همه نوشته های علم نجوم

شکوه کهکشان آندرومدا

بیگ بنگ: نزدیکترین کهکشان ِ بزرگ به کهکشان راه شیری چیست؟ در واقع، تصور می شود که کهکشان ما خیلی شبیه آندرومدا است. این دو کهکشان با یکدیگر گروه محلی کهکشان‌ها را تشکیل می دهند. نور ساطع شده از آندرومدا ناشی از صدها میلیارد ستاره تشکیل دهندۀ آن است.

m gendlerچند ستارۀ متمایز که پیرامون عکس آندرومدا را تشکیل می دهند در واقع ستارگانی در کهکشان ما هستند که در پیش زمینۀ تصویر قرار دارند. آندرومدا معمولا M31 نیز نامیده می شود زیرا ۳۱ امین شی در فهرست اجرام آسمانی مسیه است. این کهکشان به حدی دور است که تقریبا دو میلیون سال طول می کشد تا نور ستارگانش به ما برسد، در واقع ما نور دو میلیون ِ سال گذشتۀ آن را می بینیم. این کهکشان با چشم غیرمسلح نیز قابل رویت است اما این عکس برجسته یک موزاییک دیجیتالی از ۲۰ فریم است که با یک تلسکوپ کوچک گرفته شده است. چیزهای زیادی دربارۀ آندرومدا هنوز ناشناخته مانده از جمله مدت زمان دقیقی که طول می کشد تا با کهکشان همسایه‌مان برخورد و ادغام شود.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

دانستنی های جالب درباره فضا که شما را متحیر خواهند کرد

دانستنی های جالب درباره فضا که شما را متحیر خواهند کرد

در کائنات هنوز ناشناخته‌های زیادی وجود دارد، اما حتی چیزهایی که
انسان‌ها تا امروز به آن‌ها پی برده‌اند، مملو از حقیقت‌های حیرت‌آور،
باورنکردنی و حتی ترسناک هستند. در این مطلب قصد داریم به ۱۰ دانستی جالب
درباره فضا به عنوان گوشه‌ای از این حقایق اشاره کنیم.

انسان‌ها به لطف سرعت گرفتن فرآیند رشد تکنولوژی طی چند سال اخیر،
توانسته‌اند طی مدت زمانی تقریبا کوتاه، به اطلاعات بسیار مفیدی پیرامون
دنیای اطرافشان دست پیدا کنند. اکنون در مقایسه با صد سال پیش، بشر به
مراتب بیشتر کائنات را شناخته و سیاره‌ها، ستاره‌ها و منظومه‌های زیادی را
در دور دست‌ها رصد کرده است.

با این حال، کائنات به حدی وسیع است که می‌توان دانش و فهم کنونی انسان
از کل حقایق آن را مثل قطره‌ای از آب اقیانوس دانست. اما، در بین بی‌شمار
حقایق نجومی که دانشمندان تا امروز به آن‌ها پی برده‌ا‌ند، موارد حیرت‌آوری
وجود دارد. در ادامه با چندین دانستی جالب درباره فضا آشنا خواهیم شد.

ابر فضایی غول‌پیکر با مزه تمشک

Sagittarius B2 نام ابری غول‌پیکر و متشکل از گرد، غبار و گاز بوده و در
مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد. بیشتر ابر عظیم Sagittarius B2 از اتیل
فرمیت تشکیل شده است. این ملکول ماده‌ای معطر بوده و مزه‌ای همانند تمشک
دارد. داشتن عطری خاص، این قسمت از کهکشان راه شیری را تبدیل به یکی از
خاص‌ترین قسمت‌های فضا کرده است.

پس اگر روزی موفق به شناور شدن در گوشه‌ای از ابر گسترده Sagittarius B2
شوید، به طور مستمر بو و عطرهای فوق‌العاده‌ای استشمام کرده و مزه تمشک
زیر زبانتان خواهد چرخید!

سیاره‌ای ساخته شده از الماس

در سال ۲۰۱۷، یک تیم تحقیقاتی بین‌المللی سیاره‌ای کشف کرد که گفته
می‌شود از الماس ساخته شده است! پالسارها (Pulsar)، ستاره‌هایی کوچک، مرده و
بدون بار الکتریکی محسوب می‌شوند که تنها دارای حدود ۲۰ کیلومتر قطر بوده و
در هر ثانیه، صدها مرتبه به دور خود گردش کرده و در همین حین از خود
پرتوهایی ساطع می‌کنند. سیاره‌ای کشف شده‌ای که دانشمندان آن‌ را ساخته شده
از الماس خطاب می‌کنند، با پالسار PSR J1719-1438 همراه شده و تصور می‌شود
کل آن، از کربنی بسیار متراکم ساخته شده است.

چگالی این کربن به حدی بالا است که باید به شکل کریستالی در آمده باشد.
در نتیجه بخش عمده‌ای از سیاره به طور کامل از الماس است! یکی دیگر از
عجایب این سیاره که آن را تبدیل به یکی از متفاوت‌ترین اشیای فضا کرده است،
مدت زمان گردش آن حول ستاره (پالسار) خود است. یک مرتبه گردش کامل این
سیاره الماسی به دور ستاره‌اش، دو ساعت و ده دقیقه به طول می‌انجامد! بر
اساس گزارش رویترز، اگرچه حجم این سیاره ساخته شده از الماس از سیاره مشتری
تنها کمی بیشتر است، اما در مقایسه با آن بیست برابر چگالی بیشتری دارد.
در گزارش رویترز اعلام شده چگالی این سیاره از تمامی سیاره‌های دیگری که تا
امروز کشف شده‌اند بیشتر است.

بشر بدون شک در پی دستیابی به این معدن عظیم الماس خواهد بود، اما
قرارگیری سیاره در فاصله چهار هزار سال نوری از زمین سبب می‌شود رفتن به
آن، حفاری کردن و سپس آوردن گنجینه‌ای از الماس به سطح زمین، حداقل در حال
حاضر غیر ممکن باشد.

سیاره‌ای ساخته شده از یخ، اما روی آتش

سیاره Gliese 436b یکی از آفریده‌های متناقض در کائنات بوده و به همین
دلیل جزو منحصربه‌فردترین اشیای فضا به شمار می‌رود. بیشتر این سیاره از یخ
تشکیل شده است، اما به طور حیرت‌آور، به نظر می‌رسد این یخ بر روی آتش
قرار دارد!

سطح سیاره Gliese 436b دارای دمای سوزان ۴۴۰ درجه سانتیگراد است، اما
روی آن پوشیده از یخ است. دلیل این اتفاق را باید در نیروی گرانشی بسیار
زیاد هسته سیاره جستجو کرد. این نیروی گرانشی بسیار بالا سبب می‌شود چگالی
یخ موجود روی سیاره، بسیار بیشتر از یخی باشد که ما ساکنان کره زمین
می‌شناسیم.

Gliese 436b در فاصله ۳۳ سال نوری از زمین قرار داشته و دنباله آن به
حدی وسیع است که سبب می‌شود پنجاه درصد ستاره مربوط به آن، در نور فرابنفش
محو شود. این سیاره در حد و اندازه نپتون است، اما برخلاف این سیاره متعلق
به منظومه شمسی، با ستاره‌اش فاصله بسیار کمی دارد. این فاصله به حدی کم
است که گردش یک دور کامل Gliese 436b به دور ستاره‌اش، تنها دو روز و نیم
به طول خواهید انجامید.

پالسار نابودکننده‌‌ی همراه خود

پالسار بلک ویدو (The Black Widow Pulsar) که نزد اهالی نجوم با نام
Pulsar J1311-3430 شناخته می‌شود، نوعی ستاره خنثی است که به طور آهسته،
ستاره همراهش را با پرتوافکنی‌های پیوسته گلوله‌باران می‌کند.

هر چه این پالسار مواد بیشتری به سمت ستاره همراهش پرتاب می‌کند، سرعت
گردش آن کاهش می‌یابد. انرژی از دست رفته توسط پالسار همانطور که سرعتش
کاهش پیدا می‌کند، می‌تواند با منفجر کردن ستاره همراه، سبب بخار شدن آن
شود!

تب اختر یا پالسار، ستاره‌های نوترونی هستند که سرعت دوران بالایی داشته
و به طور مستمر، پالس‌های مداومی از انرژی تابشی را در کنار خطوط میدان
مغناطیسی ساطع می‌کنند. در برخی موارد پالسارها از خود پرتو ایکس منتشر
خواهند کرد. آن‌ها در حقیقت باقی مانده‌ی هسته ستاره‌های منفجر شده محسوب
شده و حجم کوچک اما چگالی بسیار بالایی دارند.

سیاره‌ای سرگردان در سرتاسر کائنات

کشف سیاره سرگردان CFBDSIR2149 در سال ۲۰۱۲، سر و صدای زیادی در جامعه
نجوم به پا کرد. دلیل تعجب دانشمندان این است که سیاره‌هایی که ما با آن‌ها
آشنایی داریم، همگی به دور یک ستاره گردش می‌کنند، اما CFBDSIR2149 فاقد
ستاره بوده و به طور سرگردان در سرتاسر کائنات برای خود گردش می‌کند!

اندازه سیاره CFBDSIR2149 هفت برابر بزرگتر از سیاره مشتری تخمین زده
شده است. برای مقایسه باید بدانید هزار و سیصد کره زمین درون سیاره مشتری
جای می‌گیرند. دانشمندان معتقدند میلیون‌ها سیاره سرگردان در سرتاسر کائنات
وجود دارد. در واقع آن‌ها عقیده دارند تعداد سیاره‌های این چنینی بسیار
بیشتر از سیاره‌های دارای ستاره است!

سیاره‌ای بی‌رحم اما دارای ظاهری زیبا

رنگ آبی سیاره فراخورشیدی HD 189733 b، سبب پوشیده شدن محیط بی‌رحمانه و
خشن آن شده است. در واقع آسمان این سیاره آبی به نظر می‌رسد. در زمان رویت
این جسم، آن را اولین سیاره آبی رنگ خطاب کردند. سیاره HD 189733 b از دور
شبیه به کره زمین دیده می‌شود، اما هرگز همچون آن مهربان نیست.

بر اساس اعلام ناسا، در صورت قدم زدن روی سطح سیاره HD 189733 b که جزو
جالب ترین های فضا به شمار می‌رود، در معرض بادهایی با سرعت هشت هزار و
پانصد کیلومتر در ساعت قرار خواهید گرفت! علاوه بر آن، باران‌های سیاره HD
۱۸۹۷۳۳ b شیشه‌هایی دندانه‌دار بر سرتان خواهد ریخت. شاید اکنون دلیل
بی‌رحمانه خطاب کردن محیط این سیاره را درک کرده باشید!

HD 189733 b همانند سیاره مشتری در دسته‌بندی غول‌های گازی قرار گرفته و
فاصله نزدیک آن با ستاره‌اش سبب شده دمای سطح سیاره به حدود هزار درجه
سانتیگراد برسد. فاصله آن از سیاره زمین ۶۳ سال نوری بوده و هر دو روز یک
مرتبه، یک دور کامل حول خودش گردش می‌کند.

از آنجایی HD 189733 b را یکی از جالب ترین های فضا خطاب می‌کنند که
مشاهده‌های تلسکوپ هابل نشان داد اتمسفر این سیاره به صورت عجیبی قابل
تغییر است. دانشمندان عقیده دارند رنگ آبی سیاره به خاطر ترکیبی از انعکاس
ابرهای سیلیکات و از طرفی جذب توسط اتم‌های سدیم، حاصل می‌شود.

سیاره‌های قابل سکونت خارج از منظومه شمسی

دانشمندان تا امروز نزدیک به چهل سیاره شبیه به زمین کشف کرده‌اند که
همگی به خاطر خاص بودن، جزو جالب ترین های فضا به شمار می‌روند. آن‌ها به
خاطر داشتن شرایط مساعد برای زندگی همچون کره زمین، مستعد حیات بیگانه
هستند.

یکی از جدیدترین و امیدوارکننده‌ترین سیاره‌های این چنینی در سال ۲۰۱۷
توسط رصدخانه جنوب اروپا کشف شد. این سیاره فراخورشیدی در فاصله ۱۱ سال
نوری از کره زمین قرار دارد. گفته می‌شود سطح این سیاره سنگی بوده و دمای
آن به منظور باقی ماندن آب به صورت مایع روی آن، مساعد است. یک سال سیاره
تازه کشف شده (یک مرتبه گردش به دور ستاره‌اش) تنها ده روز طول می‌کشد.

ستاره‌های پرتاب‌شونده‌ی واقعی

شهاب سنگ‌ها، بعد از ورود به جو زمین آتش گرفته و این اتفاق سبب نورانی
دیده شدنشان می‌شود. به همین دلیل به آن‌ها ستاره‌های پرتاب‌شونده
(Shooting Stars) گفته می‌شود. جالب است بدانید چنین ستاره‌هایی، که در فضا
پرتاب می‌شوند، واقعا وجود دارند!

آن‌ها ستاره‌هایی با سرعت حرکت بسیار بالا بوده و برای نخستین مرتبه در
سال ۲۰۰۵ کشف شدند. بر اساس گفته‌های دانشمندان، ستاره‌های پرتاب‌شونده
زمانی به وجود می‌آیند که یک سیستم متشکل از دو ستاره به وسیله یک سیاهچاله
بسیار غول‌پیکر نابود می‌شود. معمولا یکی از ستاره‌های سیستم توسط
سیاهچاله مصرف شده و دیگری با سرعتی بسیار بالا در فضای بی‌کران پرتاب
می‌شود. داشتن سرعت دیوانه‌وار حدود یک و نیم میلیون کیلومتر بر ساعت سبب
شده آن‌ها را در خاص‌ترین اشیای فضا بشناسند.

آینه‌های قرار گرفته روی سطح ماه

بسیاری از مردم نمی‌دانند باز آلدرین (Buzz Aldrin) و نیل آرمسترانگ
(Neil Armstrong) در ماموریت Apollo سفر به ماه در سال ۱۹۶۹، یک یادگاری در
تنها قمر کره زمین از خود بر جای گذاشتند. این یادگاری چیزی جز پنلی متشکل
از صد آینه نیست.

دانشمندان اکنون از این آینه‌ها، به وسیله ساطع کردن لیزر و سپس دریافت
بازخورد آن، فاصله کره زمین از ماه را اندازه‌گیری می‌کنند. این تنها
آزمایش فضایی است که از زمان انجام ماموریت آپولو تا امروز همچنان در حال
اجرا است.

بزرگترین منبع آب شناور در اطراف یک سیاهچاله

دانشمندان، آب را اصلی‌ترین دلیل به وجود آمدن حیات بر روی کره زمین
می‌دانند. به دلیلی مشابه، آن‌ها همیشه در سیاره‌های دیگر در جستجوی این
ماده است، چرا که وجود آن، احتمال وجود موجودات زنده روی سطح سیاره‌های
دیگر را افزایش می‌دهد. اگر تا امروز تصور می‌کردید بزرگترین منبع آب سیاره
خودمان است، سخت در اشتباه بوده‌اید.

بزرگترین منبع آب (شناخته شده تا امروز) در سرتاسر کائنات، شبه اختر APM
۰۸۲۷۹+۵۲۵۵ است. شبه اخترها، اشیای بسیار فشرده‌ای هستند که ظاهری شبیه به
ستاره داشته و درخشش فوق‌العاده زیادی دارند. گفته می‌شود شبه اخترها از
سیاهچاله‌های بسیار بزرگ قدرت می‌گیرند.

شبه اختر APM 08279+5255 شامل سیاهچاله‌ای احاظه شده توسط ابری از بخار
بوده و میزان آب درون آن در مقایسه با منبع آب موجود در زمین، نزدیک به ۱۴۰
تریلیون برابر بیشتر است! به این ترتیب می‌توان APM 08279+5255 را یکی از
جالب ترین های فضا و بزرگترین مخزن آب کشف شده تا امروز دانست. با توجه به
مسافتی که نور شبه اختر APM 08279+5255 تا رسیدن به زمین طی می‌کند،
دانشمندان عمر آن را تنها ۱.۶ میلیارد سال بعد از به وجود آمدن کل کائنات
تخمین زده‌اند!

سلفی اینسایت در مریخ

بیگ بنگ: کاوشگر اینسایت نخستین تصویر سلفی خود را از سطح مریخ به ثبت رساند. اینسایت برای ثبت این سلفی از بازوی رباتیک خود برای عکسبرداری ۱۱ تصویر همپوشانی شده، استفاده کرد.

piaدر این عکس که اینسایت ارسال کرده، تمام زوایای این فضاپیمای سطح‌نشین قابل مشاهده است. در حالیکه تصویر منتشر شده توسط ناسا ممکن است یک تصویر زمینه صفحه نمایش بسیار خوب از نظر برخی باشد اما یک هدف جدی پشت این تصاویر وجود دارد. مرکز کنترل ماموریت در” آزمایشگاه پیشرانش جت”(JPL) در پاسادینا، کالیفرنیا، در حال بررسی فضاپیما هستند تا اطمینان حاصل کنند که فرودگر از زمان ورود خود به سیاره سرخ سالم مانده است.  این تصاویر با وضوح بالا که از قسمت بالایی عرشه فضاپیماها و با کمک بسته‌های تجهیزات و پنل‌های خورشیدی ثبت شده است، مهندسان را قادر می‌سازد تا با دقت وضعیت اینسایت را بررسی کرده و از سالم بودن آن اطمینان حاصل کنند.

insight selfieعلاوه بر این سلفی، اینسایت یک تصویر موزائیکی دیگری که از ۵۲ تصویر تشکیل شده نیز ارسال کرد. این تصویر” فضای کاری”(workspace) مقابل این فضاپیما را نشان می‌دهد. این فضای کاری هلالی شکل منطقه‌ای با مساحت ۴* ۲ متر است که در ماه‌های آینده اینسایت در ماههای آینده “آزمایش لرزه‌ای برای ساختار داخلی “(SEIS) و بسته حرارتی و مواد فیزیکی(HP۳) را اعمال خواهد کرد. به گفته ناسا، این تصاویر دانشمندان این ماموریت را قادر می‌سازد تا هفته‌ها به دنبال نقاط خاصی باشند که مسطح هستند و هیچ سنگی بزرگتر از ۱.۳ سانتی‌متر در آنجا وجود ندارد.

همچنین پژوهشگران مرکز کنترل فضاپیمای “اینسایت” تصاویر محل قرار گرفتن این فضاپیما را از منظر فضا برای نخستین‌بار منتشر کردند. با دقیق نگاه کردن به این تصاویر می‌توان پنل‌های خورشیدی این فرودگر را مشاهده کرد. تیم کنترل اینسایت، ۳ تصویر منتشر کرده‌اند که نخستین آن تصویر از سمت چپ راست سطح‌نشین، تصویر مرکزی سپر حرارتی و تصویر سمت راست “چتر نجات”این کاوشگر را نشان می دهد. این تصاویر طی دو بازه زمانی یعنی ۶ و ۱۱ دسامبر ثبت شدند. سطح‌نشین، سپر حرارتی و چتر نجات در فاصله حدود چند صد متر از یکدیگر در منطقه “هامونه الیسیوم”(Elysium Planitia) محل فرود اینسایت قرار دارند.

piaمحل فرود اینسایت، دومین منطقه بزرگ آتشفشانی در مریخ است که مسطح و عاری از سنگ است و این برای سالم بودن تجهیزات اینسایت بسیار مناسب است. وظیفه این فضاپیما، بررسی بخش‌های عمیق مریخ است تا اطلاعاتی مانند علائم حیاتی این سیاره، پالس و دمای آن را بررسی کند. به گفته ناسا، این فضاپیما برای نخستین بار، امکان بررسی سیاره مریخ را از زمان تشکیل آن( ۴.۵ میلیارد سال گذشته) فراهم خواهد کرد.

سایت علمی بیگ بنگ / منابع: NASA , newatlas.com

زیبایی بارش شهابی جوزایی

بیگ بنگ: این هفته بارش شهابی جوزایی، بر روی سیاره ما می بارد. این نمای آسمانی زیبا در صورت فلکی دوپیکر تقریبا ۷۰ شهاب دوست داشتنی جوزایی را در یک عکس دیجیتالی نشان می دهد.

Geminids DLopezعکس‌ها در یک دورۀ ۶ ساعته در نزدیکی اوج بارش شهابی ثبت شده‌اند. عکاس نجومی با دوربین دیجیتال خود در آسمان تاریک ِ ۱۴ دسامبر از پارک ملی تید در تنریف در جزایر قناری، این رویداد را دنبال کرد. از آنجایی صورت فلکی دوپیکر در سمت چپ فریم واقع شده، کهکشان راه شیری در پس زمینۀ ستاره باران در حال گردش نمایان شده است. در پایین سمت چپ نیز ستارگان قابل تشخیص و غبارهای صورت فلکی جبار دیده می شوند. در سمت راست، ستارۀ زرد رنگ دبران و ستارگان خوشه‌ قلائص، به همراه خوشۀ ستاره‌ای پروین قرار دارند. همچنین در پایین ِ ستارگان خوشه پروین یک مهمان کیهانی، یعنی هالۀ سبز و کم نور دنباله‌دار ویرتانن ۴۶P دیده می شود که این هفته در نزدیکترین فاصله تا زمین قرار دارد. شهاب‌های جوزایی که ذرات سنگ و خاک به جا مانده از سیارک ِ فعال ۳۲۰۰ فایتون هستند، با سرعت تقریبی ۳۵ کیلومتر بر ثانیه به جو زمین وارد و می سوزند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

نظریه جدید: ماده تاریک و انرژی تاریک سیال هستند!

بیگ بنگ: «جرمی فارنس» دانشمند ِ مرکز تحقیقات دانشگاه آکسفورد گفت: «به باور ما، ماده تاریک و انرژی تاریک هر دو می توانند در قالب یک سیال ظاهر شوند؛ گرانش منفی یکی از مشخصه‌های آن است که مواد پیرامون آنها را دفع می کند. پیامد این نظریه خیلی زیباست» انرژی تاریک و ماده تاریک می توانند در یک ماده گِرد هم آیند؛ هر دو اثر می تواند به راحتی قابل توضیح و تفسیر باشد.»

.ngsversion..adapt .. xبه گزارش بیگ بنگ، محققان در دانشگاه آکسفورد احتمالا موفق به حل یکی از بزرگترین مسائل در فیزیک مدرن شده‌اند. در مقاله‌ای که این دانشمندان منتشر کردند، اعلام شده است که ماده تاریک و انرژی تاریک در یک پدیده واحد وجود دارند: سیالی که جرم منفی دارد. اگر یک جرم منفی را هل دهید، به سمت شما هدایت می یابد. این نظریه جدید و بحث‌برانگیز میتواند مُهر تاییدی بر پیش‌بینی اینشتین بزند که ۱۰۰ سال پیش آن را مطرح کرد. مدل فعلی و پذیرفته شدۀ ما از جهان (LambdaCDM) درباره ویژگی‌های فیزیکی ِ ماده تاریک و انرژی تاریک هیچ اطلاعاتی در اختیارمان نمی گذارد. فقط از روی اثراتی که ماده تاریک و انرژی تاریک بر مواد قابل مشاهده می گذارند، میتوان وجودشان را تشخیص داد.

وجود ماده منفی اخیرا توسط جامعه علمی مردود اعلام شد زیرا این ماده با انبساط کیهان، تراکم و چگالش کمتری پیدا می کند؛ لذا این مغایر با مشاهدات ماست که نشان می دهد انرژی تاریک با گذشت زمان تقلیل نمی یابد. با این حال، تحقیقات آقای فارنس تبصره‌ای قائل می شود که طی آن، جرم منفی بطور مداوم تولید می شود. بر این اساس، وقتی جرم منفیِ بیشتر و بیشتری در کیهان پدید آید، این سیال جرم منفی در طول انبساط کیهان، رقیق نمی گردد. در واقع، سیال ظاهرا مشابه انرژی تاریک بروز می یابد. نظریه فارنس، رفتار هاله‌های ماده تاریک را به درستی پیش‌بینی می کند. اکثر کهکشان‌ها به قدری سریع می چرخند که می بایست خودشان را با این کار نابود کنند؛ پس باید نوعی هالۀ ماده تاریک وجود داشته باشد تا آنها را محکم کنار یکدیگر نگه دارد.

این تحقیقات که بتازگی منتشر شده، از شبیه‌سازی کامپیوتری ویژگی‌های جرم منفی حکایت دارد؛ با این کار، شکل‌گیری هاله‌های ماده تاریک مورد پیش‌بینی قرار می گیرد. آلبرت اینشتین یک قرن پیش توانست نخستین نشانه‌های جهان تاریک ِ را اِفشا کند؛ او پارامتری را در معادلات خویش کشف کرد که نام «ثابت کیهانی» بر آن گذاشته شد. اینشتین این ثابت کیهانی را بزرگترین اشتباه خود دانست، اگرچه مشاهدات اخترفیزیکی مدرن از واقعی بودن آن پدیده حکایت دارند. در یادداشت‌هایی که اینشتین از سال ۱۹۱۸ به جای گذاشته است، او ثابت کیهانی خود را توصیف کرده و می نویسد: «این نظریه باید اصلاح شود، بطوری که فضای خالی نقش جرم منفی را به خود می گیرد که در همه جای فضای میان ستاره‌ای توزیع شده است.» پس ممکن است اینشتین خودش جهان ِ مملو از جرم منفی را پیش‌بینی کرده باشد.

فارنس خاطرنشان کرد: «رویکردهای گذشته در خصوص ترکیب انرژی تاریک با ماده تاریک سعی در اصلاح نظریه نسبیت عام اینشتین داشته‌اند. این کار البته با چالش‌های سختی همراه بوده است. در این رویکرد جدید، دو ایده مطرح است؛ ایده‌هایی که با نظریه اینشتین سازگار هستند: ایجاد ماده و جرم منفی. این دو با هم ترکیب می شوند.» شواهد مربوط به نظریه دکتر فارنس از آزمایش‌هایی که با تلسکوپ رادیویی نوین (آرایه کیلومتر مربع، یا SKA) انجام خواهد شد، بدست خواهد آمد. محققان از سرتاسر جهان دست به دست هم داده‌اند تا بزرگترین تلسکوپ جهان را بسازند. دانشگاه آکسفورد هم در این پروژه عظیم ایفای نقش می کند.

آقای فارنس در پایان اظهار داشت: «هنوز باید مسائل نظری و شبیه‌سازی‌های محاسباتی زیادی را انجام دهیم. مدل LambdaCDM هم به این زودی در دسترس نخواهد بود. اما مشتاقانه صبر میکنم تا ببینم آیا این نسخه پیشرفته LambdaCDM می تواند با سایر شواهد مشاهداتی ما از کیهان‌شناسی مطابقت داشته باشد یا خیر. اگر این امر واقعیت داشته باشد، نشان خواهد داد که ما ۹۵ درصد گمشدۀ کیهان فقط یک راه حل زیباشناسی داشته است: یعنی ما فقط گذاشتن علامت منفی را فراموش کرده‌ بودیم. (اشاره به جرم منفی دارد)»

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: dailygalaxy.com

لذت تماشای دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن را از دست ندهید

لذت تماشای دنباله دار 46 پی ویرتانن را از دست ندهید

قرار است در روز ۱۶ دسامبر (فردا ۲۵ آذر ۹۷) دنباله دار موسوم به ۴۶ پی
ویرتانن (۴۶P/Wirtanen) فاصله خود با زمین را به حداقل برساند. این دنبال
دار به قدری به زمین نزدیک می شود که بدون تلسکوپ هم می توان آن را در
آسمان شب مشاهده کرد.

مشاهده یک دنباله دار همواره با حیرت و هیجان همراه بوده است. در شب ۱۶
دسامبر یا ۲۵ آذر ۹۷ شاهد خواهیم بود که چگونه دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن
آسمان شب را خواهد شکافت و از کنار زمین عبور می کند.

در گذشته های نه چندان دور، دنباله دار را یک شی نورانی سماوی تصور می
کردند که می توانست مرگ و نیستی را برای زمین به همراه آورد. آیا قرار است
دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن نیز به زمین صدمه ای وارد کند؟

منجمان از قبل اعلام کرده بودند که اوسط دسامبر سال جاری دنباله دار ۴۶
پی ویرتانن در آسمان شب نمایان می شود. فاصله این دنباله دار با زمین خیلی
کم بوده و می توان در آسمان شب آن را مشاهده کرد.

مطالعات مربوط به دنباله دارها در قرن هفدهم نشان داد که آنها در داخل
منظومه شمسی در حرکت هستند و بر مدارهای عظیم متفاوتی بر گرداگرد خورشید می
چرخند. مدار برخی از آنها حتی وراء پلوتو است و برخی هم مداری نزدیک تر به
خورشید دارند.

یک دنباله دار دارای گازهای یخ زده فرار شامل متان، مونواکسید کربن،
آمونیاک، دی اکسید کربن و نیز یخ و گرد و غبار است. وقتی دنباله دار به
خورشید نزدیک می شود گرمای خورشید باعث می گردد تا یخ ذوب شده و به حالت
گاز درآید. این فرایند را سابلیمیشن می نامند. به این ترتیب از دور به نظر
می رسد که دنباله دار دارای هسته ای ابرمانند و روشن و نیز یک دنباله است.

هر دنباله دار در واقع دارای دو دنباله است؛ یکی از آنها دنباله گرد و
غباری و دیگری دنباله گازیست. طوفان های خورشیدی و فشار تشعشعات باعث می
شود تا دنباله یک دنباله دار در فضا پخش شود. تشعشعات ماوراء بنفش باعث می
شود تا مواد داخل دنباله یونیزه شود. این فرایند منجر هب شکل گیری گازهای
باردار شده که در ترکیب با بادهای باردار خورشیدی، شکل خاصی به دنباله دار
می دهند.

همه این فرایند باعث می شود تا دنباله دار درخشان تر به نظر برسد. با
این وجود بطور دقیق نمی توان مشخص کرد که در چه زمانی دنباله دار بیشترین
درخشش را دارد، زیرا گازها رفتارهای متفاوت و غیر قابل پیش بینی دارند.

بهترین زمان برای مشاهده دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن

جالب است بدانید که منجمی به نام کارل ویرتانن در سال ۱۹۴۸ این دنباله
دار را نام گذاری کرد. دنباله دار یاد شده قرار است بشدت به خورشید نزدیک
شود. مضافا اینکه فاصله آن با خورشید در حدود ۵/۱ واحد نجومی است که کمی
بیشتر از فاصله مدار مشتری با خورشید است. نزدیک ترین فاصله این دنبال دار
با خورشید نیز ۱ واحد نجومی خواهد بود که تقریبا همطراز با فاصله زمین با
خورشید است.

دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن در روز ۱۶ دسامبر به نزدیکترین فاصله با
خورشید می رسد و از هر زمان دیگری درخشان تر خواهد بود. این دنباله دار بیش
فعال است و نسبت با دنباله دارهای مشابه بسیار درخشان تر به نظر می رسد.
برای مشاهده این دنباله دار سعی کنید شب ۱۶ دسامبر خود را به یک جای کاملا
تاریک برسانید. در این شب دنباله دار بین برج ثور و خوشه ستاره ای پروین
قرار خواهد داشت.

در واقع شب های ۱۴ تا ۱۹ دسامبر می توان به مشاهده دنباله دار ۴۶ پی
ویرتانن پرداخت. اگر نتوانستید دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن را با چشم غیر
مسلح ببینید، سعی نمایید از یک دوربین یا تلسکوپ استفاده کنید.

در هر شب این دنباله دار مکان مشخصی را سیر می کند. به طور کلی موقعیت
دنباله دار در نزدیکی برج ثور قرار دارد و به همین دلیل در تمامی طول شب می
توان آن را مشاهده کرد. برج ثور در زمان غروب خورشید در سمت شرق قرار دارد
و به تدریج به سمت غرب عبور خواهد کرد.

برای بسیاری دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن نشانه ای از خوش یمنی و یا بدیمنی
برای اهالی زمین در سال ۲۰۱۹ خواهد بود. نظر شما چیست؟ آیا بین دنباله
دارها و اتفاقات روی زمین ارتباطی وجود دارد؟

ذوب شدن یخچال‌های شرق اقیانوس اطلس

AntarcticSnowfall Thumbnailبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایرنا، اطلاعات ماهواره‌ای جدید نشان می دهد توتن تنها یخچال در حال ذوب شدن اقیانوس اطلس نیست. در واقع توتن بزرگترین یخچال ساحل شرقی این اقیانوس است و به همین علت توجه زیادی را به خود جلب کرده، اما سایر یخچال های موجود در این منطقه نیز واکنشی مشابه توتن دارند. محققان با مدل‌سازی کامپیوتری داده‌های ماهواره‌ای دریافتند ارتفاع چهار یخچال موجود در غرب یخچال توتن به میزان ۲٫۷ متر کاهش یافته است. همچنین در این بررسی‌ها مشخص شد ارتفاع چندین یخچال کوچکتر واقع در شرق یخچال توتن نیز در حال کاهش است.

میزان ذوب شدن یخ‌ها در ساحل شرقی اقیانوس اطلس در مقایسه با آنچه در ساحل غربی ذوب می شود، بسیار اندک است، اما اطلاعات مربوط به تغییر وضعیت ساحل شرقی موجب نگرانی محققان شده است. به اعتقاد محققان این تغییرات تصادفی نیست و دارای یک ساختار سیستماتیک است که نشان دهنده وجود جریان‌های اقیانوسی در منطقه است که آثار آنها در غرب قطب جنوب بسیار شدید بوده است.

محققان ناسا با استفاده از اطلاعات ماهواره‌ای، نقشه جزئی یخچال‌های در حال ذوب ساحل شرقی اقیانوس اطلس را تدوین کردند. علاوه بر این محققان با استفاده از اطلاعات به دست آمده از جانوران دریایی برچسب‌گذاری شده و شناورهای پروژه آرگو توانستند تغییرات الگوی آب و هوایی را نیز مدل‌سازی کنند. این تحلیل ها نشان می دهد تغییرات الگوی وزش باد موجب هدایت جریان‌های آب گرم در ساحل شرقی اقیانوس اطلس شده است. اگر یخچال‌های ساحل شرقی با سرعت یخچال های ساحل غربی اقیانوس اطلس شروع به ذوب شدن نمایند، شهرهای ساحلی که در ارتفاعات پایین بیان شده‌اند، بیش از پیش درون آب فرو می روند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: NASA

کاوشگر “پارکر” از خورشید عکس گرفت

dimsبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، “تاج خورشیدی”(corona) بیرونی‌ترین لایه خورشید است. در زمان قدیم تاج خورشید تنها در زمان کسوف دیده می‌شد، اما امروزه بسیاری از رصدخانه‌های زمینی و فضایی از جمله “سوهو” در هر لحظه قادر به دیدن تاج خورشیدی هستند. دمای تاج خورشیدی به حدود ‎۱۰ به توان ۶ درجهٔ کلوین می‌رسد. حال این کاوشگر در حال ارسال اولین یافته‌های خود به زمین است و اولین تصویری که از خورشید به ثبت رسانده را به زمین ارسال کرده است.

این عکس توسط ابزار تصویربرداری “WISPR” در تاریخ ۸ نوامبر به ثبت رسیده است. در این تصویر گازهای پرانرژی خورشیدی دیده می‌شود و به طور کلی این گازها بیشتر در مناطقی هستند که فعالیت‌های خورشیدی بیشتر در آنجا افزایش دارد. در قسمت تقریبا مرکزی تصویر همچنین نقطه‌ای روشن به چشم می‌خورد که نشان دهنده سیاره “مشتری” است. “نیکولا فاکس”(Nicola Fox) دانشمند ناسا می‌گوید: ناسا بیش از ۶۰ سال منتظر بوده که این ماموریت را ممکن سازد و به خورشید دست یابد.

کاوشگر خورشیدی پارکر یک فضاپیمای رباتیک برنامه‌ریزی شده برای بررسی تاج خورشیدی است. این کاوشگر در ۱۲ اوت سال ۲۰۱۸ به فضا پرتاب شده‌ است. کاوشگر پارکر که مقاومت زیادی نسبت به حرارت دارد، از همه کاوشگرهای پیشین به خورشید نزدیک‌تر خواهد شد و با کمک نیروی گرانش سیاره ناهید پس از هفت سال در شش میلیون کیلومتری خورشید قرار خواهد گرفت؛ این کاوشگر اطلاعات تازه‌ای درباره تاج‌های خورشیدی مخابره خواهد کرد.

از ویژگی‌های دیگر این کاوشگر این است که پس از نزدیک شدن به خورشید و با وجود گرمای محیط، به گونه‌ای طراحی شده که دمای داخل آن ۳۰ درجه سانتیگراد باقی بماند. پارکر توسط یک سپر حرارتی ضخیم محافظت می‌شود که در برابر تغییرات حرارتی تا ۵۰۰ برابر بیشتر از گرمایی که از خورشید به زمین می‌رسد، مقاوم است. یکی از موضوعات تحقیق این کاوشگر این است که چرا بر خلاف معمول درجه حرارت در تاج خورشید بیشتر از سطح این ستاره است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: engadget.com

آزمایش باکتری شرودینگر!

بیگ بنگ: تعداد زیادی از دانشمندان تصور می‌کنند که اثرات کوانتومی مثل درهم تنیدگی(entanglement) که در آن، اجزایی که در فواصل زیادی از هم دور شده‌اند اما به طور اسرارآمیزی با هم ارتباط دارند، برای گونه‌های زنده عملی نیستند. اما یک مقالۀ جدید استدلال می‌کند که به نتایجی در مورد باکتری‌های در هم تنیدۀ کوانتومی دست یافته است.

Schrödingers Bacteriaبه گزارش بیگ بنگ، معمولأ فیزیک کوانتومی را بصورت مجموعه‌ای از قوانین برای کنترل رفتار چیزهای بسیار کوچک توصیف می‌کنیم: ذرات سبک، اتم‌ها و اشیاء به شدت کوچک. دنیای بزرگتر در مقیاس باکتری (که در مقیاس ما نیز هست – قلمرو پرهرج و مرج زندگی) جایی در نزدیکیِ این عجایب. “جاناتان اوکالاگان” گفت این همان چیزی بود که فیزیکدان اروین شرودینگر در زمان آزمایش فرضی گربه‌ شرودینگر مطرح کرد. در آن آزمایش فکری، یک گربه در یک جعبه در معرض ذرات رادیواکتیو قرار گرفت و تا زمانی که جعبه باز نمی‌شد مشخص نبود که آیا گربه‌ بیچاره زنده است یا مرده! (یعنی گربه در عین حال هم زنده و هم مرده بود)؛ این موضوع برای شرودینگر مضحک بود. فقط چیزی در مورد دنیای کوانتوم وجود داشت که برای ما معنایی ندارد.

اما دانشمندان هنوز به توافق نرسیده‌اند که مرز بین دنیای معمولی و کوانتومی کجاست – یا حتی اصلأ چنین مرزی وجود دارد یا خیر. “چیارا مارلتو”، فیزیکدان در دانشگاه آکسفورد و یکی از نویسندگان این مقاله که  ۱۰ اکتبر ۲۰۱۸ در مجله‌ Physics Communications منتشر شده، گفت که هیچ دلیلی ندارد انتظار داشته باشیم محدوده‌ای برای اندازه‌گیری «اثرات کوانتومی» وجود داشته باشد.

مارلتو افزود: «من به مطالعۀ مرزی که در آن قوانین کوانتومی اعمال نمی‌شود، علاقمندم. بعضی از مردم می‌گویند که نظریه کوانتومی یک نظریه جهانی نیست، بنابراین برای هیچ شی در جهان کاربرد ندارد، اما در برخی نقاط در هم شکسته می‌شود. من علاقه دارم به شما نشان دهم که اینگونه نیست.» برای این منظور، مارلتو و همکارانش بازگشتند و مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۷ در مجله‌ اسمال منتشر شده بود را بررسی کردند. این مقاله اثرات کوانتومی محدودی را در باکتری‌ها نشان می‌دهد. آنها یک مدل نظری از آزمایشی که در دانشگاه شفیلد انجام شد ساختند، این مدل نشان می‌دهد که باکتری‌ها در واقع در ذرات نور گرفتار شده‌اند. در ویدئوی زیر چگونگی این ایدۀ افراطی را مشاهده می‌کنید:

به خودتان نگاه کنید، آنگاه به شخص کناری‌تان نگاه کنید. شما از لحاظ جسمی افراد متفاوتی هستید، درست است؟ اما مکانیک کوانتومی به ما می‌گوید که اینچنین نیست. ذرات یا مجموعه‌هایی از ذرات می‌توانند به یکدیگر بچسبند و «گرفتار شوند»، به گونه‌ای که اشکال موج آنها در هم تنیده شوند. هیچ ذره‌ای بدون توصیف دیگری قابل درک یا توصیف نیست. و اندازه‌گیری یک صفت فیزیکی در یک ذره شکل‌موج هر دو ذره را «در هم می‌ریزد.» ذرات را هزاران مایل از هم جدا کنید و هنوز می‌توانید حالت فیزیکی یکی از آنها را فقط با اندازه‌گیری یکی از آنها فورأ متوجه شوید.

بر اساس نظریه کوانتومی، هیچ محدودیتی برای این اثر وجود ندارد. چیزی که برای پروتون صدق می‌کند باید برای یک فیل نیز صدق کند. اما در عمل، درهم تنیدگی سیستم‌های بزرگتر سخت‌تر است. و دانشمندان این موضوع را بررسی کرده‌اند که آیا درهم تنیدگی گونه‌های زنده خیلی پیچیده‌تر است. باید خیلی تلاش کنید تا دو فیل را درهم تنیده کنید: هیچ قانون خاصی در طبیعت وجود ندارد که بگوید این کار غیرممکن است، اما بیشتر مردم موافقند که این امکان وجود ندارد.

با این حال، در سال ۲۰۱۷، گروهی از محققان در دانشگاه شفیلد در انگلستان اعلام کردند حالتی ساخته‌اند که جفت شدگی کوانتومی در باکتری فتوسنتزی نامیده می‌شود. آنها صدها باکتری را در یک اتاق کوچک و آینه‌دار قرار دادند و نور را در اطراف جهش دادند. (بر اساس طول یک اتاق کوچک، فقط یک طول موج معین از نور با گذشت زمان باقی ماند که فرکانس رزونانس نامیده می‌شود). با گذشت زمان، شش باکتری ظاهر شدند تا یک ارتباط کوانتومی محدود با نور ایجاد کنند. بنابراین، فرکانس رزونانس نور درون اتاق کوچک به نظر با فرکانسی که الکترون‌ها در آن درون مولکول‌های فتوسنتزیِ باکتری‌ها جهش می‌کردند، ادغام شد.

مارلتو گفت که مدلش نشان می‌دهد این اثر احتمالأ فقط در جفت‌شدگی کوانتومی درگیر نیست. احتمالأ چیزی حتی عجیب‌تر از آن چیزی که آزمونگران توصیف کردند رخ داده است. باکتری‌هایی که او و همکارانش نشان دادند احتمالأ با نور گرفتار شدند. یعنی معادلاتِ بکار رفته برای تعریف هریک از این اشکال ‌موج – هم نور و هم باکتری‌ها – به یک معادله تبدیل می‌شوند. هیچ یک از آنها بدون دیگری قابل حل نیست. (بر اساس مکانیک کوانتومی، تمام اشیاء را می‌توان بصورت ذره و موج توصیف کرد، اما عملأ در اجرام بزرگ مثل باکتری‌ها، اشکال موج قابل مشاهده یا اندازه‌گیری نیستند.)

همانند گربه شرودینگر درون جعبه، کل سیستم به نظر در یک عالم نامشخص قرار دارد: ذرات نور به نظر در عین حال به باکتری‌ها ضربه زده و آنها را از دست دادند. هرچند، این امر اثبات نمی‌کند که باکتری و نور با یکدیگر درهم تنیده شده‌اند – توضیحات احتمالی دیگری نیز وجود دارد که مستلزم فیزیک کلاسیک هستند و همچنین توضیحاتی که هنوز رد نشده‌اند. او گفت: «چیزی که در این آزمایش از دست رفته توانایی تأیید درهم تنیدگی به صورت عمیق‌تر است.»

آزمایشات کوانتومی اغلب مستلزم اندازه‌گیری ویژگی‌های فیزیکی یک ذرۀ گرفتار شده هستند تا کشف کنند که آیا این ویژگی‌ها بر ذره‌ دیگر تأثیر می‌گذارند. این امر به معنای اندازه‌گیری صفات فیزیکی باکتری‌ها هماهنگ با صفات فیزیکی نور است. این امر در این آزمایش امکانپذیر نبود، اما مارلتو گفت که آزمایشاتی از قبل طراحی شده‌اند که می‌توانند این گرفتاری را ثابت کنند. به گفتۀ او حتی نکته‌ جالب‌تر این است که آیا باکتری‌ها از این گرفتاری به نحوی سودمند استفاده می‌کنند، گرچه پاسخ به این سوال نیازمندِ آزمایشات بیشتری است. او گفت: «این امکان وجود دارد که انتخاب طبیعی باعث شود باکتری‌ها از اثرات مکانیک کوانتومی استفاده کنند.»

ترجمه: سحر  الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: livescience.com

سیارک بنو دارای آب بوده است!

سیارک بنو دارای آب بوده است!

به نظر می رسد انتخاب ناسا برای اعزام کاوشگر به سیارک بنو (Bennu) انتخاب درستی بوده است، زیرا شواهدی دال بر وجود آب بر روی این سیارک در زمان های دور مشاهده شده که می توان آن را یکی از مهمترین یافته های جدید عنوان کرد.

هفته پیش بود که کاوشگر اوزیریس رکس (OSIRIS-REx’s) پس از یک سفر طولانی موفق شد خود را به نزدیکترن فاصله با سیارک بنو  برساند. گویا این کاوشگر موفق شده تا شواهدی مبنی بر وجود آب بر روی سیارک بنو در زمان های دور پیدا کند. سیارکی که ۵۰۰ متر پهنا داشته و فاصله نزدیکی با زمین دارد.

ناسا اعلام کرده که سیارک بنو بخشی از یک سیارک بزرگتر بوده که در زمان های باستان این سیارک بزرگتر آب بسیاری را در خود ذخیره کرده است. دانشمندان و کارشناسان ناسا احتمال می دهند سیارک بزرگتری که بنو از آن جدا شده ۱۰۰ کیلومتر پهنا داشته و در کمربند سیارکی بین مریخ و مشتری قرار داشته است. گویا میلیون ها سال پیش بخش بزرگتر سیارک بنو توسط یک جرم سماوی متلاشی شده است.

سیارک بنو و معمای منشا حیات بر روی زمین

کاوشگر اوزیریس رکس ماموریت مهمی را در پیش دارد. یافته های این کاوشگر به دانشمندان کمک می کند تا درک شفاف تری از شکل گیری منظومه شمسی داشته باشند و نقش سیارک ها در انتقال آب به زمین و شکل گیری اولین بلوک های شیمایی ایجاد حیات بر روی سیاره زمین داشته باشند. بر این اساس اثبات وجود نشانه هایی از آب بر روی سیارک بنو می تواند سرنخی جدید و بسیار مهم باشد.

هر چند ناسا تاکنون به نشانه های اروگانیک بر روی سیارک بنو دست نیافته است، اما به نظر می رسد با یافته های جدید، ناسا منابع مالی خود برای انجام این ماموریت خطیر را هدر نداده و مسیر درستی را در پیش گرفته است.

ناسا برای انجام موفقیت آمیز ماموریت اوزیریس رکس هزینه های بالایی را متحمل شده است. در مجموع این ماموریت که از سال ۲۰۱۶ آغاز شده برای ناسا در حدود ۸۰۰ میلیون دلار هزینه داشته است.

تجهیزات اوزیریس رکس نشان داد که بر روی سیارک بنو مولکول های در بردارنده هیدروکسیل وجود دارد. هیدروکسیل به مولکولی گفته می‌شود که از یک اتم هیدروژن و یک اتم اکسیژن که با پیوند کووالانسی به هم مرتبط شده‌اند ساخته شده باشد.

گویا هیدروکسیل در سراسر سیارک بنو پراکنده شده است و در داخل خاک سیارک محبوس شده باشد. سیارک بنو پوشیده از سنگ های تیز و صخره های بزرگ است که این خود می تواند فرایند نمونه بردای از روی سیارک را با چالش های جدی مواجه کند.

فراموش نکنیم که ناسا زمان زیادی را برای یافتن بهترین مکان جهت نمونه بردای در نظر گرفته است و به نظر می رسد تا آن زمان تیم دانشمندان ناسا موفق به یافتن چنین مکان مناسبی برای نمونه برداری شوند. نمونه های جمع آوری شده با قرار گرفتن در یک کپسول مخصوص و در سال ۲۰۲۳ به زمین بازگردانده خواهند شد.

دانشمندان در سراسر جهان می توانند نمونه ها را با تجهیزات مختلف آزمایشگاهی بررسی کنند و مشاهدات و یافته های خود را به اشتراک بگذارند تا در نهایت به سوالات متعدد پاسخ داده و ابهامات را از بین ببرند.

به عنوان مثال، این ماموریت می تواند به پژوهشگران کمک کند تا فهم دقیق تری از پتانسیل  های سیارک هایی به مانند بنو داشته باشند که آیا آنها به اندازه کافی از منابع آب برخوردار هستند یا خیر. همچنین یافته های این کاوشگر جزئیات کلیدی در مورد نیروهایی که مسیر سیارک ها را عوض می کنند در اختیار ناسا قرار خواهد داد که این خود می تواند ناسا را قادر سازد تا پیش بینی های دقیق تری از مسیر سیارک ها و نیز احتمال خطر برخورد آنها با زمین داشته باشد.