بایگانی دسته بندی ها: آسیا سی

کشف یک سیاره کوتوله جدید در منظومه شمسی

کشف یک سیاره کوتوله جدید در منظومه شمسی

کشف سیاره کوتوله جدید در منظومه شمسی باعث شد تا پژوهشگران، منجمان و علاقمندان به حوزه نجوم، بیش از پیش به وجود سیاره ایکس در منظومه امیدوار شوند.

در واقع پژوهشگرانی که درصدد شکار سیاره ایکس بودند، در مسیر هیجان انگیز تلاش های خود، موفق به کشف یک سیاره کوتوله جدید در منظومه شمسی شدند که امکان وجود سیاره ایکس را تقویت کرد. این سیاره کوتوله فاصله ای به مراتب دورتر از پلوتو دارد و برای آن نام سیاره کوتوله ۲۰۱۵ TG387 را انتخاب کرده اند، هر چند این سیاره کوتوله بیشتر به نام گابلین شناخته شده است.

سیارات کوتوله چندان بزرگ نیستند، اما این سیاره کوتوله از لحاظ کوچکی اندازه در نوع خود بی نظیر است و طول آن در حدود ۳۰۰ کیلومتر می باشد. کشف گابلین، محققان و اخترشناسان را هیجان زده کرده، زیرا بر مداری عجیب می چرخد و همین موضوع باعث شده تا منجمان با قطعیت بیان کنند که سیاره ایکس در آن فضای کیهانی تاریک و سرد وجود دارد.

کشف سیاره کوتوله با فاصله ای شگفت انگیز

در واقع کشف گابلین نتیجه تلاش های تیمی سه نفره است که در جستجوی سیاره ایکس هستند. وقتی که گابلین کشف شد در فاصله ای قرار داشت که ۸۰ برابر فاصله زمین با خورشید است و اصطلاحا ۸۰ واحد نجومی گفته می شود. این در حالیست که فاصله پلوتو تنها ۳۹ و نیم واحد نجومی است و لذا سیاره کوتوله گابلین بسیار دور از پلوتو قرار دارد.

اجرام آسمانی دیگری نیز هستند که چنین فاصله های دوری دارند و در منظومه شمسی حرکت می کنند. دو جرم معروف در منطقه ابر اورت و نیز سدنا دارای فواصل ۸۰ واحد نجومی و نیز ۷۶ واحد نجومی هستند.

اما مدار گابلین به گونه ای است که در برخی مقاطع زمانی به فاصله های باور نکردنی نزدیک می شود، فاصله هایی که بسیار با فواصل اجرام یاد شده در ابر اورت تفاوت دارد. در واقع گابلین در دورترن نقطه به فاصله ۲ هزار و ۳۰۰ واحد نجومی نیز می رسد که رکوردی بی سابقه است. بر این اساس فاصله گابلین با خورشید به قدریست که برای یکبار گردش به دور خورشید ۴۰ هزار سال زمان نیاز دارد.

سیاره کوتوله گابلین، سدنا و اجرام موسوم به ۲۰۱۵ TG387و ۲۰۱۲ VP113 در ابر اورت متاثر از جاذبه سیارات شناخته شده منظومه شمسی نیستند و همین موضوع منجر به جلب توجهات اخترشناسان به سوی آنها شده است. چنین حالت راز آلودی باعث شده تا اختر شناسان به این موضوع پی ببرند که به یقین در لبه های انتهایی منظومه شمسی خبرهای جالبی هست.

سیاره کوتوله گابلین چه رازهایی را فاش می کند؟ تیم سه نفره شکارچیان سیاره ایکس عقیده دارند که این سیاره کوتوله گواهیست بر این مدعا که آن بیرون چیزی وجود دارد. شاید یک جرم سحابی بزرگ که در حدود ۱۰ برابر جرم زمین است. این اجرام بسیار دور به مانند نشانه های عمل می کنند که ما را به سوی سیاره ایکس رهنمون می شوند.

تیم شکارچیان سیاره ایکس عقیده دارد که می بایست یک سیاره ای آن بیرون باشد که چنین اجرامی بر مدار آن می چرخند. هر قدر موفق به کشف اجرام بیشتری شویم شانس ما برای کشف سیاره ایکس بیشتر می شود. کشفی که در صورت تحقق می تواند نگاه انسان به منظومه شمسی و تکامل آن را برای همیشه تغییر دهد.

وجود فرضی سیاره ایکس از سال ۲۰۱۴ مطرح شد، زیرا همانطور که اشاره گردید رفتار برخی از اجرام دور، این ذهنیت را ایجاد کرد که می بایست یک جرم عظیم منشا چنین رفتارهایی از سوی اجرام یاد شده باشد. آیا در ماورا پلوتو سیاره ای دیگری در منظومه شمسی زندگی می کند؟

این موضوع هنوز ثابت نشده است، اما نمی توان وجود یا عدم وجود آن را رد یا قبول کرد. برخی سعی کرده اند نظریاتی قابل قبول برای رفتار اجرام یاد شده ارائه دهند که ربطی به وجود سیاره ایکس ندارد.

خواه این سیاره وجود داشته باشد یا خیر، نمی توان منکر بود که تلاش منجمان برای کشف آن منجر به کشفیات جانبی هیجان انگیزی شده که یکی از مهمترین آنها باعث شد تا حتی نگاه منجمان به تکامل سیاره مشتری تغییر کند.

در مورد سیاره کوتوله گابلین یک اجماع نظر وجود دارد؛ اینکه رفتارهای این کوتوله در مدار خود بیانگر متاثر بودن از جاذبه جرمی غول پیکر در منظومه شمسی است. به هر حال آزمایش های شبیه سازی نشان می دهد که یک سیاره دیگر باید در منظومه شمسی باشد.

ناسا از ورود رصدخانه پرتو ایکس چاندرا به حالت ایمن خبر داد

ناسا از ورود رصدخانه پرتو ایکس چاندرا به حالت ایمن خبر داد

رصدخانه پرتو ایکس چاندرا (Chandra X-ray Observatory) از روز چهارشنبه هجدهم مهر ماه، وارد حالت ایمن شده است. این خبر در حالی اعلام می‌شود که اخیرا دیگر تلسکوپ فضایی ناسا «هابل» نیز، به علت نقص فنی به حالت ایمن ورود کرده بود.

هنوز دلیل بروز مشکل در چاندرا روشن نشده است؛ اما گمان می‌رود که همانند هابل، نقص ژیروسکوپ در این مساله دخیل بوده باشد. با ورود رصدخانه پرتو ایکس چاندرا به حالت ایمن (safe mode)، از آسیب‌های بیشتر جلوگیری به عمل می‌آید.

چاندرا نخستین بار، سال ۱۹۹۹ و در قامت یک رصدخانه فضایی پرچمدار عازم ماموریت شد. این تلسکوپ به گونه‌ای طراحی شده است که با شناسایی پرتوهای ایکس ساطع شده از نقاط داغ کیهان، به دانشمندان برای درک بهتر آنچه که در ورای سیاره ما می‌گذرد، کمک کند.

البته ناسا با انتشار توییتی در صفحه رسمی چاندرا، اعلام کرده که این تلسکوپ فضایی برای انجام ماموریتی پنج ساله طراحی شده بود و چنانچه نقص فنی موجب از کار افتادن کامل آن بشود، باز هم فراتر از انتظارات دوام آورده است. بنابر اعلام ناسا، چاندرا در ساعت ۹:۵۵ صبح روز دهم اکتبر وارد حالت ایمن شده است.

حالت ایمن در مورد رصدخانه اشعه ایکس چاندرا بدین گونه عمل می‌کند که سخت افزار حیاتی آن با تجهیزات پشتیبان جایگزین می‌شوند، پنل‌های خورشیدی برای دریافت حداکثر نور خورشید تغییر جهت می‌دهند و آینه‌ها از مسیر خورشید انحراف پیدا می‌کنند. به گفته‌ی مقامات ناسا، داده‌های مخابره شده از چاندارا همگی گویای آن هستند که پروسه ورود به حالت ایمن، دقیقا مطابق برنامه پیش رفته است. همچنین اعضای تیم کنترل، از سالم بودن تمامی تجهیزات تلسکوپ و عملکرد صحیح کلیه سیستم‌های آن خبر داده‌اند.

دورترین سیاه چاله کلان رازهای پیدایش جهان را فاش می‌کند

دورترین سیاه چاله کلان رازهای پیدایش جهان را فاش می‌کند

دورترین سیاه چاله کلان جرم کشف‌شده که به تازگی توسط ستاره شناسان جهان موردبررسی قرار گرفته است، اطلاعات ارزشمندی را در مورد شروع جهان در دل خود جای داده است.

این ابر سیاه چاله (supermassive black hole) جرمی یک میلیارد برابر خورشید داشته و برخلاف سیاه چاله‌های کلان جرم معمولی، به صورت پدیده‌ای که با نام کوازار یا اختروَش (Quasar) شناخته می‌شود،‌ توسط حجم حلقه مانندی فوق‌العاده نورانی و در حال پیچش، شامل گاز و گرد و غبار کیهانی، احاطه شده است. انتظار می‌رود که کشف این جرم آسمانی که به عنوان دورترین سیاه چاله کلان جرم رصدشده شناخته می‌شود، شرایط اولیه پیدایش جهان را برای دانشمندان روشن‌تر کند.

جزئیاتی در مورد کشف دورترین سیاه چاله کلان جرم تاریخ

جزئیات یافتن این جرم فوق‌العاده بزرگ و شگفت‌انگیز به تازگی در قالب مقاله‌ای در ژورنال “Astrophysical Journal Letters” به چاپ رسیده است؛ دانشمندان اعلام کرده‌اند که نور ناشی از فعالیت این ابر سیاه چاله چیزی در حدود ۱۳.۱ میلیارد سال در حرکت بوده تا به زمین برسد و از آنجایی که مورد قبول‌ترین تئوری در مورد شروع جهان،‌ یعنی نظریه بیگ بنگ، قدمت هر آنچه که در اطراف خود می‌بینیم را به ۱۳.۸ میلیارد سال پیش نسبت می‌دهد، می‌توان گفت که نگاه کردن به سیاه چاله کلان جرم کشف‌شده مانند چشم دوختن به پنجره‌ای بی‌مانند به سمت گذشته کیهان است.

از آنجایی که دانشمندان هنوز نمی‌دانند که اولین ستاره چه زمانی پس از بیگ بنگ شکل گرفته است،‌ بررسی گازهای موجود در این کوازار روند تکامل جهان در فازهای اولیه را روشن‌تر می‌کند و به علاوه، تمرکز درصد قابل‌توجهی از ستاره شناسان بر روی یافتن ابر سیاه چاله‌هایی دورتر از این جرم آسمانی است تا امکان ترسیم تصویری نسبتا دقیق از مراحلِ پس از انفجار بزرگ اولیه، فراهم شود.

ویژگی‌های سیاه چاله‌های کلان جرم و کوازارها

کوازارها در مرکز کهکشان‌های عظیم قرار گرفته‌اند و به عنوان یکی از نورانی‌ترین اجرام رصد شده در کل تاریخ جهان به شمار می‌روند؛ در مرکز هر کوازار هم یک ابر سیاه چاله قرار گفته که از خود نوری ندارد، اما به واسطه جرم فوق‌العاده زیادش، گرانشی را پدید می‌آورد که ابرها و گازهای اطراف را به صورت چرخشی به درون کشیده و اصطکاک ناشی از برخورد مواد جذب‌شده، باعث آزاد شدن مقدار زیادی نور و گرما می‌شود. البته به دلیل فاصله بسیار زیادی که نزدیک‌ترین کوازار از سیاره کوچک ما دارد،‌ دیدن نور مرئی چنین پدیده‌ای تقریبا غیرممکن است.

به همین دلیل، برای تماشای یک سیاه چاله کلاه جرم، دانشمندان در جستجوی نور مادون‌قرمز از تجهیزات مخصوص ردیابی نورهایی با طول‌موج بسیار طولانی‌تر استفاده می‌کنند و به این واسطه،‌ فاصله ابر سیاه چاله را از زمین تعیین می‌کنند؛ البته از آنجایی که کل کیهان در حال انبساط است، هر کدام از این جرم‌ها به صورت طبیعی در حال دور شدن از ما هستند و به همین دلیل، با گذشت زمان نور حاصل از کوازارها به اصطلاح، قرمزتر می‌شود؛ به کمک این پدیده که با نام “redshift” شناخته می‌شود، می‌توان فاصله از هر کوازار را تعیین کرد.

کشف دورترین ابر سیاه چاله رصد شده حاصل سال‌ها تلاش دانشمندان بوده و از آنجایی که تخمین زده می‌شود که تنها بین ۲۰ تا ۱۰۰ کوازار در چنین فاصله‌هایی از زمین قرار گرفته‌اند،‌ دستاورد تازه ستاره شناسان بسیار قابل‌توجه است. به علاوه، از آنجایی که تعداد بی‌شماری نقطه نورانی در آسمان شب قابل رویت است، ‌پیدا کردن یک کوازار که خارج از کهکشان ما بوده، نیاز به تحقیقاتی طولانی و دقیق دارد.

تا پیش از این،‌ دورترین سیاه چاله کلان جرم کشف‌شده ۱۳ میلیارد سال عمر داشت و چیزی در حدود ۷۵۰ میلیون سال پس از بیگ بنگ را نمایش می‌داد، اما کوازار تازه کشف‌شده به مدت زمان تقریبی ۶۰ میلیون سال قبل‌تر مربوط می‌شود و مقایسه اطلاعات به دست آمده از این دو ابر سیاه چاله، به خوبی نرخ بالای تغییرات و تکامل کیهان را در مدت زمانی نسبتا کوتاه نشان می‌دهد.

تاریخچه‌ای از کیهان

دانشمندان معتقدند که صدها میلیون سال پس از بیگ بنگ، جهان دورانی که با نام عصر تاریکی شناخته می‌شود را پشت سر می‌گذاشت؛ در آن زمان، ستاره‌ها و سیاه چاله‌ها هنوز پدیدار نشده بودند و ماده تاریک در کنار هیدروژن و هلیوم بخش عظیمی از اجرام موجود را تشکیل می‌داد. پس از مدتی این عناصر پایه‌ای ستاره‌ها را به وجود آورده و این اجرام نورانی با تشعشعات خود، باعث یونیزه شدن هیدروژن‌های خنثی شدند. به این ترتیب عصر تاریکی به پایان رسید، اما نکته قابل‌توجه در این باره، زمان دقیق به وجود آمدن این تغییر است.

هنوز اطلاعات دقیقی در مورد پایان عصر تاریکی در دسترس نیست و تخمین زده می‌شود که این اتفاق، چیزی در حدود ۵۰۰ میلیون سال پس از انفجار بزرگ شروع شده و تا نیم میلیارد سال بعد هم ادامه داشته است؛ این در حالیست که آنالیز کوازار کشف‌شده نشان می‌دهد که هنوز مقدار قابل‌توجهی هیدروژن خنثی در این جرم آسمانی قرار دارد. با این تفاسیر، اگر یافته‌های دانشمندان رسما تایید شود، می‌توان اطمینان داشت که دورترین سیاه چاله کلان جرم کشف‌شده در این فاصله زمانی ۵۰۰ میلیون ساله قرار داشته است.

از طرف دیگر، قسمت معماگونه‌ی ماجرا، به قدمت این جرم عظیم مرتبط است؛ دانشمندان در گذشته باور داشتند که زمان کافی برای شکل‌گیری یک سیاه چاله کلان جرم با این ابعاد باید چیزی بیشتر از عمر آن،‌ یعنی ۶۹۰ میلیون سال باشد، اما این کشف خلاف باورهای پیشین را ثابت می‌کند؛ بنابراین مشخص است که دانش ستاره شناسان در مورد فازهای اولیه شکل‌گیری کیهان بسیار محدود بوده و انتظار می‌رود که با کشف کوازارهای قدیمی‌ دیگر، این دانش گسترده‌تر شود.

تلسکوپ فضایی کپلر به خواب می‌رود

تلسکوپ فضایی کپلر به خواب می‌رود

تلسکوپ فضایی کپلر توسط ناسا به خواب خواهد رفت تا سوخت لازم برای ارسال آخرین محموله‌های اطلاعاتی این تلسکوپ به زمین وجود داشته باشد.

مدت‌هاست که تلسکوپ فضایی کپلر با چالش جدید کمبود سوخت مواجه شده است. کمبود سوخت در کپلر به قدری جدی بود که ناسا قبلا و در ماه جولای نیز وضعیت این تلسکوپ را به منظور صرفه‌جویی در مصرف سوخت در حالت خواب قرار داد. ناسا می‌خواست مطمئن شود که این تلسکوپ فضایی به اندازه کافی دوام خواهد آورد تا بتواند اطلاعات جمع‌آوری شده را به زمین ارسال کند.

در واقع تلسکوپ فضایی کپلر که امکان شناسایی هزاران سیاره را برای انسان فراهم کرده، بار دیگر به خواب می‌رود تا ریسک ناتوانی ارسال اطلاعات به زمین را به حداقل برساند.

تلسکوپ فضایی کپلر و چالش کمبود سوخت

این تلسکوپ در سال ۲۰۰۹ به فضا ارسال شد و از آن زمان موفق به شکار سیارات فراخورشیدی متعددی شده است. هدف نهایی کشف سیارات فراخورشیدی مشابه با زمین است که امکان اسکان انسان در آنها وجود داشته باشد.

اگر سوخت این تلسکوپ تمام شود، ارتباط با آن قطع خواهد شد و تمامی اطلاعات ارزشمند جمع‌آوری شده نیز به زمین منتقل نمی‌شود. هر چند کپلر در سال ۲۰۱۳ به خاطر پاره‌ای از مشکلات اخترشناسان را نا امید کرد، اما با وجود چالش‌ها و مشکلات فنی همچنان به شکار سیارات فراخورشیدی ادامه می‌دهد.

کپلر یکی از گران‌ترین فناوری‌هایی است که تا به حال توسط ناسا توسعه پیدا کرده و جدا از هزینه‌ی ساخت، میلیون‌ها دلار نیز صرف تحقیقات، نگهداری و برقراری ارتباط با این فضاپیمای پیشرفته می‌شود.

چند هفته پیش تیم کپلر در ناسا متوجه شد که فضاپیما قادر نیست تا تلسکوپ را در مسیر مورد نظر جهت‌دهی کند. البته تیم متخصصان ناسا در این خصوص اطمینان کامل نداشت، اما بعد از چند هفته و با تایید ناتوانی فضاپیما در این خصوص، ناسا چاره‌ای جز قرار دادن وضعیت فضاپیما در حالت خواب ندید تا بتواند دست کم شانس انتقال اطلاعات به زمین را از دست ندهد.

ناسا انتظار دارد تا تلسکوپ فضایی کپلر آخرین دور از انتقال اطلاعات و دیتا به زمین را در دهم اکتبر سال جاری انجام دهد، با این وجود هنوز هم پژوهشگران ناسا اطمینان ندارند که کپلر بتواند این کار را به درستی انجام دهد، زیرا اطمینان خاطری در خصوص عدم اتمام سوخت فضا‌پیما وجود ندارد.

اگر سوخت باقی‌مانده در تلسکوپ فضایی کپلر به اندازه کافی تشخیص داده شود، ناسا در نهایت وضعیت را از حالت خواب خارج کرده و به کپلر اجازه می‌دهد فعالیت خود را ادامه دهد. طی ۹ سال گذشته تلسکوپ فضایی کپلر ۱۹ عملیات موفق را به انجام رسانده و اطلاعات بسیار ارزشمندی را در اختیار زمین قرار داده است. پژوهشگران در ناسا هدف مشخصی را دنبال می‌کنند؛ آنها قصد دارند تا نهایت بهره را از تلسکوپ فضایی کپلر و قبل از اتمام سوخت آن ببرند.

تلسکوپ فضایی کپلر و موفقیت عظیم در کشف سیارات فراخورشید

تلسکوپ فضایی کپلر تاکنون ۲ هزار و ۶۰۰ سیاره را خارج از منظومه شمسی کشف کرده و اطلاعات آنها را در اختیار پژوهشگران قرار داده است. با این وجود به احتمال زیاد ماموریت تلسکوپ فضایی کپلر بزودی به اتمام خواهد رسید. سوال اینجاست که آیا با مرگ کپلر، عملیات شکار سیارات فراخورشیدی نیز به اتمام می‌رسد؟

در پاسخ باید گفت که این پایان ماجرا نیست و ناسا قصد ندارد از شکار لذت بخش سیارات فراخورشیدی دست بکشد. بر این اساس بود که فضا‌پیمای جدید خود را روانه ماموریتی مشابه کرد. بله این‌بار نوبت فضا‌پیمای تس بود که در ماه جولای ماموریت دو ساله خود را آغاز کند. انتظار می‌رود فضاپیمای تس بتواند طی دو سال ماموریت خود، بیش از هزار و ۶۰۰ سیاره فراخورشیدی را کشف کند.

سیارک هالووین با چهره‌ای مخوف به ملاقات زمین می‌آید!

سیارک هالووین با چهره‌ای مخوف به ملاقات زمین می‌آید!

سیارک ۲۰۱۵ TB145 که ظاهری مشابه جمجمه انسان دارد و به سیارک هالووین معروف شده است، تا حدود یک ماه آینده به زمین نزدیک خواهد شد.

این سیارک برای نخستین بار در شب هالووین سال ۲۰۱۵ هنگامی که با سرعت از فاصله ۴۸۶ هزار کیلومتری زمین در حال عبور بود (۱.۲۷ برابر فاصله زمین تا کره ماه) کشف شد و لقب سیارک هالووین نیز، به همین دلیل به آن داده شده است.

بر اساس اعلام ناسا، این جرم آسمانی در گذر بعدی خود مصادف با ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸، تا این اندازه به زمین نزدیک نخواهد شد و حداکثر به فاصله ۳۸ میلیون کیلومتری سیاره ما خواهد رسید که حدود یک چهارم مسافت بین زمین تا خورشید است.

پس از آن، دیدار مجدد سیارک ۲۰۱۵ TB145 از سیاره ما، با وقفه‌ای نسبتا طولانی به سال ۲۰۸۲ موکول خواهد شد؛ البته این‌بار از فاصله‌ی نزدیکتری (حدودا یک سوم مسافت میان زمین و خورشید) عبور خواهد کرد. مدار حرکت این سیارک به گونه‌ای است که سبب نزدیک و نزدیکتر شدن آن به سیاره‌های ونوس و عطارد در سال‌های ۲۰۲۴، ۲۰۲۸ و ۲۰۳۷ خواهد شد.

در سال ۲۰۱۵ و هنگام اولین گذر سیارک هالووین از نزدیکی‌ زمین، دانمشندان موفق به گرفتن عکس‌هایی از این جرم آسمانی و به تصویر کشیدن چهره مخوف آن شدند. این عکس‌ها یک تخته سنگ تقریبا کروی و دندانه‌دار را نشان می‌دهند که حداقل از برخی زاوایا، چیزی شبیه حفره بینی و کاسه چشم نیز در آن قابل رویت است.

بر اساس مطالعات صورت گرفته در سال ۲۰۱۷، دانشمندان قطر ۲۰۱۵ TB145 را حدود ۶۲۵ متر تخمین زده‌اند که با این اوصاف، جزو سیارک‌های نسبتا کوچک طبقه‌بندی می‌شود. در مقام مقایسه، باید گفت قطر سیارکی که آن را مسبب انقراض دایناسورها می‌دانند، حدود ۱۰ کیلومتر برآورد شده است.

اما خاص بودن تنها در چهره‌ی جمجمه مانند این سیارک خلاصه نمی‌شود. دانشمندان با توجه به مدار کشیده و شتاب بالای حرکت ۲۰۱۵ TB145، آن را یک دنباله‌دار مرده می‌پندارند که به دلیل تعدد چرخش به دور خورشید، دم یخ‌زده‌‌ی خود را از دست داده است؛ در واقع همان ذرات گرد و غبار و گازهایی که در اثر پرتوهای خورشیدی، پشت یک دنباله‌دار به حرکت در می‌آیند.

اگرچه همانند سال ۲۰۱۵، این بار نیز سیارک هالووین گذر بی‌خطری از نزدیکی زمین دارد؛ اما سنگ‌های آسمانی دیگری هستند که در آینده نزدیک، از بیخ گوش ما خواهند گذشت.

بر اساس مطالعات اخترفیزیک‌دان «توماس جی مولر» از موسسه تحقیقاتی مکس-پلانک آلمان، سیارکی به نام ۱۹۹۹ AN10 در آگوست سال ۲۰۲۷ به فاصله ۳۰۰ هزار کیلومتری زمین خواهد رسید. همچنین در آوریل ۲۰۲۹ نیز سیارک دیگری که ۹۹۹۴۲ Apophis نام‌گذاری شده، از فاصله‌ای بسیار نزدیک و حدود ۳۷ هزار کیلومتری سیاره ما (یک دهم مسافت موجود میان زمین و کره ماه) عبور خواهد کرد.

احتمال ورود کاوشگر وویجر ۲ به فضای میان ستاره ای

احتمال ورود کاوشگر وویجر 2 به فضای میان ستاره ای

احتمال می‌رود که کاوشگر وویجر ۲ (Voyager 2) در حال نزدیک شدن به فضای میان ستاره ای و پیوستن به برادر خود باشد. شواهد به دست آمده، دقیقا با آنچه که چند سال قبل بر کاوشگر وویجر ۱ گذشته بود مطابقت دارد.دست‌اندرکاران ماموریت وویجر ۲ اعلام کرده‌اند از آنجایی که هم مکان فعلی و هم خط سیر این کاوشگر با وویجر ۱ تفاوت دارد؛ خارج شدن آن از فضای میان ستاره ای لزوما در بازه زمانی یکسانی رخ نخواهد داد. کرانه‌های هلیوسفر منطبق با هر چرخه ۱۱ ساله‌‌ی خورشید، دستخوش تغییراتی می‌شوند و همین امر می‌تواند سبب شود که پروسه‌ی خروج وویجر ۲ از سامانه خورشیدی، ماه‌های بیشتری به درازا بکشد.

در بررسی‌های به عمل آمده مشخص شد که از اواخر آگوست گذشته، شدت پرتوهای کیهانی مورد اصابت به این فضاپیما، ۵ درصد افزایش یافته که این می‌تواند نشانه‌ای از نزدیک شدن آن به مرز هلیوسفر (پهنه‌ای حباب مانند که بادهای خورشیدی را دربرگرفته است) و ورود به فضای میان ستاره ای باشد. این احتمال هنگامی قوت می‌گیرد که بدانیم سال ۲۰۱۲ وویجر ۱ نیز، همین افزایش شدت پرتو را از خود نشان داده بود.

البته دست‌اندرکاران ماموریت وویجر ۲ اعلام کرده‌اند از آنجایی که هم مکان فعلی و هم خط سیر این کاوشگر با وویجر ۱ تفاوت دارد؛ خارج شدن آن از فضای میان ستاره ای لزوما در بازه زمانی یکسانی رخ نخواهد داد. کرانه‌های هلیوسفر منطبق با هر چرخه ۱۱ ساله‌‌ی خورشید، دستخوش تغییراتی می‌شوند و همین امر می‌تواند سبب شود که پروسه‌ی خروج وویجر ۲ از سامانه خورشیدی، ماه‌های بیشتری به درازا بکشد.

به هر حال وقوع چنین سناریویی، نقطه عطف دیگری در تاریخ اکتشافات فضایی خواهد بود؛ چرا که در این صورت، وویجر ۲ دومین سازه‌ی دست بشر لقب می‌گیرد که وارد فضای میان ستاره ای شده است. با در نظر گرفتن این حقیقت که احتمال انجام ماموریت‌های فضایی آتی در ورای منظومه شمسی به آینده‌ای دور موکول خواهد شد، شاید بسیاری از ما دیگر فرصت آشنایی با فضاپیمایی را که به ناحیه میان ستاره ای و عمق کیهان وارد می‌شود، پیدا نکنیم.

نقض نظریه بیگ بنگ در مورد آغاز دنیا، بر اساس ویژگی‌های سیاه ‌چاله‌ها

نقض نظریه بیگ بنگ در مورد آغاز دنیا، بر اساس ویژگی‌های سیاه ‌چاله‌ها

نقض نظریه بیگ بنگ و شروع جهان به کمک استدلال‌هایی که از طبیعت سیاه چاله‌ها وجود دارد،‌ توسط فیزیک‌دانی برزیلی، به تازگی توجه زیادی را به خود جلب کرده است.

دانشمند موردبحث، جولیانو سزار نیوز (Juliano César Neves) از دانشگاه کامپیناس برزیل است که با استفاده از یک ترفند ریاضی پنجاه‌ساله که برای توصیف سیاه چاله‌ها استفاده می‌شود، به نقض تئوری بیگ بنگ (Big Bang) پرداخته و صحت نظریه دیگری در ارتباط با آغاز دنیا را تایید کرده است.

در مورد مفهوم بیگ بنگ که با نام انفجار بزرگ هم شناخته می‌شود، می‌توان گفت که این نظریه پذیرفته‌شده‌ترین تئوری در مورد به وجود آمدن دنیاست که آغاز زمان را به بیشتر از ۱۳ میلیارد سال پیش نسبت می‌دهد. با این حال، ایده کمتر تاییدشده‌ی دیگری با نام نظریه جهش بزرگ (Big Bounce) در این رابطه ارائه شده است که انفجار بزرگ میلیاردها سال قبل را نتیجه‌ی متراکم شدن جهانی پیشین می‌داند و کل کیهان را در چرخه‌ای از انبساط و انقباض توصیف می‌کند.

جزئیات روش مطرح‌شده برای نقض نظریه بیگ بنگ

در نگاه اول، کیهان که فضایی عظیم و در حال گسترش است، با جرمی که سیاه چاله نام گرفته و گرانش فوق‌العاده قوی آن حتی ذرات نور را به درون خود می‌کشد، آنقدرها هم نقاط مشترکی ندارد؛ اما همانطور که نیوز در این رابطه اظهار کرده است، مفهومی به اسم تکینگی این دو موضوع را به هم مرتبط می‌کند.

تکنینگی در حوزه‌های گوناگون، به شکل‌های مختلف تعریف شده است، اما در مبحث کیهان شناسی، این مفهوم به حجمی از انرژی گفته می‌شود که تراکم و چگالی آن به بینهایت میل می‌کند. نیوز می‌گوید که به صورت کلی دو نوع تکینگی وجود دارد؛ یکی تکینگی کیهانی یا همان بیگ بنگ و دیگری تکینگی در افق رویداد سیاه چاله‌ها.

پیش از هر چیز لازم است مدنظر داشته باشیم که این میل به بینهایت مشکلات بی‌شماری را در میان فیزیک‌دانان به وجود آورده و از آنجایی که در مبحث تکینگی، امکان توجیه علمی رویدادها به وسیله نسبیت عام مطرح‌شده توسط انیشتین وجود ندارد،‌ دانشمندان برای فهم موضوع به مکانیک کوانتوم پناه می‌برند.

در حالی ‌که مشکلات زیاد با در نظر گرفتن وجود تکینگی بروز می‌کنند، هنوز مدرکی برای نقض آن‌ ارائه نشده  و همین پارادوکس جلوی تایید شدن نظریه بیگ بنگ توسط تمامی فیزیک‌دانان، به صورت صد درصدی را می‌گیرد. با این حال، برخی دانشمندان معتقدند که ممکن است گزینه دیگری هم برای فهم پدیده‌های مشاهده‌شده، وجود داشته باشد و بتوان برخی از سیاه چاله‌ها را بدون استفاده از مفهوم تکینگی، مدل کرد.

در سال ۱۹۶۸ فیزیک‌دانی به نام جیمز باردی (James Bardee) راه حلی را برای تناقض تکینگی مطرح کرد؛ او برای این کار مفهومی به نام «سیاه چاله‌های معمولی» را پیشنهاد کرد که برای توضیح ریاضی، به تکینگی نیازی ندارند. باردی بر اساس مدل خود اظهار کرد که جرم مرکز سیاه چاله‌ها ثابت نبوده و می‌توان آن را بر اساس تابعی که به نسبت فاصله از مرکز سیاه چاله متغیر است، تعریف کرد.

با این تفاسیر، نیوز هم برای نقض نظریه بیگ بنگ پا را فراتر گذاشت و مدل باردی را به تکینگی دیگر، یعنی تکینگی کیهان، بسط داد؛ به عبارت دیگر این دانشمند برزیلی بر اساس این فرض که نرخ انبساط جهان علاوه بر زمان،‌ به مقیاس گستردگی هم وابسته است، نشان داد که نیازی به رها کردن قوانین نسبیت عالم و به کارگیری قواعد مکانیک کوانتوم نیست.

نظریه جایگزین تئوری بیگ بنگ

سوالی که با نقض نظریه بیگ بنگ توسط این فیزیک‌دان مطرح می‌شود، این است که چه تئوری می‌تواند از انفجار بزرگ منطقی‌تر باشد؟

همانطور که اشاره شد، نیوز ادعا می‌کند که با از بین بردن پارادوکس تکینگی کیهان، نظریه جهش بزرگ که قدمتی صدساله دارد و از دهه هشتاد میلادی، اساس آن توسط بسیاری از صاحب‌نظران رد شده، موردتوجه قرار می‌گیرد.

از آنجایی که دلایل مختلفی برای صحت نداشتن تئوری جهش بزرگ مطرح‌شده، نیوز بر اساس استدلال خود همچنان بر درستی انبساط و انقباض پشت سر هم و مکرر کیهان پافشاری می‌کند. او معتقد است که با جستجوی دقیق، امکان یافتن نشانه‌هایی از جهان منقبض‌شده‌ی پیشین وجود دارد در صورت یافتن این مدارک، جهش بزرگ اثبات می‌شود.

با این حال، عمده‌ی فیزیک‌دانان و کیهان شناسان تا زمانی که مدارک موردنظر نیوز یافت نشوند، همچنان بیگ بنگ را به عنوان تئوری پذیرفته‌شده در مورد آغاز دنیا قبول دارند؛ اما از طرف دیگر، هر فعالیت علمی و پژوهش آکادمیکی که در تلاش برای رفع تناقض تکینگی باشد، تحسین‌برانگیز بوده و بسیاری معتقدند که نمی‌توان نظریه نیوز را به صورت صد درصدی رد کرد.

خلبان‌ سابق CIA ادعا می‌کند که ۲۵۰ میلیون نفر بر روی قمر زمین سکونت دارند!

خلبان‌ سابق CIA ادعا می‌کند که 250 میلیون نفر بر روی قمر زمین سکونت دارند!

یکی از خلبانان برجسته و پیشین سازمان اطلاعات آمریکا (CIA) اعلام کرده است که ماه جمعیتی چند صد میلیونی دارد؛ در همین رابطه قصد داریم تا اسرار قمر زمین را بیشتر بررسی کنیم.

در کمال تعجب وقتی صحبت از شگفتی‌‌های ماه،‌ قمر بزرگ و زیبای زمین، به میان می‌آید و ادعاهایی عجیب در مورد آن مطرح می‌شود، افرادی که این ادعاها را مطرح می‌کنند سابقه‌ی حرفه‌ای برجسته‌ای دارند و در مقام‌های اجرایی و عملیاتی قابل‌توجهی بوده‌اند.

به عنوان مثال مدتی پیش یکی از باسابقه‌ترین خلبانان پیشین سازمان اطلاعاتی آمریکا به نام جان لییر (John Lear) ادعا کرد که قمر زمین ۲۵۰ میلیون جمعیت دارد؛ شاید در نگاه اول کمتر ادعایی از این صحبت‌ها مضحک‌تر به نظر بیاید، اما وقتی به سابقه درخشان این خلبان توجه می‌کنیم و در مورد اسرار ماه بیشتر تحقیق می‌کنیم، متوجه می‌شویم که لییر اولین کسی نیست که به عنوان یک کارشناس عالی‌رتبه، چنین صحبت‌هایی را در مورد این جرم آسمانی شگفت‌انگیز مطرح کند.

تصویری از یک ویژگی سطحی غیرعادی بر روی قمر زمین

اگر عبارت‌هایی مانند «رموز ماه»، «رازهای قمر زمین»، «تمدن ماه» و یا کلماتی اینچنین را در بر روی اینترنت جستجو کنیم، خواهیم دید که حجم قابل‌توجهی از تصاویر، ویدیوها و متن‌های مختلف در مورد قمر زمین وجود دارد که همگی چاشنی علمی تخیلی و فرازمینی داشته و از رخ دادن اتفاقات غیرمعمولی بر روی ماه خبر می‌دهند.

با وجود اینکه باور ادعای لییر در مورد جمعیت ساکنان ماه به شدت دشوار به نظر می‌رسد، نگاهی به گذشته این جرم آسمانی و تئوری‌های عجیب مطرح‌شده در مورد آن به هیچ وجه خالی از لطف نیست.

برخی از ادعاهای عجیب در مورد قمر زمین

در دهه ۷۰ میلادی دو دانشمند روسی به نام‌ها میخاییل واسین (Mikhail Vasin) و الکساندر شربکوف (Alexander Shcherbakov)، از آکادمی علوم شوری، مقاله‌ای عجیب را در مورد ماه، در ژورنال “Sputnik” به چاپ رساندند؛ در این پژوهش سوال اصلی مطرح‌شده این بوده که آیا قمر زمین توسط تکنولوژی‌های فرازمینی ساخته شده است؟!

دانشمندان روسی تئوری غیرمعمولی را در مورد ماه ارائه کردند و اظهار شد که این جرم آسمانی یک سیارک مصنوعی ساخته‌شده توسط موجوداتی فضایی است که به فناوری‌های فوق پیشرفته دسترسی دارند. این نظریه بسیاری از ابهامات موجود در مورد قمر زمین را در آن دوره، توضیح می‌داد و از زمان انتشار مقاله مربوط به نظریه مطرح‌شده تاکنون، بحث و گفتگو در مورد ادعای واسین و شربکوف ادامه دارد.

از دهه ۷۰ تاکنون هم اکتشافات عجیبی در مورد قمر زمین صورت گرفته است؛ به عنوان مثال، سال‌ها پیش پروژه‌ای به نام ماموریت کلمنتین (Clementine Mission) که یکی از دستاوردهای آن، پیدا کردن آب در قطب‌های ماه بود، بحث شگفتی‌های قمر زمین را با ثبت برخی اطلاعات و تصاویر داغ کرد.

دکتر جان برندنبرگ (John Brandenburg)، یکی از مدیران ارشد این پروژه می‌گوید که ماموریت کلمنتین از ابتدا برای مطمئن شدن از این موضوع بود که آیا کسی در حال ساختن پایگاه‌های مخفی بر روی قمر زمین است یا خیر؛ در میان تمامی تصاویر تهیه‌شده که احتمال وجود سازه‌های غیرطبیعی را تایید می‌کردند، در یک عکس سازه‌ای خطی با طول چند کیلومتر نشان داده شده بود که توجه را از همه بیشتر به خود جلب می‌کرد.

برندنبرگ در یکی از مصاحبه‌هایش اظهار کرده بود که دیدن چنین عکسی باعث نگرانی او می‌شود و احتمال ساخته شدن این سازه توسط موجوداتی غیر از ساکنین زمین،‌ کم نیست.

علاوه بر تصاویر، مواد عجیب و غیرمعمولی هم بر روی ماه پیدا شده است؛ دانشمندان تاکنون بر روی سطح قمر زمین تعدادی از فلزهای فرآوری شده مانند برنج و یا عناصری مثل اورانیوم ۲۳۶ و نپتونیم ۲۳۷ را کشف کرده‌اند که هیچ‌گاه به صورت طبیعی کشف نشده‌اند؛ مثلا، اورانیوم ۲۳۶ به عنوان یکی از ضایعات راکتورهای هسته‌ای شناخته می‌شود و برنج هم از ترکیب عناصر مس و روی به وجود می‌آید.

همچنین، یکی از نویسندگان معروف آمریکایی به نام آیزاک آسیموف (Isaac Asimov) در مورد ماه نوشته است که این جرم آسمانی بیش از حد بزرگ است که توسط جاذبه زمین در داخل مدار کنونی‌اش قرار گرفته باشد و احتمال دایره‌ای شدن حرکت این قمر به دور سیاره میزبان به دلیل بزرگی آن،‌ بسیار پایین به نظر می‌رسد.

ادعاهای جان لییر در مورد جمعیت ساکن ماه

همانطور که اشاره شد، جان لییر سابقه درخشانی در پرواز دارد و در کنار داشتن ۱۷ رکورد جهانی سرعت، ماموریت‌های هوایی گوناگونی را برای CIA و آژانس‌های دولتی انجام داده است؛ لییر پس صحبت کردن با یکی از پرسنل نیروی هوایی آمریکا که فرود آمدن یک یوفو یا همان شی ناشناس پرنده را در انگلستان دیده بود، به حوزه یوفولوژی علاقه‌مند شد.

ادعاهای لییر در کنار نظرات تعداد زیادی از فضانوردان و دانشمندان مهم دیگری قرار می‌گیرد که به تصورات ما در مورد قمر زمین،‌ رنگ و بویی فرازمینی می‌دهند؛ با این تفاسیر، آیا ممکن است که این صحبت‌ها درست باشد؟ آیا مدارک ارائه‌شده برای باور ادعاها کافی است و اگر واقعا تمدنی بر روی ماه قرار گرفته،‌ چرا آژانس‌های فضایی صحبتی در مورد آن مطرح نمی‌کنند.

از طرف دیگر، چرا در سفرهای متعدد فضانوردان به ماه خبری از موجودات فضایی نبود و هیچ دانشمند دولتی و یا آماتوری نشانه واضح‌تری از وجود فرازمینی‌ها بر روی قمر زمین ارائه نمی‌دهد؟ از زمان پیدایش بشر بر روی سیاره ناشناخته‌های بی‌شماری وجود داشته‌اند که به کمک علم، ارتباط آن‌ها با عوامل ماورا الطبیعه نقض شده است. برخی از متخصصان بر این باورند که رمز و رازهای ماه با دانش و فناوری کنونی قابل‌توجهی نیستند و نیاز به گسترش بیشتر تکنولوژی‌ها وجود دارد.

با این حال می‌تواند اطمینان داشت که گذر زمان و تلاش آگاهانه و بی‌وقفه بشر برای دستیابی به حقیقت، تمامی ابهامات موجود در این رابطه را برطرف می‌کند.

ویروس های فضایی نشانه‌ای از وجود فرازمینی‌ها هستند!

ویروس های فضایی نشانه‌ای از وجود فرازمینی‌ها هستند!

گروهی بین المللی از دانشمندان اخیرا اعلام کرده‌اند که احتمال وجود ویروس های فضایی در سراسر کیهان بسیار زیاد است و این عوامل بیماری‌زا می‌توانند نشانه از موجودات فضایی باشند.

شاید اولین موضوعی که با شنیدن اسم ویروس در ذهن تداعی شود، مشکلات سلامتی مختلفی است که به این عوامل بیماری‌زا مربوط هستند؛ با این حال تعدادی از محققان برجسته آمریکایی و ژاپنی قصد دارند تا این طرز تفکر را تغییر دهند.

این میکرو زیست شناسان در مقاله‌ای که به تازگی در ژورنال “Astrobiology” به چاپ رسیده، ادعا کرده‌اند که به احتمال قوی، ویروس‌ها در سراسر کیهان وجود دارند و اختر زیست شناسان باید وقت و انرژی بیشتری را صرف پیدا کردن این ویروس های فضایی کنند.

اطلاعاتی در مورد ویروس‌ها

به صورت کلی ویریون (virion) یا همان شکلی از ویروس که در بدن میزبان قرار ندارند، حاوی مواد ژنتیکی بوده که در پوسته‌ای از پروتئین قرار گرفته‌اند و به نوعی بخش مهمی از حیات را در خود جای داده است؛ با این حال دهه‌هاست که دانشمندان بر روی زنده در نظر گرفتن ویروس‌ها اختلاف‌نظر دارند و میگویند که این ساختارهای مولکولی به واسطه نداشتن امکان تولیدمثل به صورت مستقل، به میزبان وابسته هستند و نمی‌توان آن‌ها را دارای حیات در نظر گرفت.

این در حالی است که نویسنده‌های تحقیق اخیر، داشتن روشی برای تولیدمثل را کافی می‌دادند و میگویند که با در نظر گرفتن روش تکثیر این عوامل بیماری‌زا، ویروس‌ها به تعریف سازمان فضایی ناسا (NASA) از حیات بسیار نزدیک هستند؛ بر اساس تعریف ناسا، سیستم شیمیایی که قادر به حفظ حیات و تکامل داروینی باشد، زنده محسوب می‌شود.

کشف ویروس های فضایی در خارج از جو زمین

پژوهشگران این مطالعه اظهار کرده‌اند که اگر ویروس های فضایی در اجرام آسمانی مختلفی مانند سیارک‌ها پیدا شوند،‌ کمتر دانشمندی این اتفاق را نشانه‌ای از وجود حیات فرازمینی نمی‌داند؛ بنابراین چرا سطح سیاره مریخ یا اتمسفر قمرهای مشتری و زحل برای وجود این ساختارهای مولکولی ریز، موردبررسی قرار نمی‌گیرند؟

یکی از نویسنده‌های اصلی مقاله چاپ‌شده به نام کنت استدمن (Kenneth Stedman) که از استادان دانشگاه ایالتی پورتلند است، در جواب به این سوال می‌گوید که تکنولوژی‌های حال حاضر هنوز برای این کار آماده نیستند. به عنوان مثال، هم‌اکنون دانشمندان جهان برای پیدا کردن ردی از ویروس‌ها در فسیل‌های موجود بر روی زمین مشکل دارند و با این تفاسیر، نمی‌توان انتظار داشت که پژوهشگران در سنگ‌های بسیار قدیمی‌تری که روی سیاره‌ای مانند مریخ وجود دارد، ویروسی پیدا کنند.

ویروس‌ها از نظر سوخت و ساز مستقل نیستند و از آنجایی که محصولات جانبی کمی را تولید می‌کنند، ردیابی آن‌ها در محیط‌های فرازمینی مشکل است. برخی از این عوامل بیماری‌زا لایه‌ای از چربی را در سطح خارجی خود دارند که به واسطه دوام بالا و توانایی سالم ماندن پس از گذشت صدها میلیون سال، به عنوان اصلی‌ترین نشانه وجود ویروس شناخته می‌شود. با این حال هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت که این چربی منحصرا به ویروس‌ها محدود می‌شود و به همین دلیل، کشف چنین ترکیب‌هایی در خارج از جو زمین، لزوما به معنی وجود ویروس‌ها نیست.

بر روی سیاره ما دانشمندان به کمک میکروسکوپ‌های الکترونی، ویروس‌ها را از روی ساختار پوسته آن‌ها شناسایی می‌کنند، اما قرار دادن چنین تجهیزات بزرگ و قدرتمندی بر روی یک مریخ‌نورد هنوز ممکن نیست. همچنین، گونه‌های فراوانی از این عوامل بیماری‌زا بر روی زمین وجود دارد و به همین دلیل، بعید به نظر می‌رسد که دانشمندان بتوانند ویروس های فرازمینی را با نگاه کردن به پوسته آن‌ها شناسایی کنند.

استدمن می‌گوید که ویروس‌ها بر روی زمین بخش بسیار مهمی از حیات هستند؛ این ساختارها در همه جا حضور داشته و تخمین زده می‌شود که تنها در اقیانوس‌های سیاره، چیزی بیش از ۳۱^۱۰ ویروس مجزا وجود داشته باشد. این تعداد حدودا یک میلیون بار بیشتر از عدد تخمین زده شده برای تعداد ستاره‌های موجود در جهان قابل رویت است.

از طرف دیگر، ویروس‌ها و سلول‌ها از ابتدای پیدایش حیات دائما در حال تکامل بوده‌اند و نبرد بقا آن‌ها با یکدیگر، باعث متنوع شدن حیات بر روی سیاره، به میزان غیرقابل‌تصوری شده‌ است. دانشمندان می‌دادند که ویروس‌ها از دی ان ای (DNA) و آر ان ای (RNA) به صورت یک ‌رشته‌ای و دو رشته‌ای، برای حفظ اطلاعات ژنتیکی خود استفاده می‌کنند و از آنجایی که فرم حیات شناخته‌شده توسط پژوهشگران تنها از دی ان ای دو رشته‌ای استفاده می‌کند،‌ برخی از محققان تصور می‌کنند که ویروس‌ها بقایایی از شکل ابتدایی‌تری از زندگی هستند.

با تمامی این تفاسیر، استدمن می‌گوید که نقش مهم این ساختارهای کوچک بر روی شکل کنونی حیات را به هیچ وجه نمی‌توان نادیده گرفت و با صرف انرژی بر روی شناختن بهتر ویروس‌ها،‌ علاوه بر روشن‌تر شدن منشا زندگی ما بر روی زمین،‌ دانشمندان در صورت مواجه‌شدن با ویروس های فضایی و اشکال ناشناخته‌ای از حیات در سیاره‌های دیگر آمادگی فوق‌العاده بیشتری خواهند داشت.

استدمن در انتهای یکی از مصاحبه‌هایش اظهار کرده است که با مطرح شدن سؤال‌هایی در مورد زنده بودن ویروس‌ها، پیدا کردن ویروس های فضایی و شکل‌های مختلفی از زندگی، جستجوی حیات فرازمینی با موفقیت بیشتری همراه خواهد بود و مسئله وجود یا عدم وجود بیگانگان در کیهان زودتر حل خواهد شد.

کامل‌ترین مدل از کائنات طی ۱۳ میلیارد سال تکامل ایجاد شد

کامل‌ترین مدل از کائنات طی 13 میلیارد سال تکامل ایجاد شد

کامل‌ترین مدل از کائنات یعنی دنیایی که طبق تخمین حدود ۱۳ میلیارد سال از پیدایش آن می‌گذرد ایجاد شد. به راستی کائنات چیست و مبدا و مقصد ما کجاست؟ پیدایش کائنات چگونه بوده است؟

پرجزییات‌ترین و بی‌نقص‌ترین مدل از دنیا با نام Illustris: The Next Generation و یا به طور مخفف Illustris TNG سرانجام ایجاد شد. در این شبیه‌سازی، ۱۳ میلیارد سال تکامل کائنات از زمان پیدایش آن به تصویر کشیده شده است. دانشمندان امیدوارند به کمک آن به بسیاری از حقایق کیهان و دنیای اطراف پی ببرند.

نقشه‌ برداری و مدل‌سازی نحوه تکامل کهکشان‌ها، دید خوبی به دانشمندان درباره شکل کهکشان راه شیری در زمان شکل‌گیری سیاره زمین و شیوه‌ای که این کهکشان در آینده تغییر خواهد کرد می‌دهد. شبیه‌سازی‌های خیره‌کننده دانشمندان، بر اساس قوانین پایه‌ای فیزیکی نشان می‌دهد کائنات، چطور از زمان رخ دادن بیگ بنگ رفته رفته تکامل یافته و فرآیندهای فیزیکی، چگونه تکامل دنیا و رسیدنش به این عظمت را سبب شده‌اند.

نخستین ثمره پروژه IllustrisTNG در سه مقاله مختلف در ژورنال “Monthly Notices of a Royal Astronomical Society” منتشر شد. بر اساس نتایج به دست آمده از آن، متخصصان و کیهان شناسان خواهند توانست به بسیاری از پرسش‌هایی که درباره کیهان تاکنون به صورت مبهم باقی مانده‌ بودند پاسخ بدهند. البته نباید فراموش کرد مدل IllustrisTNG، نخستین مدلی نیست که تاکنون توسط متخصصان به منظور شبیه‌سازی کائنات ترسیم شده است. در واقع باید آن را جانشین مدل Illustris دانست که توسط همین گروه از محققان و دانشمندان ترسیم‌کننده مدل جدید ایجاد شده بود. این گروه در IllustrisTNG بسیاری از موارد را برای افزودن فرآیندهای فیزیکی بسیار مهم و درگیر در پیدایش و تکامل کهکشان‌ها در مقایسه با مدل قبلی به‌روزرسانی کرده‌اند.

دانشمندان به منظور ایجاد مدل جدید، از شواهد موجود به کسب شده از نخستین روزهای پیدایش کیهان که به وسیله پس‌زمینه مایکروویو کیهانی به دست آمد‌ه‌اند استفاده کردند. آن‌ها در واقع باقی‌مانده‌هایی از بیگ بنگ به شمار می‌آیند. با استفاده از داده‌های در دسترس، دانشمندان توانستند مدلی از کائنات درست وقتی که تنها چند صد سال از ایجاد آن می‌گذشت ایجاد کنند.

آن‌ها در ادامه ماده باریونی که ستاره‌ها و سیاره‌های را فرم داده‌اند اضافه کردند. سازندگان مدل IllustrisTNG، مهمترین عنصر یعنی ماده تاریک که به عقیده آن‌ها به ساختارهای کهکشانی توانایی رشد کردن داده را نیز فراموش نکردند. در نهایت انرژی تاریک افزوده شد، نیروی مرموزی که در پس شتاب کائنات قرار دارد. تمامی این عناصر در ادامه با هم درون شبیه‌سازی کد شده و مواردی همچون انفجار ابرنواختر (سوپرنوا) و سیاه‌ چاله‌ها نیز تعریف شدند.

به عقیده یکی از افراد تیم تحقیقاتی، وقتی ما با استفاده از تلسکوپ کهکشان‌ها را رصد می‌کنیم، تنها قادر به اندازه‌گیری مقادیری خاص هستیم. اما به لطف شبیه‌سازی می‌توان تمامی خواص این کهکشان‌ها را ردیابی کرد. به این ترتیب حتی می‌توان به تاریخچه نحوه شکل‌گیری کهکشان‌ها نیز پی برد. در شبکه کیهانی گاز و ماده تاریک پیش‌بینی شده در مدل IllustrisTNG، کهکشان‌ها دقیقا به همان اندازه و شکل واقعی‌شان نمایش داده می‌شوند.

برای نخستین مرتبه یک مدل شبیه‌سازی شده از کائنات به دانشمندان اجازه می‌دهد به طور مستقیم، جزییات الگوی دقیق خوشه‌های کهکشان در فضا را محاسبه کنند. شبیه‌سازی جدید، نحوه تغییر پیدا کردن شبکه کیهانی طی گذر زمان مخصوصا در ارتباط با ماده تاریک، که زیر بنای کیهان است، را پیش‌بینی می‌کند.

به عقیده یکی دیگر از محققان، توانایی کنونی انسان برای پیش‌بینی دقیق نفوذ سیاهچاله‌های بسیار بزرگ در توزیع ماده به مقیاس وسیع شگفت‌آور است. این موضوع به تفسیر اندازه‌گیری‌های کیهانی آینده کمک بسیار زیادی می‌کند.