همه نوشته های علم نجوم

“امواج گرانشی” چگونه شناسایی می‌شوند؟

بیگ بنگ: اگر به مباحث فیزیک، نجوم و کیهان‌شناسی علاقه‌مند باشید حتماً اخبار کشف امواج گرانشی را در گوشه‌ کنار اینترنت خوانده‌اید. در این مطلب سعی می‌کنیم که شگفتی این پدیده و چگونگی شناسایی و دریافت آن را کمی برایتان کمی روشن‌تر کنیم.

default gravitational waves have been rescued for a initial timeبه گزارش بیگ بنگ، اول اینکه بافت فضا انعطاف‌پذیر است. فضای سه‌بعدی که شما در آن قرار گرفته‌اید تنها یک “جای” خالی نیست بلکه فضا دارای تار و پودی انعطاف‌پذیر است و می‌تواند مانند خمیر نان شکل عوض کند. چیزی که باعث کشیده شدن یا تغیر شکل بافت فضا می‌شود جرم است. جرمِ ماده تنها چیزی است که بافت فضا را دچار تغیرشکل می‌کند. گرانش یا همان گرانش کیهانی چیزی جز انعطاف فضا در اثر وجود جرم نیست.

در شکل الف جرم A(فرضاً خورشید) در بافت فضا خمیدگی گودال مانندی ایجاد کرده است. در اثر این خمیدگی جرم B(فرضاً زمین) نیز که خود دارای خمیدگی کوچک‌تری است، در مدار گودال شکل A شروع به دوران می‌کند. گردش سیارات به دور خورشید و اجرام آسمانی به دور یکدیگر هم به همین دلیل است. پس تا اینجا فهمیدیم فضا قابلیت انعطاف دارد و جرم، این انعطاف را ایجاد می‌کند که حاصل آن گرانش یا نیروی گرانش هست. جالب است که بدانید تمام این مفاهیم را آلبرت اینشتین در سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶ پیش‌بینی کرده بود و مدل کنونی گرانش، فضا-زمان و بسیاری از مفاهیم کیهان‌شناسی مدرن بر پایۀ نظریات اینشتین هست.

ec quantum equilibrium categorical free
شکل الف

موج گرانشی چیست؟

تا اینجا دانستیم که فضا مانند سطح آب یا ژله انعطاف‌پذیر است و جرم بر آن اثر می‌گذارد. خب اگر شما توپی را بر روی آب بیندازید چه خواهید دید؟ براثر برخورد توپ با آب امواج متعددی بر روی آب ایجاد می‌شد به همه طرف می‌روند. فضا نیز همین‌گونه است. اگر هرگونه اتفاق بزرگ و قدرتمندی مانند انفجار یک ستاره در کیهان رخ بدهد، این رویداد امواج گرانشی متعددی را در سطح فضا به همه طرف ایجاد می‌کند. در  ۲۲ بهمن ۱۳۹۴ موسسه‌ی LIGO  توانست ۱۰۰ سال پس از نظریات اینشتین، اولین موج گرانشی تاریخ را ثبت و شناسایی کند.

ماجرا از این‌ قرار بود که حدود ۱٫۳ میلیارد سال پیش دو سیاه‌چاله‌ی غول‌پیکر به همدیگر نزدیک شدند و پس از کمی چرخش به دور یکدیگر باهم برخورد کردند و ادغام شدند که حاصل آن‌ یک سیاه‌چاله بسیار بزرگ‌تر بود(شکل ب). این رویداد چنان عظیم و قدرتمند بود که امواج گرانشی زیادی را در سراسر کیهان ایجاد کرد. پس از ۱ میلیارد و ۳۰۰ میلیون سال امواج گرانشی این رویداد به زمین ما می‌رسد که دانشمندان موسسه‌ی لایگو آن را در سال ۱۳۹۴ شناسایی کردند. میزان انرژی آزاد شده از ادغام این دو سیاهچاله پنجاه برابر انرژی ستاره‌های کل کیهان قابل‌ مشاهده بود و در حدود بیست صدم ثانیه‌ای که امواج دریافت شدند انرژی معادل سه برابر کل جرم خورشید تولید شد.

pic
شکل ب

وقتی‌که این امواج به اجسام سر راهشان برخورد کنند باعث می‌شود که آن جسم مانند یک توپ پلاستیکی فشرده و منبسط شود ولی این تغیر بسیار ناچیز است و جسم حتی کمتر از قطر یک اتم منقبض می‌شود. خب شاید برایتان سؤال شود که ما چگونه قادریم که این تغیر بسیار ناچیز در بافت فضا را اندازه‌گیری کنیم؟ خب راستش به‌ سختی! ولی نحوه کشف این امواج جالب‌تر از چیزی است که فکر می‌کنید.

چگونه شناسایی می شوند؟

خب بگذارید کاملاً توضیح دهیم. موسسه‌ لایگو دارای یک ابزار بسیار شگفت‌انگیز و بزرگ به نام آشکارساز موج گرانشی هست. که به شکل زیر است.

picدر شکل بالا مولد لیزر یک نور لیزر بسیار قوی را ایجاد می‌کند. این نور توسط تقسیم‌کننده به دو اشعه تقسیم می‌شود که هر اشعه به سمت یک آینه حرکت می‌کند و دو اشعه پس از برخورد با آینه‌ی خود به سمت تقسیم‌کننده برگشت می‌کنند. از آنجایی‌ که فاصله‌ی دو آینه با مولد لیزر یکسان است زمان رفت‌ و برگشت هر دو اشعه کاملاً یکسان هست طول‌ موج کاملاً یکسانی دارند. این به این معنا است که وقتی دو اشعه پس از برخورد با آینه بر می‌گردند با هم برخورد می‌کنند و همدیگر را خنثی می‌کنند در نتیجه حسگر نوری قادر نیست تا هیچ‌گونه نوری را حس و ثبت کند.

اما وقتی یک موج گرانشی به زمین و این دستگاه برخورد کنند و بافت فضا را کش‌ و قوس می‌دهد برای کسری از میلیونم از ثانیه و به‌اندازه قطر یک اتم، یکی از دو اشعه‌ی لیزر را کوتاه و بلند می‌کند. با این تغیر در فاصله و اندازۀ لیزر طول‌موج آن نیز به هم می‌خورد و با طول‌موج اشعه‌ی دیگر متفاوت می‌شود. درنتیجه به علت متفاوت بودن طول‌موج، دو اشعه دیگر همدیگر را در محل تقسیم‌کننده خنثی نمی‌کنند. در اینجا حسگر نوری فعال می‌شود چون بر اثر اختلاف طول‌ موج دو اشعه، توانسته تا یکی از دو اشعه را حس کند. در اینجا ما متوجه می‌شویم که چیزی بافت فضا را دست‌کاری کرده و  آن چیز یک موج گرانشی قوی بوده است. پس امواج گرانشی که در ۱ میلیارد سال نوری دورتر ایجاد می‌شوند را این‌گونه اندازه می‌گیریم.

برخورد دو سیاهچاله آشکار شده توسط لایگو دریچه ای به فیزیک جدید

نکاتی جالب در مورد آشکارساز امواج گرانشی

برای امکان‌پذیر بودن این اندازه‌گیری فاصله‌ی دو آینه از مولد لیزر ۴ کیلومتر هست. این دستگاه قادر است که حرکت فضا را در مقیاس ۱۰ به توان -۱۸ یا یک ده‌ هزارم یک پروتون اندازه بگیرد. از آنجایی‌ که این دستگاه بسیار حساس و تأثیرپذیر است طراحی آن به شکلی است که اثرات محیطی مانند زلزله، آذرخش و دیگر رویدادهای زمینی را از معادله حذف کنند. به‌ عنوان‌ مثال دو تونل ۴ کیلومتری که هر کدام از اشعات لیزر در آن حرکت می‌کنند کاملاً از هرگونه ذرات مزاحم خالی‌ شده‌اند و دارای خلأ می‌باشند. دو آینه‌ی موجود در این دستگاه از صاف‌ترین و خالص‌ترین آینه‌های دنیا می‌باشند و هرکدام ۴۰ کیلوگرم وزن‌ دارند. علاوه بر این برای اطمینان کامل تنها یک دستگاه کفایت نمی‌کند.

تنها در آمریکا دو آشکارساز وجود دارد که یکی در لوئیزیانا و دیگری در واشنگتن واقع‌ شده است. اگر تنها یکی از حسگرها فعال شود یعنی موجی در کار نبوده و اختلال طبیعی پیش‌ آمده. ولی اگر هر دو حسگر با فاصلۀ ده‌ هزارم ثانیه هر هم فعال شوند می‌شود نتیجه گرفت که ‌موج گرانشی باعث آن شده است. برای اینکه اندازه‌گیری دقیق باشد باید لیزری تولید شود که تنها یک طول موج ثابت داشته باشد در غیر این صورت اندازه‌گیری تحریف فضا با لیزر متغیر مانند اندازه گرفتن طول با خط کشی است که مدام کوتاه و بلند می‌شود. طول موج تنظیم شدۀ لیزر لایگو ۱۰۶۴ نانومتر هست. انرژی که برای ایجاد لیزر به کار می رود معادل ۱ مگاوات هست. ۱ مگاوات انرژی مصرفی ۱۰۰۰ خانه هست که در یک اشعه لیزر مترکز شده است.

ترجمه: فرهاد نامجو/ سایت علمی بیگ بنگ

منابع:

The Absurdity of Detecting Gravitational Waves

Laser Interferometer Gravitational-wave Observatory

Gravitational Waves Detected 100 Years after Einstein’s Prediction

اختفای زحل پشت ماه

بیگ بنگ: چه چیزی کنار ماه است؟ سیارۀ زحل. قمر زمین در سفر ماهیانه‌اش به دور سیاره زمین – و آسمان زمین – تقریبا از جلوی زحل که به دور خورشید گردش می کند، عبور خواهد کرد.

MoonSaturn Patonaiدر واقع، ماه مستقیما از جلوی زحل و نیمکرۀ جنوبی زمین عبور کرد. این عکس برجسته که از سیدنی استرالیا گرفته شده این جفت را چند دقیقه قبل از خسوف نشان می دهد. این عکس یک شات کوتاه است که فقط ۱/۵۰۰ ثانیه طول کشیده و بعدا پردازش شده تا ماه و زحل را بهتر نشان دهد. از آنجاییکه زحل تقریبا مخالف با خورشید قرار دارد، تقریبا در تمام شب دیده می شود. در واقع این سیاره از لحظۀ غروب خورشید قابل مشاهده است و در سمت جنوب و شرق آسمان می توان آن را دید. ماه امسال نیز در هر بار گردشش به دور زمین دوباره زحل را غیب خواهد کرد.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

اخترشناسان نقشه سه بعدی راه شیری را ایجاد کردند

بیگ بنگ: اخترشناسان با اندازه‌گیری فاصله خورشید تا ستاره‌های متغیر قیفاووسی و جمعیت‌های ستاره‌ای جوان که در سرتاسر راه شیری پراکنده هستند، کهکشان ما را در مقیاس بزرگتری ترسیم کردند. نقشه سه بعدی جدید، تار و پود دیسک راه شیری را به تصویر می کِشد.

image e Milky Way D Mapدر این نما چشم‌اندازی از کهکشان راه شیری در قالب مختصات کهکشانی؛ به همراه نمونه‌ای از ستاره‌های متغیر قیفاووسی در راه شیری و ابرهای ماژلانی را مشاهده می کنید. ستاره‌های متغیر قیفاووسی بررسی شده در پروژه OGLE با نقاط زرد نشان داده شده‌اند، سایر منابع هم با نقاط آبی تیره قابل رویت هستند.

به گزارش بیگ بنگ، ستاره‌های متغیر قیفاووسی حالت تپش دارند و میزان درخشندگی آنها در بازه‌های ۱ تا ۱۰۰ روز تغییر پیدا می کند. ستاره‌های متغیر قیفاووسی کلاسیک به ستاره‌های جوان و غول‌پیکری گفته می شود که کمتر از ۴۰۰ میلیون سال قدمت دارند؛ اما انواع دیگری از این ستاره‌ها در گروه‌های پیرتری از ستارگان هم دیده شده است. درخشندگی ذاتی متغیرهای قیفاووسی کلاسیک در دامنه ۱۰۰ تا ۱۰۰۰۰ درخشندگی خورشید قرار دارد. لذا با این میزان درخشندگی، امکان شناسایی این ستاره‌ها از میان ابرهای گاز و گرد و غبار میان ستاره‌ای وجود دارد. به همین دلیل، این ستاره‌ها اجرام مناسبی برای اخترشناسان هستند تا از آنها برای بررسی تغییرات و تغییرات در فضا استفاده کنند.

دکتر «رادک پولسکی» محقق فوق دکتری در دانشگاه ایالتی اوهایو و رصدخانه اخترشناسی دانشگاه ورشوی لهستان گفت: «مشکلی که اخترشناسان در مطالعه کهکشان راه شیری داشته‌اند این است که چون ما در درون این کهکشان هستیم و حدود ۲۷ هزار سال نوری از مرکز کهکشانی فاصله داریم، مشاهدۀ بخش‌های دوردست کار دشواری است. ما نمی توانیم از راه شیری خارج شویم و به آن بخش‌ها نگاه کنیم. آنچه توان انجامش را در این مطالعه داریم و قبلا هم چنین کاری انجام نشده، تهیه نمونه خیلی بزرگی از اجرام است که بصورت یکنواخت انتخاب و ساماندهی شده‌اند. در این صورت، میتوانیم مدلی از کهکشان راه شیری ایجاد کنیم.»

dcf xچشم‌اندازی از راه شیری با تمامی ۲۴۳۱ ستاره متغیر قیفاووسی در نمونه که با نقاط سبز نشان داده شده‌اند. تصویر پس زمینه هم یک مدل کهکشان مارپیچ ۴ بازویی را نشان می دهد که با اندازه‌گیری هیدروژن خنثی در کهکشان ما مطابقت دارد. خورشید نیز با نقطه زرد به تصویر کشیده شده است.

دکتر پولسکی و همکارانش ۲۴۳۱ ستاره متغیر قیفاووسی کلاسیک در کهکشان راه شیری را ترسیم کردند؛ اکثر این ستاره‌ها به کمک پروژه OGLE و ASAS-SN کشف شده‌اند. آنها داده‌های فروسرخ و نوری را با یکدیگر ادغام کردند تا دوره‌های تپش (نوسان نوری) ستارگان را مشخص کرده و توزیع ستاره‌های قیفاووسی و جمعیت‌های ستاره‌ای جوان در راه شیری را ترسیم کنند. ستاره‌های دورتر در مرکز کهکشان قرار داشتند. در ویدئوی زیر می توانید ویدئوی طراحی این نقشه را مشاهده نمایید:

دکتر «پرزمک مروز» اخترشناس در رصدخانه اخترشناسی دانشگاه ورشوی لهستان بیان نمود: «نقشه ما نشان میدهد که راه شیری مسطح نیست، بلکه پیچ و تاب خورده است. این اولین‌بار است که از تک تک اجرام برای نشان دادن این امر بصورت سه بعدی استفاده کردیم. این میتواند نکتۀ مهمی برای پی بردن به ستاره‌هایی که متولد شده‌اند و اینکه چگونه تکامل پیدا کرده‌اند، باشد. این یکی از قدیمی‌ترین پرسش‌هایی است که بشر از خودش می‌پرسد: به بیرون می روید، چند ستاره در آسمان می بینید و به این فکر می افتید که جایگاه ما در این جهان پهناور چیست. و بیشتر ستاره‌هایی را هم که می بینید در دیسک کهکشانی قرار دارند؛ همان چیزی که ما در این مقاله به مطالعه آن می‌پردازیم.» جزئیات بیشتر این پژوهش در مجله معتبر Science منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

چاندرا بیستمین سالگردش را با تصاویر پرتو ایکس جشن گرفت

بیگ بنگ: در ۲۳ جولای ۱۹۹۹، شاتل فضایی «کلمبیا» از مرکز فضایی کِنِدی از زمین برخاست و تلسکوپ چاندرا را به مدار رساند. حالا بعد از گذشت ۲۰ سال از آغاز این ماموریت ناسا عکس‌های جدیدی برای بزرگداشت این رویداد منتشر کرده است. این تصاویر گستره کاوش‌های چاندرا را به نمایش میگذارد و اینکه پرتو ایکس چگونه داده‌های جمع‌آوری شده به سایر نورها را تکمیل می کند.

image e Chandra Years
عکس‌های بیستمین سالگرد تلسکوپ فضایی چاندرا

به گزارش بیگ بنگ، چاندرا یکی از رصدخانه‌های بزرگ سازمان فضایی ناسا است. این رصدخانه در کنار تلسکوپ فضایی هابل، تلسکوپ فضایی اسپیتزر و رصدخانه پرتو گامای کمپتون، نقش‌های ارزنده‌ای ایفا کرده‌اند. چاندرا دقیق‌ترین دید را در میان تلسکوپ‌های پرتو ایکس دارد که تاکنون ساخته شده‌اند. طراحی این تلسکوپ به گونه‌ای است که میتواند انتشار پرتو ایکس را از مناطق خیلی داغ جهان مورد شناسایی قرار دهد؛ مثل ستاره‌های منفجر شده، خوشه‌های کهکشانی و ماده پیرامون سیاهچاله‌ها.

abell
تصویری از خوشه کهکشانی آبل ۲۱۴۶ که نتیجه برخورد و ادغام بین دو خوشه کهکشانی است.

چون اتمسفر زمین پرتوهای ایکس را جذب می کند، چاندرا باید بر فراز آن گردش کند؛ یعنی تا ارتفاع ۱۳۹ هزار کیلومتری در فضا. چاندرا غالبا به همراه تلسکوپ‌هایی نظیر هابل و اسپیتزر استفاده می شود، زیرا توان مشاهده در بخش‌های مختلف طیف الکترومغناطیسی را دارند. البته ماموریت دیگری مثل نیوتن XMM آژانس فضایی اروپا و نوستار ناسا هم گاهی اوقات به کار می آِید.

milkyway
تصویری از منطقه مرکزی پر آشوب کهکشان راه شیری

رصدخانه اخترفیزیکی اسمیتسونیان در کمبریج بعنوان مرکز پرتو ایکس چاندرا برگزیده شده است که ماهواره را به راه می اندازد، داده‌ها را مورد پردازش قرار میدهد و آن را به دانشمندان سرتاسر دنیا توزیع می کند تا کارهای تحلیلی‌شان را بر روی داده‌ها انجام دهند.

th dor
۳۰ دورادوس که لقب سحابی رتیل را به آن داده‌اند، یک منطقۀ ستاره‌زایی بزرگ در ابر ماژلانی بزرگ است

ریکاردو جیاکونی در سال ۱۹۷۶ چاندرا را به سازمان ناسا پیشنهاد کرد؛ گفتنی است که این شخص در برنده جایزه نوبل فیزیک در سال ۲۰۰۲ بوده است که به پاس دستاوردهای وی در اخترشناسی پرتو ایکس به او اعطا شد “هاروی تانانبوم” هم که به اولین مدیر مرکز پرتو ایکس چاندرا تبدیل شد، در این پیشنهاد نقش مهمی داشت. دانشمندان، مهندسان، شرکت‌های خصوصی و آژانس‌های دولتی چندین دهه به همکاری با یکدیگر پرداختند تا چاندرا به واقعیت تبدیل کنند.

cygob
ماکیان OB2 محل زندگی برخی از عظیم‌ترین و درخشان‌ترین ستاره‌های شناخته شده است

دکتر «پائول هرتز» مدیر اخترفیزیک در ناسا گفت: «امسال که شاهد سالگردهای استثنایی بودیم، ۵۰ سال پس از آپولو و ۱۰۰ سال پس از خورشیدگرفتگی که نظریه نسبیت عام اینشتین را تایید کرد، نباید از یک رویداد دیگر چشم بپوشیم. چاندرا ۲۰ سال پیش پرتاب شد و همچنان در حال انجام اکتشاف‌های مهم و خارق‌العاده است.»

ngc
سحابی NGC 604 یک منطقه ستاره‌زایی در کهکشان مسیه ۳۳ است

اکتشاف‌های چاندرا تمامی جنبه های اخترفیزیک را تحت تاثیر قرار داده است. برای مثال، چاندرا در حصول شواهد مستقیم از وجود ماده تاریک به ایفای نقش پرداخت. چاندرا توانسته فوران‌های قدرتمند سیاهچاله‌های غول‌پیکر را رویت کند. اخترشناسان از چاندرا برای ترسیم چگونگی توزیع عناصر ضروری حیات از انفجار ابرنواخترها استفاده کرده‌اند.

g
G292.0+1.8 نوع نادری از بقایای انفجار ابرنواختری است

قسمت زیادی از پدیده‌هایی که اکنون چاندرا به بررسی آنها می پردازد، در زمانیکه تلسکوپ در حال طراحی و ساخت بود، ناشناخته باقی مانده بودند. برای مثال، اخترشناسان حالا از چاندرا برای مطالعه اثرات انرژی تاریک، آزمایش تاثیر تابش ستاره‌ای بر سیاره‌های فراخورشیدی و مشاهده پیامدهای امواج گرانشی استفاده می کنند.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

کهکشان باستانی تازه کشف شده ی منجمان!

کهکشان باستانی تازه کشف شده ی منجمان!

کهکشان راه شیری کهکشانی است که سیاره ی ما در آن قرار دارد اما به جز سیاره ی راه شیری، کهکشان های دیگری نیز وجود دارند. آیا کهکشانی باستانی تر از کهکشان ما وجود دارد؟ کهکشان های باستانی چه ویژگی هایی دارند و چرا منجمان به آن ها علاقمندند؟ با ما همراه باشید تا کشف جدیدترین کهکشان باستانی منجمان را بررسی نماییم و سخن آن ها را در خصوص این سیاره بررسی نماییم.

تعدادی از متخصصین نجوم موق شدند تا کهکشان های باستانی جدیدی که در فاصله ۱۱.۵ میلیارد سال نوری از ما و در محدوده طیف نوری که توسط بسیاری از تلسکوپ‌ها قابل ردیابی نیست، کشف کنند. اکتشاف این مجموعه قدیمی و بزرگ از ستارگان می‌تواند درک ما از نحوه شکل‌ گیری کهکشان‌ها در اوایل عمر جهان را با سوالات اساسی رو به رو کند.

زمانی که به آسمان شب و ستارگان در حال درخشش می نگریم در واقع فقط قسمتی از ستارگان که با نور مرئی می‌ درخشند را می‌ بینیم و ستارگانی که از ما بسیار فاصله دارند به لطف گسترش جهان از دید ما پنهان هستند.

با گسترش دنیا، ستارگان دور دست و کهکشان‌ها با سرعت سرسام‌آوری از ما دور می‌شوند. فاصله فزاینده ما با آن‌ها نوری که از طرفشان به سمت ما می‌آید را به صورت فیزیکی کش می‌آورد و باعث بیشتر شدن طول موج و نهایتا تبدیل آن به نور مادون قرمز می‌شود.

کهکشان های باستانی کشف شده

با اینکه نور مادون قرمز یا چشم غیر مسلح قابل دیدن نیست، اما برخی از تلسکوپ‌ها هستند که برای ردگیری این سیگنال‌ها طراحی شده‌اند و بنابراین قادر به آشکارسازی کهکشان‌هایی هستند که تا به حال از دید ما پنهان مانده‌اند. ۳۹ کهکشان جدید هم با همین متد کشف شده‌اند.

کهکشان باستانی تازه کشف شده ی منجمان!

متخصصین نجوم انستیتوی نجوم دانشگاه توکیو ابتدا نتایج عجیبی در داده‌های به دست آمده از تلسکوپ فضایی اسپیتزر برخوردند. سپس با استفاده از آرایه میلیمتری/زیر میلیمتری بزرگ آتاکاما (ALMA) و تلسکوپ بسیار بزرگی که در شیلی قرار دارد این نتایج را دقیق‌تر بررسی کردند.

در راستای این تحقیقات آن‌ها ۳۹ کهکشان عظیم کشف کردند که پیشتر هرگز دیده نشده بود و به خاطر فاصله زیاد و پوشیده شدن با غبار، نور بسیار ضعیفی داشتند. با وجود فاصله زیادی که این کهکشان‌ها با ما دارند می‌توان گفت نوری که از آن‌ها به ما رسیده تصویر میلیاردها سال پیش آن‌ها را نمایش می‌دهد. دانش فعلی انسان می‌گوید که کهکشانها در آن برهه تاریخ نباید انقدر عظیم بوده باشند.

به گفته تائو وانگ محقق این پروژه:

این اولین باری است که وجود چنین کهکشان های باستانی عظیمی در برهه دو میلیارد سال اول از عمر ۱۳.۷ میلیارد ساله دنیا تأیید شده است. این کهکشان‌ها قبلا از دید ما پنهان بوده‌اند. یافته‌های جدید با مدل‌های فعلی موجود از تکامل کیهانی در آن زمان مغایر است و می‌تواند جزئیات جدیدی به آن اضافه کند که تا به حال به آن دسترسی نداشته‌ایم.

newatlas

کشف ستاره‌ای که بیشتر از کیهان عمر دارد!

بیگ بنگ: اندازه‌گیری جدید عُمر جهان باعث شگفتی اخترشناسان شده است. گویا برخی ستاره‌ها قدمتی بیشتر از خود کیهان دارند. براساس برآوردی که این اخترشناسان داشته‌اند، جهان تقریبا ۱۳٫۸ میلیارد سال قدمت دارد، اما ستاره‌ای تحت عنوان «۱۴۰۲۸۳ HD » در فاصله نسبتا نزدیک به زمین وجود دارد که ظاهرا ۱۴٫۵ میلیارد ساله است.

AAFkRT.imgبه گزارش بیگ بنگ، فیزیکدان «رابرت متیوز» در روزنامه انگلیسی زبان «The National» نوشت: «این کشف جدید مثل یک معمای کیهانی است؛ چطور می شود جهان ستاره‌هایی مُسن‌تر از خودش داشته باشد؟ اخترشناس‌هایی که در صدد تعیین سن دقیق جهان هستند، حالا با این معما مواجه شده‌اند. حل این معما میتواند زمینه‌سازِ یک انقلاب علمی باشد.»

دکتر متیوز بعنوان یکی از اعضای جامعه اخترشناسی سلطنتی انگلیس اظهار داشت: «اندازه‌گیری‌های اخیر از تابش پس زمینه کیهانی که از بیگ بنگ باقی مانده است، بطور دقیق نشان میدهد که جهان ۱۳٫۸ میلیارد سال عمر دارد؛ مثبت یا منفی تقریبا ۲۰ میلیون سال. در سال ۲۰۱۳، اندازه‌گیری‌ها نشان داد که ستاره ۱۴۰۲۸۳ HD تقریبا ۱۴٫۵ میلیارد سال عمر دارد. وی افزود: «اخترشناسان حالا میدانند که این ستاره حاوی آهن اندکی است؛ یعنی باید قبل از فراوانی چشمگیر این عنصر در جهان به وجود آمده باشد. این امر نشان می دهد ستارۀ ۱۴۰۲۸۳ HD احتمالا قدمتی برابر با خود جهان دارد.»

اما ۱۴٫۵ میلیارد عددی بزرگتر از ۱۳٫۸ میلیارد است؛ خب چه خبر شده؟ چه استنباطی میتوان از این یافته کرد؟ ناسا سنّ «۱۴۰۲۸۳ HD » را به درستی تخمین نزده است، این ستاره میتواند ۸۰۰ میلیون سال جوان‌تر و یا احتمالا پیرتر از ۱۴٫۵ میلیارد سال باشد. اما احتمال آنکه ستارۀ مذکور سنی کمتر از ۱۳٫۸ میلیارد سال داشته باشد، خیلی اندک است. دکتر متیوز در ادامه گفت: «تحقیقات جدید دربارۀ امواج گرانشی شاید بتواند این پارادوکس را حل کند. در حال حاضر، نظریه‌پردازان مشغول بررسی نظریه‌های مختلف برای توضیح این مسئله هستند.»

یکی از این نظریه‌ها دنباله ایده‌ای است که فرِد هویل تحت عنوان «بیگ بنگ» مطرح کرده بود. آقای هویل بر این باور بود که ماده به طور مداوم در حال ایجاد است و جهان هیچ آغازی نداشته و برای همیشه وجود داشته است. به گفته دکتر متیوز، اکثر دانشمندان این ایده را اسرارآمیزتر از توضیح فعلی برای منشاء ماده خوانده‌اند. خوشبختانه، نظریه‌پردازان مشغول بررسی نظریه‌های جدید و حتی غیرمعقول هستند، زیرا مسئله قدمت جهان دوباره جنجال به پا کرده است.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: msn.com

معرفی کتاب: نظم زمان

بیگ بنگ: کارلو روولی فیزیکدان مشهور در این کتاب روشنگر و تسلی­‌بخش، علم و فلسفه و هنر را جمع می­‌کند تا راز یکی از بزرگترین معماها را بگشاید: معمای زمان.

نام اصلی: The sequence of Time
نوشته: کارلو روولی
ترجمه: مزدا موحد
ناشر: فرهنگ نشرنو
موضوع: فضا و زمان، کیهان شناسی
سال انتشار: ۱۳۹۸
تعداد صفحه: ۱۷۷

دانلود خلاصه کتاب

بخشی از کتاب: توقف می کنم و کاری انجام نمیدهم. چیزی رخ نمیدهد. به چیزی فکر نمی کنم. به گذرِ زمان گوش میدهم. این زمان است، آشنا و صمیمی. ما را با خود می برد. شتابِ ثانیه‌ها و ساعت‌ها و سال‌ها که ما را به سوی زندگی پرتاب می کند و بعد ما را به سمت نیستی می کشد… ما ساکن زمان هستیم همچو ماهیان در آب. وجود ما، وجود در زمان است. موسیقیِ باشکوهش ما را تغذیه می کند، دریچه‌ای رو به جهان برای ما باز می کند، نگرانمان می کند، ما را می ترساند و به ما آرامش می دهد. عالم، در حالی که توسط زمان کشیده شده به سمت آینده گشوده می شود؛ و وجودش مطابق نظمِ زمان است.

در اسطوره‌های هندو، رودخانۀ کیهان با تصویر مقدسِ شیوای رقصان نشان داده می شود: رقص او حافظ گردش عالم یعنی همان جریان زمان است. چیست که از این جریان عالم گیرتر و بدیهی‌تر است؟ و البته اوضاع کماکان کمی از این پیچیده‌تر است. واقعیتْ اغلب با آنچه به نظر می رسد تفاوت زیادی دارد. زمین به نظر صاف است اما در واقع کروی است. خورشید ظاهراً در آسمان می گردد در حالی که در واقع ما هستیم که می چرخیم. ساختارِ زمان نیز آنچه به نظر می رسد نیست: با این جریانِ همگن و فراگیر تفاوت دارد. من این را با شگفتیِ بسیار در کتاب‌های فیزیکیِ دانشگاه یافتم: زمان به گونه‌ای کاملاً متفاوت از آنچه به نظر می رسد، عمل می کند.

در همان کتاب‌ها این را نیز فهمیدم که نحوۀ واقعی عملکرد زمان را هنوز نمیشناسیم. سرشت زمان شاید بزرگترین معمایِ حل نشده باشد. حلقه های جالبی آن را به دیگر معماهای بزرگِ حل نشده وصل می کند: به سرشت ذهن، به منشأ عالم، به سرنوشت سیاهچاله‌ها، به خودِ وجودِ حیات بر روی زمین. چیزی اساسی ما را دوباره به سمت سرشت زمان می کشاند.

حیرت، منشأ میل ما به دانستن است، و این کشف که زمانْ همان که فکر می کردیم نبوده است باعث بهمیان آمدنِ هزاران پرسش می شود. سرشت زمان محور تلاش‌های یک عمرِ من در فیزیک نظری بوده است. در صفحاتی که می آید، روایتی از آنچه را از زمان فهمیده‌ایم و مسیرهایی را که در تلاش برای درک بهتر آن پی میگیریم بازگو خواهم کرد. در ضمن روایتی را نیز از آنچه هنوز نفهمیده‌ایم و به نظر من به تازگی بارقه‌هایی از آن ظاهر شده است ارائه خواهم کرد. چرا گذشته را به خاطر داریم و آینده را نه؟ آیا ما در زمان وجود داریم یا زمان در ما وجود دارد؟ معنی واقعیِ «گذشتِ » زمان چیست؟ ارتباط زمان با خصایص ما به عنوان فرد، با ذهنیت ما، چیست؟ وقتی به گذشت زمان گوش میدهم، به چه چیزی گوش میدهم؟

این کتاب به سه بخش نامساوی تقسیم شده است. در بخش نخست، چیزی را که فیزیک مدرن در مورد زمان فهمیده خلاصه می کنم. مثل این است که دانه‌ای برف در دست بگیرید: به تدریج، حین اینکه دارید بررسی‌اش می کنید، بین انگشتانتان آب می شود و ناپدید. ما عادت داریم زمان را چیزی ساده و بنیادین فرض کنیم که جریانی پیوسته دارد، جریانی مستقل از هر چیز دیگر، از گذشته به آینده و قابل سنجش با ساعت. وقایع عالم در طی زمان با نظم جایگزین هم می شوند: گذشته‌ها و اکنون‌ها و آینده‌ها. گذشته تثبیت شده و آینده نامعلوم است… و البته اینها غلط از آب درآمده است.

یکی پس از دیگری، ثابت شده است که خصوصیاتِ مشخصۀ زمان تقریبی‌اند: اشتباهاتی که چش‌مانداز ما به آن شکل داده است، درست مانند مسطح بودن زمین یا گردش خورشید. نتیجۀ رشد دانش ما، فروپاشیِ تدریجیِ درک ما از زمان است. آنچه ما «زمان » می نامیم مجموعه‌ای پیچیده از ساختارها و لایه ها است. با بررسی بیشتر و ژرف‌تر، زمان لایه‌هایش را یکی پس از دیگری از دست داده است.

بخش نخست کتاب روایتی از این فروپاشیِ زمان است. بخش دومِ کتاب، چیزی را که (پس از این فروپاشی) باقی مانده است توصیف می کند: چشم‌اندازی بادخورده و خالی که تقریباً هیچ نشانی از زمان‌مندی در آن باقی نمانده است. جهانی غریب و ناآشنا، ولی هنوز همان جهان که ما به آن تعلق داریم. مثل رسیدن به کوهستان مرتفع است، جایی که چیزی جز برف و سنگ و آسمان ندارد. یا شبیه احساس آرمسترانگ و آلدرین وقتی بر ماسه‌های بی‌حرکت ماه قدم نهادند. جهانی که اضافات آن زدوده شده است و با زیباییِ تهی و نگران کننده‌ای می درخشد. فیزیکی که موضوع کار من است، گرانش کوانتومی، تلاشی است برای درک این منظرِ افراطی و زیبا و پیدا کردن معنایی منسجم برای آن. برای جهانِ فاقدِ زمان.

بخش سوم دشوارترین بخش ولی در عین حال مهمترین بخش است و تنگاتنگ‌ترین رابطه را با ما دارد. در جهانی فاقدِ زمان، باید هنوز چیزی باشد که زمان مألوف ما از آن برآید، یعنی همان زمانی که نظم دارد، گذشتۀ آن با آینده‌اش متفاوت و جریانش یکنواخت است. باید زمانِ ما به نحوی حول و حوشِ ما زاده شود، لااقل برای ما و در مقیاسِ ما این سفرِ بازگشت است، بازگشت به زمانی که در بخش اول کتاب و در جستجوی الفبای بنیادین جهان گم شد. اکنون مثل یک رمان معمایی به دنبال مجرم هستیم: مجرمی که زمان را خلق کرد. یک به یک اجزای سازندۀ زمانِ آشنا را کشف می کنیم، اجزایی که دیگر ساختارهای بنیادین واقعیت نیستند، بلکه تقریب‌هایی سودمند برای ما موجودات فانیِ دست و پا چلفتی هستند: جنبه‌هایی از چشم‌اندازِ ما و شاید هم جنبه‌های اصلی در تعیین چیستیِ ما.

چون معمای زمان در نهایت شاید بیشتر در مورد خودمان باشد تا دربارۀ کیهان. شاید مثل اولین و برترین رمان معماییِ تاریخ،ا دیپ شهریار نوشتۀ سوفوکل، مجرم خودِ کاراگاه باشد. کتاب در این مرحله تنوری آتشین از آرا می‌شود، گاهی روشنگر و گاهی گیج کننده. اگر تصمیم بگیرید با من بیایید شما را به جایی می برم که به نظر من دانشِ ما از زمان به آن رسیده است: تا کرانۀ اقیانوس شبانه و پرستارۀ تمامی آن چیزهایی که هنوز نمیدانیم.

فهرست مطالب

شاید زمان بزرگترین معما است

بخش ۱: فروپاشی زمان

۱- از دست رفتن وحدت
۲- از دست رفتن جهت
۳- پایان اکنون
۴- از دست رفتن استقلال
۵- کوانتوم های زمان

بخش ۲: جهان بدون زمان

۶- عالم از وقایع ساخته شده، نه چیزها
۷- کاستی های زبانی
۸- علم دینامیک به مثابۀ ارتباط

بخش ۳: منابع زمان

۹- زمان جهل است
۱۰- چشم انداز
۱۱- چه چیزی از یک خاص بودگی بر می آید
۱۲- رایحۀ مدلن
۱۳- منبع ِ زمان
خواهر خواب

سایت علمی بیگ بنگ: bigbangpage.com

پروژه ی ساخت خورشید مصنوعی توسط پژوهشگران!

پروژه ی ساخت خورشید مصنوعی توسط پژوهشگران!

شاید بشر در گذشته فقط می توانست در تخلیات خود یک خورشید مصنوعی را تجسم کند اما طی اخباری جدید عده ای از پژوشگران دانشگاه ویسکانسین – مدیسن در حال کار بر روی پروژه ای هستند تا بتوانند یک خورشید مصنوعی بسازند! در ادامه دلایل و اهداف این پروژه و ارتباط آن با ناسا را بیان خواهیم کرد. با ما باشید.

پژوهشگران دانشگاه ویسکانسین-مدیسن آمریکا برای مطالعه دقیق تر بادهای خورشیدی، یک خورشید مصنوعی کوچک را در فضای آزمایشگاه خلق کردند.

این خورشید مینیاتوری دارای میدان الکترومغناطیسی بوده و توانایی پرتاب ذرات یونیزه را دارد. پژوهشگران امیدوارند این وسیله بتواند به آنها کمک بیشتری در درک بهتر فیزیک خورشیدی (Solar Physics) کند.

این وسیله آلومینیومی میلیون ها مرتبه از خورشید واقعی کوچکتر است و با تنها ۳ متر عرض، شبیه توپی است که سیم های مختلف به آن متصل شده. دانشمندان این خورشید کوچک را «توپ بزرگ قرمز» نامگذاری کرده اند.

در مرکز این وسیله یک آهنربا برای شبیه سازی میدان مغناطیسی خورشید قرار گرفته. دانشمندان با تزریق هلیوم به آن، گاز درونی را یونیزه کرده و به پلاسما تبدیل می کنند. در مرحله بعد با برقراری یک جریان الکتریکی، پلاسما به کمک میدان مغناطیسی موجود، شروع به چرخیدن می کند.

پروژه ی ساخت خورشید مصنوعی توسط پژوهشگران!

«اِتان پیترسون» (Ethan Peterson) پژوهشگر ارشد این آزمایش اظهار می کند:

«ما تلاش کردیم نحوه شکل گیری بادهای خورشیدی کم سرعت و چگونگی تغییر یافتن آنها حین سفر به طرف زمین را مطالعه کنیم. همانطور که می دانید خورشید یک توپ چرخنده بسیار داغ است که از پلاسما تشکیل شده؛ ما پلاسما را در میدان مغناطیسی این وسیله دوقطبی تولید کردیم تا چرخش و اتفاقاتی که رخ می دهند را مشاهده کنیم.»

پژوهشگران موفق شدند به کمک این وسیله مارپیچ حلزونی پارکر (Parker Spiral) را که توسط خورشید در تمام فضا پراکنده می شود بازسازی کنند. آنها همچنین پلاسمایی که در برخی اوقات به سوخت بادهای خورشیدی تبدیل می شود را نیز نظاره کردند:

«مشاهده پلاسمای پرتاب شده از خورشید فقط توسط ماهواره ها امکان پذیر است. ما توانستیم این پرتاب ها را در آزمایش خود مشاهده کرده و نحوه شکل گیری آنها را ببینیم.»

این آزمایش قسمتی از برنامه و پروژه ناسا برای درک بهتر سیاره ی خورشید است. این سازمان در گذشته فضاپیمای پارکر را برای مطالعه نزدیکتر خورشید به فضا فرستاده بود. این فضاپیما در حال حاضر در حال گردش به دور این ستاره داغ است تا رازهای اتمسفر و طوفان های آن را برملا کند.

cnet

میلیون‌ها سیاه‌چاله در کهکشان پنهان هستند

Man Seeing Stars Resizedبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، به گفتۀ محققان این سیاهچاله‌ها که “سیاه‌چاله‌های تنها” نام دارند، در تاریکی گم شده‌اند و اجرام محیط میان ستاره‌ای که شامل گرد و غبار و سایر چیزهایی که بین ستاره‌ها هستند را به سوی خود جذب می‌کنند. اما این روند ناکارآمد است و بخش زیادی از مواد با سرعت زیاد به فضا رانده می‌شوند.

دانشمندان معتقدند از آنجا که این جریان با محیط اطراف ارتباط برقرار می‌کند، باید امواج رادیویی تولید کند که تلسکوپ‌های رادیویی انسان بتوانند آنها را تشخیص دهند و اگر اخترشناسان بتوانند آن امواج را از همه سر و صدایی که در کهکشان باقی مانده است، جدا کنند خواهند توانست این سیاه‌چاله‌های پنهان را مشاهده کنند.

به گفته پژوهشگران یک راه ساده برای یافتن سیاه‌چاله‌های تنها از طریق امواج اشعه ایکس است، زیرا از آنجا که سیاهچاله‌ها ماده‌ها را از فضا به سمت خود می‌کشند، آن ماده که در حاشیه قرار دارد، سرعتش زیاد می‌شود و آنچه را که بعنوان “قرص برافزایشی” شناخته می‌شود، شکل می‌دهد. ماده موجود در آن قرص در حالی که به سمت افق رویداد می‌چرخد، خاموش می‌شود و در همین حال پرتوهای ایکس نیز منتشر می‌کند اما سیاهچاله‌های جدا شده که در مقایسه با سیاهچاله‌های بسیار عظیم، فوق‌العاده کوچک هستند مقدار زیادی از اشعه ایکس را منتشر نمی‌کنند. برای ایجاد اشعه ایکس ماده یا انرژی کافی در قرص‌ها وجود ندارد.

قرص برافزایشی یک ساختار دیسک مانند از ماده است که به شکل حلقوی به دور یک جسم خاص می‌چرخد. این جسم می‌تواند یک ستاره جوان، یک کوتوله سفید، یک ستاره نوترونی یا یک سیاهچاله باشد. این چرخش باعث ایجاد گرما و تابش می‌شود و دامنه این تابش برای ستارگان جوان مادون قرمز و برای بازماندگان ستاره‌ای پرتو ایکس است.

به گفته پژوهشگران این مطالعه( “دایاچی تونا” از دانشگاه توکیو و “نوریتا کاواناکا” از دانشگاه کیوتو ) این جریان‌ها می‌توانند سیاه‌چاله‌های تنها را در طول موج‌های دیگر قابل مشاهده کنند. این جریان‌ها می‌توانند با مواد اطراف تعامل داشته و شوک‌های بدون برخورد در این تعامل ایجاد کنند. این شوک‌ها می‌توانند میدان‌های مغناطیسی را تقویت کرده و سرعت الکترون‌ها را تسریع بخشند و این الکترون‌ها نیز تابش سنکروترون را در طول موج رادیویی ساطع کنند.

hidingblackhتابش سنکروترون یک تابش الکترومغناطیسی است که توسط یک سنکروترون تولید شود. این تابش مشابه تابش سیکلوترون است، اما در حرکت ذرات باردار در سرعت‌های نزدیک به سرعت نور در میان میدان‌های مغناطیسی تولید می‌شود. این تابش به طور طبیعی ممکن است از حرکت الکترون‌ها در یک میدان مغناطیسی بسیار قوی نیز رخ دهد و این تابش در تمام طول موج‌ها از پرتو گاما گرفته تا امواج رادیویی دیده شده‌ است. خصیصه ویژه این نوع تابش قطبش و طیف آنهاست.

سیاهچاله‌های دارای جرم ستاره‌ای گهگاه در منظومه دوتایی با ستاره‌های معمولی قابل ردیابی هستند، زیرا منظومه‌های دوتایی می‌توانند امواج گرانشی تولید کنند و ستاره‌های همراه می‌توانند سوخت لازم برای انفجارهای بزرگ پرتو ایکس را فراهم کنند. سیاهچاله‌های فوق عظیم  نیز دارای قرص‌های برافزایشی هستند که انرژی زیادی را منتشر می‌کنند که اخترشناسان می‌توانند آنها را شناسایی و حتی از آنها عکس بگیرند. جزئیات بیشتر این پژوهش در سایت arXiv منتشر شده است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: space.com

کشف سه سیاره فراخورشیدی با ماهواره تس

بیگ بنگ: دانشمندان با استفاده از داده‌های ماهواره تس(TESS) و چندین تلسکوپ زمینی توانستند سه سیارۀ فراخورشیدی کشف کنند. یکی از این سیاره‌ها در ناحیه قابل سکونت ستاره واقع شده است، اگر این سیاره سنگی باشد، اندازه‌اش دو برابر اندازۀ زمین است. 

gj whole complement english lq thm
این تصویر هنری سامانۀ ستاره‌ای GJ 357 را نشان می دهد. سیاره D در ناحیه قابل سکونت ستاره خود می چرخد. در این ناحیه، شرایط برای وجود آب مایع مهیاست. اگر GJ 357 d اتمسفر چگالی داشته باشد، که منتظر مطالعات آتی برای تعیین این قضیه هستیم، میتواند به قدر کافی گرما داشته باشد تا از وجود آب مایع پشتیبانی کند.

به گزارش بیگ بنگ، سیاره‌های جدید به دور ستاره‌ای موسوم به GJ 357 گردش می کنند؛ این ستاره کوتوله از نوع M است و تقریبا یک سوم ِ جرم و اندازه خورشید را داراست. همچنین، ۴۰% سردتر از خورشید ماست. این سامانه ۳۱ سال نوری از زمین فصله دارد و در صورت فلکی مار آبی واقع شده است. در ماه فوریه سال جاری، دوربین‌های تس در حالی این ستاره را رویت کردند که هر ۳٫۹ روز یکبار با کاهش نور مواجه می‌شد؛ متوجه شدیم که باید یک سیاره فراخورشیدی در حال گذر باشد.

«رافائل لوک» دانشجوی دکتری در موسسه اخترفیزیک جزایر قناری(IAC) در تنریف که سرپرستی تیم اکتشاف را بر عهده داشت، گفت: «به طریقی، این سیاره‌ها به مدت چندین سال دور از دسترس رصدخانه‌های مختلف در زمین باقی مانده بودند. باید دقت بیشتری در اندازه‌گیری‌هایمان به خرج میدادیم. حالا ماهواره تس ما را به ستارۀ جالبی هدایت کرده است.»

image GJ
تصویری از ستارۀ GJ 357 که تلسکوپ زمینی سوبارو ثبت کرده است.

گذارهایی را که تس مشاهده کرد به سیاره GJ 357 b تعلق دارند؛ سیاره‌ای که ۲۲% بزرگتر از زمین است. این سیاره ۱۱ برابر نزدیکتر از عطارد به دور ستاره خود میچرخد. این عامل باعث می شود که از دمای متعادلی یعنی ۲۵۴ درجه سلسیوس برخوردار باشد. «انریک پاله» یکی از نویسندگان مقاله و اخترفیزیکدان گفت: «ما سیارۀ GJ 357 b را بعنوان زمین داغ در نظر می گیریم. اگرچه این سیاره قابلیت پشتیبانی از حیات را ندارد، اما نکته قابل توجه این است که سومین سیاره فراخورشیدی می‌باشد که در نزدیکترین فاصله به ستاره خود گردش می کند. همچنین این سیاره یکی از بهترین سیاره‌های سنگی است که ما برای اندازه‌گیری ترکیب هر اتمسفری که دارد، در اختیار داریم.»

اما همچنانکه محققان مشغول بررسی داده‌های زمینی برای تایید وجود زمین داغ بودند، دو سیاره دیگر را نیز کشف نمودند. دورترین سیاره‌ در این منظومه، GJ 357 d نام دارد و نکات جالب زیادی برای عرضه دارد.

gj d thm
اخترشناسان با تایید سیاره‌ای که ماهواره تس شناسایی کرده بود، دو سیاره دیگر را کشف کردند که به دور همان ستاره می‌چرخد. بیرونی‌ترین سیاره بنامGJ 357 d برای دانشمندان خیلی جالب است، زیرا همان مقدار انرژی از ستارۀ خود دریافت می‌کند که سیاره مریخ از خورشید ما می‌گیرد.

«دایانا کوزاکوفسکی» یکی از نویسندگان مقاله از موسسه اخترشناسی مکس پلانک در هایدلبرگ آلمان گفت: « سیارۀ GJ 357 d در لبه بیرونی ناحیه قابل سکونت ستارۀ خود قرار دارد. اگر اتمسفر این سیاره به قدر کافی چگال باشد، میتواند گرمای کافی را به دام بیندازد و شرایط برای وجود آب مایع در قسمت سطح فراهم گردد.»

این سیاره بدون اتمسفر، دارای دمای تعادل منفی ۵۳ درجه سلسیوس خواهد بود؛ در این شرایط، انتظار می‌رود دوره‌های سرد ِ یخبندان بر آن حکمفرما باشد و گزینه‌های سکونت‌پذیری از بین می رود. جرم این سیاره دستکم ۶٫۱ برابر زمین است و هر ۵۵٫۷ روز به دور ستارۀ خود میچرخد. ترکیب و اندازه این سیاره در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

GL HZdiagramاگرچه ماهواره تس برای مدت یک ماه به بررسی و رصد این ستاره پرداخت، اما پیش‌بینی محققان این است که هر گذاری احتمال دارد در بیرون از قدرت دید این ماهواره به وقوع پیوسته باشد، همچنین بررسی‌ها نشان میدهد گردش این سیاره قدری دارای نوسان است. سیاره میانه GJ 357 c نام دارد که جرمی حداقل ۳٫۴ برابر کره زمین دارد، در هر ۹٫۱ روز به دور ستارۀ خود میچرخد. دمای آن ۱۲۷ درجه سانتیگراد است.

محققان برای تایید وجود سیارۀ GJ 357 b و کشف همسایه‌های آن به اندازه‌گیری سرعت شعاعی ستاره پرداختند. سیارۀ در حال گردش نیروی گرانشی بر ستاره‌اش اِعمال می کند. این عامل منجر به حرکت رفلکس کوچکی می‌شود که اخترشناسان میتوانند به واسطۀ تغییرات رنگ در نور ستاره، آن را شناسایی کنند. اخترشناسان به دنبال سیاره‌هایی در اطراف ِ ستاره‌های درخشان هستند و در این راستا از داده‌های سرعت شعاعی بهره برده می برند. جزئیات بیشتر این پژوهش در مجله Astronomy Astrophysics منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: NASA