان اعلام کردند دمای این راکتور به ۱۰۰ میلیون درجه سانتیگراد می‌رسد، این در حالی است که دمای هسته خورشید ۱۵ میلیون درجه سانتیگراد است. واکنش همجوشی هسته‌ای در تأمین نیروی خورشید نقش دارد و به نوعی این دستگاه این فرایند را تقلید می‌کند.

toakamak synthetic object istock heatبه گزارش بیگ بنگ، «دوآن ژورو» یکی از دانشمندانی که بر روی رآکتور «خورشید مصنوعی» کار می‌کند، کارهای به‌روزرِسانی را انجام داده و اظهار کرد که عملیات ساخت به خوبی در حال پیشرفت است و انتظار می‌رود این وسیله در سال ۲۰۲۰ به‌طور کامل آمادۀ فعالیت باشد. کارشناسان در مصاحبه با «Newsweek» اعلام کرده‌اند که این دستاورد سرانجام می‌تواند همجوشی هسته‌ای را به یک گزینۀ انرژی قابل استفاده در زمین تبدیل نماید.

اگر دانشمندان راهی برای بهره‌برداری از نیرویِ حاصل از همجوشی هسته‌ای پیدا کنند، در این صورت یک منبع تقریباً نامحدود از انرژی پاک بدست خواهد آمد. کارشناسان حوزۀ انرژی برای دهه‌ها در تلاش‌ هستند تا به این ایده جامۀ عمل بپوشانند. اما مشکل اینجاست که محققان هنوز به راه مقرون به‌صرفه‌ای برای حبس و پایدارسازی پلاسمای بسیار داغ دست نیافته‌اند. بدون این کار، عمل ِ همجوشی رخ نخواهد داد. «واکنشگر ویژه همجوشی هسته‌ای» موسوم به «HL-2M» شاید همان وسیله‌ای باشد که سرانجام از عهدۀ چنین چالشی بر آید، یا دستکم سرنخ‌هایی برای فائق آمدن بر آن در اختیار محققان بگذارد.

x«جیمز هریسون» فیزیکدان همجوشی بیان کرد: «این واکنشگر ویژه می‌تواند داده‌های ارزشمندی دربارۀ سازگاری پلاسمای همجوشی با رویکردها و روش‌های مختلف در اختیار محققان بگذارد تا بتوانند به‌طور مؤثرتری گرما و ذرات ناشی از هسته این دستگاه را مدیریت کنند. این یکی از بزرگ‌ترین مسائلِ پیش روی توسعۀ راکتورهای همجوشی تجاری است. نتایج حاصل از واکنشگر ویژه HL-2M بر طراحی این راکتورها تأثیر خواهد گذاشت.»

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

لیزرها برای پیدا کردن زباله های فضایی کمک می کنند!

زباله های فضایی

در این مطلب با ما همراه باشید تا ببینیم طبق  یافته های جدیدم محققان، چگونه از لیزر ها برای یافتن زباله های فضایی استفاده می شود؟

محققان چینی دریافتند حه قابلیت یافتن زباله های کوچک فضایی با لیزر ها و مکان یاب ها و شبکه های عصبی مرتبط با آن وجود دارد و می توان با استفاده از لیزر ها زباله های فضایی را پیدا کرد.

بر اساس مقاله ای که در ژورنال Journal of Laser Applications منتشر شده، تیمی از محققان چینی با توسعه الگوریتم های مخصوص برای تلسکوپ های لیزری، موفق شدند مکان زباله های فضایی را با دقت بیشتری نسبت به روش های قبلی مشخص کنند.

«Tianming Ma»، یکی از نویسندگان مقاله در مورد این روش بیان می کند:

«پس از بهبود دقت تلسکوپ به کمک شبکه عصبی می توان زباله فضایی با سطح مقطع یک متر مربع در فاصله ۱۵۰۰ کیلومتری را شناسایی کرد.»

پیش از این هم دانشمندان از لیزر برای ردیابی زباله های فضایی استفاده کرده بودند.  گفتنی است این سیستم ها در ردیابی قطعات کوچک و بسیار سریع محدودیت داشته و تا فاصله زیر یک کیلومتر دقت داشتند.

اکنون محققان چینی به کمک شبکه عصبی دقت تلسکوپ های خود را بهبود دادند. آنها برای شناسایی دقیق تر زباله های فضایی با تلسکوپ لیزری، از دو شبکه عصبی متفاوت استفاده کرده و روش خود را در برابر روش های سنتی شناسایی زباله فضایی آزمایش کردند.

محققان چینی اظهار می کنند این نخستین بار است که از شبکه عصبی برای بهبود قابل توجه دقت تلسکوپ لیزری استفاده می شود. به عقیده آنها یافته های جدید تاثیر بزرگی بر مسیریابی فضاپیماها در مدار خواهد گذاشت و دانستن مکان دقیق زباله امنیت فضاپیما در مدار را تضمین خواهد کرد.

بنا بر تعریف ناسا از زباله های فضایی، هر آنچه که از کار افتاده است و کاربرد خاصی برای علم و پژوهش های فضایی ندارد و ساخت دست انسان است زباله ی فضایی به شمار می رود که شامل فضاپیما، اجزای مختلف راکت ها و دیگر اجسام مربوط به ماموریت های فضایی می شود.

زباله های فضایی با سرعت بسیار بالا و حداکثر ۲۸۹۶۸ کیلومتر بر ساعت در فضا حرکت کرده و خطری جدی برای فضانوردان و فضاپیماهای بالای مدار زمین محسوب می شوند. به گفته ناسا، میلیون ها زباله فضایی کوچک در مدار زمین رها شده اند که ده ها هزار قطعه ابعادی بزرگ تر از توپ تنیس دارند.

انعکاس خورشید گرفتگی در دریاچه نمک


بیگ بنگ: چه اتفاقی برای خورشید افتاده؟ دیروز، اگر در مکان درستی بودید، می‌توانستید خورشید گرفتگی جزئی را تماشا کنید. این چشم‌انداز زیبا که به طور دراماتیک در این عکس ثبت شده نه تنها مستقیمأ توالی شش عکس را نشان می‌دهد، بلکه انعکاس آنها در دریاچۀ نمک سلطان در ایران را نیز به تصویر می‌کشد.

PartialSolar Ghohroodiخورشید که تقریبأ سفید به نظر می‌رسد در نزدیکی افق به رنگ تیره‌تر و قرمزتر دیده می‌شود، زیرا جو زمین نور آبی بیشتری را از خود ساطع می‌کند. خورشید گرفتگی جزئی دیروز در آسمانِ بیشتر بخش‌های آسیا و استرالیا ظاهر شد؛ اما در برخی مناطق دیگر شاهد یک خورشید گرفتگی سالیانۀ کامل بودیم – در جاییکه خورشید کاملأ توسط ماه پوشیده شد و یک «حلقه آتش» پدید آورد. خورشید گرفتگی سالیانۀ بعدی در ژوئن ۲۰۲۰ رخ می‌دهد.

عکس از: مجید قهرودی

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

محققان شرایط مریخ را شبیه‌سازی کردند

mars medium resize mdبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، مریخ اغلب بعنوان یک سیاره جایگزین برای زندگی تصور می‌شود که افراد مشهور در زمینه سفرهای فضایی برنامه‌های بلندپروازانه‌ای را برای استعمار این سیاره در سر می‌پرورانند. ناسا نیز یک استراتژی برای اکتشافات انسانی و استعمار مریخ را در سال ۲۰۱۵ اتخاذ کرده است.

با این حال هیچ مدرکی مبنی بر وجود حیات و قدرت پشتیبانی از آن در این سیاره وجود ندارد. اکنون یک دانشمند، شرایط مریخ را در یک اتاق شبیه سازی کرده است تا آزمایش کند آیا این سیاره می‌تواند از زندگی حمایت کند یا خیر. آنچه که او دریافت این بود که حیات نه تنها روی مریخ امکان پذیر است، بلکه شکوفا نیز هست.

دکتر “ژان پیر پائول د ورا” از مرکز تحقیقات فضایی آلمان در برلین آنچه را که آن را “تالار مریخی” نامیده برای آزمایش شرایط زندگی در سیاره سرخ ساخته است. در این اختراع، دما، فشار اتمسفر، ترکیب شیمیایی، پرتو فرابنفش و دیگر شرایط مریخ بازسازی شده‌اند و با دقت زیادی برای مطابقت کامل با شرایط واقعی این سیاره تنظیم شده‌اند.

وی در سال ۲۰۱۲ با آزمایش اینکه سیانوباکتری‌ها چه مدت می‌توانند در محفظه زنده بمانند، شروع کرد و دریافت که این نژاد از باکتری‌ها چندین هفته می‌توانند در شرایط مریخ زنده بمانند و این روند هیچ گونه عارضه‌ای در پی نداشته است. وی سپس آزمایش خود را با استفاده از ریزموجودات(میکروارگانیسم‌ها) قطب جنوب گسترش داد. این موجودات نیز در “تالار مریخی” زنده مانده و رشد کردند.

“د ورا” گفت: از آنچه مشاهده کردیم و نتایجی که به دست آمد، دریافتیم که کشف حیات در مریخ محتمل است. وی افزود: نتایج آزمایشات ما چشمگیر است. ما هرگز این نتایج را تصور نمی‌کردیم. به ویژه با موجودات پیچیده‌تری که باکتری نیستند و ارگانیسم‌هایی هستند که فتوسنتز می‌کنند. زندگی در مریخ امکان پذیر است و مریخ می‌تواند زیستگاه ارگانیسم‌هایی باشد که روی کره زمین زندگی می‌کنند.

اگرچه این یک خبر امیدوارکننده برای بشریت است، اما باید توجه داشت که در واقع رسیدن به مریخ و سپس ساختن یک سیاره قابل زندگی از آن، بسیار فراتر از دسترس ما در حال حاضر است. به همین ترتیب بهتر است برای نجات سیاره‌ای که در حال حاضر روی آن زندگی می‌کنیم، بکوشیم.

سایت علمی بیگ بنگ/ منبع: interestingengineering.com

در ۱۰ سال آینده حیات فرازمینی را کشف خواهیم کرد

به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، دانشمندان ناسا باور دارند که در ۱۰ سال آینده می‌توانند اثراتی از موجودات فرازمینی(میکروسکوپی یا نوعی دیگر) را کشف کنند. آنها چندین طرح و اکتشاف فضایی را برنامه‌ریزی کرده‌اند که به کشف زندگی فرازمینی‌ها اختصاص دارند.

محققان قصد دارند در سال آینده، یک مریخ‌نورد را به سیاره مریخ بفرستند تا نمونه‌های سنگ را از این سیاره سرخ جمع‌آوری کنند و به زمین بیاورند. دو فضاپیمای ناسا نیز قرار است برای کاوش اقیانوس‌های روی سطح قمرهای زحل و مشتری به فضا پرتاب شوند. علاوه بر این، تلسکوپ‌های فضایی جدیدی نیز برای بررسی سیارات بیرون از منظومه‌شمسی به فضا فرستاده خواهند شد. هدف از این برنامه‌های بزرگ، اثبات وجود فرازمینی‌هایی است که شاید در سیارات دیگر ساکن باشند.

برنامه اثبات وجود فرازمینی‌ها، برنامه جدیدی نیست زیرا ناسا سال‌ها در جستجوی نشانه‌هایی مبنی بر حضور فرازمینی‌ها بوده است اما دانشمندان اخیرا به این باور رسیده‌اند که امکان کشف این موجودات فراهم خواهد شد. برای مثال، “توماس زوربوچن”، مدیر سابق ناسا در نشستی که در سال ۲۰۱۷ برگزار شد، گفت: ما با وجود فعالیت‌هایی که با هدف جستجوی حیات در نواحی متفاوت برگزار می‌شوند، در آستانه یکی از ژرف‌ترین اکتشافاتی قرار داریم که تاکنون انجام شده‌اند.

europamachine“الن استوفان”، از دانشمندان پیشین ناسا در سال ۲۰۱۵ گفت که باور دارد آنها می‌توانند در دهۀ آینده به شواهد محکمی دربارۀ حیات فرازمینی دست یابند. وی گفت: «ما اکنون می‌دانیم که باید جستجوهای خود را در کجا انجام دهیم و در بیشتر موارد نیز فناوری‌هایی را در اختیار داریم.» “دیدیر کوئلوز”، اخترفیزیکدان برنده جایزه نوبل گفت: «من نمی‌توانم باور کنم که ما تنها موجودات کیهان هستیم. سیارات بسیار زیادی برای جستجو وجود دارند و ستارگان بسیاری نیز هنوز بررسی نشده‌اند.»

هنگامی که مریخ‌نورد ناسا در سال ۲۰۲۱ پرتاب شود، مریخ نخستین ایستگاه توقف آن برای بررسی خواهد بود. دیدگاه واقع‌بینانه برای یافتن زندگی روی مریخ، بیشتر با نشانه‌های وجود زندگی در گذشته این سیاره پیوند خورده زیرا شرایط کنونی آن را به سیاره‌ای غیرقابل سکونت تبدیل کرده است. ناسا برای رسیدن به شواهد لازم در مورد وجود فرازمینی‌ها، برنامه‌های خود را سرعت بخشیده و امیدوار است که در آینده شواهد کافی را ارائه دهد.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: businessinsider.com

کهکشان‌های دوردست همچون ذرات گرد و غبار


بیگ بنگ: هر نقطه کوچک در این عکس، نشان دهندۀ یک کهکشان دوردست است. روشن‌ترین نقاط هم کهکشان‌هایی هستند که نیروی خود را از سیاهچاله‌های غول‌پیکر تامین می‌کنند. اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ مرکات(MeerKAT) واقع در رصدخانه اخترشناسی رادیویی آفریقای جنوبی موفق به تهیه این عکس‌ شدند. هر کدام از این نقاط کهکشان‌هایی مثل راه شیری هستند که قبلا در قالب طیف رادیویی مشاهده نشده بودند.

web xبه گزارش بیگ بنگ، «جیمر کندون» محقق و نویسنده علمی از رصدخانه ملی اخترشناسی رادیویی در ویرجینیا گفت: «چون امواج رادیویی با سرعت نور حرکت می‌کنند، این عکس به مثابه یک ماشین زمان است که از فرایند ستاره‌زایی در این کهکشان‌های دوردست، نمونه‌برداری می‌کند. فرایندهایی که در بازه زمانی چند میلیارد ساله اتفاق افتاده‌اند. چون فقط ستاره‌های کم عمری که کمتر از ۳۰ میلیون سال عمر می‌کنند، اقدام به انتشار امواج رادیویی می‌کنند، میدانیم که این عکس توسط ستاره‌های قدیمی آسیب ندیده است. طیف رادیویی که از هر کهکشان ساطع می‌شود، متناسب با آهنگ ستاره‌زایی آنها می‌باشد.»(یعنی زمانی در گذشته که نورشان ساتع شده و تا این نور به ما برسد میلیاردها سال طول کشیده است.)

«تام مائوچ» محقق از رصدخانه اخترشناسی رادیویی آفریقای جنوبی در کِیپ تاون گفت: «ما برای تهیۀ این عکس، منطقه‌ای در نیمکره جنوبی آسمان را انتخاب کردیم که هیچ منبع رادیویی قدرتمندی ندارد، بنابراین بدون هیچ طیف قدرتمندی می‌توان مشاهدات دقیق و حساس انجام داد. ما از ۶۴ دیش تلسکوپ مرکات استفاده کردیم تا این منطقه را برای ۱۳۰ ساعتِ کامل مشاهده کنیم. عکس نهایی، منطقه‌ای از آسمان را نشان می‌دهد که به لحاظ مساحت، قابل مقایسه با اندازۀ پنج ماهِ کامل است و حاوی ده‌ها هزار کهکشان است.»

ما برای اینکه اطلاعات جدیدی دربارۀ تاریخچه ستاره‌زایی در جهان بدست بیاوریم، باید به گذشته نگاه کنیم. کهکشان‌های سرتاسرِ جهان در طی ۱۳ میلیارد سال گذشته مشغول ستاره‌زایی بوده‌اند. اما اکثر ستاره‌ها بین ۸ تا ۱۱ میلیارد سال گذشته و در طول دوره‌ای موسوم به «ظهر کیهانی» شکل گرفتند.

South Africaus MeerKAT peers low into a Universe xمطالعۀ نورهای ضعیفی که به این دوره تعلق دارند، از جمله چالش‌های مهمِ پیش روی اخترشناسان هستند. تلسکوپ‌های نوری قادر به مشاهدۀ کهکشان‌های بسیار دور هستند، اما ستاره‌های جدید عمدتا درون ابرهای غبارآلود از گاز پنهان شده‌اند. تلسکوپ‌های رادیویی می‌توانند به درون گرد و غبارها نفوذ کرده و کهکشان‌های نادر و درخشان را مشاهده کنند. اما این تلسکوپ‌ها تا به امروز از حساسیت کافی برای شناسایی سیگنال‌های کهکشان‌های دوردست بی‌بهره بودند. انتظار می‌رود این کهکشان‌های دور که مثل راه شیری هستند، در بخش ِ اعظمی از فرایند ستاره‌زایی مشارکت داشته باشند.

«آلیسون متیوز» دانشجوی تحصیلات تکمیلی در دانشگاه ویرجینیا و «گروت رابر» دانشجوی دوره دکتری گفتند: «اخترشناسان می‌خواهند از این عکس برای کسب اطلاعات بیشتر دربارۀ فرایند ستاره‌زایی در کیهان اولیه استفاده کنند. نتایج اولیه نشان میدهد که آهنگ ستاره‌زایی در دوره “ظهر کیهانی” بالاتر از تصورات پیشین است. در عکس‌های قبلی، فقط کهکشان‌های نادر و پرنوری قابل مشاهده بودند که تنها کسر کوچکی از ستارگان در جهان را ایجاد کردند. آنچه امروز می‌بینیم، عکسی کامل است؛ این نقاط کم فروغ کهکشان‌هایی هستند که قسمت اعظم ستارگانِ جهان را پدید آوردند.»

کهکشان‌های رادیوییِ متعلق به ابتدای جهان، کماکان غول‌پیکر به نظر می‌رسند. فناوری در چند سال گذشته تا جایی پیشرفت کرده که قادر هستیم تلسکوپ‌های شگفت‌انگیزی مثل مرکات بسازیم. ما همچنین قادر به ارتقای قدرت ِ محاسباتی خود بوده‌ایم تا چنین عکس‌های خوبی بگیریم و درک واقعی و مناسبی از تکامل جهان تا به امروز، بدست بیاوریم. تلسکوپ‌های نسل بعدی بیش از پیش می‌توانند به محققان و اخترشناسان کمک کنند. جزئیات بیشتر این پژوهش در مجله Astrophysical منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: dailygalaxy.com

خیره به خورشید گرفتگی


بیگ بنگ: این فرد به چه خیره شده است؟ در سال ۲۰۱۲، یک خورشید گرفتگی حلقوی رخ داد که از اقیانوس اطلس شمالی و چند ایالت غرب آمریکا، قابل مشاهده بود. در این نوع خورشید گرفتگی، ماه به حدی از زمین فاصله دارد که کل خورشید را مسدود نمی‌کند، در این حالت می‌توانیم خورشید را پشت دیسک ماه در یک «حلقۀ آتش» ببینیم.

AnnularEclipse Pinskiبرای عکسبرداری از این رویداد خورشیدی غیرعادی، یک عکاس از آریزونا به نیومکزیکو سفر کرد تا چشم‌انداز درست را پیدا کند. پس از استقرار، وقتی خورشیدِ گرفته شده بر فراز خط الراس در فاصلۀ تقریبی نیم کیلومتری در حال غروب بود، یک نفر ناخواسته وارد منطقۀ عکسبرداری شد. اگرچه این یک عنصر انسانی غیرمنتظرۀ جالب در عکس بود، اما عکاس هیچوقت به هویت این فرد پی‌نبرد. با این حال، به نظر می‌رسد که این فرد یک جسم دایره‌ای در دست دارد که می‌تواند با آن “خورشید گرفتگی” را تماشا کند. این عکس در غروب آفتاب سال ۲۰۱۲ در ۲۰ می ساعت ۷:۳۶ عصر از پارک نزدیک آلبوکورک، نیومکزیکو، ایالات متحده آمریکا گرفته شده است.

فردا یک خورشید گرفتگی حلقوی دیگر قابل رویت خواهد بود؛ این بار در طول مسیر باریکی رخ می‌دهد که از عربستان سعودی شروع شده و تا غرب هند، سنگاپور و گوام ادامه پیدا می‌کند. هرچند، فردا تقریبا تمام مردم آسیا با یک آسمان صاف می‌توانند این پدیده (حداقل یک خورشید گرفتگی جزئی) را ببینند. همزمان با طلوع خورشید در ایران نیز می‌توانید این روند خورشید گرفتگی را تماشا کنید. این کسوف در مناطق جنوب ایران نسبت به دیگر مناطق کشور طولانی‌تر است و بخش‌بزرگتری از قرص خورشید پوشیده می‌شود. حداکثر گرفتگی با پوشیدگی ۸۶ درصد است که در جزایر خلیج فارس رخ می‌دهد و این گرفتگی در تهران حداکثر ۶۱ درصد است.

هشدار: اگر از عینک‌های محافظ مخصوص استفاده نکنید، نگاه کردنِ مستقیم به خورشید، حتی در طول خورشیدگرفتگی حلقوی، میتواند منجر به کوری و سایر آسیب‌های دائمی به چشم شود.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

نمونه خاک “سیارک بنو” به زمین آورده می‌شود!


بیگ بنگ: بهترین مکان برای جمع‌آوری یک نمونه سطحی از سیارک بنو کجاست؟ ناسا در سال ۲۰۱۶ کاوشگر اُسیریس-رِکس را جهت بررسی سیارک بنو ۱۰۱۹۵۵ به فضا پرتاب کرد. این فضاپیما در ۳ دسامبر ۲۰۱۸ به نزدیکی این سیارک رسید و دائما آن را بررسی نمود.

پس از نقشه‌برداری سطح ِ تاریک این سیارک، کاوشگر اُسیریس-رِکس در آگوست سال ۲۰۲۰ سطح بنو را لمس خواهد کرد تا نمونه‌ای سطحی جمع‌آوری کند. این ویدئوی تایم‌لپس چهار مکان داوطلب را نشان می‌دهد که ناسا یکی از آنها را در اوایل ماه انتخاب کرد. بنو یک سیارک توده‌ای، سست، سنگی است که کمتر از ۵۰۰ متر وسعت دارد.

maxresdefault ناسا منطقۀ Nightingale در نیمکرۀ شمالی بنو را بعنوان نقطۀ تماس اولیه انتخاب کرد، زیرا دارای سطحی نسبتا صاف و فاقد تخته سنگ است و شن ریزدانۀ فراوانی دارد. منطقۀ Osprey نیز نقطۀ پشتیبانی است. ناسا قرار است نمونه‌ خاک بنو را در سال ۲۰۲۳ جهت ِ تحلیل‌های دقیق به زمین بازگرداند.

محققان معتقدند این سنگ فضایی، بقایای ۴٫۵ میلیارد ساله‌ای از ابتدای پیدایش منظومه شمسی و مبدأ پیدایش حیات را در خود دارد. به همین دلیل هدف اصلی این ماموریت، کسب اطلاعات دقیق تر از تاریخچه شکل گیری منظومه شمسی، بررسی وجود مواد ارگانیک احتمالی، و بدست آوردن مواد سازنده بلوک‌های اولیه حیات( DNA ، RNA) و کشف منشاء حیات بر روی زمین خواهد بود. وقتی در سال ۲۰۲۳ نمونه‌ها به زمین رسید، محققان ناسا آنالیزهایی بر روی این نمونه انجام می دهند، بررسی ها به دانشمندان در کشف نشانه‌هایی از اسیدهای آمینه به عنوان واحدهای سازنده حیات کمک خواهند کرد. بدین ترتیب حداقل بخشی از معماهای پیدایش حیات بر روی زمین حل خواهد شد.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod