بایگانی دسته بندی ها: آسیا سی

آغاز به کار رسمی تلسکوپ TESS بزرگترین شکارچی سیارات فراخورشیدی

آغاز به کار رسمی تلسکوپ TESS بزرگترین شکارچی سیارات فراخورشیدی

بی‌شک یکی از جذاب‌ترین حوزه‌های حال حاضر نجوم، سیارات فراخورشیدی است. تلسکوپی چون کپلر، بیشترین نقش را در افزایش دانش بشر از این جهان‌های بیگانه داشته است. اکنون تلسکوپ TESS با آغاز کار رسمی خود جایگزینی قوی‌تر برای کپلر خواهد بود. TESS می‌تواند حامل خبرهای بسیار هیجان‌انگیزی از کشف دنیاهای جدید باشد.

چهار ماه پیش ناسا توسط موشک فالکون ۹ اسپیس ایکس، تلسکوپ TESS را به فضا پرتاب کرد. اما کمتر از یک ماه پیش بود که این تلسکوپ به نقطه مداری مناسب خود رسید. مداری بسیار بیضوی که بین زمین و ماه قرار گرفته است. اکنون تلسکوپ TESS یا (Transiting Exoplanet Survey Satellite) مشغول اسکن‌کردن ۸۵ درصد از آسمان است تا سیارات فراخورشیدی خاکی و زمین‌مانند را در سامانه‌های ستاره‌ای دوردست کشف کند. اما در مقیاس‌های آسمانی، این فواصل جزو فاصله‌های نزدیک به شمار می‌آیند. ستاره‌هایی که ده‌ها یا صدها سال نوری از زمین فاصله داشته و نورشان به طور متناوب کم و زیاد می‌شود.

تلسکوپ TESS برای دو سال آینده مشغول به کار خواهد بود و در این مدت بیش از ۲۰۰ هزار ستاره را بررسی خواهد کرد. اواین داده‌های این شکارچی سیارات، به زمین مخابره شده و پس از این هر چند مدت تصاویر و داده‌های ثبت‌شده به زمین ارسال می‌شود. هر ۱۳.۷ روز یک بار، تلسکوپ TESS در مدار خود گردش می‌کند و زمانی که کمتری فاصله را با زمین داد، بهترین موقع برای ارسال داده‌های آن محسوب می‌شود. فرآیند ارسال نیز حدود ۱۶ ساعت طول خواهد کشید.

تعداد سیارات موجود در کیهان، بیشتر از ستاره‌ها است و تنها محدودیت‌های ابزاری باعث شده که هنوز تعداد سیارات کشف‌شده از چند هزار عبور نکند. تلسکوپ TESS می‌تواند نقش مهمی در این زمینه ایفا کند و ده‌ها سیاره زمین‌مانند را در سال‌های آینده کشف کند.

تلسکوپ TESS قوی‌ترین ابزار جستجوی سیارات زمین‌مانند

از جهات بسیاری TESS را می‌توان ادامه‌دهنده راه تلسکوپ کپلر دانست. تلسکوپی که در سال ۲۰۰۹ به فضا پرتاب شد و به مدت سه سال به گوشه‌ای کوچک از آسمان چشم دوخته بود. کپلر می‌توانست کوچکترین تغییرات نوری در ستاره‌های این بخش را ثبت کند. تغییراتی که می‌توانست نشان‌دهنده گذر یک سیاره فراخورشیدی از برابر قرص ستاره‌ای خود باشد.

کپلر توانست تا بیش از ۴۰۰۰ سیاره را در همین ناحیه کوچک کشف کند. کشف این تعداد سیاره به دانشمندان این پیام را می‌رساند که در کهکشان راه شیری ما بیش از دو میلیارد سیاره می‌تواند وجود داشته باشد. یعنی به ازای هر ستاره حدود ده سیاره خواهیم داشت.

در میان یافته‌های کپلر، حدود ۵۰ سیاره خاکی زمین‌‌مانند نیز وجود دارد. این پروژه که با تغییر کاربری، هنوز هم با نام K2 در حال تلاش برای کشف سیارات فراخورشیدی است، به زودی با اتمام سوختش به کار خود پایان خواهد داد. اکنون با آغاز به کار TESS، دانشمندان حوزه سیارات فراخورشیدی بلافاصله با داده‌های این تلسکوپ روبرو خواهند بود. تلسکوپی که قدرتمندتر از کپلر، در مسیر کشف دنیاهای ناشناخته گام برمی‌دارد.

مقایسه محدوده رصد تلسکوپ کپلر و TESS

با وجود شباهت در روش کار کپلر و TESS، در شیوه نگاه این دو تلسکوپ به آسمان تفاوت زیادی وجود دارد. هر دوی آنها با خیره‌شدن به ستارگان، دنبال افت نوری متناوب در منحنی نوری هر ستاره هستند. اما نگاه کپلر مانند شلیک یک گلوله و نگاه TESS همانند منفجر شدن یک بمب کوچک است.

کپلر ناحیه کوچکی از آسمان را تا اعماق بسیاری جستجو می‌کرد. اما TESS هر ۲۷ روز ناحیه جدیدی از آسمان را رصد می‌کند. چهار دوربین نصب‌شده بر این تلسکوپ، بیش از ۲۰۰ هزار ستاره را مورد مطالعه قرار می‌ دهند. حدود ۳۳ درصد بیش از ستاره‌های رصدشده با کپلر، با مساحتی ۳۵۰ برابر مساحتی که کپلر به آن می‌نگریست. عمق نگاه TESS هم ۱۵ برابر کمتر از تلسکوپ کپلر است.

تلسکوپ TESS به طور متناوب بخش‌های مختلف آسمان را رصد می‌کند

یافتن کاندیدهای سیاره‌ای اولین گام از روند طولانی و پیچیده اعلام کشف یک سیاره است. پس از اعلام کاندیداتوری یک سیاره، باید مطمئن شد که این به ظاهر سیاره، واقعا سیاره است. چرا که عوامل دیگری چون منظومه‌های ستاره‌ای دوتایی می‌توانند طوری وانمود کنند که گذر یک سیاره اتفاق افتاده است.

اما پس از تایید یک سیاره، رصدهای بعدی آن نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. از رصدهایی با تلسکوپ‌های زمینی گرفته برای محاسبه جرم و در نهایت چگالی سیاره، تا رصدی که با تلسکوپ جیمز وب می‌تواند انجام شود تا اطلاعاتی از ساختار جو سیاره مورد نظر به دست آید.

کشف حیات بیگانه توسط تلسکوپ TESS

کاتالوگ جدید تلسکوپ TESS از سیارات زمین‌مانند، اهداف زیادی را برای مطالعه بیشتر توسط تلسکوپ جیمز وب فراهم خواهد کرد. تلسکوپی که می‌تواند حتی نور بازتابی از جو سیارات فراخورشیدی را مطالعه کند تا از طریق آن به نشانه‌های غیرمستقیم از حیات بیگانه دست یابد.

مطالعه جو سیارات فراخورشیدی از زمین نیز ممکن خواهد بود. تلسکوپ GMT یا تلسکوپ غول‌پیکر ماژلان که یکی از دو تلسکوپ بسیار بزرگ در حال ساخت است، چنین قدرتی را در آینده نزدیک خواهد داشت.

با آغاز به کار GMT در سال ۲۰۲۳، دانشمندان در انتظار مشاهده جزییاتی چهار برابر دقیق‌تر از تلسکوپ جیمز وب خواهند بود. جزییاتی که از زمان کشف اولین سیاره فراخورشیدی در سال ۱۹۹۲ انتطارش را می‌کشیدند.

هر ستاره دارای طیف منحصر به فرد خود است. طیف ستاره به مجموعه‌ای از نورهای رسیده از آن در طول موج‌های مختلف نامیده می‌شود. عناصر سازنده ستاره طول موج‌های مختلفی را جذب و بازتابش می‌کنند و به این ترتیب حضور خود را در لایه‌های مختلف ستاره ابراز می‌کنند. حال اگر سیاره‌ای از جلوی این ستاره عبور کند، بخشی از نورهای ساطع‌شده از ستاره، از میان جو سیاره مورد نظر نیز عبور خواهند کرد. حال عناصر موجود در جو سیاره‌اند که فرصت ابراز وجود خواهند یافت. اگر قدرت تلسکوپ به حد کافی بالا باشد، (همانطور که در مورد GMT چنین است) می‌توان اثر انگشت عناصر شکل دهنده جو سیاره را در نور ستاره مشاهده کرد.

تصویری شبیه‌سازی‌شده از هفت آینه بزرگ نصب شده بر تلسکوپ غول‌پیکر GMT

به طور مثال اگر در جو سیاره‌ای ترکیبی از اکسیژن و متان وجود داشته باشد، همانطور که در جو زمین شاهد آن هستیم، شاهد نشانه‌ای از وجود حیات بر سطح آن سیاره هستیم.

تلسکوپ‌هایی چون GMT قادرند تا ترکیب سیستم‌های آب و هوایی موجود بر سطح دورترین سیارات فراخورشیدی را مشخص کنند. در فضا نیز اگر خوش‌شانس باشیم، روزی فرا خواهد رسید که فضاپیماهای سریع‌السیری را به سوی این سیارات بیگانه روانه کنیم. سیاراتی که شانس بیشتری برای شکل‌دادن به نوعی از حیات را دارا باشند، قطعا در اولویت خواهند بود.

ستاره شناسان در خارج از منظومه شمسی آهن کشف کردند

ستاره شناسان در خارج از منظومه شمسی آهن کشف کردند

کشف آهن در خارج از منظومه شمسی موجی از هیجان و خوشحالی را در میان ستاره شناسان و پژوهشگران ایجاد کرده ، زیرا برای نخستین بار است که در خارج از منظومه شمسی چنین عنصری یافت شده است.

کشف آهن در خارج از منظومه شمسی می تواند برای بسیاری از ستاره شناسان هیجان انگیز باشد. در واقع آهن کشف شده در اتمسفر یک سیاره فراخورشید قرار گرفته است. این سیاره فراخورشیدی KELT-9b نام دارد که دارای فاصله ۶۲۰ سال نوری با زمین است.

سیاره فراخورشیدی یاد شده گرم ترین سیاره از این دست است که تاکنون کشف گردیده. درجه حرارت بر روی این سیاره فرا خورشیدی در حدود ۳ هزار و ۷۵۰ درجه سانتیگراد بوده و اینکه یک سیاره فراخورشیدی حتی از یک ستاره هم داغ تر باشد برای ستاره شناسان امری عجیب و اسرارآمیز به نظر می رسد.

مطالعات اخیر بر روی سیاره فرا خورشیدی یاد شده به کشفیات جالبی منتهی شد که در راس آنها کشف آهن و تیتانیوم در اتمسفر این سیاره بود. هر چند عنصر آهن جز عناصری است که به وفور در کیهان مشاهده می شود، اما تاکنون وجود چنین عنصری در اتمسفر سیارات خورشیدی و خارج از منظومه شمسی کشف نشده بود.

فرایند پیچیده کشف آهن در خارج از منظومه شمسی

البته کشف آهن در اتمسفر یک سیاره فراخورشیدی فرایند ساده ای نیست زیرا آهن به خاطر ویژگی های خاص، رد چندانی از خود به جای نمی گذارد و لذا نمی توان با مشاهده نوری که از یک سیاره فراخورشیدی ساطع می شود به راحتی وجود یا عدم وجود آهن را برآورد کرد.

پژوهشگران با انجام یک آزمایش شبیه سازی دقیق موفق شدند در نهایت وجود آهن در اتمسفر KELT-9b  را تایید کنند. در زمان انجام این آزمایش آنها در صدد یافتن پاسخی برای این سوال بودند که اتمسفر سیاره فراخورشیدی در بردارنده چه عناصری می تواند باشد؟

شبیه سازی اتمسفر این سیاره نشان داد که اکثر مولکول های این سیاره فراخورشیدی به خاطر درجه حرارت بالا باید به شکل اتم درآمده باشند، زیرا درجه حرارت باعث برخورد ذرات با یکدیگر شده و پیوست های مولکولی را در هم شکسته است.

ترکیب نتایج شبیه سازی با مشاهده گذار سیاره فراخورشیدی یاد شده از مقابل ستاره میزبان، در نهایت پژوهشگران را قانع کرد که در اتمسفر این سیاره آهن وجود دارد. آنها حتی پا را از این فراتر نهاده و به وجود تیتانیوم در اتمسفر این سیاره پی بردند.

سیاره فراخورشیدی KELT-9b در زمره سیارات بشدت داغ طبقع بندی می شود. از نکات جالب این سیاره می توان به اتمسفر فوق پیچیده آن اشاره کرد که از یک سو ویژگی های اتمسفر ستاره ها را دارد و از سوی دیگر منعکس کننده ویژگی های اتمسفر های سیاره ای است.

یک سیاره فراخورشیدی به سیاره ای اطلاق می شود که در خارج از منظومه شمسی قرار دارد. اینها همان سیاراتی هستند که به دور ستاره ای غیر از خورشید در حال چرخش هستند. مشاهد این سیارات چالشی بزرگ برای ستاره شناسان است، زیرا نور کمی از خود ساطع می کنند. بر همین اساس اکثر سیارات فراخورشیدی که تاکنون کشف شده اند چندین برابر زمین هستند، زیرا کشف سیارات فراخورشیدی هم اندازه زمین بسیار چالشی خواهد بود.

ادعای کشف کشتی فرازمینی ها در مثلث برمودا

ادعای کشف کشتی فرازمینی ها در مثلث برمودا

ادعای کشف کشتی فرازمینی ها تنها یک ادعای ساده نیست که بتوان از کنار آن گذشت. گزارشات و ادعاهایی از این دست می تواند موجی از سوالات مختلف را در ذهن بشر ایجاد کند و جهان بینی او را با چالش های جدی روبرو سازد.

ادعای کشف کشتی فرازمینی ها مورد جدیدی است که توسط دارل میکلاس صورت گرفته است. او از کاشفان شبکه تلویزیونی دیسکاوری است. میکلاس و دیگر اعضا تیمش معتقدند که در زیر مثلث برمودا و در نزدیکی باهاما، سازه مرموزی را در زیر دریا کشف کرده اند که احتمال دارد یک کشتی باستانی و متعلق به موجودات فرازمینی باشد.

مثلث برمودا که به نام مثلث شیطان هم معروف است قلمرویی از اسرار ترسناک و شگفت انگیز است. برمودا که منطقه‌ای در ناحیه غربی اقیانوس اطلس شمالی است سرزمین رموز و اسرار پیچیده ایست که تاکنون علم نتوانسته علتی منطقی و علمی برای آن پیدا کند.

گزارش ها و روایت هایی که از این منطقه به گوش می رسد همواره دارای یک صفت مشترک هستند؛ اینکه این منطقه بسیار خطرناک است. یکی از ویژگی هایی که برمودا را تبدیل به قلمرویی شیطانی کرده و این واژه را هم رده مرگ و تباهی قرار می دهد، گزارشات متعددی است که جملگی بر ناپدید شدن ساخته های غول پیکر دست بشر مانند هواپیما، کشتی  و…تاکید دارند. چنین پدیداه ای را نمی توان با هیچ منطقی از دنیای فیزیک توضیح داد.

شرایط خاص مثلث برمودا باعث شده تا بسیاری از دنیای علم و فیزیک فاصله گرفته و سعی در یافتن توضیحاتی غیر علمی برای پاسخ به سوالات خود بنمایند. آنها عقیده دارند منشا تمامی اتفاقات ناگوار و خطرناکی که در مثلث برمودا رخ می دهد به ماوراء الطبیعه و موجودات فرازمینی و ناشناخته باز می گردد. به هر حال شرایط خطرناک و خاص منطقه در حدی جدی است که هیچ تضمینی برای سلامت کشتی و هواپیمایی که از این قلمرو رد می شود وجود ندارد و هر آن ممکن است به شکلی غیر قابل توضیح ناپدید شده و نابود گردد.

اما داستان کشف میکلاس از این قرار است. میکلاس نقشه ای در دست داشته که در آن مختصات بقایای یک کشتی در زیر آب های برمودا مورد اشاره قرار گرفته است. نقشه یاد شده تنها به شرح مختصات محل قرار گرفتن کشتی اشاره داشته و هیچ توجهی به شرایط ویژه و خاص کشتی نداشته است. ویژگی هایی آنچنان عجیب که میکلاس و تیمش را وادار کرده تا به صراحت اعلام کنند که کشف صورت گرفته مربوط به بقایای کشتی فرازمینی ها است.

میکلاس به منظور انجام اکتشافات ترسناک خود در زیر آبهای مثلث شیطان نقشه ای بسیار مهم به همراه دارد. این نقشه توسط یکی از فضانوردان ناسا بنام گوردن کوپر ترسیم شده است. کوپر در دهه ۶۰ میلادی این نقشه را آماده ساخت و در آن به ۱۰۰ نقطه نابهنجار اشاره دارد.

کشف بقایای این کشتی در زمانی صورت گرفت که میکلاس و دیگر اعضا تیم در حال فیلمبردای یکی از برنامه های شبکه دیسکاوری بودند. میکلاس آنچنان در خصوص کشف خود مطمئن است که در یکی از مصاحبه هایش عنوان کرده که قصد دارد کشتی بیگانگان! را به خشکی منتقل کند.

آنچه که میکلاس در زیر آبهای تاریک مثلث برمودا کشف کرد شباهتی به بقایای یک کشتی غرق شده در دریا ندارد. در واقع شکل عجیب و منحصر بفرد بقایای این کشتی، نقطه قوت استدلال میکلاس در خصوص منشا فرازمینی این سازه است. آنچه که میکلاس آن را کشتی فرازمینی ها عنوان می کند هیچ شباهتی به ساخته های عادی دست بشر ندارد و مهمتر اینکه هیچ شباهتی هم به کشتی هایی که انسان تاکنون آنها را روانه آبهای سطح کره زمین نموده ندارد.

کشف بقایای کشتی های باستانی مورد جدید و تازه ای برای میکلاس و تیمش نیست. اما ادعای کشف کشتی فرازمینی ها موردی تازه و جدی است. آنها سالهاست که در این زمینه تجربه دارند و با شمایل کشتی ها و تغییرات صورت گرفته در طول تاریخ تکامل آنها آشنا هستند. بر این اساس میکلاس با تاکید بسیار بیان می کند که بقایای یاد شده هیچ شباهتی به کشتی های دیگر و یا پدیده های طبیعی ندارد. این سازه عجیب با مرجان پوشیده شده و ضخامت مرجان ها نشان می دهد که  این سازه صدها سال است که در زیر آب باقی مانده است.

تصور عامه بر آن است که مثلث برمودا تنها یک منطقه آبی را شکل می دهد. این در حالی است که نقشه های مربوط به این منطقه نشان می دهند برمودا خشکی های بسیاری را نیز شامل می شود. از کار افتادن سیستم های الکترونیک در زمان عبور از این مثلث یکی از مواردیست که گزارشات متعددی در خصوص آن مخابره شده است.

میکلاس قصد دارد با استفاده از نقشه کوپر اکتشافات خود را ادامه دهد. او اعتقاد دارد در صورت کنکاش بیشتر می تواند به مدارک و شواهدی دست یابد که تعلق کشتی به موجودات فرازمینی را اثبات کند.

کاشف شبکه دیسکاوری موضوعی را مرا مطرح می کند که در عین ترسناک بودن کنجکاوی انسان را بشدت تحریک می کند. او می گوید کوپر نقشه را به گونه ای ترسیم کرده که انگار قصد دارد بگوید چیزهای بیشتری در این بخش وجود دارد و تلاش بیشتری را طلب می کند. به احتمال زیاد گوردن کوپر هم بر این موضوع اشراف کامل داشته که بقایای کشتی یافت شده متعلق به موجوداتی از دنیایی دیگر است.

میکلاس در توصیف خود از کوپر، او را فضانوردی عنوان می کند که اعتقادی کامل به وجود فرازمینی ها داشته و گویا حضور آنها بر روی زمین و نیز مثلث برمودا از امور بدیهی مورد نظر کوپر بوده است. ادعای کشف کشتی فرازمینی ها توسط میکلاس در حال حاضر ذهن بسیاری را به خود مشغول کرده و سوالات بسیاری را موجب گردیده است.

شهاب باران چیست و به چه علت اتفاق می افتد؟

شهاب باران چیست و به چه علت اتفاق می افتد؟

شهاب باران یا بارش شهابی (meteor shower) پدیده‌ای بسیار زیبا و دیدنی است که هر سال در دوره‌های مختلف رخ می‌دهد. اما آیا می‌دانید شهاب باران چیست و بارش شهابی چرا و چگونه اتفاق می افتد؟

از جمله پدیده‌های جذاب برای علاقه‌مندان آسمان شب، دیدن شهاب بخصوص در شب‌های بارش شهابی است. بارش شهابی برساوشی از جمله معروف‌ترین این بارش‌هاست. اما علت اینکه هر ساله در زمان خاصی این پدیده تکرار می‌شود چیست و چرا برخی سال‌ها این شهاب باران به اصلاح پربارتر است و تعداد شهاب‌های مشاهده‌شده زیاد می‌شود؟

تقریبا هر ۱۳۳ سال یک بار، دنباله‌دار سویفت تاتل با سرعتی بیش از ۱۵۰ برابر سرعت صوت وارد سامانه خورشیدی ما می‌شود. نتیجه این گذر، به جا گذاشتن دنباله‌ای از یخ و غبار در مسیر حرکت این دنباله‌دار است. در چند روز آینده، زمین در مسیر حرکت خود در مدارش، از میانه این توده یخ و غبار عبور می‌کند. حاصل آن پدیده زیبای بارش شهابی برساوشی است.

هر ساله در ماه مرداد، زمین با بقایای این دنباله‌دار برخورد دارد. بقایایی که هر ۱۳۳ سال یکبار، با عبور دنباله‌دار سویفت تاتل از نزدیکی خورشید، تقویت شده و به حجم آن افزوده می‌شود. آخرین عبور نزدیک به سال ۱۹۹۲ برمی‌گردد که طی آن میلیاردها میلیارد قطعه کوچک از دنباله‌دار جدا شده و در مدارش سرگردان شدند. اکثر این قطعات به کوچکی دانه‌های ماسه‌اند. اما این کوچکی باعث نمی‌شود تا نور درخشان حاصل از برخوردشان با جو زمین را بتوان نادیده گرفت. برخوردی با سرعت بیش از ۲۰۰ هزار کیلومتر که باعث تبدیل تمامی جرم این دانه‌های کوچک به انرژی (نور) می‌شود.

به این ترتیب، می‌توان شاهد درخشان‌ترین بارش شهابی بود. بارش شهابی برساوشی که این هفته به اوج خودش می‌رسد.

امسال، اوج این بارش در یکشنبه شب و صبح دوشنبه اتفاق خواهد افتاد. در این زمان، زمین از چگال‌ترین بخش این توده‌های یخ و غبار عبور می‌کند و بیشترین شانس برای دیدن شهاب‌های درخشان وجود خواهد داشت. برای لذت‌بردن از یک بارش شهابی، هیچ نیازی به داشتن تلسکوپ یا دوربین دوچشمی نیست. اما رفتن به مکانی با آسمانی بسیار تاریک، شانس شما را برای دیدن تعداد بیشتری شهاب بسیار افزایش می‌دهد. اگر به چنین مکانی دسترسی دارید، خودتان را برای دیدن ۵۰ تا ۱۰۰ شهاب در ساعت آماده کنید.

خبر خوش برای بارش شهابی امسال، مزاحم نبودن نور ماه است. زمانی که ماه در حالت کامل یا تربیع قرار دارد، نور شدیدش باعث کاهش شانس دیدن شهاب‌ها می‌شود. اما امسال، با داشتن ماه نو، هیچ مشکلی از سمت ماه رصدگران این بارش شهابی را اذیت نمی‌کند.

اما کمتر پیش می‌آید که همه چیز کاملا بر وفق مراد باشد. بعضی موارد چون اغتشاشات بوجود آمده در ذرات دنباله‌دار و یا نزدیکی مدار زمین به محل تجمع ذرات باعث می‌شود که برخی سال‌ها بارش شهابی پربارتری را شاهد باشیم. اما متاسفانه بارش شهابی امسال از این نوع بارش‌های بسیار درخشان نخواهد بود.

دو تصویر از دنباله‌دار سویفت تاتل که در سال ۱۸۹۲ و به فاصله دو روز از هم گرفته شده است. این دنباله‌دار که هر ۱۳۳ سال یک بار به دور خورشید می‌چرخد، ردی از اجرام بسیار کوچکی از خود به جای می‌گذارد. هر ساله در نیمه تابستان، زمین از نزدیکی بخشی از این توده عبور می‌کند. برخوردهای متوالی ذرات با جو زمین، شهاب‌ها را ایجاد می‌کند که به آن بارش شهابی برساوشی گفته می‌شود.

برخی سال‌ها همچون دو سال پیش، تعداد شهاب‌های قابل مشاهده در یک ساعت به ۲۰۰ عدد نیز می‌رسد. علت آن به بزرگترین همسایه سیاره‌ای ما برمی‌گردد. با اینکه مدار سیاره مشتری هیچگاه مثل زمین مدار دنباله‌دار سویفت تاتل را قطع نمی‌کند، اما جرم فوق‌العاده زیاد آن باعث اثرگذاری بر چگونگی توزیع ذرات دنباله‌دار در مدار خود می‌شود.

این اثرگذاری (که باعث افزایش تعداد شهاب‌ها می‌شود) تقریبا هر ۱۱ سال یک بار اتفاق می‌افتد. زمانی که مشتری به نزدیک‌ترین فاصله خود با ذرات دنباله‌دار می‌رسد. فاصله‌ای برابر با ۲۶۰ میلیون کیلومتر از آنها دارد. این فاصله هرچند بسیار زیاد به نظر می‌رسد، اما گرانش فوق‌العاده شدید مشتری می‌تواند مجموعه ذرات را مقداری به سمت خود بکشد. به این ترتیب، این مجموعه حدود ۱.۵ میلیون کیلومتر به زمین نزدیک‌تر می‌شود و بارش شهابی سال بعدش را به میزان زیادی چشم‌گیرتر می‌کند.

در سال‌های خاصی که زمین، مشتری و دنباله‌دار سویفت تاتل تقریبا در نزدیکی یکدیگر باشند، شاهد یک بارش شهابی بسیار خاص خواهیم بود. شهاب‌های مشاهده‌شده بسیار پرنورتر، نزدیک‌تر و با تعداد بسیار بالاتری خواهند بود. سال‌های گذشته که چنین اتفاق خاصی افتاده عبارت بوده‌اند از: ۱۹۲۱، ۱۹۴۵، ۱۹۶۸، ۱۹۸۰ و ۲۰۰۴.

متاسفانه امسال جزو چنین سال‌های خاصی نیست. اما همچنان می‌توان در شرایط مناسب از دیدن شهاب‌های زیادی لذت برد. شهاب هایی که میلیاردها کیلومتر راه را در فضا پیموده‌اند تا در چنین شب هایی با برخورد به جو زمین لحظات زیبایی را برای شما رقم بزنند.

از زمان های قدیم تا به امروز تماشای آسمان و غرق شدن در عظمتش یکی از جذاب ترین جلوه های بصری در دنیای روزمره بوده اما برای تنوع هم که شده گویی، هستی هر از گاهی تردستی‌های خاص خودش را انجام می‌دهد و ما را باز هم با شوق بسیار به تماشای خودش دعوت می‌کند. خورشید گرفتگی، ماه گرفتگی، شفق قطبی، شهاب باران و … اما در میان این‌ها شهاب باران مهمان وقت شناسی است که هر ساله چندین بار آسمان بالای سرمان را جذاب تر می‌کند.

یکی از مهندسان ناسا مدعی مشاهده موجود زنده بیگانه شد

یکی از مهندسان ناسا مدعی مشاهده موجود زنده بیگانه شد

لیلاند ملوین یکی از ستاره شناسان و مهندسین ناسا است. او اخیرا اعلام کرده که موجودات فرازمینی را در فضا مشاهده کرده است. این ادعا می تواند بسیار بزرگ باشد اما به یقین به مانند ادعاها و اعترافات مشابه دیگری از این دست نمی‌توان راهی برای رد و یا اثبات آن یافت.

اورگانیک و شبه بیگانه بودن توصیفی است که ملوین برای آنچه که مشاهده کرده بکار می برد. ادعای ملوین که از مهندسین با سابقه ناسا است شکارچیان بشقاب پرنده را بشدت به وجد آورده است.

ادعای مشاهده موجود زنده بیگانه توسط یکی از ستاره شناسان ناسا توجهات بسیاری را به سوی خود جلب کرده است. اثبات مشاهداتی از این دست می تواند زندگی و فضای ذهنی انسانها را برای همیشه دستخوش انقلابی عظیم کند.

مشاهده موجود زنده بیگانه و پاسخ ناسا

ملوین که قبلا به عنوان یک فوتبالیست فعالیت می‌کرده، ادعا دارد که موجودی شبیه به موجودات بیگانه، کاملا اورگانیک و زنده را در محل بارگیری شاتل فضایی آتلانتیس مشاهده کرده که بر مدار زمین در گردش بوده است.

ملوین و همکارانش با مشاهده آنچه که آنها از آن به عنوان یک موجود زنده یاد می کنند بشدت هیجان زده می شوند و به سرعت دست بکار شده تا گزارش مشاهدات خود را برای ناسا ارسال نمایند. گویا موجود یاد شده دارای بدنی شفاف و منحنی بوده است.

اما پاسخ کارشناسان ناسا متفاوت بود؛ آنها اعلام کردند که در این بین هیچ چیز مرموزی رخ نداده است و آنچه که مهندس یاد شده و همکارانش مشاهده کرده اند تنها قطعه‌ای از یخ بوده که از بدنه شاتل جدا شده است و حرکات این قطعه یخ باعث ایجاد توهم مشاهده موجود بیگانه و یا موجود زنده در آنها شده است.

مشاهده موجود زنده بیگانه و کنجکاوی بی پایان بشر

فضا و آسمان همواره کنجکاوی انسان را برانگیخته است. انسان ها کمتر به این موضوع می‌اندیشند که در صورت کشف حیات فرازمینی، زندگی بر روی زمین دستخوش چه تحولاتی خواهد شد، آنها تنها در صدد ارضا کنجکاوی دیرینه خود هستند؛ اینکه آیا زندگی فرا زمینی وجود دارد یا خیر؟

این نخستین بار نیست که یک ستاره شناس و یا کارشناس خبره در زمینه مشاهده موجودات فضایی اظهار نظر می کند. ناسا همواره سعی کرده تا یک توضیح منطقی برای مشاهدات ارائه دهد و معمولا امکان مشاهده یک موجود بیگانه و یا فرازمینی را رد کرده است.

اینکه آیا ناسا از روی عمد این کار را انجام می دهد و نیز آیا اصلا زندگی فرازمینی وجود دارد یا خیر، جز اسراری هستند که همچنان بدون پاسخ باقی مانده‌اند و عطش عظیمی در انسان وجود دارد تا بتواند پاسخی برای این سوالات پیدا کند. انسان می خواهد بداند که آیا در این کیهان لایتنهای تنهاست و یا اینکه موجودات زنده دیگری در اعماق کهکشانها و در سیارات دیگر زندگی می کنند.

به هر حال گزارشاتی از این دست کم نیستند. گزارشاتی از قبیل مشاهده موجودات زنده در فضا و یا محاصره شدن توسط موجودات عجیب فضایی. برخی حتی به صراحت به اظهار این عقیده می‌پردازند که در سراسر آسمان موجوداتی متفاوت با فناوریهای پیشرفته در رفت و آمد هستند. همه موارد یاد شده ادعاهایی هستند که تا کنون نه پاسخی قانع کننده برای آنها پیدا شده و نه مدرک علمی متقتی وجود دارد که آنها را به اثبات برساند.

سوالاتی از این دست برای همیشه با انسان باقی خواهد ماند. شاید روزی برسد که انسان بتواند با ادله کافی علمی به همه آنها پاسخ دهد و از این آشفتگی ذهنی رهایی یابد.

دیواره هیدروژنی عظیم بر لبه انتهایی منظومه شمسی

دیواره هیدروژنی عظیم بر لبه انتهایی منظومه شمسی

دیواره هیدروژنی عظیم در مرز منظومه شمسی از اکتشافات جدید ناسا است. این دیواره که گستره وسیعی را شامل می‌شود بر لبه انتهایی منظومه شمسی قرار دارد و نور شدیدی از خود ساطع می‌کند.

ناسا معتقد است در حال حاضر مشاهده دیواره هیدروژنی عظیم توسط نیوهورایزنز مقدور است. فضاپیمای نیوهورایزنز حرکت خود به سوی کمربند کویپر را در سال ۲۰۰۶ آغاز کرد. این فضاپیما برای نخستین بار توانست خود را به نزدیکی پلوتو در منتهی الیه منظومه شمسی برساند و از کنار آن عبور کند.

همانطور که گفته شد، هدف نیوهورایزنز رسیدن به کمربند کویپر است و ناسا عقیده دارد  که در حال حاضر فضاپیمای نیوهورایزنز در مسیر سفر خود قادر به مشاهده این دیواره هیدروژنی عظیم بر لبه منظومه شمسی است.

دیواره هیدروژنی عظیم ، مرز بین منظومه شمسی و فضای بینا ستاره ای

دیواره هیدروژنی عظیم در واقع یک مرز بین منظومه ما با دنیای بیناستاره ای است. در میانه این مرز بادها و ذرات نشات گرفته از خورشید سفر خود را به پایان می رسانند. همانطور که می دانید خورشید همواره فعال است و فوران های قدرتمند و شدید انرژی و مواد به سرعت از آن جدا شده و در فضا پخش می شوند. سفر این جریان ها طولانی بوده و مقصد آنها مرزهای ورا سیاره کوتوله پلوتو در انتهای منظومه است.

جریان های یاد شده در مراحل پایانی سفرشان بتدریج قدرت خود را از دست داده و ناپدید می‌شوند. این منطقه وراء مدارهای پلوتو است. در اینجا جریان های خورشیدی به آرامی ناپدید می‌شوند، اما در همین مکان مواد مرموزی از فضای میان ستاره ای قصد ورود به منظورمه شمسی را داشته و به داخل این منظورمه فشار می‌آوردند.

در این منطقه وضعیت خاصی مشاهده می‌شود. در یک سو آخرین نشانه های بادها و طوفانهای خورشیدی قرار دارند و در سوی دیگر سازه عظیمی از مواد میان ستاره ای شکل گرفته که هیدروژن بخش عظیمی از آن را تشکیل می دهد و در واقع دیوراه بزرگی از هیدروژن در این ناحیه شکل گرفته است.

ناسا که با افتخار از ماموریت موفقیت آمیز نیوهورایزنز در سال ۲۰۱۵  و گذر از کنار پلوتو یاد می‌کند ادعا دارد که هم اکنون نزدیک بودن این فضاپیما به منطقه یاد شده به آن این امکان را می‌دهد تا دیواره هیدروژنی عظیم در مرز منظومه شمسی را مشاهده کند.

دیواره هیدروژنی عظیم در قالب تشعشات ماوراء بنفش

اما سوالی که ناسا سعی دارد پاسخی مناسب به آن بدهد این است که فضاپیمای نیوهورایزنز دیواره هیدروژنی عظیم را چگونه و به چه شکلی می‌بیند. ناسا عقیده دارد فضاپیما این دیوار را در قالب تشعشعات ماوراء بنفش خواهد دید، زیرا چنین دیواره‌های هیدروژنی عظیمی اصولا با چنین نور وسیعی همراه خواهند بود.

تشعشعات ماوراء بنفش عظیمی که هم اکنون نیوهورایزنز مشاهده می‌کند مشابه همان تشعشعاتی هستند که قبلا فضاپیماهای وویجر در سال ۱۹۹۲ مشاهده آنها را گزارش کرده بودند. البته ستاره شناسان جانب احتیاط را رعایت کرده و تاکید دارند که نمی‌توان مشاهده نورهای عظیم ماوراء بنفش را نشانه قطعی دیواره هیدروژنی بزرگ عنوان کرد. حتی نمی توان با قطعیت اعلام کرد که تجریه مشابهی که فضاپیماهای وویجر در این خصوص داشتند نیز ضرورتا به معنای مشاهده دیواره عظیم هیدرژنی بوده است.

همه مشاهداتی از این دست که توسط کاوشگرها صورت گرفته می‌تواند ناشی از منبع دیگری باشد؛ بدین معنا که ضرورتا دیواره هیدروژنی عظیم منشا شکل گیری تشعشعات عظیم ماوراء بنفش نیستند و در اعماق کهکشان منابع مختلفی وجود دارند که قادر هستند نورهای ماوراء بنفش عظیم را از خود ساطع کنند.

فضاپیمای نیوهورایزنز به مشاهدات خود در آسمان ادامه خواهد داد و کشف منابع تشعشعات ماوراء بنفش نیز از جمله اهداف این فضاپیماست. فضا پیمای یاد شده با ارسال گزارشهای ارزشمند خود به زمین بزودی رازهای سر به مهر این پدیده کیهانی را هویدا خواهد ساخت.

البته ناسا تاکید دارد که برای رد و یا تایید منشا نورهای عظیم ماوراء بنفش در دیواره هیدروژنی غول آسای انتهای منظومه شمسی می توان یک استدلال ساده داشت. بدین معنا که اگر منشا این تشعشعات دیواره هیدروژنی عظیم باشد، با دور شدن فضاپیمای نیوهورایزنز از آن باید بتدریج از شدت این تشعشعات کم شود. در این صورت با قطعیت می توان گفت که منشا این تشعشعات دیواره هیدروژنی است. در غیر این صورت نیوهورایزنز باید منیع دیگری برای این تشعشعات پیدا کرده و به زمین گزارش دهد.

کاوشگر خورشیدی پارکر برای اولین بار به ملاقات یک ستاره می‌رود

کاوشگر خورشیدی پارکر برای اولین بار به ملاقات یک ستاره می‌رود

کاوشگر خورشیدی پارکر (Parker Solar Probe) از فردا سفری تاریخی را به سمت خورشید آغاز خواهد کرد تا اطلاعاتی را از خصوصیات این ستاره جمع‌آوری کند که نه تنها از جنبه علمی بسیار پراهمیت هستند، بلکه می‌توانند از هزاران میلیارد دلار خسارت مادی نیز جلوگیری به عمل آورند.

نزدیک شدن به خورشید کار ساده‌ای نیست؛ همجوشی هسته‌ای در این گوی عظیم سوزان، سبب شده است که اطراف آن را میدان مغناطیسی آشفته‌ای فرا بگیرد و در کسری از ثانیه، ذرات انفجاری مرگباری را به سوی هر آنچه که در نزدیکی‌اش باشد روانه سازد. اما این دقیقا همان کاری است که ناسا با تکیه بر کاوشگر خورشیدی پارکر یا به اختصار PSP قصد انجام آن را دارد.

هدف این ماموریت ۱.۵ میلیارد دلاری؛ مطالعه‌ روی بادهای خورشیدی، اتمسفر رمزآلود خورشید، میدان مغناطیسی و سایر خصوصیات آن است که برای نیل به این هدف، پارکر می‌بایست به فاصله‌ی ۴ میلیون مایلی (۶.۴۳ میلیون کیلومتری) خورشید برسد.

اطلاعات جمع‌آوری شده از طریق را می‌توان در پیش‌بینی دقیق‌تر وضعیت آب و هوا و همین‌طور فوران‌های خورشیدی مورد استفاده قرار داد. طوفان‌های خورشیدی می‌توانند سبب بروز قطعی در شبکه برق‌رسانی، آسیب زدن به ماهواره‌ها و اختلال در عملکرد تجهیزات الکتریکی شوند و خسارات تریلیون دلاری به بار بیاورند.

کاوشگر خورشیدی پارکر روز شنبه بیستم مرداد، ساعت ۱۲:۰۳ ظهر به وقت ایران (۳:۳۳ بامداد به وقت محلی) از ساحل فلوریدا به فضا پرتاب می‌شود و پس از چند ماه به مقصد خواهد رسید. اما این فضاپیما در راه سفر بی‌سابقه‌ی خود، با چالش‌های بسیار و شرایط خطرناکی روبه‌رو خواهد شد که مهندسان ناسا امیدوارند از آن‌ها جان سالم به در ببرد.

پروسه‌ی پیچیده‌ی نزدیک شدن به خورشید

خورشید در فاصله ۱۵۰ میلیون کیلومتری از ما قرار دارد و کاوشگر خورشیدی پارکر سفرش را سوار بر راکت دلتا ۴ هوی (Delta 4 Heavy) آغاز خواهد کرد که در حال حاضر یکی از قدرتمند‌ترین تجهیزات پرتابی روی زمین محسوب می‌شود (البته نه به قدرتمندی راکت فالکون هوی کمپانی اسپیس ایکس)؛ اما نخستین چالش پیش روی پارکر، خود زمین است.

سیاره ما با سرعتی بالغ بر ۱۰۷ هزار کیلومتر در ساعت، به دور خورشید می‌چرخد و این موضوع در مورد هر چیزی که از زمین به فضا پرتاب می‌شود نیز صادق است. اما برای افتادن در مسیری که به خورشید منتهی می‌شود، PSP باید سرعت خود را به ۸۵ هزار کیلومتر در ساعت، برساند.

راکت دلتا ۴ هوی می‌تواند تا جایی که ذخیره سوختش اجازه دهد با سه حرکت انفجاری خود، پارکر را به سوی خورشید روانه کند اما این برای رسیدن به مقصد کافی نیست. در عوض این راکت، پارکر را به سمت زهره (ونوس) هدایت خواهد کرد و جاذبه قدرتمند این سیاره، حرکت انحرافی پارکر را که زمین مسبب آن است، اصلاح می‌کند. این فضاپیما در شش سال آینده، ۷ بار در میدان گرانشی زهره قرار خواهد گرفت و هر بار، با سرعت بیشتری به سمت خورشید شیرجه خواهد زد.

پارکر اولین چرخش خود به دور خورشید را در نوامبر ۲۰۱۸ و از فاصله ۲۵ میلیون کیلومتری آن تجربه می‌کند. پس از ۲۱ چرخش دیگر، در دسامبر ۲۰۲۴ و در حالی که سرعتش به ۶۹۲ هزار کیلومتر در ساعت رسیده است، خورشید را از فاصله ۶.۴۳ میلیون کیلومتری ملاقات خواهد کرد.

با وقوع چنین سناریویی، کاوشگر خورشیدی پارکر بالاتر از فضاپیمای Juno (که در مدار سیاره مشتری قرار دارد) به سریع‌ترین سازه‌ی بشری در فضا بدل خواهد شد؛ سرعتی که معادل پیمایش ۱۹۳ کیلومتر در یک ثانیه یا به عبارت دیگر، پرواز از توکیو به نیویورک در کمتر از یک دقیقه است.

پروازی بی‌بازگشت به سوی جهنم

در این سفر، PSP با پرتوهایی از جانب خورشید مواجه خواهد شد که از نور دریافتی در سطح زمین، ۳۰۰۰ بار شدیدتر خواهند بود. بدنه‌ی خارجی پارکر در معرض ناحیه‌ای از اتمسفر خارجی یا تاج خورشید قرار خواهد گرفت که دما در آنجا می‌تواند به ۱۳۷۰ درجه سانتی‌گراد برسد و به راحتی فولاد را ذوب کند. اما علاوه بر شدت حرارت، بادهای خورشیدی و ذرات پر انرژی ساطع شده از آن نیز تهدیدی برای کارکرد صحیح تجهیزات الکترونیکی پارکر محسوب می‌شوند.

فاکتور کلیدی برای محفوظ نگه داشتن فضاپیما و سنسورهایش از این محیط خشن، یک سپر ویژه موسوم به سیستم حفاظت حرارتی (Thermal Protection System) است.

این سپر حفاظتی از فوم کربن با ضخامت ۱۱.۵ سانتی‌متر ساخته شده است و دو ورقه‌ی کامپوزیت کربن نیز آن را احاطه کرده‌اند. پهنای سپر به ۲.۵ متر می‌رسد و می‌تواند انرژی خورشیدی را دفع یا منحرف کند. همچنین یک سیستم خنک کننده‌ی آبی نیز با نگه داشتن دما روی ۳۰ درجه سانتی‌گراد، مانع از برشته شدن پنل‌های خورشیدی فضاپیما می‌شود.

ماموریت کاوشگر خورشیدی پارکر می‌تواند پاسخ دو معمایی را که ۶۰ سال است ذهن محققان را به خود مشغول کرده‌اند، به ارمغان بیاورید: یکی اینکه ماهیت وجودی بادهای خورشیدی چیست؟ و دیگری اینکه چرا شدت حرارت در تاج خورشید می‌تواند به میلیون‌ها درجه برسد و حتی از سطح آن هم گرم‌تر باشد؟ یافتن پاسخ این سوالات، موجب درک بهتر دانشمندان از چگونگی وقوع طوفان‌های خورشیدی خواهد شد؛ که البته به قول «نیکلا فاکس» خورشید شناس دانشگاه جانز هاپکینز، این امر محقق نمی‌شود مگر با مطالعه‌ی خورشید از فاصله نزدیک.

این کاوشگر چندین سال به ماموریت ادامه خواهد داد تا اینکه سرانجام نیروی محرکه‌ی لازم برای قرار دادن سپر حفاظتی خود در مسیر اشعه‌ی خورشید را از دست بدهد. به گفته‌ی دانشمندان، در آن زمان ۹۰ درصد از اجزای فضاپیما در اثر گرمای شدید ذوب خواهد شد اما سپر حرارتی آن، نه!

بارش شهابی برساوشی را در روزهای ۲۱ و ۲۲ مرداد از دست ندهید

بارش شهابی برساوشی را در روزهای 21 و 22 مرداد از دست ندهید

بارش شهابی برساوشی در روزهای ۲۱ و ۲۲ مرداد ۱۳۹۷ به اوج خود می‌رسد و علاقه‌مندان می‌توانند این پدیده زیبا را مشاهده کنند. در ادامه این مطلب، جزئیات این شهاب باران و شرایط عکاسی از آن را بررسی می‌کنیم.

آسمان ایران در روزهای ۲۱ و ۲۲ مرداد ۱۳۹۷ شاهد اوج بارش شهابی برساوشی خواهد بود. منجمان می‌گویند در شهاب باران برساوشی امسال، تعداد ۶۰ تا ۷۰ شهاب در هر ساعت قابل مشاهده است. اسدالله قمری نژاد، عضو کمیته نظارت و ارزیابی انجمن نجوم ایران گفت بارش شهابی برساوشی هر سال اتفاق می‌افتد. هنگامی که زمین در مدار خود در حال حرکت است، گاهی یکی از مدارهای دنباله دار و یا سیارک‌ها را قطع می‌کند و ذارت جدا شده از این سیارک‌ها و دنباله‌دارها به جو زمین وارد می‌شوند. این ذرات با ورود به جو زمین به دلیل سرعت و اصطکاک در جو زمین شروع به سوخت می‌کنند و به شکل شهاب‌های نورانی دیده می‌شوند.

به گفته این کارشناس نجوم، دنباله داری به اسم سویفت تاتل (Swift Tuttle) منشا بارش شهابی برساوشی است که تقریبا هر ۱۳۰ سال یک بار حرکت مداری خود را کامل می‌کند. قمری نژاد اضافه کرد در بهترین شرایط رصدی می‌توان تعداد ۱۲۰ تا ۲۰۰ شهاب را در بارش شهابی برساوشی رویت کرد که به ندرت چنین بارشی را مشاهده خواهیم کرد.

در زمان بارش شهابی برساوشی امسال، ماه به وضعیت محاق یا ماه تاریک درمی‌آید و ماه در آسمان صبحگاهی دیده می‌شود. بنابراین امکان رصد این پدیده نجومی به خوبی وجود خواهد داشت. گفته می‌شود تعداد شهاب‌های قابل مشاهده در این بارش شهابی بین ۶۰ تا ۷۰ شهاب در هر ساعت است. معمولا ZHR متوسط از دنباله دار سویفت تاتل، حدود ۵۰ شهاب در ساعت است، اما در بارش شهابی برساوشی سال ۱۳۹۵، تعداد شهاب‌های قابل مشاهده در هر ساعت بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ شهاب بود که البته با توجه به وضعیت ماه، امکان رصد کردن این تعداد شهاب میسر نشد. لازم به ذکر است که ZHR به معنی تعداد شهاب‌های قابل مشاهده برای رصد کنندگان در مدت یک ساعت است.

همنشینی مریخ و زحل با زمین

عضو کمیته نظارت و ارزیابی انجمن نجوم ایران تاکید کرد رویت این بارش شهابی از شهرهای بزرگ به دلیل آلودگی نوری به سختی صورت می‌گیرد. وی همچنین افزود وجود سیاره‌های مریخ و زحل در آسمان شبانگاهی می‌تواند بارش شهابی امسال را زیباتر از همیشه کند. سیاره مریخ در شب‌های اوج بارش شهابی برساوشی در حضیض مداری (نزدیک‌ترین فاصله به زمین) قرار دارد و به صورت یک سیاره سرخ رنگ در آسمان مشاهده می‌شود. مریخ تا حدود ساعت ۴ بامداد روز ۲۲ مرداد در آسمان رویت خواهد شد.

بارش شهابی برساوشی از ۲۷ تیرماه آغاز شده و تا روز ۳ شهریورماه ادامه خواهد داشت، اما اوج این شهاب باران در نیمه شب روزهای ۲۱ و ۲۲ مردادماه اعلام شده است. در این روزها، زمین زمین از منطقه‌ای می‌گذرد که از ذرات ریز به جای مانده از دنباله دار سویفت تاتل وجود دارد. قمری نژاد بیان کرد این بارش در صورت فلکی برساوشی اتفاق می‌افتد و هر ساله از روزهای ۱۹ تا ۲۲ مرداد، بهترین زمان برای مشاهده این پدیده نجومی است.

بهترین شرایط رصد و عکاسی از بارش شهابی برساوشی

این بارش شهابی در تمام کشور قابل مشاهده خواهد بود، اما بهترین مناطق برای رصد آن در مناطقی به دور از آلودگی نوری است. برای عکاسی از این پدیده نجومی زیبا بهتر است به مناطقی بروید که در آن علاوه بر مناظر آسمانی، مناظر طبیعی هم وجود داشته باشد. همچنین کسانی که می‌خواهند به ثبت این پدیده بپردازند و داده‌هایی در زمینه رنگ‌های شهاب‌ها به دست آورند، باید مناطقی را انتخاب کنند که افق باز داشته باشد. در شهرهایی که آلودگی نوری بالایی دارند، حتی سیاره‌های پرنور را هم به زحمت می‌توان دید و از همین روز نباید انتظار رصد شهاب‌ها را داشت.

قمری نژاد اضافه کرد حتی اگر در جای تاریک قرار دارید و از محیط پر نور به محیط تاریک می‌روید تا بارش شهابی را مشاهده کنید، باز هم نباید انتظار داشته باشید به خوبی این پدیده نجومی را رصد کنید. حداقل زمان مورد نیاز برای سازگاری چشم با نور آسمان و تاریکی بین ۱۵ تا ۳۰ دقیقه است و برای مشاهده این بارش شهابی باید به چشم، زمان سازگاری با تاریکی داده شود.

این کارشناس نجوم در ادامه گفت بیشترین بارش برساوشی را در سال ۱۹۹۲ و در زمان عبور دنباله دار سویفت تاتل داشتیم و اگر بخواهیم دوباره آن را تجربه کنیم باید تا سال ۲۱۲۶ منتظر باشیم، چون دوره بازگشت این دنباله دار ۱۳۰ سال طول می‌کشد. بارش شهابی برساوشی ، معروف‌ترین بارش سال است و با شهاب‌های زیاد خود در اواسط تابستان، بسیار چشم‌گیر و تماشایی خواهد بود. نام این بارش شهابی برگرفته از محل کانون آن یعنی صورت فلکی برساوشی است.

دنباله‌دار پن‌استارز را در حالت مقارنه با ستاره پولوکس رصد کنید

دنباله‌دار پن‌استارز را در حالت مقارنه با ستاره پولوکس رصد کنید

هواى این روزهاى فصل تابستان مناسب برای مشاهده و لذت بردن از زیبایی‌های آسمان است.می توانید دنباله‌دار پن‌استارز را در حالت مقارنه با ستاره پولوکس رصد کنید.دوشنبه پانزده امرداد شاهد مقارنه دنباله‌دار پن-استارز (C/2017 S3) و ستاره پولوکس (بتا-جوزا) هستیم.

دنباله دار جرمی یخی است که از غبار و گاز ایجاد شده. این اجرام با توجه به دوره تناوب مدارى خود هرچند وقت یکبار در آسمان مشاهده می‌شوند. هر دنباله‌دار از بخش‌هایی شامل هسته، گیسو و دم تشکیل شده است. اکثر دنباله‌دارها به گونه ای کم نور هستند که ممکن است با چشم غیرمسلح به سادگى دیده نشوند.

ستاره پولوکس ستاره پرنور صورت فلکی جوزا یا دو پیکر است و قرار گرفتن دنباله‌دار موردنظر در فاصله ٠/٧ درجه از این ستاره، به رصدگر در تشخیص و یافتن این جرم زیبا کمک بسیاری می‌کند. در این شرایط، در نزدیکی صبحگاه پن-استارز با قدر ۶/۴ به کمک ابزار نجومی قابل مشاهده است.

ناسا اسامی فضانوردان ماموریت‌های کامرشال کرو را اعلام کرد

ناسا اسامی فضانوردان ماموریت‌های کامرشال کرو را اعلام کرد

پروژه کامرشال کرو (Commercial Crew) که با هدایت ناسا و با هدف توسعه‌ی سیستم‌های حمل و نقل توسط شرکت‌های خصوصی برای اعزام فضانورد به مدار زمین راه‌اندازی شد، اولین گروه از فضانوردان خود را شناخت.

به تازگی ناسا اسامی فضانوردانی را که در اولین پروازها از سری ماموریت‌های کامرشال کرو شرکت خواهند داشت، اعلام کرد. به این ترتیب اعزام فضانوردان از خاک امریکا به فضا که پس از تعطیلی پروژه شاتل متوقف شده بود، با همکاری شرکت‌های بوئینگ (Boeing) و اسپیس ایکس (SpaceX)، بار دیگر از سر گرفته خواهد شد.

بر این اساس، بوئینگ اولین پرواز آزمایشی فضاپیمای «CST-100 استارلاینر» خود را در نیمه‌های سال ۲۰۱۹ و با حضور اریک بو، کریس فرگوسن و نیکل اُناپو مان به انجام خواهد رساند. اولین مسافران فضاپیمای «کرو دراگون» اسپیس ایکس نیز در آوریل ۲۰۱۹، باب بنکن و دوگ هرلی خواهند بود.

همچنین در ماموریت بلند مدتی که به مقصد ایستگاه فضایی بین المللی انجام خواهد شد، سونیتا ویلیامز سرشناس و فضانورد تازه کار، جاش کاسادا شرکت خواهند داشت. ویلیامز پس از آنکه حضور در ماراتن بوستون را با دویدن روی تردمیل ایستگاه فضایی بین‎ا‌لمللی در سال ۲۰۰۷ شبیه‌سازی کرد، شهرت زیادی به دست آورد.

ناسا اسامی فضانوردان حاضر در دومین پرواز سرنشین‌دار شرکت اسپیس ایکس را هم، ویکتور گلووِر و مایک هاپکینز عنوان کرده است.

اعلام فهرست افراد حاضر در چهار ماموریت اولیه‌ی کامرشال کرو را باید به فال نیک گرفت، اما هنوز راه پر پیچ و خمی تا ختم به خیر شدن این ماموریت‌ها در پیش است. زیرا هم بوئینگ و هم اسپیس ایکس، با مشکلاتی دست به گریبان هستند که می‌بایست تا پیش از فرا رسیدن زمان اولین پرواز سرنشین‌دار خود، بر آن‌ها فائق بیایند. با توجه به اینکه سال ۲۰۱۹ در پیش است شاید تنها افراد خوش‌بین، به تحقق این هدف در زمان مقرر باور داشته باشند.