همه نوشته های علم نجوم

وزن کهکشان راه شیری چقدر است؟

بیگ بنگ: گذاشتن کل کهکشان راه شیری در ترازو ممکن نیست، اما اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل ناسا و ماهواره گایا آژانس فضایی اروپا توانستند جرم کهکشان ما را به دقیق‌ترین شکل ممکن اندازه‌گیری کنند.

stsci h va x
در سمت چپ، تصویری از نسبت خوشه ستاره کروی «NGC 4566» دیده می شود که تلسکوپ فضایی هابل آن را گرفته است. در سمت راست، عکس‌های گرفته شده توسط هابل در فاصله ۱۰ سال مقایسه شده‌اند. توجه داشته باشید که کهکشان‌های زمینه‌ای ظاهرا حرکت نمی کنند زیرا در فاصله خیلی دوری واقع شده‌اند؛ یعنی میلیون‌ها سال نوری با زمین فاصله دارند.

به گزارش بیگ بنگ، بر اساس تازه‌ترین اندازه‌گیری‌ها، وزن کهکشان راه شیری تقریبا ۱٫۵ تریلیونِ جرم خورشید است. تنها درصد کمی از این به حدودا ۲۰۰ میلیارد ستاره در راه شیری نسبت داده شده و شامل سیاهچاله غول‌پیکری در مرکز کهکشان هم می شود. این سیاهچاله ۴ میلیون جرم خورشیدی، وزن دارد. قسمت اعظمی از جرم باقیمانده در ماده تاریک نهفته است؛ ماده مرموز و نامرئی که مانند داربستی در سرتاسر جهان عمل کرده و ستاره‌ها در کهکشان‌شان نگه می دارد.

در تحقیقات دهه‌های گذشته، از انواعی از روش‌های مشاهده‌ای برای تخمین جرم کهکشان راه شیری استفاده گردیده است؛ بر این اساس، جرم آن را بین ۵۰۰ میلیارد تا ۳ تریلیون برابر جرم خورشید تخمین زده‌اند. اندازه‌گیری پیشرفته و جدید، در میانه این دامنه قرار دارد. «رولاند ون در مارل» محقق از موسسه علوم تلسکوپ فضایی در بالتیمور ماریلند خاطرنشان کرد: «ما می خواهیم به طور دقیق جرم کهکشان راه شیری را اندازه‌گیری کنیم تا آن را در یک بافت کیهان‌شناسی بگذاریم و با شبیه‌سازی‌های کهکشان‌ها در این جهانِ رو به تکامل مقایسه کنیم.»

سبک‌ترین کهکشان‌ها تقریبا یک میلیارد برابر جرم خورشید هستند، اما سنگین‌ترینِ آنها ۳۰ تریلیون یا ۳۰۰۰۰ برابر جرم خورشید هستند. جرم راه شیری که ۱٫۵ برابر جرم خورشید است، برای کهکشانی با این میزان درخشندگی عادی است. اخترشناسان از هابل و گایا برای اندازه‌گیری حرکت سه بعدی خوشه‌های ستاره‌ای کروی استفاده کردند؛ این خوشه‌ها همانند جزایر کروی متروک هستند که هر کدام حاوی صدها هزار ستاره می باشد و هر یک از این ستاره‌ها به دور مرکز کهکشان ما می چرخند.

اگرچه توانایی دیدن ماده تاریک را نداریم، اما غالب‌ترین شکل ماده در جهان به شمار می رود و به پاس تاثیرش بر اجرام مرئی از قبیل خوشه‌های کروی میتوان وجودش را استنباط کرد. هر چقدر یک کهکشان جرم بیشتری داشته باشد، خوشه‌های کروی آن سریع‌تر تحت کشش گرانش حرکت می کنند. اخترشناسان می دانند که یک خوشه کروی با چه سرعتی به زمین نزدیک شده یا از آن فاصله می گیرد. با این حال، هابل و گایا حرکت جانبی خوشه‌های کروی را ثبت می کنند؛ که از آنها میتوان سرعت قابل اطمینان‌تری را مورد محاسبه قرار داد.

stsci h papa mxمشاهدات هابل و گایا مکمل هستند. گایا به طور اختصاصی برای ایجاد نقشه سه بعدی دقیق از اجرام سماوی در سرتاسر کهکشان راه شیری و بررسی حرکت آنها طراحی گردید. گایا اندازه‌گیری‌های مهمی در کل پهنه آسمان انجام داد و این اندازه‌گیری شامل خوشه‌های کروی متعددی هم می شود. هابل میدان دید کوچکتری دارد، اما می تواند ستاره‌های کم فروغ‌تر را اندازه بگیرد و بدین ترتیب به خوشه‌های دورتری برسد. گایا توانست ۳۴ خوشه کروی را در فاصله ۶۵۰۰۰ سال نوری اندازه گیری کند، در حالیکه هابل ۱۲ خوشه در فاصله ۱۳۰۰۰۰ سال نوری را اندازه گرفت. با ادغام اندازه‌گیری‌های هابل و گایا، اخترشناسان توزیع وزن راه شیری تا فاصله تقریبی یک میلیون سال نوری نسبت به را تخمین می زنند.

«لارا واتکینز» محقق از رصدخانه جنوبی اروپا در گارچینگ آلمان و نویسنده ارشد مقاله بیان کرد: «ما با بهره‌گیری از شبیه‌سازی‌های کیهان‌شناسی می دانیم که توزیع جرم/وزن در کهکشان‌ها باید چگونه باشد. پس می توانیم دقت این برون یابی را برای کهکشان راه شیری هم محاسبه کنیم. این محاسبات که بر پایۀ اندازه‌گیری‌های دقیق حرکت خوشه‌های کروی قرار دارد و داده‌های آنها توسط گایا و هابل جمع‌آوری شده، این امکان را به محققان می دهد تا وزن کل راه شیری را مورد محاسبه قرار بدهند.»

خوشه‌های کروی که قدمت بسیار زیادی هم دارند، حاوی قدیمی‌ترین ستاره‌ها هستند؛ سن برخی از آنها به چند صد میلیون سال پس از بیگ بنگ برمیگردد، رویدادی که باعث پیدایش جهان شد. «تونی سون» که سرپرستی اندازه‌گیری‌های هابل را بر عهده داشت، اظهار کرد: «خوشه‌های ستاره‌ای کروی به دلیل فواصل زیادشان، بهترین گزینه برای اخترشناسان هستند تا جرم توده وسیع ماده تاریک پیرامون کهکشان ما را اندازه بگیرند؛ یعنی حتی فراتر از دیسک مارپیچ ستاره‌ها.»

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: NASA

تغییرات اقلیمی شمالگان، پیامدهای جهانی دارند

arcticchangeبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، با گرم شدن سریع‌تر شمالگان (ناحیه پیرامون قطب شمال) نسبت به بقیه زمین، این ناحیه خاک منجمد، زمین یخ و دریای یخ خود را به میزان پیش‌بینی نشده‌ای از دست می‌دهد. بر اساس پژوهشی که در “دانشگاه کلرادو بولدر” (CU) آمریکا صورت گرفته، این تغییرات نه تنها زیرساخت و اقتصاد شمالگان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بلکه اثرات قابل توجهی نیز بر بقیه قسمت‌های جهان دارد.

“تویلا مون” (Twila Moon)، سرپرست این پژوهش گفت: شمالگان برای بسیاری افراد، تنها یک جهان دورافتاده است که هرگز تأثیری بر زندگی آنها ندارد اما حقیقت این است که تغییرات ایجاد شده در شمالگان، تأثیر زیادی بر بقیه نواحی زمین دارند و می‌توانند به تغییرات اقلیمی، بالا رفتن سطح دریا، سیلاب ساحلی و طوفان‌های مخرب منجر شوند.

بالا رفتن سطح آب دریا

ذوب شدن زمین‌های یخی، از سال ۱۹۷۲، تا ۶۰ درصد در بالا رفتن سطح آب دریا نقش داشته است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که زمین یخی شمالگان به خاطر تغییرات اقلیمی، به شدت در حال ذوب شدن است. به علاوه، بیشتر زمین‌های یخی این منطقه در حال کوچک شدن است. اگر گرما به همین صورت ادامه پیدا کند، انتظار می‌رود که زمین یخی شمالگان، به یکی از عوامل مهم بالا رفتن سطح آب دریا تبدیل شود.

سه شهر از چهار شهر بزرگ آمریکا یعنی نیویورک، لس‌آنجلس و هیوستون، شهرهای ساحلی هستند که ۳۹ درصد از جمعیت آمریکا را در خود جای داده‌اند. اگر بالا رفتن سطح دریا به همین شکل ادامه یابد، شهرهای ساحلی هم در آمریکا و هم در بقیه شهرهای ساحلی جهان، با اثرات منفی آن از جمله سیل، آلودگی آب شیرین و طوفان مواجه خواهند شد.

پیامدهای شدید تغییرات آب و هوایی

بالا رفتن سطح دریاها علاوه بر ایجاد طوفان و سیل، می‌تواند به تغییرات شدید آب و هوایی و پیامدهای ناشی از آن مانند طوفان برف و خشکسالی منجر شود. این پیامدهای منفی، علاوه بر آمریکا، کانادا، اروپا و آسیا را نیز تخت تأثیر قرار خواهند داد.

آسیب به زیرساخت‌ها

پژوهش‌های صورت گرفته در مورد تغییرات اقلیمی نشان می‌دهند که آلاسکا بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۹۹، با میلیاردها دلار هزینه برای رویارویی با آسیب‌های زیرساختی مواجه خواهد شد. تقریباً نیمی از این هزینه‌ها، مستقیماً از گرم شدن خاک منجمد ناشی می‌شوند. این خاک منجمد گرم، دی‌اکسید کربن و متان زیادی را به جو می‌فرستد و موجب گرم شدن زمین می‌شود.

فرسایش ساحلی و گسترش قطب شمال

وسعت یخ دریا و ضخامت آن، در چندین دهه گذشته کاهش یافته‌اند. این مشکلات، به پیش آمدن مشکلاتی مانند فرسایش شدید ساحلی در سیبری و آلاسکا منجر می‌شود و پیامدهای جهانی جدی به همراه دارد زیرا یخ دریا معمولاً با منعکس کردن نور خورشید، به تنظیم آب و هوای زمین کمک می‌کند.

مون افزود: با افزایش سرعت گرم شدن شمالگان، شاهد پیامدهای گوناگونی در سطح جهان به خصوص کشورهای گرمسیری و معتدل خواهیم بود که شهرهای بزرگ، اقتصاد گسترده و زیرساخت‌های زیادی دارند. برای محافظت از مردم و جوامع، باید تلاش کنیم روند گرم شدن شمالگان را تحت کنترل درآوریم و کاهش دهیم.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: phys.org

دهانه‌های برخوردی راز اجرام کمربند کویپر را فاش می‌سازد

بیگ بنگ: برخوردهای بین اجرام در منظومه شمسی ما دهانه‌های برخوردی را بر روی اشیای بزرگ ایجاد می کنند که تعداد آن به جمعیت اجرام کوچک برخوردی ارتباط دارد. بتازگی محققان علوم سیاره‌ای با نقشه‌برداری از محل‌های برخورد باستانی بر روی سطوح پلوتو و قمرش شارون کمبود اجرام بسیار کوچک به قطر ۹۱ متر تا ۱٫۶ کیلومتر در کمربند کویپر را کشف کردند.

nh pluto crop
دهانه‌های برخوردی سیاره کوتوله پلوتو

به گزارش بیگ بنگ، کمربند کویپر هاله‌ای وسیع از اجرامی است که در حاشیۀ منظومه شمسی قرار دارند. در حالی که این کمربند، خانه بسیاری از اجرام بزرگ همانند سیاره کوتوله‌ پلوتو است، لکن در مورد نحوۀ توزیع ِ اجرام کوچک ِ کمربند کویپر(KBOs) که کمتر از ۱۰۰ کیلومتر هستند و خرده‌های باقیمانده از تشکیل منظومه شمسی به حساب می آیند، اطلاعات کمی در دسترس است.

مشاهدات تلسکوپی از زمین برای شناسایی اجرام کمربند کویپر بسیار دشوار است. با این حال، چندین میلیارد سال است که، پلوتو و شارون مورد هجوم و برخورد اجرام کوچک این منطقه قرار دارند و اثرات این برخورد بر روی آنها نقش بسته است. دکتر “کلسی سینگر”، دانشمند موسسه تحقیقاتی جنوب غربی و یکی از محققان ناسا، گفت: «اجرام موجود در کمربند کویپر بسیار کوچک‌تر از آن هستند که بتوان آنها را از چنین فاصلۀ دوری با هر نوع تلسکوپی مشاهده نمود. فضاپیمای افق‌های نو که به طور مستقیم از کمربند کویپر در حال عبور است کلید اصلی جمع‌آوری اطلاعات در مورد اجرام ریز و درشت ِ این منطقه است.»

با استفاده از تصاویر دقیق ِ جمع‌آوری شده توسط افق‌های نو، دکتر سینگر و همکارانش، اثرات برخوردی سنگ‌های آسمانی موجود در پلوتو و شارون را برای تعیین اندازۀ اجرام کمربند کویپر ترسیم نمودند. با در نظر گرفتن فرآیندهای سیاره‌ای، این دانشمندان برخی سطوح برخوردی را بر روی سیاره کوتوله و قمرش شناسایی کردند که حداقل ۴ میلیارد سال سن دارند. علاوه بر این محققان گزارش دادند که اندازۀ این سنگ‌ها کمتر از ۱۳ کیلومتر قطر دارند.

image Vulcan Planitia
دهانه‌های برخوردی شارون قمر پلوتو

دکتر سینگر گفت:«بخش عمده‌ای از ماموریت افق‌های نو، شناخت بهتر کمربند کویپر است. در اوایل سال ۲۰۱۹، این کاوشگر با پرواز موفقیت‌آمیز از کنار جرمی بنام “اولتیما تولی”، عبور نمود. در واقع ما هم‌اکنون سه سطح سیاره‌ای مجزا برای مطالعه داریم. زمانی که ما عکس‌های پلوتو و شارون را مورد بررسی قرار دادیم، مشاهده کردیم که سطح این اجرام، سطوح برخوردی کمتری را نسبت به آنچه انتظار می‌رفت، نشان میدهند. و داده‌های اولیۀ “اولتیما تولی” نیز از این یافته پشتیبانی می کند.»

مدل‌های سیاره‌ای معمولی نشان می دهند که ۴٫۶ میلیارد سال پیش، منظومه شمسی از فروپاشی گرانشی یک ابر مولکولی غول‌پیکر، شکل گرفته است. در واقع خورشید، سیارات و اجرام دیگری که از مواد درون این ابر تشکیل شدند، در طی فرآیندی که رشد به هم پیوسته نام دارد به وجود آمدند.

مدل‌های مختلف منجر به ایجاد جمعیت‌های مختلفی در مکان‌های متفاوتی از  سیستم خورشیدی شد. دکتر “سینگر” میگوید: «کمبود شگفت‌انگیز اجرام کوچک در کمربند کویپر، دیدگاه ما نسبت به این منطقه را تغییر داده و نشان می دهد که شکل‌گیری یا تکامل یا هر دوی آنها تا حدودی متفاوت از شکل‌گیری ِ کمربند سیارکی بین مریخ و مشتری میباشد.» جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Science منتشر شده است.

 سایت علمی بیگ بنگ / منبع: sci-news.com

چرا زمین جو دارد؟

بیگ بنگ: جو زمین بی‌انتها است و به حدی دور از دسترس است که حتی بر مسیر ایستگاه فضایی بین‌المللی نیز تأثیر می‌گذارد. اما این پاکت گازی غو‌ل‌پیکر چگونه شکل گرفته است؟

MIT RapidOxygenبه گزارش بیگ بنگ، به طور خلاصه، جو زمین به دلیل گرانش شکل گرفته است. بر اساس گزارش مرکز تحقیقات زیست محیطی اسمیتسونیان(SERC)، وقتی زمین حدود ۴٫۵ میلیارد سال پیش تشکیل شد، یک سیارۀ گداخته بود و هیچ جوی نداشت، اما با خنک شدن سیاره، جو آن غالبأ با گازهای خارج شده از آتشفشان‌ها شکل گرفت. این جو باستانی با جو امروزی بسیار متفاوت بود و هیدروژن سولفید، متان و ۱۰ تا ۲۰۰ برابر جو امروزی دی اکسیدکربن داشت.

“جرمی فری”، استاد شیمی‌فیزیک در دانشگاه ساوتهمپتون در انگلیس گفت: «معتقدیم که زمین با جوی شبیه سیاره ناهید شروع شد و دارای نیتروژن، دی‌اکسیدکربن و شاید متان بود. سپس حیات در انتهای اقیانوس‌ها آغاز شد.» پس از حدود ۳ میلیارد سال، سیستم فتوسنتزی تکامل پیدا کرد، یعنی ارگانیسم‌های تک‌سلولی از انرژی خورشید برای تبدیل مولکول‌های کربن دی‌اکسید و آب به قند و گاز اکسیژن استفاده کردند. این کار سطح اکسیژن را به شدت بالا برد.

فری گفت: «این بزرگترین رویداد آلودگی است که حیات تاکنون انجام داده است زیرا به آرامی سیاره را تغییر داد.» بر اساس گزارش مرکز ملی تحقیقات جوی(NCAR)، امروزه، جو زمین تقریبأ شامل ۸۰% نیتروژن و ۲۰ درصد اکسیژن است. این جو همچنین منزلگاه آرگون، دی‌اکسیدکربن، بخار آب و گازهای فراوان دیگر است.

این بسیار خوب است که این گازها در جو وجود دارند. زیرا جو، از زمین در برابر پرتوهای مضر خورشید محافظت می‌کند و دماهای شدید را کاهش می‌دهد، درست همانند یک لحافِ پیچیده شده به دور زمین. در ضمن، اثر گلخانه‌ای یعنی انرژی خورشید که به زمین می‌رسد در جو کمین کرده، جذب می‌شود و توسط گازهای گلخانه‌ای آزاد می‌گردد. چند نوع متفاوت از گازهای گلخانه‌ای وجود دارد؛ گازهای گلخانه‌ای اصلی عبارتند از کربن دی‌اکسید، بخار آب، متان و نیتروژن اکسید. بدون اثر گلخانه‌ای، جو زمین زیر نقطه‌ی انجماد خواهد بود. هرچند امروزه گازهای گلخانه‌ای از کنترل خارج شده‌اند. همانطور که انسان دی‌اکسیدکربن بیشتری را وارد جو می‌کند، اثر گلخانه‌ای زمین قوی‌تر می‌شود. به این ترتیب، آب و هوای زمین نیز گرمتر می‌شود.

fecdbeسیارۀ مریخ و ناهید در منظومه شمسی دارای جو هستند اما نمی‌توانند از حیات پشتیبانی کنند (یا حداقل یک حیات شبیه زمین را پشتیبانی نمی‌کنند) زیرا آنها فاقد اکسیژن کافی هستند. در واقع، جو ِ ناهید عمدتأ دارای دی‌اکسیدکربن است، همراه با ابرهایی از سولفوریک اسید؛ «هوا» به حدی ضخیم و داغ است که هیچ انسانی نمی‌تواند در آنجا نفس بکشد. بر اساس گزارش ناسا، جو ضخیم دی‌اکسیدکربن ناهید گرما را در یک اثر گلخانه‌ای گیر انداخته و آن را به داغ‌ترین سیاره در منظومه شمسی تبدیل کرده است. دماهای سطح به حدی داغ نیستند که سرب را ذوب کنند.

فری افزود: «این حقیقت که زمین دارای جو است در مقایسه با سیاره‌های دیگر منظومه شمسی بسیار غیرعادی است. مثلأ فشار ناهید حدود ۹۰ بار است، یعنی معادل با غوطه‌ور شدن در عمق ۹۱۴ متری زیر یک اقیانوس در زمین. فضاپیماهای اصلی روسی که به ناهید سفر کردند برای یک ثانیه تصویربرداری کرده و سپس خرد شدند. هیچ‌کس تاکنون کشف نکرده ناهید واقعأ چقدر داغ است.» بنابراین جو زمین دارای حیات است – و بدون این جو، حیات وجود نداشت. فری افزود: «زمین برای آغاز ِ حیات به جو درستی نیاز داشت. زمین این جو را ایجاد کرد و شرایط زندگی در آن جو را فراهم آورد. جو کاملأ بخش جدانشدنی از سیستم زیستی سیارۀ ماست.»

ترجمه: سحر  الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: livescience.com

شش فایدۀ شگفت‌انگیز گوشت قرمز

بیگ بنگ: همیشه از مضرات گوشت قرمز حرف زده می شود، اما واقعیت این است که گوشت‌های غیرفراوری شده و با کیفیت از قبیل گوشت گاو و گوشت گوسفند میتوانند نقش مفیدی در متعادل کردن رژیم غذایی داشته باشند.

www.usnews.comبه گزارش بیگ بنگ، اگرچه این گفته هم صحت دارد که زیاده‌روی در مصرف گوشت قرمز می تواند باعث افزایش فشار خون و عوارض قلبی شود، اما یک یا دو مورد در هر هفته می تواند رژیم غذایی تان را بهبود ببخشد. اگر از خوردن گوشت قرمز خودداری کنید، با دلایلی که در این مقاله ذکر می شود، احتمالا سعی خواهید داشت گوشت را در برنامه غذایی‌تان بگنجانید.

۱-افزایش جذب پروتئین

پروتئین نقش مهمی در رشد کودکان و بزرگسالان دارد. اگر پروتئین کافی در رژیم غذایی‌تان نداشته باشید، ماهیچه‌هایتان دچار آتروفی(تحلیل) شده و علائمی از قبیل ضعف، سرگیجه و خستگی را تجربه خواهید کرد. گوشت سرشار از پروتئین است و به شما در حفظ و ایجاد ماهیچه‌های سالم کمک می کند. اگر گوشت قرمز به خوبی پخته شود، غذایی سرشار از پروتئین‌های سالم خواهید داشت که برای سبک زندگی فعال کاملا ضروری است.

gettyimages۲-میزان زیاد آهن

آهن بخش مهمی از یک رژیم غذایی متعادل به شمار می رود و در ایجاد هموگلوبین ایفای نقش می کند. هموگلوبین بخشی از خون است که اکسیژن را در بخش‌های مختلف بدن ترارسانی می کند و به بافت‌هایی نظیر قلب و مغز تحویل می دهد. آن دسته از افرادی که آهن کافی مصرف نمی کنند، در خطر ابتلا به مشکلات گردش خون و آنمی یا همان کم خونی هستند. خوشبختانه، اگر گوشت قرمز مصرف کنید، می توانید حجم زیادی از آهن را در اختیار بدنتان قرار دهید. در هر بار سِرو، گوشت قرمز بیشتر از گردو، گوشت ماهی یا گوشت طیور آهن خواهد داشت.

۳-منبع مهمی از چربی اشباع شده

سال‌هاست که رسانه‌ها چربی اشباع شده را بدنام کرده و آن را مسئول بروز عوارض سلامتی خطرناکی مثل انسداد شریان، بیماری‌های قلبی و چاقی نامیده‌اند. اگرچه این واقعیت دارد که چربی اشباع شده چندان برای ما انسان‌ها خوب نیست، اما رعایت تعادل کلید حل مسئله است؛ نکته‌ای که در خصوص سایر جنبه‌های مواد غذایی نیز صدق می کند. در واقع، چربی اشباع شده موجود در گوشت قرمز می تواند کارایی کبد را ارتقا ببخشد. این نوع چربی در افزایش سطح تستوسترون هم نقش دارد؛ هورمونی که در کارکرد جنسی و تعمیر بافت موثر است.

NEWS beef exports

۴-افزودن ویتامین B به رژیم غذایی

ویتامین B نقش حیاتی در یک رژیم غذایی سالم دارد و خیلی از افراد بطور روزانه آن را در بدنشان تامین نمی کنند. گوشت قرمز سرشار از ویتامین‌های مجموعه B و به ویژه ویتامین B12 می باشد و گیاهخواران به ازای آن از مکمل استفاده می کنند. این ویتامین نقشی کلیدی در سلامتی انسان دارد و کمبود آن می تواند منجر به طیف زیادی از مشکلات سلامتی شود؛ از بیماری قلبی عروقی گرفته تا سرطان. علاوه بر ویتامین B12، گوشت قرمز حاوی سایر ویتامین‌های اساسی هم می باشد؛ مثل ویتامین B6، تیامین، فولات، ریبوفلاوین، نیاسین و پانتوتنیک اسید.

۵-بهبود باروری

گوشت قرمز سرشار از سلنیوم نیز است. سلنیوم به همراه ویتامین B6 تعادل خوبی از مواد غذایی ایجاد می کند که برای باروری خیلی مهم است. در زنان، داشتن سلنیوم کافی برای پیشگیری از عوارضی مثل دیابت، زایمان پیش از موعد و غیره اهمیت دارد. با این حال، گوشت قرمز می تواند به مردان کمک کند تا باروری سالم و بهینه‌ای داشته باشند. گوشت قرمز می تواند از تداخل رادیکال‌های آزاد با تولید اسپرم با کیفیت جلوگیری بعمل آورده و تضمین کند که استروژن در برابر تستوسترون از تعادل خوبی برخوردار است.

bdd edf c cbb eb x۶-افزایش میزان روی

روی به سختی در منابع غذایی یافت می شود؛ ماهی و صدف یک منبع غنی از روی هستند. خوشبختانه، گوشت قرمز نیز دارای مقدار سرشاری از روی می باشد. این ماده معدنی نقش کلیدی در رشد ماهیچه و مغز و کارکرد مناسب دستگاه ایمنی دارد. با افزودن گوشت قرمز به برنامه غذایی‌تان، دیگر نگران کمبود روی در بدنتان نخواهید بود.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: inkin.com

میدان مغناطیسی کهکشان سیگار

بیگ بنگ: آیا کهکشان‌ها مغناطیس‌های غول‌پیکری هستند؟ بله اما میدان‌های مغناطیسی در کهکشان‌ها معمولا خیلی ضعیف‌تر از سطح زمین بوده و همچنین اندازه‌گیری آنها پیچیده‌تر و سخت‌تر است.

MMagnet SOFIAاگرچه، اخیرا دستگاه HAWC+ در رصدخانه هوایی سوفیا با مشاهدۀ نور فروسرخ قطبش یافته در اثر انعکاس ذرات غبار، با موفقیت جزئیات میدان‌های مغناطیسی دوردست را نشان داده است. مشاهدات این ابزار HAWC+ از کهکشان سیگار یا M82 در این عکس برجسته نشان می دهد که میدان مغناطیسی مرکزی عمود بر دیسک و موازی با باد ِ کهکشانی قدرتمند قرار دارد. این مشاهده این فرضیه را تقویت می کند که میدان مغناطیسی مرکزی M82 به بادهایش کمک می کند تا جرم میلیون‌ها ستاره را از منطقۀ انفجار ِ ستاره مرکزی خارج کنند. این عکس زیبا خطوط میدان مغناطیسی را در بالای یک نور خاکستری و گاز هیدروژن قرمز نشان می دهد که توسط “رصدخانه ملی کیت پیک” ثبت شده و با تصاویر فروسرخ(زرد) سوفیا و تلسکوپ فضایی اسپیتزر ادغام شده است. کهکشان سیگار در فاصلۀ تقریبی ۱۲ میلیون سال نوری از زمین واقع شده و با یک دوربین دوچشمی در سمت صورت فلکی دب اکبر قابل رصد است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

هلال انسلادوس از نگاه کاسینی

بیگ بنگ: در این تصویر ِ فضاپیمای کاسینی نیمکرۀ داخلی قمر انسلادوس که به سمت زحل قرار دارد، دیده می شود. این عکس در نوامبر سال ۲۰۱۶ گرفته شده، یعنی وقتی کاوشگر کاسینی در فاصلۀ ۱۳۰ هزار کیلومتر تا هلال روشن قمر انسلادوس به سمت خورشید، قرار داشت.

PIAenceladusCدر واقع، این دنیای دوردست بیش از ۹۰ درصد از نور دریافتی از خورشید را بازتاب می دهد و سطحش همانند برف تازه انعکاس‌پذیر است. انسلادوس با قطر ۵۰۰ کیلومتر یک قمر فعال است. داده‌ها در حین پرواز فضاپیمای کاسینی جمع‌آوری شدند و سال‌ها عکسبرداری وجود آبفشان‌های برجسته‌ای را در قطب جنوب و یک اقیانوس جهانی از آب مایع را در زیر پوستۀ یخی انسلادوس اثبات کرده است.

انسلادوس یکی از ۶۲ قمر شناخته‌ شده سیارۀ زحل میباشد، قمری که هر ۳۸.۱ روز زمینی یک بار به دور این سیاره می‌چرخد و دمای آن حدود منفی ۱۸۰ درجه سانتی‌گراد است. سطح انسلادوس با لایه‌های ضخیمی از یخ پوشیده شده و وجود آبفشان‌ها و یخ فشان‌هایی که از لایه‌های زیرین انسلادوس به سطح آن فوران می کند در برخی تصاویر فضاپیمای کاسینی ثبت شده است، از این رو دانشمندان احتمالاتی به وجود اقیانوسی از آب در زیر لایه‌های یخ زدۀ این قمر پی برده‌اند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

ناسا عکس هابل را به موسیقی تبدیل کرد!

بیگ بنگ: اگرچه صوت به همان صورتی که ما دریافت می کنیم نمی تواند در خلاء فضا وجود داشته باشد، اما دانشمندان ناسا بتازگی اجرام خوشۀ عظیم کهکشانی «RXC J0142.9+4438» را به نُت‌های موسیقی تبدیل کردند.

image e RXC J.به گزارش بیگ بنگ، این ویدیو که در دامنۀ ۳۰ تا ۱۰۰۰ هرتز قرار دارد، از چپ به راست حرکت کرده و فرکانس صدا از زیر به بالا تغییر پیدا می کند. بیشتر این نقاط قابل مشاهده در واقع کهکشان‌هایی با بیشمار ستاره هستند. در پیش زمینۀ تصویر نیز تعدادی از ستارگان ِ راه شیری، می درخشند. در این موسیقی کیهانی، ستارگان و کهکشان‌های فشرده نُت‌های کوتاه و واضحی را ایجاد می کنند، در حالیکه کهکشان‌های مارپیچی ِ پراکنده، نُت‌های بلندتری را تولید می کنند.

تراکم بیشتر کهکشان‌ها در نزدیکی مرکز تصویر به انباشتگی نُت‌های میانی در اواسط ویدئو مربوط می شود. این خوشۀ کهکشانی که حدود ۴ میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد، در صورت فلکی آندرومدا واقع شده است. دوربین نقشه‌برداری پیشرفته و دوربین میدان گسترده ۳ هابل عکس بالا را در ۱۳ آگوست سال ۲۰۱۸ ثبت کرده‌اند. خوشه‌های کهکشانی جزو بزرگ‌ترین و عظیم‌ترین ساختارهای کیهانی هستند که در دل خود هزاران کهکشان را جای داده‌ و با چسبی به نام نیروی گرانش به هم متصل شده‌اند.

در دهۀ ۳۰ میلادی اخترفیزیک‌دانان دریافتند که جزء قابل رویت خوشه‌های کهکشانی تنها بخش کوچکی از عظمت آن است و حدود ۸۰درصد ماده‌ی آن غیرقابل رویت است که آن‌را «ماده‌ تاریک» می‌نامیم. خوشه‌های کهکشانی نه تنها در مطالعه‌ی این نوع ماده مفید بوده، بلکه امکان انجام مطالعه در خصوص کهکشان‌های دورتر را نیز فراهم می‌آورد. اثرگرانشی عظیم آن‌ها موجب انحنا در فضا-زمان  شده و عملکردی همانند عدسی‌های کیهانی بزرگ دارد.

سایت علمی بیگ بنگ / منابع: sciencealert.comsci-news.com

شاید سیاره نهم به لبۀ منظومه‌شمسی پرت شده باشد!

بیگ بنگ: رصدهای تازه‌ از یک فراخورشیدی دوردست و ستاره‌‌هایش یک نظریۀ اخترشناسی دیرپا را تایید می‌کند. بر پایۀ این نظریه، گذر ستاره‌های بیگانه از کنار یک سامانه می‌تواند در آن آشوب به پا کرده و مدارهای سیاره‌هایش را تغییر دهد و بهتر یا بدتر کند؛ آنها بسته به نوع گذرشان می‌توانند سیاره‌ها را وارد مدارهای پایدارتر کرده یا حتی آنها را به کلی از سامانه‌شان به بیرون پرتاب کنند.

HD
دو سامانۀ دوستاره‌ای که اکنون بسیار از هم دورند، ۲ تا ۳ میلیون سال پیش از کنار هم گذشته بوده‌اند. این رویارویی نشانه‌ای از خود به جا گذاشته: یک سامانه‌ سیاره‌ای نامعمول و شگفت‌انگیز (سمت چپ)

از شواهد تازه چنین بر می‌آید که این گونه رویارویی‌ها شاید بتواند مسیر‌های شگفت‌انگیز اجرامی در سامانۀ خودمان از جمله سنگ فضایی “اومواموا” یا “سیارۀ نهم منظومه شمسی” را هم توضیح دهد.

حرکت یک سیاره

اخترشناسان پل کالاس و رابرت دی‌روسا از دانشگاه برکلی کالیفرنیا، با بهره از داده‌های فضاپیمای گایا که در حال نقشه‌برداری از یک میلیارد ستاره در راه شیری است، تاثیر احتمالیِ گذشتن یک ستاره از کنار یک سامانۀ سیاره‌ای در گذشته را بررسی کردند. این سامانه‌ “HD 106906” نام دارد و در فاصلۀ ۳۰۰ سال نوری زمین واقع شده، در مرکز این سامانه دو ستاره وجود دارد، با یک سیاره به بزرگی ۱۱ برابر مشتری که به دور آنها می چرخد. دانشمندان به مدار این سیاره بدگمانند: این مدار بسیار کشیده و برون‌مرکز است، از نزدیک ِ دو ستاره می‌گذرد و سپس تا بیش از ۷۰۰ برابر فاصلۀ زمین-خورشید از آنها دور می‌شود. هنگامی که اخترشناسان این سیارۀ شگفت‌انگیز را دیدند، بعید دانستند که از آغاز توانسته باشد در چنین مداری متولد شده باشد.

پس چگونه سر از اینجا در آورده؟

بر پایه‌ پژوهش جدید، این سیاره در مداری نزدیک‌تر و دایره‌ای‌تر شکل گرفته- بیشترِ سیارات، همینطور دورِ ستاره‌هایشان ساخته می‌شوند. ولی با گذشت زمان، ضربه‌هایی که پی در پی از دو ستارۀ میزبانش دریافت کرده بر برون‌مرکزی و کشیدگی مدارش افزوده است. اگر این رویارویی‌ها کمی بیشتر می‌شد، ممکن بود سیاره به کلی از سامانه، بیرون انداخته شود. به گمان اخترشناسان، جرمی مانند سیارک بیگانۀ اومواموا هم همین سرگذشت را داشته و پس از رویارویی‌های چند باره با یک سیارۀ بزرگ، به فضای میان‌ستاره‌ای پرتاب شده است.

اما این سیارۀ فراخورشیدی به بیرون از سامانه پرتاب نشده، بلکه گویا چیزی آن را در مدار نگه داشته و تنها آن را به اندازه‌ای که بیرون انداخته نشود از ستارگان میزبانش دور کرده بود. محققان ۴۶۱ ستارۀ نزدیک به این سامانه را بررسی کردند و تنها یک یا دو ستاره -در یک سامانۀ دوتایی دیگر- را یافتند که می‌توانسته از فاصله‌ای تا این اندازه نزدیک به آنها گذشته باشد. این ستارگان به طور قطع ۲ تا ۳ میلیون سال پیش از کنار این سامانه گذشته بودند و چیزی جلوی بیرون افتادن ِ سیاره از خانه‌اش را گرفته بود.

برای سیارۀ نهم

به گفتۀ کالاس چنین چیزی می‌توانسته برای هر سامانۀ ستاره‌ای هم رخ داده باشد. سیارۀ نهم را در نظر بگیرید. کالاس می‌گوید: «اگر این سیاره وجود داشته باشد، یک سیارۀ دوردست است که هرگز نزدیک بقیه‌ سیاره‌ها نمی‌آید.» ولی به گفتۀ اخترشناسان بیشتر سیاره‌ها در مکان‌های بسیار نزدیک‌تر به ستاره‌شان شکل می گیرند، بنابراین نیرویی می‌بایست آن را به دوردست پرتاب کرده باشد.

HD chart
این نقشه نشان می‌دهد که مدار فراسیارۀ HD 106906 بسیار دورتر از بیشتر سیاره‌های ماست. در این نقشه همچنین گذرِ نزدیکِ ستارۀ شولتز که در گذشتۀ دور از کنار سامانه‌ خورشیدی ما گذشته بوده را هم می‌بینیم.

کالاس در ادامه گفت: «سیارۀ مشتری می‌تواند اجرام را به فاصله‌های دور پرتاب کند. ولی آن اجرام به جای آغازین برمی‌گردند و دوباره با مشتری برهم‌کنش انجام می‌دهند. اگر این رویارویی ۱۰ تا ۱۰۰ بار تکرار شود، سرانجام مشتری آن را به فضای میان‌ستاره‌ای پرتاب می‌کند. سیارۀ نهم هنوز در قید گرانش خورشید است؛ تنها چیزی که می‌توانسته جلوی بازگشت و رویارویی دوباره‌اش با مشتری و پرتاب شدنش به بیرون از سامانه را گرفته باشد برهم‌کنشی با یک جرم بزرگ‌تر بوده که آن را به جایی دورتر از خورشید پرت کرده باشد.»

این برهم‌کنش می‌توانسته با جرمی مانند ِ عبور یک ستاره که از کنار منظومه شمسی گذشته، انجام شده باشد و نکته اینجاست که اخترشناسان نشانه‌هایی از گذر ستاره‌هایی از لبۀ بیرونی سامانه‌ خورشیدی را هم یافته‌اند. مانند گذر ستارۀ شولتز از کنار منظومه شمسی که در حدود ۷۰ هزار سال پیش رخ داد.

دانشمندان هنوز نشانه‌ای از ستاره‌ای که سیارۀ نهم را پرتاب کرده، نیافته‌اند -به ویژه از آن رو که هنوز از وجود خود این سیاره و یا جایگاهش کاملا مطمئن نیستند. اما “کالاس” یادآوری می‌کند که با پژوهش او، اکنون دیگر آنها گواهی بر اینکه چنین ستارگانی می‌توانسته‌اند با گذشتن از کنار سامانه خورشیدی روی آن اثر گذاشته باشند در دست دارند. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Astronomical منتشر شده است.

کاوشگر روسی Kosmos 482 به زودی سقوط می‌کند!

کاوشگر روسی Kosmos 482 به زودی سقوط می‌کند!

کارشناسان برآورد کرده‌اند کاوشگر روسی Kosmos 482 که حدود ۴۷ سال قبل به فضا پرتاب شده بود، در پایان سال ۲۰۱۹ یا ابتدای سال ۲۰۲۰ روی زمین سقوط خواهد کرد.

حدود ۴۷ سال قبل شوروی با هدف‌های بلندپروازانه خود کاوشگری را با نام Kosmos 482 از قزاقستان به فضا پرتاب کرد. هدف این کاوشگر اعزام به ونوس بود، اما سیستم راهبردی آن دچار اختلال شد و در مدار زمین گرفتار شد. این کاوشگر رباتیک پس از ۵ دهه همچنان با همان آسیب‌دیدگی به دور زمین مدار می‌زند. بررسی کارشناسان نشان می‌دهد که این کاوشگر روسی به زودی سقوط خواهد کرد و سقوط آن خساراتی را به همراه خواهد داشت.

زمان سقوط کاوشگر روسی

کارشناسان زمان دقیق سقوط کاوشگر Kosmos 482 را مشخص نکرده‌اند، اما برآورد آن‌ها نشان می‌دهد این اتفاق در اواخر سال ۲۰۱۹ یا ابتدای سال ۲۰۲۰ رخ خواهد داد. البته جاناتان مک داول، از مرکز آستروفیزیک هاروارد – اسمیتسونیان در این خصوص عنوان کرد:

مطمئن هستم این کاوشگر در اوایل دهه ۲۰۲۰ میلادی سقوط خواهد کرد. هر دفعه‌ای که این کاوشگر در مدار زمین می‌چرخد، سرعت و ارتفاع آن کاهش پیدا می‌کند؛ به بیانی دیگر با هر بار دور زدن، گرانش زمین سرعت آن را کاهش می‌دهد.