بایگانی دسته بندی ها: آسیا سی

مدارگرد Solar Orbiter خورشیدی به فضا پرتاب شد!

 

Solar Orbiterمدارگرد خورشیدی Solar Orbiter توسط ناسا و آژانس فضایی اروپا (ESA) با هدف ارتقا دانش در زمینه ی قطب های خورشیدی به فضا پرتاب شد.

صبح دیروز ساعت ۷:۳۳ به وقت تهران مدارگرد خورشیدی سوار بر راکت اتلس ۵ (Atlas V) به فضا پرتاب شد و حدوداً یک ساعت و نیم پس از پرتاب پیام برافراشته شدن پنل های خورشیدی مدارگرد خورشیدی دریافت و سفر طولانی مدت آن آغاز شد.

مدارگرد مذکور دو سال دیگر از نزدیک ستاره ی نورانی خورشید عبور می کند و از آن داده هایی ارسال می شود که علم بشر در خصوص خورشید را ارتقا می دهد و مأموریت های سرنشین دار به ماه را آسان‌تر خواهد کرد.

«توماس زوربوچن» (Thomas Zurbuchen) از مدیران ناسا در مورد مدارگرد خورشیدی بیان می کند:

«ما به کمک شرکای اروپایی خود وارد عصر جدید از فیزیک خورشید (هلیوفیزیک) می شویم که مطالعات خورشید را تغییر داده و امنیت فضانوردانی که با مأموریت آرتمیس به ماه سفر می کنند را افزایش دهیم.»

مدارگرد خورشیدی برای مطالعه قطب های خورشید از نزدیکی سیاره زهره عبور کرده و به کمک نیروی گرانشی آن به خورشید نزدیک تر می شود.

مدارگرد خورشیدی که اندازه ای در حدود یک خودروی ون دارد، به کمک ده وسیله به جمع آوری داده های مختلف از جمله میدان مغناطیسی، جو و شراره های خورشیدی خواهد پرداخت. این مدارگرد توسط یک سپر تیتانیومی که با ماده مخصوصی به نام SolarBlack پوشانده شده، در برابر دمای بیش از ۶۰۰ درجه سانتی گراد محافظت می شود.

مدارگرد خورشیدی از دماغه کیپ کاناورال در ایالت فلوریدا به فضا پرتاب شده است.

برای مطالعه قطب های خورشید نزدیک شدن به قطب های آن ضروری است. قطب های خورشید هر ۱۱ سال یکبار جا به جا شده و میدان مغناطیسی آن را تغییر می دهند. در این فرآیند که به حداکثر خورشیدی (Solar Maximum) مرسوم است، لکه ها و شراره های خورشیدی ذرات باردار را به سمت زمین پرتاب می کنند.

سیاره ی ما مقداری از ذرات باردار را جذب می کند، ولی در مواقعی که طوفان‌های خورشیدی رخ می دهند، این ذرات باردار برای فضانوردان خطرناک بوده و می توانند در عملکرد ماهواره ها و نیروگاه‌ها نیز حوادثی را رقم بزنند.

سیگنال هایی منظم از اعماق زمین یافت شد!

در ادامه ی این مطلب در خصوص سیگنال های تازه کشف شده از سوی اعماق زمین صحبت می کنیم که توسط محققان مورد بررسی و آزمایش قرار گرفته است.

دانشمندان و محققان توانسته اند برای اولین بار سیگنال ها و الگویی از اعماق زمین دریافت نمایند که تکرار شونده هستند با یک منشاء مشخص شدند که از فاصله ۵۰۰ میلیون سال نوری از زمین دریافت می شوند.

فوران های رادیویی سریع (FRB) یا سیگنال های عجیب و گاهی تکرار شونده از بخش های دیگر کیهان همچنان یکی از بزرگ ترین اسرار عالم هستی به شمار می روند. طول این امواج غالبا از چند هزارم ثانیه فراتر نمی رود و در موارد نادر که تکرار می شوند الگو یا بازه زمانی خاصی را برای تکرار دنبال نمی کنند. اما حالا دانشمندان کانادایی سیگنالی را شناسایی کرده اند که هر ۱۶.۳۵ روز یکبار تکرار می شود.

در مورد این سیگنال ها رسم بر این است که ردیاب های مستقر روی زمین آنها را تشخیص می دهند و سپس در چشم برهم زدنی دیگر خبری از این سیگنال ها نمی شود؛ اخترشناسان نیز دقیقا نمی دانند که این سیگنال ها از کجا می آیند اما با افزایش این فوران های رادیویی دانشمندان نیز بیشتر و بیشتر به منشاء و علل ایجاد آنها پی می برند.

حدود ۱۳ ماه است که دانشمندان  در حالبررسی فوران رادیویی سریع FRB 180916.J0158+65 هستند؛ سیگنالی که در سال ۲۰۱۸ از یک کهکشان مارپیچ با فاصله ۵۰۰ میلیون سال نوری آنطرف تر از زمین دریافت شد و حالا مشخص شد که با ریتم به شدت منظم در حال تکرار شدن است و این نخستین باری است که دانشمندان شاهد چنین رفتاری از یک سیگنال رادیویی فضایی هستند.

در مقاله ای که اخیرا در نشریه arXiv منتشر شده و البته قرار است که داوری همتا روی آن صورت بگیرد دانشمندان دست اندرکار پروژه نگاشت تراکم هیدروژنی فوران رادیویی سریع کانادا به توصیف فرایند رصد این سیگنال بین سپتامبر ۲۰۱۸ تا اکتبر ۲۰۱۹ پرداخته اند.

محققین با کمک تلسکوپ عظیم CHIME که در بریتیش کلمبیای کانادا مسقر بود سیگنال های یاد شده را با تناوب شگفت انگیزی دریافت کردند. ظرف مدت چهار روز آنها این سیگنال ها را حدودا هر یک ساعت یکبار دریافت کردند تا اینکه فرایند ارسال آنها کلا متوقف شد. بعد از ۱۲ روز سکوت، اخترشناسان کانادایی مجددا همان سیگنال ها را دریافت کردند.

اولین FRB در سال ۲۰۰۷ میلادی شناسایی شد اما در سال های  اخیر و به واسطه ساخت تلسکوپ های جدید و افزایش علاقمندی به این موضوع، شمار سیگنال های شناسایی شده به شدت زیاد شده است. بسیاری از این امواج رادیویی فوق قوی همانطور که در ابتدای مطلب اشاره شد تکرار نمی شوند؛ آنها را می شنویم و سپس ناپدید می شوند اما بخش کوچکی از آنها هم مجددا اتفاق می افتند اما نه با الگوی زمانی منظم. حالا با شناسایی این سیگنال های منظم دانشمندان امیدوارند که به ماهیت این سیگنال های مرموز پی ببرند.

با بیان این اعلامیه بعضی از سایت های اخبار نجوم ادعا کرده اند که انتشار این سیگنال های تکرار شونده احتمالا توسط بیگانگان فضایی اتفاق می افتد اما در واقعیت چنین نیست. آدام دلر از اختر فیزیکدانان دانشگاه تکنولوژی Swinburne در این خصوص بیان کرده است که:

معتقدم که ما به زودی توضیح طبیعی برای این رویدادها را پیدا خواهیم کرد اما دوست دارم ذهنم را باز نگه دارم و صرفا ردپای شواهد و مستندات را دنبال کنم.

بودجه ی ناسا ۳ میلیارد دلار افزایش یافت!

 

بودجه ی ناسا در سال 2020در این مطلب در خصوص افزایش بودجه ی ناسا در سال مالی ۲۰۲۱ خواهیم گفت. با ما در این مطلب همراه باشید تا ببینیم علت افزایش بودجه چیست و ناسا چه تصمیماتی دارد؟

رقم ۲۵.۶ میلیارد دلار بودجه ی سال مالی ناسا به دستور رئیس جمهور این کشور است . ترامپ تلاش کرده است تا ۳ میلیارد دلار بیش از بودجه فعلی سال جاری مالی که ۲۲.۶ میلیارد دلار است درخواست کند. رقم درخواست شده اضافی به منظور تسریع توسعه ارسال فضانوردان به ماه است.

درخواست ۳ میلیارد دلاری ترامپ برای افزایش بودجه ناسا، آن را به بیشترین درخواست افزایش بودجه برای این سازمان در چند دهه گذشته تبدیل کرده است. این کار بازتابی از تلاش‌های مضاعف دولت ترامپ به منظور اطمینان از آمریکایی بودن فضانورد بعدی است که به ماه ارسال شود تا دستاوردی دیگر را به نام خود و کشورش ثبت کند. در همین راستا مدیر اجرایی ناسا به نام جیم برداستاین نیز به طور مکرر از هدف آژانس فضایی آمریکا به منظور ارسال فضانوردان آمریکایی به کره ماه سخن می‌گوید.

نام این پروژه آرتمیس است که بر اساس زمان‌بندی‌های ناسا، تا سال ۲۰۲۴ محقق می شود. البته با توجه به پیشرفت فعلی این پروژه به نظر می‌رسد که این سازمان کمی از برنامه عقب‌تر باشد. برداستاین اخیرا از طرف کنگره به دلیل درخواست افزایش ۱.۶ میلیارد دلاری بودجه مالی سال جاری ناسا تحت فشار قرار گرفته بود، ولی با توجه به درخواست رئیس جمهور ایالات متحده می‌تواند به افزایش بودجه امیدوارتر باشد.

طبق گزارش های منتشر شده و تحقیقات سایت وال استریت ژورنال، قابل بیان است که ناسا قصد دارد به پیشنهادات تولید ماه‌نشین‌های مورد نیاز خود برای پروژه آرتمیس به دست شرکت‌های دیگر گوش دهد تا این گونه بودجه سال ۲۰۲۱ خود را مدیریت کند. به همین دلیل است که این سازمان در حال همکاری با شرکای رسمی و شخص ثالث است تا اجزای رباتیک و ماه‌نشین‌های بی‌سرنشین را روی کره ماه آزمایش کند.

اطلاعیه ای کمی قبل از سوی ناسا به منظور دریافت پیشنهادات صنعتی برای ماه‌نشین پروژه آرتمیس ارائه داد که پس از دریافت چندین بازخورد، تغییراتی جدید در آن داد و آن را دوباره در مرداد منتشر کرد. نتیجه تلاش‌های ناسا، انتخاب چندین شریک تجاری به منظور حمل فضانوردان به ماه می‌شود که طی آن، اولین ارسال در سال ۲۰۲۴ و دومین ارسال نیز طی ماموریتی در سال ۲۰۲۵ خواهد بود. از شرکت‌های احتمالی می‌توان به بوئینگ، اسپیس ایکس و بلو اوریجین اشاره کرد. دونالد ترامپ تصمیم دارد درخواست خود را روز ۲۱ بهمن تسلیم کنگره نماید.

کریستیانا کوچ به زمین بازگشت!

فضانورد زن

کریستیانا کوچ کوردار طولانی ترین سفر فضایی زنانه است و حال موفق شده تا به زمین باز گردد. جزئیات این سفر را در ادامه مطالعه خواهید کرد.

الکساندر اسکوورتسوف (Alexander Skvortsov) فضانورد روسی و لوکا پارمیتانو (Luca Parmitano) فضانورد اهل کشور ایتالیا همراه با کوچ به زمین بازگشتند. آنها ایستگاه فضایی بین المللی را صبح دیروز به وقت تهران ترک کرده و ۱۲:۴۲ بعد از ظهر به زمین رسیدند.

کپسول حامل این فضانوردان پس از باز کردن چترها فرود آرامی را در جنوب شرقی شهر دور افتاده جزقازغان (Dzhezkazgan) در کشور قزاقستان تجربه کرد.

کریستینا کوچ ۱۴ مارس ۲۰۱۹به همراه دو فضانورد دیگر سفر خود به ایستگاه فضایی بین المللی را شروع کرد. وی ۳۲۸ روز را در این ایستگاه گذراند و رکوردار بیشترین مدت زمان حضور در فضا به واسطه ی یک فضانورد زن شد. مأموریت فضایی طولانی مدت کوچ به محققان ناسا کمک می کند تا اثرات سفرهای فضایی این چنینی روی فضانوردان زن را آزمایش کنند و بر روی آن مطالعه کنند.

ای خانوم در طول مأموریت خود ۵۲۴۸ مرتبه به دور زمین چرخیده است و مسافتی در حدود ۱۳۹ میلیون مایل (۲۲۳۶۹۸۸۱۶ کیلومتر) را پشت سر گذاشته. کوچ در طول ۱۱ ماه اقامتش در ایستگاه فضایی بین المللی موفق شد اولین راهپیمایی فضایی زنانه را به عمل برساند. وی در کل شش راهپیمایی فضایی به انجام رساند و ۴۲ ساعت و ۱۵ دقیقه را بیرون از ایستگاه را پشت سر گذاشت.

پارمیتانو و اسکوورتسوف هر کدام ۲۰۱ روز را در فضا گذرانده اند. این دو فضانورد ژوئیه سال گذشته همراه با اندرو مورگان (Andrew Morgan) به فضا پرتاب شدند. مأموریت مورگان بیشتر طول کشید و حدودا دو ماه و نیم دیگر به زمین برمی‌گردد.

پارمیتانو با بازگشت به زمین، دومین مأموریت فضایی خود را به اتمام رساند. او ۳۶۷ روز را در فضا سپری کرده که بیشتر از کلیه ی فضانوردان آژانس فضایی اروپا (ESA) بوده است. وی چهار راهپیمایی فضایی انجام داد و مجموعاً ۳۳ ساعت را خارج از ایستگاه بین المللی سپری کرد.

ساخت قطعات فضاپیما در فضا به زودی!

فضاپیماهای ناسا

شاید کمی عجیب به نظر برسد که در فضا بتوانیم قطعات مربوط به یک فضاپیما را بسازیم . اما ناسا به زودی قصد دارد تا این امکان را فراهم کند. در ادامه جزئیات این خبر را مشاهده خواهید کرد.

ناسا  با همکاری شرکت مکسر تکنولوژی  قصد دارد تا سیستم مونتاژ رباتیکی را در مدار پایین زمین گسترش دهد که به کمک آن امکان ساخت قطعات مورد نیاز ماهواره‌ها و فضاپیما‌ها در مدار زمین فراهم می شود

تکنولوژی مدکور به ناسا یاری می رساند که حتی بعد از پرتاب ماهواره و فضاپیماها امکان داشته باشد تا هزاران کیلومتر بالاتر از سطح زمین، قطعاتی مثل آنتن‌های مخابراتی را در حالت شناور بسازد. این موضوع به کمک فضاپیمای Restore-L امکان پذیر می شود که مقرر شده در سال ۲۰۲۳ به فضا پرتاب شود.

ماموریت فضاپیمای Restore-L، افزایش طول عمر ماهواره‌هایی است که از رده خارج می‌شوند و به کمک این سیستم، حتی می‌توان ماهواره‌هایی که زمان زیادی از سرویس‌دهیشان گذشته نیز دوباره به چرخه حیات بازگرداند. یکی دیگر از مزایای استفاده مجدد از ماهواره‌های قدیمی، کم کردن ضایعات فضایی بوده که ناسا امیدوار است با بهینه‌سازی ماهواره‌ها بتواند از تعدادشان کم کرده یا حداقل از افزایش آن‌ها جلوگیری کند.

به همین دلیل شرکت مکسر تکنولوژی (Maxer Technologies) بازوی مکانیکی خود با نام اختصاری SPIDER را در فضاپیمای Restore-L قرار خواهد داد. این بازوی مکانیکی تقریبا ۵ متر طول خواهد داشت و به منظور سرهم کردن و اتصال آنتن‌ها مخابراتی استفاده می‌شود. بخش مونتاژ این ماموریت نیز SPIDER از تیرچه کامپوزیتی سبک ۱۰ متری استفاده می‌کند که به کمک تکنولوژی (TUMS) می‌تواند فونداسیون ۲ در ۴ برای ساخت سازه‌های فضای را فراهم کند.

این پروژه در اصلی بخشی از پروژه تجاری‌سازی مدار پایین زمین است که در آن ناسا با همکاری دیگر شرکت‌های خصوصی، ساخت و ساز و حمل و نقل به فضا را با هزینه‌های کمتر میسر می‌کند. از همین رو با توجه به افزایش درخواست برای سرویس و نگه‌داری از ماهواره‌ها و همچنین تولیدات آن‌ها، ساخت و ساز در فضا می‌تواند هم در زمان و هم در هزینه‌‌ها صرفه جویی کند.

این ماموریت در پشتیبانی از پروژه اکتشافی «ماه تا مریخ» ناسا نیز کاربرد فراوانی دارد و حتی از آن می‌توان در سرویس و نگه‌داری تلسکوپ هابل هم استفاده کرد. برنت رابرتسون (Brent Robertson) مدیر پروژه Restore-L بیان می کند:

مونتاژ و سرهم کردن در فضا باعث می‌شود تا ماموریت‌ها، تطابق‌پذیری و انعطاف‌پذیری بیشتری داشته باشند که نقشی کلیدی در اکتشافات ماه تا مریخ ناسا ایفا خواهد کرد.

جیم رویتر (Jim Reuter)از دیگر مدیران این پروژه هم سخنان رابرتسون را تایید می‌کند و اظهار می کند:

ما در حال ادامه یکه‌تازی آمریکا در صنعت هوا و فضا هستیم و ثابت می‌کنیم که می‌توانیم تکنولوژی‌های مونتاژ و تولید را حتی پس از پرتاب فضاپیماها نیز انجام دهیم. این تکنولوژی می‌تواند دنیای جدید از قابلیت‌های رباتیک در فضا را نشان دهد.

کابین توریستی آموزشی در ایستگاه فضایی!

در ایستگاه فضایی بین المللی ناسا با همکاری شرکت اکسیوم اسپیس قصد دارد تا کابینی را برای آموزش فضانوردان و آموزش توریستان و… راه اندازی کند و این کابین اختصاصی خواهد بود.

آژانس فضایی آمریکا خبر داده است که شرکت اکسیوم اسپیس (Axiom Space) که در هیوستون تاسیس شده، قرار است جزو اولین همکاران سازمان مذکور باشد که ایده اتاق‌ها و فضا‌های خصوصی را در ISS خلق می کند. این اتاق‌ها در قالب ماژول‌‌هایی به یکی از نود‌های ISS متصل می‌شوند و می‌توان از آن برای کار‌های مختلفی بهره برد.

کوشش ناسا در راستای تجاری‌سازی فضا، از چند سال پیش شروع شد و نام آن «اقتصاد مدار نزدیک زمین» انتخاب شده است. مدیر اجرایی ناسا در رابطه با همکاری این سازمان با شرکت اکسیوم اسپیس بیان کرده است:

تلاش‌های شرکت اکسیوم در رابطه با توسعه مقصدی تجاری در فضا، یکی از قدم‌های حیاتی ناسا در رابطه با نیاز‌های طولانی مدت به منظور آموزش فضانوردان، تحقیقات علمی و نمایش تکنولوژی در مدار نزدیک زمین به حساب می‌آید.

از همین رو ناسا و آژانس‌های فضایی کشورهای دیگر، احتمالا جزو اولین مشتری‌های اکسیوم اسپیس باشند. این کمپانی که توسط فضانورد پیشین ISS به نام مایکل سافردینی (Michael Suffredini) تاسیس شده، قرار است حداقل یک المان جدید به Node شماره دو ISS متصل کند. پیش از این، Node شماره دو به منظور مرکز ابزار آلات و مکانی برای خوابیدن فضانوردان استفاده می‌شد.

برنامه اکسیوم این است که راهی جدید در رابطه با تجاری‌سازی فضا ارائه کند تا محققین، تولید‌کنندگان و توریست‌های ثروتمند بتوانند با اهداف کاری یا تفریحی خود به مدار زمین سفر کنند. با این حال با وجود این که در حال حاضر این کمپانی در سر دارد تا افراد را به ISS ارسال کند، اقدامات آ

جدیدترین راهپیمایی فضایی زنانه در تاریخ ثبت شد!

فضانوردی زنان

راهپیمایی زنانه در پیش هم صورت گرفته بود و باری دیگر یک راهپیمایی فضایی زنانه دیگر رقم خورد. در ادامه جزئیات این راهپیمایی ۷ ساعته را در ادامه مطالعه کنید.

«کریستینا هاموک» (Christina Hammock) و «جسیکا میر» (Jessica Meir) ، دومین راهپیمایی فضایی تمام زنانه تاریخ را با موفقیت به ثبت رساندند.

هاموک و میر در این راهپیمایی که ۷ ساعت و ۲۹ دقیقه طول کشید، باتری قدیمی نیکل-هیدروژن پنل خورشیدی ایستگاه فضایی بین المللی تعویض نومدند و نمونه قدرتمندتر لیتیوم-یون را جاسازی کردند.

طول و عرض و ارتفاع باتری نیکل-هیدروژن به ترتیب برابر با ۱۰۱ در ۹۴ در ۴۸ سانتی متر بوده و ۱۶۵ کیلوگرم وزن دارد. باتری لیتیوم-یونی جدید نیز در حدود ۱۹۴ کیلوگرم است. بناستکل ۴۸ باتری نیکل-هیدروژن ایستگاه فضایی بین المللی با باتری لیتیوم-یون تعویض شوند.

نیم ساعت پس از شروع راهپیمایی، دوربین و چراغ کلاه هاموک از محل اتصال خارج شدند. البته راهپیمایی با اینکه نور کمتری بود ادامه یافت. این چالش مسبب به طول انجامیدن بیشتر این سفر به مدت نیم ساعت شد.

به تازگی میر رکورد ۳۰۰ روز در فضا را به نام خود ثبت کرد. این فضانورد ماه مارس سال گذشته میلادی به ایستگاه فضایی بین المللی آمد تا اولین مأموریت فضایی خود را انجام دهد. وی تا ماه فوریه ۲۰۲۰ در ایستگاه خواهد ماند. میر نیز اکتبر سال گذشته میلادی برای انجام اولین مأموریت شش ماهه خود به ایستگاه منتقل شد.

«میر» پس از اتمام راهپیمایی ضمن تبریک به ۱۳ فضانورد پروژه آرتمیس، از خدمات آنها به سفرهای فضایی انسانی ابراز خوشحالی کرد. نام هاموک و میر در لیست ۱۲ زنی که قرار است برای اولین بار در سال ۲۰۲۴ به ماه ارسال شوند، دیده می شود.

در اواخر مهر ماه امسال بود که این سفر فضایی صورت گرفت و در تاریخ ثبت شد.

 

اجرام آسمانی ناشناخته در حوالی سیاه چاله ها!

سیاه چاله ها

در این مطلب از اجرام آسمانی خواهیم گفت که به شکل ناشناخته ای در طراف سیاه چاله ها یافت شده اند و دانشمندان در تلاشند تا بفهمند که آن ها چه هستند.

محققان علم نجو یافتند که تعدادی جرم آسمانی مرموز در نزدیکی ابر سیاه چاله ای  وجود دارد که در مرکز راه شیری واقع شده است. این اجرام آنطور که دانشمندان می گویند اندازه ی بزرگی دارند و با سیاهچاله Sagittarius A* تعامل بر قرار می کنند.

آنطور که بیان می شود این اجرام آسمانی ناشناخته، ۶ عدد هستند و از G1 تا G6 نامگذاری شده اند. G1 نخستین بار در سال ۲۰۰۵ میلادی کشف شد و G2 در سال ۲۰۱۲. با این حال تیم اخترشناسان به سرپرسی Anna Ciurlo از دانشگاه کالیفرنیا حالا چهار جرم آسمانی جدید را در مجاورت آنها پیدا کرده اند. یافته های آنها نیز در نشریه نیچر منتشر شده است.

Ciurlo در مصاحبه با نشریه نیوزویک پیرامون این کشف بیان کرده است:

مرکز کهکشان منطقه ای جالب و پیچیده است. این محدوده میزبان نزدیک ترین ابر سیاهچاله به زمین است و در نتیجه امکان مطالعه محیط ابرسیاهچاله ها را برای ما فراهم می کند. ما در ابتدا قصد داشتیم به بررسی اثر سیاهچاله روی ابرها و توده های گازی اطراف آن بپردازیم اما در ادامه با چهار جرم آسمانی جدید در آن منطقه روبرو شدیم.

وی همچنین افزود:

ما پیشتر G1 و G2 را کشف کرده بودیم اما انتظار نداشتیم که با اجرام بیشتری روبرو شویم. از آنجایی که این ناحیه مملو از اجرام یاد شده است میتوان اینطور نتیجه گرفت که شکل گیری آنها اتفاقی نبوده و قطعا مکانیزمی برای تشکیل شان وجود دارد.

اینکه اجرام یافت شده دقیقا از چه جنسی هستند یا چه هستند به طور دقیق مشخص نشده است هرچند دانشمندان بر این باورند که آنها شبیه به گاز دیده می شوند اما رفتاری شبیه به یک ستاره دارند. نزدیکی آنها به سیاهچاله نیز بدان معناست که با آن تعامل دارند و در مدار خودشان کشیده شده اند.

در سال ۲۰۱۴ میلادی، G2 بسیار به سیاهچاله مذکور نزدیک شد. در آن زمان دانشمندان تصور کردند که احتمالا توسط Sgr A* بلعیده می شود اما اینطور نشد. در عوض این جرم آسمان پیچ و تاب برداشت و کمی کشیده شد تا اینکه بعد از عبور از مقابل سیاه چاله به شکل اول خود بازگشت. به همین خاطر دانشمندان نتیجه گرفتند که G2 ستاره ای عظیم است که درون غبار پیچیده شده است.

زطبق پیش بینی های صورت گرفته کشف چهار جرم آسمانی جدید دانشمندان را در تشخیص چیستی آنها یاری خواهد داد.

در واقع از آنجا که این اجرام به داخل سیاهچاله کشیده نمی شوند محققان تصور می کنند که باید درون خود یک شی ستاره ای را پنهان کرده باشند. توده این ستاره نیز به حفظ انسجام گاز کمک می کند و آن را از سیاهچاله دور نگه می دارد. Ciurlo در صحبت هایش خاطرنشان کرد که اگر G2 صرفا از گاز تشکیل می شد باید توسط سیاهچاله بلعیده می شد.

او ادامه داد:

ما باور داریم که اینها بقایای ادغام دو ستاره هستند؛ یک هسته ستاره ای، گرد و غبار و گاز اطراف آن. ما می دانیم که بسیاری ستاره ها حاصل ادغام با اجرام دیگر هستند و حضور سیاه چاله ادغام آنها را ساده تر می کند. البته این تنها توضیح ممکن نیست اما بهتر از باقی احتمالات میتواند علت حضور این اجرام باشد.

انسان از غبار ماه اکسیژن استراخ می کند!

کره ماه

در ادامه ی این مطلب شیوه ی کسب اکسیژن در ماه با استفاده از قبار آن را که توسط یک تیم تجقیقاتی اروپایی کشف شده مشاهده خواهید کرد. با ما همراه باشید.

رگولیت یا سنگ پوشه در واقع غبار ماه یا ماده ای است که تمام سطح ماه را پوشانده است و گاهی همین سنگ پوشه سبب ایجاد مشکل در دستگاه های انسانی می شود. با این وجود فراوانی آن در کره ی ماه محققان را به فکر بکارگیری این ماده برای ساخت سکونتگاه یا حتی ذوب کردن آن با لیزر برای استفاده در پرینترهای سه بعدی انداخته است.

سازمان فضایی اروپا اما پا را از این فراتر گذاشته و در فکر استخراج اکسیژن از غبار ماه برای فضانوردان و تامین سوخت است. تقریبا ۴۰ تا ۵۰ درصد وزن رگولیت از اکسیژن تشکیل شده اما مشکل اینجاست که در قالب اکسیدها محصور شده و به همین خاطر نمی توان به سادگی از آن استفاده کرد.

محققان بخش فناوری و تحقیقات فضایی این سازمان (ESTEC) با به کار بردن از روشی به نام «الکترولیز نمک مذاب» ببه شیوه ای برای تبدیل غبار ماه به اکسیرن دست پیدا کرده اند. در این شیوه رگولیت و نمک کلسیم کلرید مذاب در سبدی فلزی  موجود است و در اثر حرارت بالای ۹۵۰ درجه سلسیوس این آزمایش و تبدیل انجام می شود. در این شرایط با عبور جریانی الکتریکی از آن می توان اکسیژن را به دست آورد.

فایده و امتیاز این شیوه ی اروپایی که در آن آلیاژهای فلزی به عنوان محصول جانبی تولید می شوند. این روش امکان تولید آلیاژهای مختلفی را می دهد در نتیجه با توجه به نیازهای فضانوردان می توان ارزشمندترین و پرکاربردترین آلیاژ ممکن را تولید کرده و در ماموریت فضایی به کار برد.

در اصل این آزمایش توسط شرکتی به نام Metalysis طراحی شده اما راکتورهای این شرکت تاب مقاومت در برابر گاز اکسیژن را ندارد و در نتیجه به عنوان محصولی جانبی و در قالب کربن دی اکسید و مونو اکسید آزاد می شود. دستاورد محققان اروپایی هم باز طراحی راکتور به گونه ای است که اکسیژن را به عنوان منبعی ارزشمند تولید و حفظ کند.

امواج سیاره ای با احتمال سکونت یافت شد!

سیاره پروکسیما

شاید به نظر برخی تنها سیاره ی قابل سکونت زمین باشد اما اکنون دانشمندان و محققان زیادی در تلاش هستند تا سیاراتی را بیابند که بتوان به جز زمین در آن ها هم سکونت کرد. با ما در ادامه ی این مطلب همراه باشید تا با این سیارات آشنا شویم.

سال ۲۰۱۶ یک اختر شناسی از سیاره ای گفت که ممکن است بتوان در آن زیست که این سیاره به نام Proxima b را حول ستاره ای به اسم Proxima Centauri یافتند که تنها ۴.۲ سال نوری تا زمین فاصله داشت. حالا محققان سیگنال دیگری را رهگیری کرده اند که به باورشان متعلق به ابر زمینی است که حول همان ستاره می گردد و میتواند همان مقصد گم شده بعدی برای بشر باشد.

لازم به ذکر است که Proxima Centauri نزدیکترین ستاره به خورشید ماست و همراه با ستاره دوگانه ای در منظومه آلفا قنطورس قرار دارد. Proxima Centauri یک ستاره سرخ رنگ کوتوله با جرم کم است که با نام ستاره های کوتوله کلاس M شناخته می شوند و دست بر قضا فاصله اندکی تا ستاره دوگانه Alpha Centauri AB دارد.

در خوشه ی ستاره های قنطورس این ستاره ها قرار گرفته اند که با چشم غیرمسلح قابل دیدن نیست. بعد از کشف سیاره اول حول Proxima Centauri محققان اعلام کردند که احتمال وجود سیاره دیگری در این منظومه وجود دارد. اخترشناسان برای دریافت سیگنال های نوری این سیاره و شناسایی آن از آرایه تلسکوپی Atacama Large Millimeter/submillimeter در شیلی استفاده کردند.

مولفان مقاله منتشر شده در این باره (روز گذشته در نشریه پیشرفت های علمی منتشر شد) موفق شدند با کمک این آرایه تلسکوپی دیتای این منظومه ستاره ای را با سرعت شعاعی ۱۷ ساله بررسی کنند و مشخص نمایند که آیا سیگنال های دریافتی به سیاره دیگری تعلق دارند یا خیر.

شیوه ی سرعت شعاعی برپایه جاذبه و اثر داپلر استور است. طبق اثر داپلر بر اثر حرکت یک منبع یا اجرام شناسایی شده به سمت یکدیگر یا فاصله گرفتن آنها از هم، نور نیز با فرکانسی مشخص افزایش یا کاهش می یابد.

همچنین باید در نظر داشت ستاره هایی که سیاره ای به دورشان می گردد، کاملا هم در جای خود ثابت نیستند و در واکنش به نیروی جاذبه ناشی از سیاره های خود در مدارهای دایره ای کوچک، حرکت میکنند. این حرکات طول موج آن ستاره را عوض میکند و بسته به موقعیت سیاره از سرخ به آبی تغییر می دهد. ستاره شناسان با شناسایی این تغییرات می توانند سیاره های دیگر را پیدا کنند.

البته این احتمال هم می رود که سیگنال ها به خاطر میدان مغناطیسی ستاره مورد نظر ایجاد شده باشند و محققان فعلا نمی توانند این احتمال را مردود اعلام کنند اما سیگنال هایی که آنها دریافت کرده اند در یک دوره ۱۹۰۰ روزه رخ داده اند؛ این خود نشانه محکمی است بر اینکه سیاره دیگری ممکن است وجود داشته باشد.

فابیو دل سوردو مولف این مقاله و از محققان دپارتمان فیزیک دانشگاه Crete در این باره گفت:

حتی نزدیک ترین منظومه سیاره ای به ما هم میتواند خبرهای جالبی برایمان داشته باشد. Proxima Centauri میزبان یک منظومه سیاره ایست که نسبت به آنچه می پنداشتیم پیچیده تر است و نمی دانیم قرار است پرده از روی چه حقایقی کنار رود.