بایگانی دسته بندی ها: آسیا سی

دانستنی های جالب درباره فضا که شما را متحیر خواهند کرد

دانستنی های جالب درباره فضا که شما را متحیر خواهند کرد

در کائنات هنوز ناشناخته‌های زیادی وجود دارد، اما حتی چیزهایی که
انسان‌ها تا امروز به آن‌ها پی برده‌اند، مملو از حقیقت‌های حیرت‌آور،
باورنکردنی و حتی ترسناک هستند. در این مطلب قصد داریم به ۱۰ دانستی جالب
درباره فضا به عنوان گوشه‌ای از این حقایق اشاره کنیم.

انسان‌ها به لطف سرعت گرفتن فرآیند رشد تکنولوژی طی چند سال اخیر،
توانسته‌اند طی مدت زمانی تقریبا کوتاه، به اطلاعات بسیار مفیدی پیرامون
دنیای اطرافشان دست پیدا کنند. اکنون در مقایسه با صد سال پیش، بشر به
مراتب بیشتر کائنات را شناخته و سیاره‌ها، ستاره‌ها و منظومه‌های زیادی را
در دور دست‌ها رصد کرده است.

با این حال، کائنات به حدی وسیع است که می‌توان دانش و فهم کنونی انسان
از کل حقایق آن را مثل قطره‌ای از آب اقیانوس دانست. اما، در بین بی‌شمار
حقایق نجومی که دانشمندان تا امروز به آن‌ها پی برده‌ا‌ند، موارد حیرت‌آوری
وجود دارد. در ادامه با چندین دانستی جالب درباره فضا آشنا خواهیم شد.

ابر فضایی غول‌پیکر با مزه تمشک

Sagittarius B2 نام ابری غول‌پیکر و متشکل از گرد، غبار و گاز بوده و در
مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد. بیشتر ابر عظیم Sagittarius B2 از اتیل
فرمیت تشکیل شده است. این ملکول ماده‌ای معطر بوده و مزه‌ای همانند تمشک
دارد. داشتن عطری خاص، این قسمت از کهکشان راه شیری را تبدیل به یکی از
خاص‌ترین قسمت‌های فضا کرده است.

پس اگر روزی موفق به شناور شدن در گوشه‌ای از ابر گسترده Sagittarius B2
شوید، به طور مستمر بو و عطرهای فوق‌العاده‌ای استشمام کرده و مزه تمشک
زیر زبانتان خواهد چرخید!

سیاره‌ای ساخته شده از الماس

در سال ۲۰۱۷، یک تیم تحقیقاتی بین‌المللی سیاره‌ای کشف کرد که گفته
می‌شود از الماس ساخته شده است! پالسارها (Pulsar)، ستاره‌هایی کوچک، مرده و
بدون بار الکتریکی محسوب می‌شوند که تنها دارای حدود ۲۰ کیلومتر قطر بوده و
در هر ثانیه، صدها مرتبه به دور خود گردش کرده و در همین حین از خود
پرتوهایی ساطع می‌کنند. سیاره‌ای کشف شده‌ای که دانشمندان آن‌ را ساخته شده
از الماس خطاب می‌کنند، با پالسار PSR J1719-1438 همراه شده و تصور می‌شود
کل آن، از کربنی بسیار متراکم ساخته شده است.

چگالی این کربن به حدی بالا است که باید به شکل کریستالی در آمده باشد.
در نتیجه بخش عمده‌ای از سیاره به طور کامل از الماس است! یکی دیگر از
عجایب این سیاره که آن را تبدیل به یکی از متفاوت‌ترین اشیای فضا کرده است،
مدت زمان گردش آن حول ستاره (پالسار) خود است. یک مرتبه گردش کامل این
سیاره الماسی به دور ستاره‌اش، دو ساعت و ده دقیقه به طول می‌انجامد! بر
اساس گزارش رویترز، اگرچه حجم این سیاره ساخته شده از الماس از سیاره مشتری
تنها کمی بیشتر است، اما در مقایسه با آن بیست برابر چگالی بیشتری دارد.
در گزارش رویترز اعلام شده چگالی این سیاره از تمامی سیاره‌های دیگری که تا
امروز کشف شده‌اند بیشتر است.

بشر بدون شک در پی دستیابی به این معدن عظیم الماس خواهد بود، اما
قرارگیری سیاره در فاصله چهار هزار سال نوری از زمین سبب می‌شود رفتن به
آن، حفاری کردن و سپس آوردن گنجینه‌ای از الماس به سطح زمین، حداقل در حال
حاضر غیر ممکن باشد.

سیاره‌ای ساخته شده از یخ، اما روی آتش

سیاره Gliese 436b یکی از آفریده‌های متناقض در کائنات بوده و به همین
دلیل جزو منحصربه‌فردترین اشیای فضا به شمار می‌رود. بیشتر این سیاره از یخ
تشکیل شده است، اما به طور حیرت‌آور، به نظر می‌رسد این یخ بر روی آتش
قرار دارد!

سطح سیاره Gliese 436b دارای دمای سوزان ۴۴۰ درجه سانتیگراد است، اما
روی آن پوشیده از یخ است. دلیل این اتفاق را باید در نیروی گرانشی بسیار
زیاد هسته سیاره جستجو کرد. این نیروی گرانشی بسیار بالا سبب می‌شود چگالی
یخ موجود روی سیاره، بسیار بیشتر از یخی باشد که ما ساکنان کره زمین
می‌شناسیم.

Gliese 436b در فاصله ۳۳ سال نوری از زمین قرار داشته و دنباله آن به
حدی وسیع است که سبب می‌شود پنجاه درصد ستاره مربوط به آن، در نور فرابنفش
محو شود. این سیاره در حد و اندازه نپتون است، اما برخلاف این سیاره متعلق
به منظومه شمسی، با ستاره‌اش فاصله بسیار کمی دارد. این فاصله به حدی کم
است که گردش یک دور کامل Gliese 436b به دور ستاره‌اش، تنها دو روز و نیم
به طول خواهید انجامید.

پالسار نابودکننده‌‌ی همراه خود

پالسار بلک ویدو (The Black Widow Pulsar) که نزد اهالی نجوم با نام
Pulsar J1311-3430 شناخته می‌شود، نوعی ستاره خنثی است که به طور آهسته،
ستاره همراهش را با پرتوافکنی‌های پیوسته گلوله‌باران می‌کند.

هر چه این پالسار مواد بیشتری به سمت ستاره همراهش پرتاب می‌کند، سرعت
گردش آن کاهش می‌یابد. انرژی از دست رفته توسط پالسار همانطور که سرعتش
کاهش پیدا می‌کند، می‌تواند با منفجر کردن ستاره همراه، سبب بخار شدن آن
شود!

تب اختر یا پالسار، ستاره‌های نوترونی هستند که سرعت دوران بالایی داشته
و به طور مستمر، پالس‌های مداومی از انرژی تابشی را در کنار خطوط میدان
مغناطیسی ساطع می‌کنند. در برخی موارد پالسارها از خود پرتو ایکس منتشر
خواهند کرد. آن‌ها در حقیقت باقی مانده‌ی هسته ستاره‌های منفجر شده محسوب
شده و حجم کوچک اما چگالی بسیار بالایی دارند.

سیاره‌ای سرگردان در سرتاسر کائنات

کشف سیاره سرگردان CFBDSIR2149 در سال ۲۰۱۲، سر و صدای زیادی در جامعه
نجوم به پا کرد. دلیل تعجب دانشمندان این است که سیاره‌هایی که ما با آن‌ها
آشنایی داریم، همگی به دور یک ستاره گردش می‌کنند، اما CFBDSIR2149 فاقد
ستاره بوده و به طور سرگردان در سرتاسر کائنات برای خود گردش می‌کند!

اندازه سیاره CFBDSIR2149 هفت برابر بزرگتر از سیاره مشتری تخمین زده
شده است. برای مقایسه باید بدانید هزار و سیصد کره زمین درون سیاره مشتری
جای می‌گیرند. دانشمندان معتقدند میلیون‌ها سیاره سرگردان در سرتاسر کائنات
وجود دارد. در واقع آن‌ها عقیده دارند تعداد سیاره‌های این چنینی بسیار
بیشتر از سیاره‌های دارای ستاره است!

سیاره‌ای بی‌رحم اما دارای ظاهری زیبا

رنگ آبی سیاره فراخورشیدی HD 189733 b، سبب پوشیده شدن محیط بی‌رحمانه و
خشن آن شده است. در واقع آسمان این سیاره آبی به نظر می‌رسد. در زمان رویت
این جسم، آن را اولین سیاره آبی رنگ خطاب کردند. سیاره HD 189733 b از دور
شبیه به کره زمین دیده می‌شود، اما هرگز همچون آن مهربان نیست.

بر اساس اعلام ناسا، در صورت قدم زدن روی سطح سیاره HD 189733 b که جزو
جالب ترین های فضا به شمار می‌رود، در معرض بادهایی با سرعت هشت هزار و
پانصد کیلومتر در ساعت قرار خواهید گرفت! علاوه بر آن، باران‌های سیاره HD
۱۸۹۷۳۳ b شیشه‌هایی دندانه‌دار بر سرتان خواهد ریخت. شاید اکنون دلیل
بی‌رحمانه خطاب کردن محیط این سیاره را درک کرده باشید!

HD 189733 b همانند سیاره مشتری در دسته‌بندی غول‌های گازی قرار گرفته و
فاصله نزدیک آن با ستاره‌اش سبب شده دمای سطح سیاره به حدود هزار درجه
سانتیگراد برسد. فاصله آن از سیاره زمین ۶۳ سال نوری بوده و هر دو روز یک
مرتبه، یک دور کامل حول خودش گردش می‌کند.

از آنجایی HD 189733 b را یکی از جالب ترین های فضا خطاب می‌کنند که
مشاهده‌های تلسکوپ هابل نشان داد اتمسفر این سیاره به صورت عجیبی قابل
تغییر است. دانشمندان عقیده دارند رنگ آبی سیاره به خاطر ترکیبی از انعکاس
ابرهای سیلیکات و از طرفی جذب توسط اتم‌های سدیم، حاصل می‌شود.

سیاره‌های قابل سکونت خارج از منظومه شمسی

دانشمندان تا امروز نزدیک به چهل سیاره شبیه به زمین کشف کرده‌اند که
همگی به خاطر خاص بودن، جزو جالب ترین های فضا به شمار می‌روند. آن‌ها به
خاطر داشتن شرایط مساعد برای زندگی همچون کره زمین، مستعد حیات بیگانه
هستند.

یکی از جدیدترین و امیدوارکننده‌ترین سیاره‌های این چنینی در سال ۲۰۱۷
توسط رصدخانه جنوب اروپا کشف شد. این سیاره فراخورشیدی در فاصله ۱۱ سال
نوری از کره زمین قرار دارد. گفته می‌شود سطح این سیاره سنگی بوده و دمای
آن به منظور باقی ماندن آب به صورت مایع روی آن، مساعد است. یک سال سیاره
تازه کشف شده (یک مرتبه گردش به دور ستاره‌اش) تنها ده روز طول می‌کشد.

ستاره‌های پرتاب‌شونده‌ی واقعی

شهاب سنگ‌ها، بعد از ورود به جو زمین آتش گرفته و این اتفاق سبب نورانی
دیده شدنشان می‌شود. به همین دلیل به آن‌ها ستاره‌های پرتاب‌شونده
(Shooting Stars) گفته می‌شود. جالب است بدانید چنین ستاره‌هایی، که در فضا
پرتاب می‌شوند، واقعا وجود دارند!

آن‌ها ستاره‌هایی با سرعت حرکت بسیار بالا بوده و برای نخستین مرتبه در
سال ۲۰۰۵ کشف شدند. بر اساس گفته‌های دانشمندان، ستاره‌های پرتاب‌شونده
زمانی به وجود می‌آیند که یک سیستم متشکل از دو ستاره به وسیله یک سیاهچاله
بسیار غول‌پیکر نابود می‌شود. معمولا یکی از ستاره‌های سیستم توسط
سیاهچاله مصرف شده و دیگری با سرعتی بسیار بالا در فضای بی‌کران پرتاب
می‌شود. داشتن سرعت دیوانه‌وار حدود یک و نیم میلیون کیلومتر بر ساعت سبب
شده آن‌ها را در خاص‌ترین اشیای فضا بشناسند.

آینه‌های قرار گرفته روی سطح ماه

بسیاری از مردم نمی‌دانند باز آلدرین (Buzz Aldrin) و نیل آرمسترانگ
(Neil Armstrong) در ماموریت Apollo سفر به ماه در سال ۱۹۶۹، یک یادگاری در
تنها قمر کره زمین از خود بر جای گذاشتند. این یادگاری چیزی جز پنلی متشکل
از صد آینه نیست.

دانشمندان اکنون از این آینه‌ها، به وسیله ساطع کردن لیزر و سپس دریافت
بازخورد آن، فاصله کره زمین از ماه را اندازه‌گیری می‌کنند. این تنها
آزمایش فضایی است که از زمان انجام ماموریت آپولو تا امروز همچنان در حال
اجرا است.

بزرگترین منبع آب شناور در اطراف یک سیاهچاله

دانشمندان، آب را اصلی‌ترین دلیل به وجود آمدن حیات بر روی کره زمین
می‌دانند. به دلیلی مشابه، آن‌ها همیشه در سیاره‌های دیگر در جستجوی این
ماده است، چرا که وجود آن، احتمال وجود موجودات زنده روی سطح سیاره‌های
دیگر را افزایش می‌دهد. اگر تا امروز تصور می‌کردید بزرگترین منبع آب سیاره
خودمان است، سخت در اشتباه بوده‌اید.

بزرگترین منبع آب (شناخته شده تا امروز) در سرتاسر کائنات، شبه اختر APM
۰۸۲۷۹+۵۲۵۵ است. شبه اخترها، اشیای بسیار فشرده‌ای هستند که ظاهری شبیه به
ستاره داشته و درخشش فوق‌العاده زیادی دارند. گفته می‌شود شبه اخترها از
سیاهچاله‌های بسیار بزرگ قدرت می‌گیرند.

شبه اختر APM 08279+5255 شامل سیاهچاله‌ای احاظه شده توسط ابری از بخار
بوده و میزان آب درون آن در مقایسه با منبع آب موجود در زمین، نزدیک به ۱۴۰
تریلیون برابر بیشتر است! به این ترتیب می‌توان APM 08279+5255 را یکی از
جالب ترین های فضا و بزرگترین مخزن آب کشف شده تا امروز دانست. با توجه به
مسافتی که نور شبه اختر APM 08279+5255 تا رسیدن به زمین طی می‌کند،
دانشمندان عمر آن را تنها ۱.۶ میلیارد سال بعد از به وجود آمدن کل کائنات
تخمین زده‌اند!

لذت تماشای دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن را از دست ندهید

لذت تماشای دنباله دار 46 پی ویرتانن را از دست ندهید

قرار است در روز ۱۶ دسامبر (فردا ۲۵ آذر ۹۷) دنباله دار موسوم به ۴۶ پی
ویرتانن (۴۶P/Wirtanen) فاصله خود با زمین را به حداقل برساند. این دنبال
دار به قدری به زمین نزدیک می شود که بدون تلسکوپ هم می توان آن را در
آسمان شب مشاهده کرد.

مشاهده یک دنباله دار همواره با حیرت و هیجان همراه بوده است. در شب ۱۶
دسامبر یا ۲۵ آذر ۹۷ شاهد خواهیم بود که چگونه دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن
آسمان شب را خواهد شکافت و از کنار زمین عبور می کند.

در گذشته های نه چندان دور، دنباله دار را یک شی نورانی سماوی تصور می
کردند که می توانست مرگ و نیستی را برای زمین به همراه آورد. آیا قرار است
دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن نیز به زمین صدمه ای وارد کند؟

منجمان از قبل اعلام کرده بودند که اوسط دسامبر سال جاری دنباله دار ۴۶
پی ویرتانن در آسمان شب نمایان می شود. فاصله این دنباله دار با زمین خیلی
کم بوده و می توان در آسمان شب آن را مشاهده کرد.

مطالعات مربوط به دنباله دارها در قرن هفدهم نشان داد که آنها در داخل
منظومه شمسی در حرکت هستند و بر مدارهای عظیم متفاوتی بر گرداگرد خورشید می
چرخند. مدار برخی از آنها حتی وراء پلوتو است و برخی هم مداری نزدیک تر به
خورشید دارند.

یک دنباله دار دارای گازهای یخ زده فرار شامل متان، مونواکسید کربن،
آمونیاک، دی اکسید کربن و نیز یخ و گرد و غبار است. وقتی دنباله دار به
خورشید نزدیک می شود گرمای خورشید باعث می گردد تا یخ ذوب شده و به حالت
گاز درآید. این فرایند را سابلیمیشن می نامند. به این ترتیب از دور به نظر
می رسد که دنباله دار دارای هسته ای ابرمانند و روشن و نیز یک دنباله است.

هر دنباله دار در واقع دارای دو دنباله است؛ یکی از آنها دنباله گرد و
غباری و دیگری دنباله گازیست. طوفان های خورشیدی و فشار تشعشعات باعث می
شود تا دنباله یک دنباله دار در فضا پخش شود. تشعشعات ماوراء بنفش باعث می
شود تا مواد داخل دنباله یونیزه شود. این فرایند منجر هب شکل گیری گازهای
باردار شده که در ترکیب با بادهای باردار خورشیدی، شکل خاصی به دنباله دار
می دهند.

همه این فرایند باعث می شود تا دنباله دار درخشان تر به نظر برسد. با
این وجود بطور دقیق نمی توان مشخص کرد که در چه زمانی دنباله دار بیشترین
درخشش را دارد، زیرا گازها رفتارهای متفاوت و غیر قابل پیش بینی دارند.

بهترین زمان برای مشاهده دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن

جالب است بدانید که منجمی به نام کارل ویرتانن در سال ۱۹۴۸ این دنباله
دار را نام گذاری کرد. دنباله دار یاد شده قرار است بشدت به خورشید نزدیک
شود. مضافا اینکه فاصله آن با خورشید در حدود ۵/۱ واحد نجومی است که کمی
بیشتر از فاصله مدار مشتری با خورشید است. نزدیک ترین فاصله این دنبال دار
با خورشید نیز ۱ واحد نجومی خواهد بود که تقریبا همطراز با فاصله زمین با
خورشید است.

دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن در روز ۱۶ دسامبر به نزدیکترین فاصله با
خورشید می رسد و از هر زمان دیگری درخشان تر خواهد بود. این دنباله دار بیش
فعال است و نسبت با دنباله دارهای مشابه بسیار درخشان تر به نظر می رسد.
برای مشاهده این دنباله دار سعی کنید شب ۱۶ دسامبر خود را به یک جای کاملا
تاریک برسانید. در این شب دنباله دار بین برج ثور و خوشه ستاره ای پروین
قرار خواهد داشت.

در واقع شب های ۱۴ تا ۱۹ دسامبر می توان به مشاهده دنباله دار ۴۶ پی
ویرتانن پرداخت. اگر نتوانستید دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن را با چشم غیر
مسلح ببینید، سعی نمایید از یک دوربین یا تلسکوپ استفاده کنید.

در هر شب این دنباله دار مکان مشخصی را سیر می کند. به طور کلی موقعیت
دنباله دار در نزدیکی برج ثور قرار دارد و به همین دلیل در تمامی طول شب می
توان آن را مشاهده کرد. برج ثور در زمان غروب خورشید در سمت شرق قرار دارد
و به تدریج به سمت غرب عبور خواهد کرد.

برای بسیاری دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن نشانه ای از خوش یمنی و یا بدیمنی
برای اهالی زمین در سال ۲۰۱۹ خواهد بود. نظر شما چیست؟ آیا بین دنباله
دارها و اتفاقات روی زمین ارتباطی وجود دارد؟

سیارک بنو دارای آب بوده است!

سیارک بنو دارای آب بوده است!

به نظر می رسد انتخاب ناسا برای اعزام کاوشگر به سیارک بنو (Bennu) انتخاب درستی بوده است، زیرا شواهدی دال بر وجود آب بر روی این سیارک در زمان های دور مشاهده شده که می توان آن را یکی از مهمترین یافته های جدید عنوان کرد.

هفته پیش بود که کاوشگر اوزیریس رکس (OSIRIS-REx’s) پس از یک سفر طولانی موفق شد خود را به نزدیکترن فاصله با سیارک بنو  برساند. گویا این کاوشگر موفق شده تا شواهدی مبنی بر وجود آب بر روی سیارک بنو در زمان های دور پیدا کند. سیارکی که ۵۰۰ متر پهنا داشته و فاصله نزدیکی با زمین دارد.

ناسا اعلام کرده که سیارک بنو بخشی از یک سیارک بزرگتر بوده که در زمان های باستان این سیارک بزرگتر آب بسیاری را در خود ذخیره کرده است. دانشمندان و کارشناسان ناسا احتمال می دهند سیارک بزرگتری که بنو از آن جدا شده ۱۰۰ کیلومتر پهنا داشته و در کمربند سیارکی بین مریخ و مشتری قرار داشته است. گویا میلیون ها سال پیش بخش بزرگتر سیارک بنو توسط یک جرم سماوی متلاشی شده است.

سیارک بنو و معمای منشا حیات بر روی زمین

کاوشگر اوزیریس رکس ماموریت مهمی را در پیش دارد. یافته های این کاوشگر به دانشمندان کمک می کند تا درک شفاف تری از شکل گیری منظومه شمسی داشته باشند و نقش سیارک ها در انتقال آب به زمین و شکل گیری اولین بلوک های شیمایی ایجاد حیات بر روی سیاره زمین داشته باشند. بر این اساس اثبات وجود نشانه هایی از آب بر روی سیارک بنو می تواند سرنخی جدید و بسیار مهم باشد.

هر چند ناسا تاکنون به نشانه های اروگانیک بر روی سیارک بنو دست نیافته است، اما به نظر می رسد با یافته های جدید، ناسا منابع مالی خود برای انجام این ماموریت خطیر را هدر نداده و مسیر درستی را در پیش گرفته است.

ناسا برای انجام موفقیت آمیز ماموریت اوزیریس رکس هزینه های بالایی را متحمل شده است. در مجموع این ماموریت که از سال ۲۰۱۶ آغاز شده برای ناسا در حدود ۸۰۰ میلیون دلار هزینه داشته است.

تجهیزات اوزیریس رکس نشان داد که بر روی سیارک بنو مولکول های در بردارنده هیدروکسیل وجود دارد. هیدروکسیل به مولکولی گفته می‌شود که از یک اتم هیدروژن و یک اتم اکسیژن که با پیوند کووالانسی به هم مرتبط شده‌اند ساخته شده باشد.

گویا هیدروکسیل در سراسر سیارک بنو پراکنده شده است و در داخل خاک سیارک محبوس شده باشد. سیارک بنو پوشیده از سنگ های تیز و صخره های بزرگ است که این خود می تواند فرایند نمونه بردای از روی سیارک را با چالش های جدی مواجه کند.

فراموش نکنیم که ناسا زمان زیادی را برای یافتن بهترین مکان جهت نمونه بردای در نظر گرفته است و به نظر می رسد تا آن زمان تیم دانشمندان ناسا موفق به یافتن چنین مکان مناسبی برای نمونه برداری شوند. نمونه های جمع آوری شده با قرار گرفتن در یک کپسول مخصوص و در سال ۲۰۲۳ به زمین بازگردانده خواهند شد.

دانشمندان در سراسر جهان می توانند نمونه ها را با تجهیزات مختلف آزمایشگاهی بررسی کنند و مشاهدات و یافته های خود را به اشتراک بگذارند تا در نهایت به سوالات متعدد پاسخ داده و ابهامات را از بین ببرند.

به عنوان مثال، این ماموریت می تواند به پژوهشگران کمک کند تا فهم دقیق تری از پتانسیل  های سیارک هایی به مانند بنو داشته باشند که آیا آنها به اندازه کافی از منابع آب برخوردار هستند یا خیر. همچنین یافته های این کاوشگر جزئیات کلیدی در مورد نیروهایی که مسیر سیارک ها را عوض می کنند در اختیار ناسا قرار خواهد داد که این خود می تواند ناسا را قادر سازد تا پیش بینی های دقیق تری از مسیر سیارک ها و نیز احتمال خطر برخورد آنها با زمین داشته باشد.

آیا ناسا ملاقات فرازمینی ها با زمین را باور دارد؟

آیا ناسا ملاقات فرازمینی ها با زمین را باور دارد؟

آیا فرازمینی ها با زمین ملاقات داشته اند؟ این همان ادعایی بود که فاکس نیوز با انتشار مقاله ای در روز ۳ دسامبر به آن دامن زد. ادعایی که ریشه در اسناد موجود در ناسا دارد و لذا این سوال مطرح می شود که آیا سازمان ناسا ملاقات فرازمینی ها با زمین را باور دارد؟

فاکس نیوز با انتشار مقاله ای با عنوان “دانشمندان ناسا احتمال می دهند فرازمینی ها با زمین دیدار داشته اند” یک بار دیگر مقوله بیگانگان و تمدن فرازمینی ها را بر سر زبان ها انداخته است، اما آیا براستی ملاقات فرازمینی ها با زمین  تاکنون رخ داده است؟

هر چند فاکس نیوز در ایالات متحده اولین منبعی بود که به صراحت به این موضوع پرداخت، اما رسانه های دیگری نیز پیرو اقدام فاکس نیوز به انتشار اخبار و اسنادی در این حوزه پرداختند که از جمله مهمترین آنها می توان به نیویورک پست، راشا تودی و دیلی وایر اشاره کرد.

در واقع ادعای فاکس نیوز به خاطر وجود اسنادی در ناسا بود که بر اساس آن از دانشمندان خواسته شده تا دست کم این احتمال را در نظر بگیرند که ممکن است فرازمینی ها تاکنون از زمین ملاقات به عمل آورده باشند.

احتمال ضعیف ملاقات فرازمینی ها با سیاره زمین

ناسا که منشا اصلی داستان روایت شده توسط فاکس نیوز است، اعتقاد دارد این به معنای اثبات این ادعا نیست بلکه تنها یک احتمال است که باید جدی گرفته شود و در مورد آن پژوهش های لازم به عمل آید، هر چند شانس انسان در این زمینه بسیار کم و ناچیز خواهد بود.

ناسا تاکید دارد که دست کم در سطح نظری می توان وجود فرازمینی ها و ملاقات آنها با زمین را متصور بود و به نظر می رسد این مسئله باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد. با همه این اوصاف شانس انسان از نظر این سازمان برای یافتن مدارکی دال بر ملاقات فرازمینی ها با زمین بسیار محدود است.

هر چند منشا اصلی پرداختن به موضوع ملاقات فرازمینی ها با زمین از جانب ناسا بوده است، اما گویا فاکس نیوز بدون گرفتن مجوز از این سازمان به انتشار آن پرداخته و تا حدودی داستان اصلی را هم تحریف کرده است. ناسا اعلام کرده که زمان آن فرا رسیده تا دیگر ملاقات فرازمینی ها  با سیاره خودمان را مقوله ای خنده دار و مضحک تصور نکنیم.

به نظر می رسد ناسا با این ادعای خود به هیچ عنوان قصد نداشته است که ثابت کند بین فرازمینی ها و سیاره زمین ملاقاتی به عمل آمده باشد، بلکه تنها هدف این سازمان ترغیب دانشمندان به پرداختن و جدی گرفتن بیشتر مقوله تمدن و زندگی فرازمینی ها است و اینکه دانشمندان را وادار کند تا آن را به عنوان یک احتمال در تحقیقات خود در نظر بگیرند.

شایان ذکر است سازمانی به نام SETI وجود دارد که این اسم کوتاه شده “جستجو برای یافتن هوش فرازمینی” است. سازمان ستی یک رسالت جالب را دنبال می کند و همانطور که از نام اصلی این سازمان پیداست ستی تمامی منابع خود را صرف جستجو برای یافتن حیات بیگانه و فرازمینی کرده است و در این حوزه بیشتر از هر مورد دیگر بر سیگنال های رادیویی ارسال شده از فضا متمرکز می باشد.

ستی احتمال می دهد که در میان آن همه سیگنال ارسالی از فضا در نهایت قادر خواهد بود سیگنالی را دریافت کند که بتوان از آن به عنوان اولین مدرک علمی اثبات حیات فرازمینی نام برد.

فناوری فرازمینی ها میلیونها سال پیشرفته تر از فناوری انسانهاست

فناوری فرازمینی ها میلیونها سال پیشرفته تر از فناوری انسانهاست

دانشمندان به کرات از احتمال وجود حیات فرازمینی صحبت کرده اند و بر همین اساس آنها احتمال ملاقات فرازمینی ها با زمین را به هیچ عنوان رد نمی کنند، زیرا احتمال می رود فناوری فرازمینی ها میلیونها سال پیشرفته تر از سطح فناوری انسان ها باشد و همین امر به آنها کمک می کند تا به راحتی در کیهان سفر کنند.

دانشمندان معتقدند اگر احتمال وجود حیات فرازمینی واقعیت داشته باشد بر همین اساس نمی توان امکان ملاقات و یا سفر فرازمینی ها به زمین را انکار کرد. ممکن است آنان از چنان فناوری پیشرفته ای برخوردار باشند که سفر بینا ستاره ای را برای آنها تبدیل به امری سهل و آسان نماید.

از نظر دانشمندان نباید امکان پرواز بشقاب پرنده ها در اطراف زمین و نیز تلاش فرازمینی ها برای سفر به زمین را تنها یک فانتزی و یا امری تخیلی عنوان کرد. لذا نباید به خودمان اجازه دهیم تا به تمامی گزارشات مربوط به مشاهده یوفوها و یا ملاقات فرازمینی ها انگ تخیلی و جعلی بودن بزنیم.

دانشمندان تاکید دارند که نمی توان به یقین گزارشات مربوط به ملاقات و یا سفر فرازمینی  ها به زمین را رد یا قبول کرد، اما این احتمال وجود دارد که فرازمینی  ها قبلا سفرهایی به زمین داشته اند و حتی در مواردی سفر آنان به گونه ای بوده است که کوچکترین ردی از خود بر جای نگذاشته اند.

زمانی که در خصوص انسان ها و یا موجودات فرازمینی می اندیشیم، آنها را در هیبتی خاص تصور می کنیم و این در حالیست که احتمال می رود آنها اصلا به آنچه که ما تصور می کنیم شباهت نداشته باشند. از سوی دیگر این احتمال وجود دارد که فرازمینی ها از سطح فناوری متفاوتی برخوردار باشند.

سطح فناوری فرازمینی ها غیر قابل تصور است

فناوری های پیشرفته ممکن است به آنها این امکان را بدهد که فواصل طولانی را در مدت زمان کوتاهی بپیمایند. احتمال می رود که سطح پیشرفت های فناورانه آنها در حدی باشد که حتی در مخیله ما نگنجد. از سویی ممکن است حیات فرازمینی اصلا حیات کربن بنیان نباشد.

شاید برای درک میزان توسعه فناوری آنها باید به فناوری های حال حاضر خود نگاه کنیم و بعد تصور نماییم که طی چند میلیون سال آینده سطح این فناوری ها به کجا خواهد رسید. ممکن است در این صورت بتوانیم تا حدودی به میزن های تک بودن فناوری های آنان پی ببریم.

معیاری برای طبقه بندی فرازمینی ها در نظر گرفته شده است که شامل سطح مصرف انرژی آنها می شود. هر قدر انرژی مصرفی توسط فرازمینی ها بیشتر باشد احتمال پیشرفت در فناوری آنها بیشتر است و بر این اساس فرامینی ها را به دو دسته II و III  تقسیم می کنند.

این احتمال وجود دارد که فرازمینی ها در سیارات فراخورشیدی زندگی کنند که میلیون ها سال زودتر از زمین شکل گرفته باشند و لذا فناوری آنان نیز میلیون ها سال پیشرفته تر از انسان خواهد بود. ما نمی توانیم حتی تصوری از فناوری های خودمان در هزاران سال آینده داشته باشیم، با این وجود چگونه می توان برای سطح فناوری در چندین میلیون سال آینده در ذهن خود تصویرسازی نماییم.

توجه داشته باشید که توسعه فناوری توسط انسان تنها از ۱۰ هزار سال پیش آغاز شده است و روش علمی توجه به پدیده ها نیز تنها عمری ۵۰۰ ساله دارد. با این وجود چگونه می توانیم از فناوری هایی با قدمت چند میلیون ساله صحبت کنیم. شاید سطح فناوری ساکنان سیارات فراخورشیدی به حدی باشد که داشتن تصویری دقیق از  آن حتی در مخیله خلاق ترین انسان ها هم نگنجد.

خیزش نهایی چین برای سفر به نیمه تاریک ماه

خیزش نهایی چین برای سفر به نیمه تاریک ماه

جدیدترین گزارش ها خبر از خیزش نهایی چین برای سفر به نیمه تاریک ماه می دهند؛ جاییکه تاکنون هیچ انسانی موفق نشده پای خود را بر روی سطح آن قرار دهد. در صورت موفقیت در انجام چنین ماموریتی چینی ها می توانند یک رکورد عظیم در حوزه پیشرفت های هوا و فضا را به نام خود ثبت کنند.

کشور چین قصد دارد سفر به نیمه تاریک ماه را آغاز نماید. چینی ها به همین منظور در صدد هستند تا یک سطح نورد را به فضا ارسال کنند که ماموریت نهایی آن فرود بر روی نیمه تاریک ماه خواهد بود.

سازمان فضایی ملی چین (CNSA) اعلام کرده است که چین به جایی می‌رود که تا به حال هیچکس به آنجا نرفته است. در واقع کاوشگر  Chang’e-4 متعلق به این کشور برای اکتشاف بخشی از ماه که تا به حال از دسترس انسان‌ها دور بوده آماده می‌شود.

قرار است فضاپیمای Chang’e-4 در روز ۸ دسامبر (امروز) از مرکز پرتاب ماهواره ای شیچانگ در استان سیچوان به فضا پرتاب شود. فضا پیمای Chang’e-4 در نهایت وارد مدار ماه شده و در دهانه وان کارمان که ۱۸۶ کیلومتر وسعت دارد فرود خواهد آمد.

Chang’e-4 شامل یک فرودگر و سطح نورد است، مضافا اینکه ماهواره ای موسوم به چوچیائو بین مدار گرد، سطح نورد و کارشناسان روی زمین تعامل را برقرار خواهد کرد. ایجاد درست تعاملات بین این سه بخش نقش بسیار مهمی در انجام موفقیت آمیز ماموریت یاد شده دارد.

از آنجا که سطح نورد در نیمه تاریک ماه مستقر می شود، لذا ماه می تواند مانع از ارسال امواج رادیویی به زمین شود و بر این اساس وجود یک ماهواره بسیار مهم و ضروری خواهد بود.

نیمه تاریک ماه راز های بسیاری را فاش می کند

پژوهش در خصوص نیمه تاریک ماه به انسان کمک می کند تا درک بهتری از سطح ماه، نحوه شکل گیری آن، تاریخچه ماه و دیگر جزییات داشته باشد که جملگی این موارد می توانند در انجام ماموریت های موفقیت آمیز آتی مربوط به ماه نقش بسزایی داشته باشند. همچنین چینی ها به دنبال ارتقا دانش خود از ساختار درونی ماه هستند.

نیمه تاریک ماه رازهای دیگری را نیز در خود نهفته کرده است. این بخش سرنخ هایی در خصوص چگونگی شکل گیری زمین، نحوه تکامل سیارات و تاثیر فرایندهای آتشفشانی بر شکل منظومه شمسی در اختیار انسان قرار خواهد داد. شاید راز بمباران های زمین در دوران اولیه شکل گیری آن و نیز چگونگی آغاز حیات بر روی زمین را بتوان در نیمه تاریک ماه پیدا کرد.

سطح نورد Chang’e-4 که در حدود ۱۴۰ کیلوگرم وزن دارد هدفی دیگر را نیز دنبال می کند. این سطح نورد قصد دارد آزمایشاتی در این بخش از ماه انجام دهد تا دریابد که آیا جاذبه نیمه تاریک ماه دارای شرایط مناسب جهت پرورش گیاه هست یا خیر.

قبلا و در سال ۲۰۱۳ چین موفق شده بود تا کاوشگر Chang’e-3  را با موفقیت بر روی ماه فرود آورد و لذا کاوشگر Chang’e-4 دومین کاوشگری خواهد بود که از سوی کشور چین موفق به انجام ماموریت خود شده و بر روی ماه فرود خواهد آمد.

این سطح نورد مجهز به دوربین های متعدد از جمله دوربین پانوراما، طیف سنج تصویری مادون قرمز، رادار نفوذی و آنالیز کننده های پیشرفته کوچک است. تاکنون رسما مشخص نشده که Chang’e-4  چه زمانی به سطح ماه خواهید رسید، اما بر اساس حدسیات مختلفا، این کاوشگر برای رسیدن به سطح قمر زمین تقریبا به یک ماه زمان نیاز خواهد داشت.

دنباله دار ۴۶ پی قبل از کریسمس به زمین نزدیک می شود

دنباله دار ۴۶ پی قبل از کریسمس به زمین نزدیک می شود

در چند روز باقی مانده به کریسمس سال جاری شاهد خواهیم بود که یک دنباله دار با سرعت به سمت زمین حرکت خواهد کرد. آیا خطری از سوی این دنباله دار زمین را تهدید می کند؟

بیش از ۲ هزار سال پیش نزدیک شدن یک دنباله دار به زمین نمادی از تولد عیسی مسیح بود. اکنون پس از ۲ هزار سال و در آستانه تولد حضرت عیسی، بار دیگر یک دنباله دار در حال نزدیک شدن به زمین است که البته تنها یک مشابهت تصادفی زمانی است و قرار نیست که اتفاق خاصی روی دهد.

این دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن (۴۶/p Wirtanen) نام دارد و ستاره شناسان اطمینان داده اند که علیرغم نزدیک شدن آن به زمین، قرار نیست هیچ اتفاق خاصی روی دهد و آخرالزمانی هم در کار نیست. در واقع کوچکترین احتمالی برای برخورد این دنباله دار با زمین که قطر آن به یک کیلومتر می رسد وجود ندارد.

فاصله دنباله دار با زمین چقدر است؟

دنباله دار یاد شده در ۱۷ دسامبر سال جاری با فاصله ۷ میلیون مایلی از کنار زمین عبور خواهد کرد و با گذشتن از کنار زمین می توان آن را برای چندین شب متوالی مشاهده کرد، هر چند پیدا کردن آن در آسمان و با چشم غیر مسلح بسیار چالشی خواهد بود.

البته مشاهده این دنباله دار در جاهایی ممکن است که نورهای مزاحم وجود ندارشته باشند و لذا نمی توان در آسمان شهر به مشاهده آن پرداخت. اخترشناسان به آن دسته از افراد که شانس مشاهده آسمان شب عاری از نورهای مزاحم را دارند توصیه می کنند که در ماه دسامبر به رصد این دنباله دار در آسمان بپردازند.

این دنباله دار در زمان گذار از کنار زمین به شکل ابری مدور مشاهده می شود که هسته آن روشن تر از اطرافش است. فراموش نکنیم که کارل ای ویرتانن ستاره شناس آمریکایی در ۱۷ ژانویه سال ۱۹۴۸ موفق به کشف دنباله دار ۴۶ پی ویرتانن شد.

فضاپیمای اوزیریس رکس پس از دو سال به سیارک بنو رسید

فضاپیمای اوزیریس رکس پس از دو سال به سیارک بنو رسید

فضاپیمای اوزیریس رکس (OSIRIS-REx) متعلق به ناسا پس از دو سال سفر در فضا در نهایت به سیارک بنو (Bennu) رسید تا ماموریت خطیر و تاثیر گذار خود را انجام دهد.

هدف از اعزام فضاپیمای اوزیریس رکس رسیدن به سیارک بنو بود که ناسا توانست با موفقیت این ماموریت را انجام دهد. در واقع دو سال طول کشید تا در نهایت فضاپیمای اوزیریس رکس بتواند خود را به سیارک مرموز بنو ملحق کند.

در حال حاضر فضاپیمای اوزیریس رکس در فاصله ۲۰ کیلومتری سیارک قرار دارد و در حال بازنگری این سیارک است تا بتواند مناسب ترین مکان را برای فرود خود انتخاب نماید. هدف اصلی و ماموریت بسیار مهم فضاپیمای اوزیریس رکس شامل فرود آمدن بر روی سیارک و نمونه برداری از آن خواهد بود.

اعزام فضاپیمای اوزیریس رکس در سال ۲۰۱۶ آغاز شد. ماموریت آن نمونه برداری از سطح سیارک بنو و بازگرداندن نمونه ها به زمین است. بررسی نمونه های بازگردانده شده از بنو به زمین توسط فضاپیمای اوزیریس رکس می تواند برای کارشناسان و اخترشناسان بسیار هیجان انگیز باشد، زیرا آنها قادر خواهند بود به فهم دقیق ترین از چگونگی شکل گیری منظومه شمسی در ۴ و نیم میلیارد سال پیش برسند.

فضاپیمای اوزیریس رکس و فاش سازی رازهای منظومه شمسی

این موضوع می تواند به اخترشناسان کمک کند تا دریابند منظومه شمسی در زمان شکل گیری به چه صورت بوده است. از سوی دیگر کارشناسان امیدوارند با بررسی نمونه های بازگردانده شده از سیارک بنو دریابند که حیات بر روی زمین چگونه شکل گرفته است.

یک نظریه قدرتمند در میان اخترشناسان وجود دارد مبنی بر اینکه سیارک ها نقش بسیار مهمی در خصوص شکل گیری حیات بر روی زمین داشته اند. بر اساس این نظریه اولین نشانه های حیات از طریق سیارک ها و در برخورد آنها با زمین به سیاره ما آورده شده است.

بنو یک سیارک کربنی است و همانطور که می دانید کربن نیز یکی از عناصر پایه در شکل گیری حیات تلقی می شود. تصور بر این است که سیارک های کربنی به همان صورت ابتدای شکل گیری منظومه شمسی باقی مانده اند و این احتمال وجود دارد که سیارک بنو میزبان ترکیبات مختلفی باشد که منشا شکل گیری حیات بر روی زمین بوده است. از سوی دیگر سیارک بنو تا حدودی خطرناک به نظر می رسد و احتمال می رود تا ۸۰ سال آینده با زمین برخورد کند.

در حال حاضر فضاپیمای اوزیریس رکس بر روی قطب شمالی سیارک در حال پرواز است و در مرحله بعد باید خود را به داخل مدار سیارک وارد کند. در این صورت تیم دست اندرکار اعزام فضاپیمای اوزیریس رکس به یک رکورد تاریخی دست می یابد زیرا بنو کوچکترین جرم منظومه شمسی خواهد بود که یک کاوشگر بر مدار آن می چرخد.

کوچکی بنو باعث شده تا جاذبه چندان قوی برای نگه داشتن فضاپیما در مدار خود نداشته باشد. در واقع بنو تنها کمی بزرگتر از ساختمان امپایر استیت در ایالات متحده است و لذا فضا پیما باید دائما خود را با شرایط تطابق دهد تا از مسیر خود در مدار سیارک خارج نشود.

شاید یک سال زمان لازم باشد تا فضاپیمای اوزیریس رکس در نهایت تصمیم بگیرد که نمونه ها را از کدام منطقه در سیارک بنو جمع آوری نماید. فضاپیمای اوزیریس رکس با فناوری های پیشرفته خود می تواند به بازبینی تمامی سطح سیارک بپردازد. در نهایت این فضا پیما نقشه ای از مناسب ترین لوکیشن ها برای جمع آوری نمونه های را ارائه خواهد داد و از بین آنها مناسب ترین مناطق مشخص می شوند.

پس از آن فضاپیما بر روی منطقه مورد نظر فرود آمده و بسرعت نمونه ها را که وزنی در حدود ۲ کیلوگرم خواهد داشت از روی سیارک بنو جمع آوری کرده و به سرعت سفر بازگشتی خود به زمین را آغاز می کند. در واقع بازگشت فضا پیما در سال ۲۰۲۱ صورت خواهد گرفت و برآورد شده است تا دو سال پس از آن یعنی در سال ۲۰۲۳ فضاپیمای اوزیریس رکس بر روی صحرای یوتا فرود بیاید.

دلایل علمی برای اینکه ما هنوز موجودات فضایی را پیدا نکرده‌ایم

دلایل علمی برای اینکه ما هنوز موجودات فضایی را پیدا نکرده‌ایم

آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا بعد از سال‌ها تحقیق و نظریه‌پردازی، ما هنوز موفق به ملاقات با بیگانگان و موجودات فضایی نشده‌ایم؟ در این مقاله، ۹ دلیل علمی و البته عجیب دانشمندان مختلف را بررسی خواهیم کرد.

۶۰ سال پیش، یک شب فیزیک‌دانی به اسم «انریکو فرمی» به آسمان نگاه کرد و پرسید: «بقیه کجا هستند؟» منظور او از این جمله، بیگانگان بودند. امروزه، دانشمندان می‌دانند که میلیون‌ها یا شاید میلیاردها سیاره وجود دارد که می‌توانند حامل زندگی باشند. در این صورت، چرا در طول تاریخ هیچ‌گاه این سیاره‌ها و ساکنان آنها با انسان‌ها و زمین ارتباط برقرار نکرده‌اند؟ شاید برخی علت این موضوع را گستردگی دنیا بدانند. یک فرضیه دیگر می‌تواند این باشد که بیگانگان و موجودات فرازمینی عمدا ما را نادیده می‌گیرند. حتی این احتمال وجود دارد که سایرین به شکلی غیر قابل برگشت، محکوم به نابودی خود شده‌اند. این موضوع می‌تواند دلایل بسیاری داشته باشد و احتمالا پاسخ هر کسی به آن متفاوت خواهد بود.

پاسخ سوال ما می‌تواند بسیار عجیب‌تر از چیزی باشد که بالاتر به آن اشاره کردیم. در ادامه، ۹ مورد از دلایلی را که دانشمندان در پاسخ به تناقض فرمی مطرح کرده‌اند، بررسی خواهیم کرد.

بیگانگان در اقیانوس‌های زیرزمینی مخفی شده‌اند

اگر انسان‌ها امیدوارند با بیگانگان صحبت کنند، احتمالا به ابزاری برای شکستن یخ نیاز خواهند داشت. ما کاملا جدی صحبت می‌کنیم و این احتمال وجود دارد که موجودات فرازمینی، در اقیانوس‌های مخفی و در سیاره‌های یخ‌زده دفن شده باشند. فضانوردان می‌گویند اقیانوس‌های آب مایع سطحی، در اقمار مختلف منظومه شمسی وجود دارند و ممکن است بتوان آنها را در سراسر کهکشان راه شیری پیدا کرد.

یکی از فیزیک‌دانان ناسا به اسم «الن استرن» فکر می‌کند جهان‌های مخفی آبی مثل این‌ها می‌توانند مرحله‌ای عالی را برای تکامل زندگی فراهم کنند؛ حتی اگر شرایط سخت سطحی سبب آسیب زدن به آن سیاره‌ها شود. این فیزیک‌دان در گفتگویی با وب‌سایت اینترنتی «اسپیس» می‌گوید هیچ‌کدام از فاکتورها مثل «ضربه‌ها، شعله‌های خورشیدی، ابرنواختر نزدیک، مداری که در آن هستید، اینکه مگنتوسفر داشته باشید یا نه و اینکه اتمسفر، سمی باشد یا نه» برای زندگی زیرزمینی مهم نیستند.

اثر نداشتن هیچ‌کدام از موارد بالا بر روی زندگی موجودات فضایی می‌تواند خبر خوبی برای آنها باشد؛ اما به این معنی هم هست که ما هیچ‌گاه نمی‌توانیم با یک تلسکوپ، از این فاصله طولانی به تماشای آنها یا سیاره‌شان بپردازیم. آیا ممکن است آنها با ما ارتباط برقرار کنند؟ استرن چنین نظری ندارد و می‌گوید این مخلوقات در اعماق سیاره‌های دیگر زندگی می‌کنند؛ ما حتی نمی‌توانیم انتظارش را داشته باشیم که آنها بدانند آسمانی در بالای سرشان وجود دارد.

موجودات فرازمینی در ابرزمین‌ها زندانی شده‌اند

با دیدن کلمه “super-Earth” یا همان ابر زمین نباید ذهن شما سمت کارتون‌ها و فیلم‌های سینمایی برود؛ در ستاره‌شناسی، این عبارت به نوعی از سیاره اشاره دارد که ۱۰ برابر بزرگتر از سیاره زمین است. وضعیت این سیاره‌ها به گونه‌ای است که می‌توانند شرایط لازم برای داشتن آب مایع را داشته باشند. این یعنی تکامل زندگی بیگانه در ابر زمین‌ها در سراسر جهان امکان‌پذیر است.

متاسفانه، ما احتمالا هیچ‌گاه با این موجودات ملاقات نخواهیم داشت. مطابق با یک مطالعه که نتایج آن در ماه آوریل سال جاری به انتشار رسید، سرعت گریز سیاره‌ای با ۱۰ برابر جرم زمین می‌تواند ۲.۴ بار بیشتر از زمین باشد؛ موضوعی که ارسال راکت و مسافرت فضایی به آنها را تقریبا غیر ممکن می‌کند.

“Michael Hippke”، نویسنده این تحقیق و یکی از محققان وابسته به «رصدخانه زونه‌برگ» در آلمان، در گفتگویی با “Live Science” از هزینه بالای سفرهای فضایی به سیاره‌هایی که جرم بیشتری دارند، سخن گفت و اعلام کرد که بیگانگان حتی می‌توانند در سیاره خود نیز محبوس شده باشند.

نگاه ما اشتباه است؛ ربات‌ها همان بیگانگان هستند!

انسان‌ها رادیو را در حدود ۱۹۰۰ میلادی ساختند؛ نخستین کامپیوتر در سال ۱۹۴۵ ساخته شد و حالا بشر قادر به ساخت ماشین‌ها و دستگاه‌های پیشرفته است که می‌توانند میلیاردها محاسبه را ظرف یک ثانیه انجام دهد. ما فاصله زیادی با ظهور کامل هوش مصنوعی نداریم و یکی از آینده‌نگران به نام «ست شوتاک» می‌گوید دلایل به اندازه‌ای کافی هستند که ما بخواهیم دیدگاه خود را برای جستجو تغییر داده و به دنبال بیگانگان هوشمند باشیم. به بیان ساده‌تر، ما باید به دنبال ماشین‌ها باشیم، نه مردان سبز کوچک.

این کارشناس می‌گوید اجتماعی واقعا پیشرفته از بیگانه‌ها احتمالا از ربات‌های بسیار هوشمند تشکیل شده باشد و این موضوع می‌تواند جهت تحقیقات ما را تغییر دهد. به عقیده شوتاک، به جای آنکه ما تمام منابع خود را صرف پیدا کردن سیاره‌های قابل سکونت کنیم، باید به دنبال جایی باشیم که بیشتر برای ماشین‌ها جذاب است؛ به عنوان مثال، مکان‌هایی با انرژی فراوان مانند مرکز کهکشان‌ها.

ما پیش‌تر موجودات بیگانه را پیدا کرده‌ایم (اما متوجه نشده‌ایم)

در فرهنگ ما، کلمه «بیگانه» یا «آدم فضایی»، تصویری از یک موجود شبیه انسان با کله‌ای بزرگ و طاس را در ذهن شما ایجاد می‌کند. این موضوع شاید در مورد هالیوود صدق کند؛ اما گروهی کوچک از محققان اسپانیایی می‌گویند تصویری که در اینجا ضمیمه شده، دیدگاه ما و زمینه جستجو در مورد موجودات فضایی را به کلی تغییر خواهد داد.

در یک مطالعه کوچک، محققان از ۱۳۷ نفر خواستند تا به تصاویری از زمین نگاه کرده و به دنبال نشانه‌هایی از موجودات فضایی یا سازه‌هایی باشند که احتمالا به دست آنها ساخته شده است. در میان این تصاویر، آنها مردی مخفی را در لباس یک گوریل پیدا کردند که اندازه کوچکی داشت. از آنجایی که اکثر افراد با دیدگاهی که پیش‌تر در مورد موجودات فضایی داشتند، به دنبال نشانه‌های آنها بودند، متوجه وجود این مرد نشده و تنها ۳۰ درصد از افراد، آن را شناسایی کرده بودند.

محققان می‌گویند در واقعیت، احتمالا موجودات فضایی هیچ شباهتی به میمون‌ها نخواهند داشت و احتمالا ما قادر نخواهیم بود آنها را به کمک نور یا امواج صوتی شناسایی کنیم. با این تفاسیر، این مطالعه چه چیزی را بیان می‌کند؟ اساسا، این تصور و دیدگاه ماست که جستجو برای خارجی‌ها را محدود می‌کند. اگر نگرش خود را گسترش ندهیم، متوجه شواهد موجود نخواهیم شد.

انسان‌ها تمام بیگانگان را خواهند کشت (یا شاید کشته باشند)

«هر اندازه که ما به پیدا کردن موجودات فضایی نزدیک‌تر می‌شویم، به نابود کردن آنها هم نزدیک‌تر خواهیم شد.» این احتمال در مورد موجودات بیگانه توسط فیزیک‌دان تئوری، «الکساندر برزین» مطرح شده است.

برزین می‌گوید هر تمدن با توانایی کاوش در ماورای منظومه شمسی خود، باید در مسیر توسعه و رشد بدون محدودیت باشد و آنگونه که ما روی زمین می‌دانیم، توسعه اغلب در قالب هزینه شدن چیزهای کوچکتر انجام می‌شود. برزین معتقد است ذهین «اول من» احتمالا در مواجهه با موجودان بیگانه پایان نخواهد یافت.

این فیزیکدان در مقاله‌ای که مارس سال جاری میلادی برای نشریه “arXiv.org” نوشته بود، گفت «چه می‌شود اگر نخستین موجوداتی که به قابلیت سفر بین ستاره‌ای دست یافتند، سایرین را برای تبدیل آنها به سوخت خود برای توسعه بیشتر، ریشه‌کن کنند؟ من به این موضوع اشاره نمی‌کنم که یک تمدن بسیار توسعه‌یافته بخواهد به صورت آگاهانه، فرم‌های دیگری از زندگی را نابود کند. [در مقابل] اغلب آنها به این موضوع توجهی نخواهند کرد؛ مثل گروهی از سازندگان که هنگام تخریب یک خانه به منظور ساخت یک ملک جدید، توجهی به تخریب شدن لانه مورچه‌ها ندارند. در حقیقت، آنها هیچ انگیزه‌ای برای حفاظت از آن ندارند.»

بیگانگان موجب تغییرات آب‌و‌هوایی در سیاره خود شده‌اند و مرده‌اند

هنگامی که جمعیتی منابع موجود را با سرعتی بالاتر از توانایی سیاره آنها در تامین دوباره این منابع می‌سوازند، فاجعه پدیدار می‌شود. ما به اندازه کافی در این مورد اطلاعات داریم و می‌دانیم که شرایط آب و هوایی در زمین با چه سرعتی در حال تغییر است. با این اوصاف، آیا این احتمال وجود ندارد که تمدنی پیشرفته از موجودات بیگانه نیز همین وضعیت را در سیاره خود به وجود آورده و با مشکلات ناشی از آن، دست و پنجه نرم کنند؟

یکی از اخترفیزیکدان‌ها به نام «آدام فرانک» نه‌تنها چنین اتفاقی را غیر ممکن نمی‌داند، بلکه شدیدا به محتمل بودن آن باور دارد. این محقق در اوایل سال جاری میلادی، مجموعه‌ای از مدل‌های ریاضی را به اجرا درآورد تا چگونگی ترقی کردن و نابود شدن یک تمدن فضایی فرضی را با تبدیل منابع به انرژی، بررسی کند. خبر بد این است که در سه مورد از چهار سناریوی در نظر گرفته شده، این جامعه از هم پاشید و اغلب جمعیت آن مرد و فقط در سناریوی آخر بود که به محض درک مشکل، جامعه با روی آوردن به انرژی‌های پایدار، نجات پیدا کرد. این یعنی اگر بیگانگان واقعا وجود داشته باشند، ممکن است پیش از آنکه ما با آنها ملاقات کنیم، به دست خودشان نابود شده باشند.

سرعت تکامل آنها به اندازه کافی سریع نیست (و مرده‌اند)

یکی دیگر از دلایلی که مانع ملاقات ما با موجودات فضایی شده است، می‌تواند سرعت پایین تکامل آنها و مردن‌شان باشد. شاید دنیا پر از سیاره‌هایی باشد که محلی مناسبی برای زندگی هستند؛ اما این موضوع نمی‌تواند تضمینی برای زنده ماندن تمدن‌ها و تکامل آنها باشد. مطابق با مطالعه‌ای که سال ۲۰۱۶ در دانشگاه ملی استرالیا انجام شد، سیاره‌های مرطوب و سنگی مثل زمین شرایط اولیه پایداری برای زندگی ندارند. به همین جهت اگر موجودات خارجی به زندگی و تکامل در چنین دنیایی امید داشته باشند، شرایط بسیار محدودی برای تکامل خواهند داشت.

انرژی تاریک در حال جدا کردن ما از یکدیگر است

عالم در حال گسترش است؛ این کار به آرامی انجام می‌شود، ولی ما در مورد آن مطمئن هستیم. کهکشان‌ها در حال جدا شدن از یکدیگر هستند و همواره ستاره‌ها در نظر ما کم‌نورتر می‌شوند. دانشمندان، تمام این اتفاقات را در نتیجه نوع مرموز و ناشناخته‌ای از انرژی دانسته و از آن به عنوان «انرژی تاریک» یاد می‌کنند. دانشمندان حدس می‌زنند طی چند تریلیون سال آینده، انرژی تاریک، جهان را به اندازه‌ای بسط خواهد داد که زمینی‌ها دیگر قادر به مشاهده نور کهکشان‌های دورتر نباشند.

این یعنی ما در یک موقعیت ضرب الاجلی برای پیدا کردن موجودان بیگانه قرار داریم و برای اینکه در مورد انرژی تاریک جلوتر از آنها باشیم، باید تمدن خود را پیش از آنکه همه چیز از بین برود، هر اندازه که می‌توانیم در کهکشان‌های دیگر گسترش دهیم. البته انجام چنین کاری ساده نخواهد بود و هوپر می‌گوید این کار احتمالا «شامل بازچینی ستاره‌ها هم می‌شود.»

یک دیدگاه متفاوت؛ خود ما بیگانگان هستیم!

اگر امروز از خانه خود خارج شدید، یک بیگانه دیده‌اید. همسایه کناری شما؟ او هم بیگانه است. والدین و برادران و خواهران چطور؟ آنها نیز همگی بیگانه هستند.

این‌ مفاهیم که با دگرزیست‌شناسی ارتباط دارند، بخشی از «فرضیه پان اسپرمیا» بودند که بیان کردیم. به صورت خلاصه، این فرضیه «معتقد است زندگی در جایی به وجود نمی‌آید، بلکه همواره در جهان وجود داشته و بذرهای آن در جای‌جای جهان هستی پراکنده شده است.»ویکیپدیا طرفداران این فرضیه می‌گویند این بذرها به وسیله شهاب سنگ‌هایی که حامل باکتری‌ها بوده‌اند، از دنیایی دیگر وارد زمین شده‌اند.

طرفداران این نظریه همچنین معتقدند بذر انسان‌ها، خوکچه خزه‌ای و هشت‌پا از کهکشان‌های دیگر به اینجا آمده است؛ اما هیچ مدرک محکمی را برای اثبات این ادعا ندارند. اینجا یک سوالی مهم مطرح می‌شود که می‌تواند استدلال این دسته از افراد را نقض کند: اگر باکتری‌های حامل DNA انسانی در سیاره‌های نزدیک دیگر تکامل پیدا کرده‌اند، چرا رد پای انسان در جایی جز زمین پیدا نشده است؟ اگر حتی ما این فرضیه را باور کنیم، باز هم به کمک آن نمی‌توان جوابی به پارادوکس فرمی داد!

رکوردشکنی فرودگر اینسایت ناسا در تولید انرژی روی مریخ

رکوردشکنی فرودگر اینسایت ناسا در تولید انرژی روی مریخ

حالا که فرودگر اینسایت ناسا (InSight) با استقرار در موقعیت مورد نظر روی مریخ فعالیت خود را آغاز کرده، خبرهای جدیدی از آن به گوش می‌رسد؛ از جمله اینکه رکورد تولید انرژی در سیاره سرخ را شکسته است.پوشش‌ حفاظتی دوربین‌های آن هم کنار رفته‌اند که این امر، ثبت تصاویری با وضوح بالا را امکان‌پذیر می‌سازد. در تصاویر زیر، عکسی از سطح مریخ که اینسایت بدون پوشش لنز گرفته است را در کنار عکس دیگری از بازوی رباتیک دوربین آن می‌توان دید.

فرودگر اینسایت با گستردن پنل‌های خورشیدی ۷ فوتی (۲.۱ متری) خود و تولید ۴۵۸۸ وات ساعت انرژی روزانه، موفق به ثبت رکوردی شده که تاکنون از هیچ فرودگر و کاوشگر مریخی دیگری سابقه نداشته است.

از طرفی پوشش‌ حفاظتی دوربین‌های آن هم کنار رفته‌اند که این امر، ثبت تصاویری با وضوح بالا را امکان‌پذیر می‌سازد. در تصاویر زیر، عکسی از سطح مریخ که اینسایت بدون پوشش لنز گرفته است را در کنار عکس دیگری از بازوی رباتیک دوربین آن می‌توان دید.

حالا اما وقت آن است که اینسایت، کاوشگر حرارتی زیرزمینی خود را فعال سازد. به گفته‌ی «تام هافمن» مدیر این پروژه:

هیچ باند فرودی در مریخ وجود ندارد، اما نشستن روی ناحیه‌ای از سیاره سرخ که مشابه یک جعبه شن‌بازی عظیم و عاری از تخته‌سنگ‌های بزرگ است، فعال شدن تجهیزات را تسهیل کرده و همه چیز برای کندوکاو سطح زیرین آن آماده است.

البته فرودگر اینسایت در اثر برخورد با یکی از چاله‌های مریخ، ۴ درجه منحرف شد و اندکی کج فرود آمد؛ اما خوشبختانه به گونه‌ای طراحی شده است که کج بودن تا ۱۵ درجه نیز، اختلالی در عملکرد آن ایجاد نمی‌کند. در صورت افزایش این زاویه انحراف، باز شدن پنل‌های خورشیدی اینسایت مختل خواهد شد؛ پنل‌هایی که می‌بایست انرژی لازم برای فعالیت آن را در طول این ماموریت دو ساله، حتی با وجود خاک گرفتگی ناشی از گرد و غبار محیطی، تامین کنند.