بایگانی دسته بندی ها: آسیا سی

کره ی ماه سرشار از فلزات است؟!

کره ماه

در ادامه ی این مطلب با ما همراه باشید تا در خصوص اخبار تازه کشف شده از ماه و فلزات موجود در آن برای شما بگوییم. در کره ی ماه چه خبر است؟

طبق اخباری که جدیدا از  سویناسا انتشار یافته است، تیم مدارگرد شناسایی ماه (LRO) به مدارک جدیدی دست یافته‌اند که نشان می‌دهد سطح کره ماه به مراتب بیشتر از آنچه قبلا تصور می‌شد، غنی از فلزات است.

فرضیه اولیه درخصوص نحوه شکل‌گیری کره ماه، برخورد احتمالی یک پیش‌سیاره بزرگاست که در گذشته با کره ی زمین برخورد کرده است؛ بنابراین احتمال می رود که مواد اصلی تشکیل دهنده ماه کاملا مشابه با کره زمین باشد. حال نتایج این تحقیقات جدید ناسا ارتباطی شفاف ‌تر و واضح‌تر بین زمین و ماه را نشان می‌دهد.

تیم مدارگرد یاد شده با استفاده از رادار ویژه Mini-RF در حال ارزیابی وضعیت الکتریکی خاک و پوشش رویی نیم‌کره شمالی ماه بودند و دنبال یخ و آب در اعماق حفره‌ها می‌گشتند اما هر چه واکاوی به مراحل پایین‌تر می‌رسید، حجم اکسیدهای آهن و تیتانیوم نهفته در زیر سطح رویی بیشتر می‌شد.

با مقایسه یافته‌های جدید با آنچه پیش از این به کشف مقادیری از اکسید فلزات منجر شده بود، تیم کاوشگران ناسا به این نتیجه رسیدند که با وجود اینکه سطوح کره ماه فاقد اکسیدهای آهن و تیتانیوم است، در زیر پوسته حجم عظیمی مواد معدنی فلزی وجود دارد.

مدیر مرکز پروازهای فضایی گادارد «نوح پترو»، در این خصوص بیان می کند: «این نتایج هیجان‌انگیز نشان می‌دهد ما هنوز هم مشغول اکتشافات جدید درباره قدیمی‌ترین همسایه خود هستیم. داده‌های به دست آمده به شدت ارزشمند هستند و در مورد سطح و مواد تشکیل دهنده قمر زمین حرف‌هایی برای گفتن دارند. ما از این داده‌ها استفاده می‌کنیم تا نتیجه بگیریم ۴.۵ میلیارد سال قبل دقیقا چه اتفاقی افتاده است».

دو ابر زمین را بشناسید!

در ادامه ی این مطلب در خصوص دو ابرزمین صحبت می کنیم که به تازگی در خصوص آن ها تحقیقات صورت گرفته است. با ما همراه باشید.

تعدادی از ستاره شناسان که آسمان را برای کشف سیاراتی شبیه زمین رصد می‌کنند، از کشف دو ابرزمین با ویژگی‌های قابل توجه در اطراف ستاره‌ای در همسایگی زمین خبر دادند.

این دو ابرزمین Gliese 887b و Gliese 887c نام داشته و دور ستاره‌ای به نام Gliese 887 که در فاصله ۱۱ سال نوری از زمین قرار گرفته، گردش می‌کنند. ابرزمین (Super-Earth)، به سیاراتی گفته می‌شود که جرم بیشتری نسبت به زمین داشته اما به طور چشمگیری از غول‌های یخی منظومه شمسی مثل اورانوس و نپتون کوچک ترند.

ابرزمین هایی که از آن ها صحبت کردیم علاوه بر فاصله نسبتاً نزدیک به ما، ویژگی‌های جالب توجهی دارند که آن‌ها را به گزینه‌ای هیجان انگیز برای تحقیقات بیشتر تبدیل می‌کنند. برای مثال در منطقه قابل سکونت ستاره میزبان قرار گرفته‌اند، بنابراین احتمال وجود آب به شکل مایع در آن‌ها وجود دارد. علاوه بر این ممکن است همانند زمین و مریخ در دسته بندی سیارات سنگی قرار بگیرند.

نکته ی مورد توجه این است که ستاره میزبان آن‌ها یعنی Gliese 887 که در واقع یک کوتوله سرخ است، فعالیت آرامی دارد که برای این نوع از ستاره‌ها جالب توجه است. کوتوله‌های سرخ از خورشید درخشش کمتری دارند، اما اغلب امواجی با انرژی فوق العاده بالا پخش می‌کنند که توانایی از بین بردن اتمسفر سیارات نزدیک را دارند.

طبق گزارش محققان دانشگاه گوتینگن، کوتوله سرخ Gliese 887 فعالیت بالایی نداشته و «این یعنی ابرزمین‌های تازه کشف شده ممکن است اتسفر خود را حفظ کرده و یا اتمسفری ضخیم تر از زمین داشته باشند، بنابراین احتمالاً قابل سکونت خواهند بود.»

همانطور که می‌بینید دانشمندان حین صحبت کردن در مورد ابرزمین‌ها زیاد از کلمات «احتمالا» و «ممکن است» استفاده می‌کنند، اما نباید خصوصیات قابل توجه این دو سیاره را فراموش کرد. محققان می‌گویند این دو ابرزمین اهداف مناسبی برای رصد توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب هستند و ممکن است به کمک آن بتوان از وجود اتمسفر در این دو سیاره مطلع شد. البته اگر تأخیرهای پی در پی اجازه پرتاب این تلسکوپ را بدهند.

«Sandra Jeffers»، محقق دانشگاه گوتینگن که مقاله او در مورد این دو ابرزمین در ژورنال Science منتشر شده، می‌گوید: «این سیارات بهترین احتمالات را برای مطالعه دقیق تر، شامل جستجو برای حیات در خارج از منظومه شمسی، فراهم می‌کنند.»

تنها خبر ناامید کننده اینکه این دو سیاره در فاصله ۱۱ سال نوری از زمین قرار گرفته‌اند و با وجودی که این مسافت در مقایس کیهانی قابل توجه نیست، اما همچنان با تکنولوژی فعلی برای بشر دست نیافتنی هستند

سیاره پلوتون و موجودات زنده!

در خصوص سیاره پلوتون اخبار جدیدی به دست آمده است. در ادامه ی این مطلب نظلیه ی تازه در خصوص این سیاره را به همراه تحقیقات و نتایج مطالعه خواهید کرد.

به نظر می رسد پلوتون حدودا ۴.۵ میلیارد سال قبل با سطحی وسیع از اقیانوس مایع پوشیده شده بوده که حالا زیر لایه‌ای از یخ پنهان شده است؛ این یعنی حدودا ۵۰۰ میلیون سال عمر بیشتر نسبت به آب‌های کره زمین. پلوتون در حال حاضر به عنوان سنگی یخی شناخته می‌شود که در فاصله ۵.۹ میلیارد کیلومتری خورشید در مدار منظومه شمسی می‌چرخد.

گزارشاتی جدید به دست آمده که نشان می‌دهد پلوتون هنگام پدید آمدن گرم بوده و به همین ترتیب اجازه داده تا آب مایع روی سطح آن شکل بگیرد و در واقع برای زندگی بیگانگان مناسب و قابل سکونت باشد.

محققین نمونه‌های شبیه سازی شده از مدل حرارتی و تغییرات آن را با عکس‌هایی که اخیرا توسط فضاپیمای New Horizons ناسا گرفته شده مقایسه کرده‌اند و دریافتند صفحات و فرورفتگی‌های سطح رویی این سیاره کوتوله، در واقع نشانگر تحولات ناشی از حرکت‌های درونی زیر پوسته به خاطر افزایش حجم آب بعد از یخ زدن است.

این تحقیقات که در نشریه Nature Geoscience منتشر شده، مدعی هستند حرارت اولیه پلوتون در واقع به خاطر برخورد سیارک‌ها و سایر اجرام آسمانی با سطح سنگی آن ایجاد شده و در واقع هسته اصلی آن را شکل داده است. بخش‌هایی از گرمای اولیه هم به خاطر المان‌های رادیواکتیو متصاعد شده از سوی سنگ‌ها بوده.

بر طبق بیانات، دوران گرم بودن پلوتون فقط ۳۰ هزار سال طول کشیده، به این ترتیب که قبل از یخ شدن این سیاره کوتوله در فرصت نه چندان زیادی که سطح آن همچنان گرم بوده آب به اندازه کافی شکل گرفته. دانشمندان بر این باور هستند که این ماجرا شاید مربوط به ۴.۵ میلیارد سال پیش باشد. در مقام قیاس، اقیانوس‌های کره زمین حدودا ۳.۸ میلیارد سال پیش شکل گرفته‌اند، آن هم در حالی که عمر سیاره بیشتر از ۷۰۰ میلیون سال بوده است.

«کارور بیرسون» ستاره شناس دانشگاه کالیفرنیا در این رابطه می‌گوید: «حتی در محیط سرد و با فاصله بسیار زیاد از خورشید، ممکن است تمام این دنیاها خیلی سریع و با گرمای کامل و همراه با اقیانوس‌های مایع شکل گرفته باشند. اگر پلوتون از ابتدا سرد بود، می‌بایست شرایطی فشرده را روی سطح آن می‌دیدیم. اما اگر با گرما کار خودش را آغاز کرده باشد، دریاهای وسیع و یخ زده و شرایطی گسترش یافته روی سطح آن وجود داشت».

ما شواهد زیادی مبتنی بر گسترش پیدا کردن آن دیده‌ایم، اما هیچ مدرکی از شرایط فشرده وجود ندارد، بنابراین می‌توانیم روی ایده شکل گرفتن پلوتون با گرما و سطحی پوشیده از اقیانوس مایع تمرکز کنیم.

بیرسون با اشاره به سایر سیاره‌های کوتوله مثل ماکی‌ماکی و هائومیا که ماهیتی مشابه دارند، اشاره می‌کند که احتمالا آنها هم به همین شکل به وجود آمده و اقیانوس‌هایی نهفته در خود جای داده باشند. او در ادامه توضیح می‌دهد:

آنها هم ممکن است اقیانوس‌هایی زیر سطح یخی خود پنهان کرده باشند. هنوز نمی‌دانیم که آیا این اقیانوس‌ها همچنان وجود دارند، یا به طور کامل یخ زده‌اند. اما با رفتن به آن دنیاهای یخ زده می‌توانیم فهم بهتری از نحوه تکامل آنها داشته باشیم و از داستان‌های منحصر به فرد آنها بیشتر بشنویم.

دانشمندان مدت زیادی است که در مورد یگانگی کره زمین در مورد سیاره‌ای قابل سکونت در منظومه شمسی سوال و بحث دارند، علت آن این است که اطراف زمین، فعلا تنها جایی است که نه خیلی گرم است و نه خیلی سرد است و می توانند موجود زنده در این منطقه زنده بمانند. ناگفته نماند که اولین بار در سال ۲۰۱۶ میلادی طرح وجود اقیانوس زیر سطح پلوتون مطرح شد و سال قبل هم ژاپنی‌ها روی این موضوع تاکید کردند.

حالت پنجم ماده توسط ایستگاه فضایی کشف شد!

در ادامه ی این مطلب از ماده ی پنجم کشف شده از سوی ایستگاه فضایی ناسا خواهیم گفت. با ما همراه باشید تا جزئیات این خبر جدید را مطالعه کنیم.

«آزمایشگاه اتم سرد» (CAL) ناسا در سال ۲۰۱۸ توسط راکت اسپیس ایکس به فضا فرستاده شد. این آزمایشگاه در ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) به تحقیق و توسعه فناوری‌های کوانتومی کمک می‌کند و اخیرا فضانوردان در آن توانسته‌اند حالت پنجم ماده را خلق کنند.

محققان ناسا اخیرا گزارش کرده‌اند که موفق به خلق «چگالش بوز-اینشتین» (BECs) شده‌اند. حالت پنجم ماده زمانی که اتم‌های عنصرهای خاص در دمای نزدیک به صفر مطلق یا صفر کلوین قرار می‌گیرند، شکل می‌گیرد. BEC از نظر ظاهر، نرمی و رسانایی عملکردی مشابه با فلز پتاسیم و فلز سزیم دارد.

از این حالت به عنوان حالت پنجم ماده یاد می‌شود چرا که در BEC، ماده به عنوان ذرات مستقل رفتار نمی‌کند و در حالت کوانتومی واحد فرو می‌ریزد که می‌توان آن را با عملکرد یک موج یکنواخت توصیف کرد. مشکل اصلی BEC، شکنندگی بالای آن است. برای دسترسی به این حالت باید دمای عنصر کاهش پیدا کند، بنابراین ارتباط با عامل خارجی می‌تواند دمای آن را افزایش دهد که نتیجه آن، عبور از آستانه چگالش است.

با توجه به این موارد، ساخت حالت پنجم ماده تقریبا در زمین غیرممکن است. علاوه بر دمای بالا، گرانش زمین نیز با میدان‌های مغناطیسی موردنیاز برای نگهداری BEC در محلی برای مطالعه نیز تداخل دارد. ریزگرانش به دانشمندان اجازه می‌دهد که اتم‌ها را با نیروهای ضعیف‌تری محدود کنند چرا که دیگر نیازی به مقابله با گرانش نیست.

اگرچه در گذشته در زمین حالت پنجم ماده خلق شده، اما طبق مقاله‌ای که در ژورنال «Nature» به چاپ رسیده، تفاوت‌هایی میان خواص آن‌ها و BEC تولید شده در ISS وجود دارد. این حالت در زمین تنها چند میلی ثانیه دوام می‌آورد اما در ایستگاه فضایی بین‌المللی این حالت توانسته بیش از یک ثانیه باقی بماند که اگرچه زمان بالایی نیست اما محققان می‌توانند بیشتر روی خواص آن مطالعه کنند.

ریزگرانش موضوع دیگری است که باعث می‌شود فضانوردان در ISS نیاز به میدان مغناطیسی ضعیف‌تری برای دستکاری اتم‌ها داشته باشند. علاوه بر این، ریزگرانش می‌تواند فرایند کاهش دما را سرعت ببخشد و همچنین امکان ثبت تصاویر شفاف‌تر را فراهم کند.

نظریه هم ارزی توسط دانشمندان به اثبات رسید!

در ادامه ی این مطلب با ما همراه باشید تا نظریه ی اصل هم ارزی را معرفی کرده و اخبار مربوط به اثبات آن را مطالعه نماییم. این نظریه از کجا می آید و در خصوص چه موضوعی است؟

اصل نظریه هم ارزی به اثبات رسید. بر طبق این نظریه، زمانی که یک پر و  یک وزنه ی سنگین را در فضا و شرایط خلا رها کنید، هر دوی آن ها در یک زمان با زمین برخورد خواهند کرد. به بیان دیگر، این دو برخلاف جرمشان دقیقا به یک شیوه تحت تاثیر میدان گرانشی زمین قرار می گیرند. براساس نظریه نسبیت اینشتین همین قانون در مورد اشیاء عظیم الجثه از قبیل ستاره ها پابرجاست و حالا اختر فیزیکدانان اساس این نظریه را اثبات کرده اند.

Guillaume Voisin از دانشگاه منچستر انگلستان و دیگر محققان همکار او با استفاده از یک تلسکوپ رادیویی نحوه چرخشیدن یک ستاره نوترونی به دور دو ستاره کوتوله سفید را در یک منظومه که شبیه به منظومه خورشید، ماه و زمین است بررسی نمودند. آنها در ادامه با مقایسه سرعت، حرکت و توده این اجرام توانستند نسخه کیهانی از تست مشهور گالیله در اواخر دهه ۱۵۰۰ میلادی را اجرا کنند (در آن تست گالیله دو کره با جرم های مختلف را از برج کج پیزا رها کرد و هر دوی آنها در یک زمان به سطح زمین رسیدند). نتایج این آزمایشات نیز نشان داد که هر سه ستاره به یک اندازه تحت تاثیر میدان های گرانشی قرار دارند.

زمانی که بخواهیم جرم دو شیء را اندازه بگیریم دو راه را می توانیم استفاده کنیم:

  • اولا مقایسه آن با شی دیگری که جرم مشخصی دارد
  • دوما شتاب دادن به شی و سپس بازگرداندن آن با کمک قانون دوم حرکت نیوتن

محققان و اخترشناسان دریافتند که نتیجه هر دوی این تست ها در مورد منظومه ستاره ای مورد اشاره با هم برابر است اما نمی توانستند علت را توضیح دهند. اینشتین نظریه نسبیت و اصل هم ارزی را ابداع کرد تا در نهایت توضیحی برای قوانین طبیعت ارائه نماید که چنین نتایجی را به دست می دهند. با گذشت چندین دهه از آن زمان، نظریه های علمی او از همگرایی گرانشی گرفته تا امواج گرانشی به اثبات رسیدند و حالا هم نوبت به اصل هم ارزی رسیده است.

Guillaume در رابطه با این آزمایش بیان کردند:

تنها نظریه مربوط به گرانش که پیرو اصل هم ارزی است همین نظریه نسبیت عام است؛ دیگر فرضیه ها در مراحلی آن را نقض می کنند. در این آزمایش بار دیگر نظریه نسبیت عام اینشتین به اثبات رسید.

جزئیات تازه از پایگاه و سکونتگاه مداری فضانوردان ناسا

در ادامه ی این مطلب با ما همراه باشید تا در خصوص سکونتگاه مداری تازه ی فضانوردان ناسا بگوییم که قرار است ناسا آن را به کمپانی نورثروپ بسپارد.

ناسا قرارداد ۱۸۷ میلیون دلاری ساخت سکونتگاه و پایگاه لجستیکی فضانوردان در پروژه «دروازه ماه» را به کمپانی «نورثروپ گرومن» واگذار کرد.

برنامه های فضایی ناسا که توسط دولت ترامپ حمایت می شوند سبب شده تا ناسا کاملا روی بازگرداندن فضانوردان به ماه تمرکز کرده و برنامه آرتمیس خود را مرحله به مرحله به سوی جلو هدایت نماید. این آژانس در کنار «اسپیس اکس» هفته گذشته فضاپیمای «کرو دراگون» را با موفقیت روانه ایستگاه بین المللی کرد و حالا پروژه دروازه فضایی را یک گام بلند به پیش برده است. این گام امضای قرار داد ۱۸۷ میلیون دلاری ساختن سکونتگاه فضایی در مدار با کمپانی نورثروپ گرومن» است.

سکونتگاهی که در خصوص آن صحبت کردیم با عنوان «HALO» شناخته می‌شود، ایستگاهی فضایی برای استقرار فضانوردان و تجهیزات مورد نیاز در سفر به اعماق فضا و به ویژه مریخ و ماه است. کابین HALO به اندازه یک اتاق کوچک است و همراه با فضاپیمای اوریون ناسا روانه ماموریت خواهد شد. طراحی نورثروپ گرومن بر پایه فضاپیمای «سیگنوس» صورت گرفته که برای ارسال تجهیزات به ایستگاه بین المللی مورد استفاده قرار می‌گرفت.

مونتاژ این کابین بر روی زمین انجام شده است و توسط یک پیشرانه به حرکت خواهد افتاد. سال پیش ناسا قرارداد ساخت ماژول پیشران با هزینه ۳۷۵ میلیون دلار را به کمپانی «Maxar» واگذار کرده بود. به گفته این آژانس فضایی پرتاب همزمان قطعات هزینه و ریسک‌های فنی را کاهش می‌دهد چرا که دیگر نیازی به اتصال آنها در مدار نخواهد بود.

پرداخت بودجه لازم برای تولید کابین به نورثروب گرومن اجازه می‌دهد طراحی تمام سیستم‌ها و زیرسیستم های نسخه اولیه را نهایی کند تا در پایان سال جاری مورد بازبینی قرار بگیرند. در صورتی که همه چیز براساس برنامه پیش برود، ناسا قرارداد آتی را با آنها امضا خواهد کرد که به تولید و مونتاژ نسخه نهایی کابین HALO در سال ۲۰۲۳ منجر خواهد شد.

چگونه یک انفجار مخرب جهان ما را پدید آورد؟

دنیای ما سرشار از علم و مسائل گوناگون است. در این مطلب می خواهیم ببینیم که چگونه سرانجام یک انفجار جهان ما را خلق کرده است؟با ما همراه باشید تا با مثالی که ما را تبدیل به یک مهره و جهان را تبدیل به یک صفحه می کند برای شما از چگونگی ایجاد آن بگوییم.

به نظرتان به چه کشفی می‌رسید؟ اینکه جهان شما، صفحه شطرنج دارد دائما و دائما بزرگ‌تر می‌شود. و با گذشت زمان، حتی از قبل هم بزرگ‌تر می‌شود. صفحه شطرنج در هر جهتی که می‌توانید با تلسکوپ‌تان نگاه کنید در حال گسترش یافتن است. تا جایی که به شما مربوط می‌شود، هیچ دلیل واضحی برای این افزایش دائمی ابعاد وجود ندارد؛ خیلی ساده به نظر می‌رسد این طبیعت صفحه شطرنج است.

اما یک لحظه صبر کنید. اگر این جهان دارد بزرگ‌تر می‌شود و در این مدت هم دائما بزرگ‌تر و بزرگ‌تر شده، این یعنی هرچه بیشتر به گذشته برگردیم، کوچک‌تر و کوچک‌تر و کوچک‌تر بوده. در زمانی بسیار دور، در زمان پیدایش صفحه شطرنج، این جهان احتمالا آنقدر ابعاد کوچکی داشته که می‌توانیم بگوییم «بی‌نهایت کوچک» بوده.

بیایید کار را از همین‌جا شروع کنیم، در همین لحظه. در لحظات آغازین جهان شما، صفحه شطرنج بی‌نهایت کوچک بوده و بعد شروع به گسترش کرده. دائما بزرگ و بزرگ‌تر شده تا اینکه یک روز شما تصمیم گرفتید با تلسکوپی که در اختیار دارید، از ماهیت آن سر در بیاورید. تمام اجزای این جهان -تمام ذراتی که شما و هرچیز دیگری را تشکیل داده‌اند- در ابتدا بسیار به یکدیگر نزدیک بوده‌اند و بعد با گذشت زمان، از یکدیگر دورتر شده‌اند.

جهانی که ما در آن زندگی می‌کنیم هم دقیقا به همین شکل است. وقتی اخترشناسان کهکشان‌های دوردست را رصد می‌کنند، متوجه می‌شوند که تمام اجزا در حال فاصله گرفتن از یکدیگر هستند. به نظر می‌رسد جهان ما کارش را با ابعادی بسیار کوچک آغاز کرده و گسترش هرچه بیشترش از همان موقع کلید خورده. در واقع دانشمندان در حال حاضر می‌دانند که نه‌تنها خود جهان در حال گسترش است، بلکه سرعت گسترش آن هم دائما افزایش می‌یابد. این اتفاق مرموزی ناشی از چیزیست که فیزیک‌دانان نام «انرژی تاریک» را برایش انتخاب کرده‌اند، هرچند که اطلاعات چندانی راجع به این نوع از انرژی نداریم.

اخترشناسان در عین حال مشغول رصد چیزی به نام «تابش زمینه کیهانی» نیز بوده‌اند. این نوعی از انرژی با بسامد پایین است که در سراسر فضا یافت می‌شود. بنابر تخمین‌ها نیز می‌دانیم که جهان ما قدمتی معادل ۱۳.۸ میلیارد سال دارد. بنابراین جهانی که درباره‌اش صحبت می‌کنیم به مراتب کهنسال‌تر از نوع بشر است و حتی سه برابر کهنسال‌تر از کره زمین.

اگر بخواهیم تا نقطه آغاز به عقب برگردیم، به رویدادی می‌رسیم که جهان ما را پدید آورد و «انفجار بزرگ» یا «بیگ بنگ» یا «مه‌بانگ» نام دارد.

بسیاری از مردم وقتی نام «بیگ بنگ» را می‌شوند به فکر انفجاری بسیار عظیم می‌افتند، مانند بمبی که ثانیه‌شمارش به پایان رسیده و منفجر می‌شود. اما بیگ بنگ انفجاری نبود که به نابودی منتهی شود. این انفجاری بود که به سرآغاز جهان ما تبدیل شد و وقتی صحبت از این جهان می‌کنیم، درباره فضا و زمان هم حرف می‌زنیم. به جای یک انفجار، این در واقع مجموعه‌ای از انفجارهای سریع و پی‌ در پی بوده و همین رویداد باعث شده جهان برای همیشه بزرگ‌ و بزرگ‌تر شود.

این انبساط با یک انفجار تفاوت دارد که می‌تواند منجر به چیزهایی نظیر واکنش‌هایی شیمیایی یا تکانه‌های شدید شود. انفجارها باعث انتقال انرژی از جایی به جایی دیگر می‌شوند و معمولا هم در ابعاد بسیار وسیع. اما در جریان وقوع بیگ بنگ، انرژی همگام با انبساط فضا حرکت کرد و از آن‌جایی که فضا داشت به مرور زمان گسترش می‎یافت، به هر نقطه‌ای منتقل می‌شد.

وقتی برگردیم به سراغ جهانی که در واقع صفحه شطرنج است، بیگ بنگ نقش سرآغاز را را ایفا می‌کند. سرآغاز اینکه صفحه شطرنج برای همیشه در حال انبساط باشد.

دانستن این موضوع مهم است که «پیش از» وقوع بیگ بنگ، هیچ فضا و هیچ زمانی وجود نداشت. برای درک بهتر می‌توانیم باز هم به سراغ مثال صفحه شطرنج برویم. مدت زمانی که ساعتِ کنار صفحه نشان می‌دهد قابل اندازه‌‌گیری است، اما تا از پیش از شروع بازی هیچ زمانی وجود ندارد – ساعت مورد نظر اصلا کار نمی‌کرد. و پیش از اینکه بازی آغاز شود، جهان صفحه شطرنج اصلا وجود خارجی نداشت و هیچ فضایی هم در کار نبود. بنابراین گفتن عبارت «قبل» در این مفهوم اصلا بی‌معنا است. چون هیچ زمان قبل از بیگ بنگ وجود نداشت که بتونیم قبل و بعد را به آن نسبت دهیم.

در نهایت نیز باید این را درک کنید که جهان در حال انبساط یافتن و تبدیل شدن به چیز خاصی نیست، چون تا جایی که بشر می‌داند، بیگ بنگ نقطه آغاز فضا و زمان بوده. اندکی سردرگم‌کننده است، می‌دانیم.

در حال حاضر اخترشناسان مطمئن نیستند که چه چیزی به وقوع بیگ بنگ منجر شده است. ما صرفا به یافته‌ها نگاه می‌کنیم و پی می‌بریم که جهان به این شکل آغاز شده است. می‌دانیم که جهان شدیدا کوچک بوده و بعد بزرگ‌تر شده. این را هم می‌دانیم که تمام این اتفاقات ۱۳.۸ میلیارد سال پیش افتاده است.

مهمان تازه در جمع دنباله دار ها را بشناسید!

دنباله دارها

در این مطلب با ما همراه باشید تا دنباله دار تازه کشف شده ی دانشمندان علم نجو را بیشتر بشناسیم.

در ماه گذشته منجمان توانستند دنباله دار تازه ای به نام دنباله دار  «سوان» (SWAN) کشف کنند. این دنباله دار در وضعیت کنونی، در فاصله حدوداً ۹۸ میلیون کیلومتری از زمین قرار دارد و با سرعت ۱۳۶ هزار کیلومتر بر ساعت در مدار خود به دور خورشید به همسایگی زمین نزدیک تر می شود.

این دنباله دار در تاریخ ۱۳ مه (۲۴ اردیبهشت) در نزدیک ترین فاصله از زمین (۸۵ میلیون کیلومتر) قرار خواهد گرفت و چند هفته بعد در ۲۷ مه (۷ خرداد) به نزدیک ترین فاصله با خورشید قرار خواهد گرفت.

دنباله دار سوان خود را با رنگ سبز به نمایش گذاشته است و با اینکه اندازه کوچکی دارد، دمی بسیار طولانی از خود به جای می‌گذارد. ستاره شناسان طول دم این دنباله دار را دست کم ۱۷ میلیون کیلومتر تخمین زده‌اند. این دنباله دار قدر ظاهری ۵.۱ را دارد؛ یعنی آنقدر درخشنده است که ساکنین نیمکره جنوبی زمین می‌توانند در هوای تمیز و کاملاً تاریک آن را با چشمان غیر مسلح ببینند.

برخی ستاره شناسان پیش بینی کرده‌اند که دنباله دار سوان اواسط ماه جاری میلادی با نزدیک شدن به خورشید درخشنده تر شود و با وضوح بیشتری در آسمان شب پدیدار شود. البته دنباله دارها به غیر قابل پیش بینی بودن معروف هستند و ممکن است این دنباله دار حین نزدیک شدن به خورشید در آسمان محو شده و یا حتی از هم بپاشد.

دنباله دار سوان «C/2020 F8 SWAN» در تاریخ ۱۱ آوریل ۲۰۲۰ توسط رصدخانه سوهو (SOHO) کشف شد.این دنباله دار حساب توییتر هم دارد!

دنباله دار دیگری با نام اصلس (C-2019-Y4 Atlas) درسال گذشته در صورت فلکی خرس بزرگ کشف شد. این دنباله دار تا قبل از کشف دنباله دار سوان، موضوع داغ محافل ستاره شناسان بود و برخی از آن‌ها پیش بینی می‌کردند که اطلس برای بیش از ۲۰ سال به درخشان ترین دنباله دار آسمان زمین تبدیل شود. اما این دنباله دار حین نزدیک شدن به خورشید متلاشی شد و امیدهای ستاره شناسان را نقش بر آب کرد.

ناسا دستگاه تنفس مصنوعی ساخت!

دستگاه تنفس ناسا

ناسا FDA را جهت دستگاه تنفس مصنوعی خود دریافت نمود. در ادامه ی مطلب جزئیات این دستگاه و اقدام ناسا را مشاهده و مطالعه خواهید کرد.

ناسا بیشترین حوزه ی فعالیت و تمرکزش بر فضا و فضاپیماها است. اما اکنون مشاهده می کنیم که در شرایط فراگیری کرونا، ناسا دستگاه تنفس مصنوعی طراحی کرده تا به نوعی کمبود آن را جبران نماید. اکنون سازمان غذا و داروی آمریکا استفاده از این ونتیلاتورها را به شکل اضطراری مجاز اعلام کرده و بیمارستان‌ها از این پس می‌توانند از این دستگاه‌ها استفاده کنند.

آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا (JPL) این دستگاه تنفس مصنوعی را تنها در عرض ۳۷ روز ساخت و آن را در اختیار FDA قرار داد تا مراحل تایید را پشت سر بگذارد. این ونتیلاتور نسبت به دیگر مدل‌های موجود هم از قطعات کمتری استفاده می‌کند و هم ساخت آن ساده‌تر است. سازمان غذا و داروی آمریکا هم به دلیل شرایط اضطراری استفاده از آن را مجاز اعلام کرده است. البته این حکم در شرایط بحرانی فعلی مجاز بوده و پس از این دوران، باید مراحل معمول دریافت تاییدیه را پشت سر بگذارد.

Fred Farina (فرد فارینا) مسئول ارشد پروژه‌های JPL ناسا درخصوص این دستگاه می گوید:

«درحال حاضر که ما به یک طراحی مشخص رسیده‌ایم، باید آن را هر چه زودتر در اختیار جامعه پزشکی و در نهایت بیماران قرار دهیم. به همین منظور ما استفاده از طراحی این ونتیلاتور در دوران بحرانی را رایگان کردیم و شرکت‌های سازنده نیازی نیست حق لیسانس آن را پرداخت کنند.»

این ونتیلاتور «VITAL» نام داشته و نسبت به مدل‌های دیگر بازار برتری‌های فاحشی دارد و به همین دلیل هم می‌توان آن‌ها را سریع‌تر ساخت و هم قطعات کمتری مصرف می‌کنند. یکی از مهندسین مکاترونیک ناسا در رابطه با ونتیلاتور بیان می کند:

«ما این پتانسیل را داریم تا زندگی انسان‌ها را نجات دهیم. انسان‌هایی که می‌شناسیم؛ همسایه‌ها یا خانواده خودمان. این فشاری که وجود دارد، فوق‌العاده است.»

قدم بعدی این گروه از محققین ناسا، یافتن تولید‌کننده‌ای در صنعت پزشکی است تا هرچه زودتر این دستگاه تنفس مصنوعی را به دست بیمارستان‌ها برساند.

ماهواره ی لیزری ناسا برای پیدا کردن آب در ماه!

ماهواره ناسا

ماهواره ی  Lunar Flashlight  از ماهواره های ناسا است و در پی شناسایی منابع آب در کره ماه مورد استفاده قرار می گیرد تا در سفرهای طولانی به مریخ و مقاصد دیگر از آنها استفاده شود.

با اینکه کره ی ماه نزدیک ترین کره به سیاره ی ما محسوب می شود و ده‌ها سال قبل فتح شده اما شناخت ما از آن به ویژه در طرف دور آن آنچنان هم زیاد نیست. یکی از اهداف پروژه آرتمیس (Artemis) در کنار بازگشت به ماه و فتح مریخ، شناخت بیشتر این کره برای استفاده از منابع آن است و برای همین هدف هم ماهواره ی مکعبی شکل ناسا به نام Lunar Flashlight را توسعه داده است.

این ماهواره پس از قرار گرفتن در مدار ماه طی دو هفته به قطب جنوب آن رسیده و پرتوهای لیزری را به سمت دهانه‌های تاریک شلیک می کند. این پرتوها پس از برخورد به سطح ماه به اشکال مختلفی به سوی ماهواره بازگردانده می شود. در صورتی که پرتو به صخره برخورد کند با شدت زیادی سوی ماهواره منعکس می‌شود اما اگر از قدرت آن کاسته شود نشانگر جذب پرتو توسط یخ است. هرچه انعکاس ضعیفتر شود، احتمال وجود آب منجمد در این مناطق بیشتر می‌شود.

دانشمندان در مورد منابع آب ماه اختلاف نظر دارند. برخی آنرا ناشی از برخورد سیارک‌ها و ستاره‌های دنباله‌دار غنی از مواد منجمد می دانند اما تعدادی دیگر به واکنش‌های بین خاک ماه و بادهای خورشیدی باور دارند.

در رابطه با میزان آب موجود در این کره هم اطلاعات دقیقی در دست نیست اما ماهواره Lunar Flashlight با استفاده از پرتوی لیزری داده‌های جامعی را در مورد منابع آبی سطحی گردآوری خواهد کرد. در صورتی که این منابع به قدر کافی باشد فضانوردان می‌توانند هم برای نوشیدن و هم به عنوان بخشی از منبع سوخت روی آن حساب باز کنند.

ماهواره Lunar Flashlight یکی از ۱۳ محموله ثانویه آرتمیس یک خواهد بود که در نخستین پرواز فضاپیمای «اوریون» و راکت «SLS» در سال آینده روانه فضا می‌شوند.