بایگانی دسته بندی ها: آسیا سی

ماهواره ناسا تصاویر عجیبی را از تپه های شنی مریخ شکار کرد

ماهواره ناسا تصاویر عجیبی را از تپه های شنی مریخ شکار کرد

فاش شدن اسرار سیاره سرخ همچنان ادامه دارد. به تازگی ناسا تصاویر دیده نشده‌ای را از سطح این همسایه مرموز ما منتشر کرده است؛ عکس‌هایی که تپه های شنی مریخ و ظاهر عجیب آن‌ها را نمایش می‌دهند.

تصاویر تپه های شنی مریخ که به وسیله دوربین های‌رایز (HiRISE) نصب شده روی مدارگرد شناسایی مریخ شکار شده‌اند، جزئیات تازه‌ای را درباره سطح این سیاره آشکار کرده‌اند. طبق گفته‌های دانشمندان، این عکس‌ها فرسایش سطحی ناشی از بادهای مریخی را در ابعاد و جزئیاتی که تاکنون دیده نشده بود، به تصویر می‌کشند.

در عکس زیر تعدادی از تپه های شنی مریخ را می‌بینیم که در کنار یکدیگر، ساختاری عظیم و هلالی شکل را تشکیل داده‌اند؛ ساختارهایی که از آن‌ها به عنوان تپه های شنی بارخان (Barchan dunes) یاد می‌شود. این تپه های هلالی شکل در شرایطی به وجود می‌آیند که باد به طور مداوم، در یک جهت بوزد. حالا دانشمندان با علم بر این موضوع، درک بهتری از بادهای مریخی پیدا کرده‌اند.

بر اساس توضیحات دانشمندان، جهت تپه های شنی مریخ حاکی از آن است که بادهای غالب در سطح سیاره، از راست به چپ (شرق به غرب) می‌وزند. تداوم وزش این بادها موجب می‌شود که دانه‌های شن، در طول تپه‌ها به سمت بالا حرکت کنند؛ ظاهر موج‌دار تپه‌ها نیز به همین علت است.

پس از اینکه دانه‌های شن به بالاترین نقطه رسیدند، از شیب تندی به پایین سرازیر می‌شوند و به همین دلیل است که این سمت تپه‌های شنی، موج‌دار نیست. همچنین طبق اعلام ناسا این جابه‌جایی دانه‌های شن، حرکت آهسته‌ی تپه‌ها در طول زمان را در پی دارد.

در دیگر تصویر ثبت شده با دوربین های‌رایز، می‌توان دید که فرسایش موجب نمایان شدن لایه‌هایی با رنگ روشن در سطح مریخ شده است که احتمالا، رسوبات ته‌نشین شده هستند. همچنین تپه‌های شنی باریک و پراکنده‌ای نیز دیده می‌شوند.

ناگفته نماند که عملکرد دوربین HiRISE، به طول موج‌های مرئی نور وابسته است و به نوعی، مشابه چشم انسان کار می‌کند. البته یک لنز تلسکوپی دارد که امکان ثبت عکس‌هایی را با رزولوشن بسیار بالا ممکن می‌سازد؛ به طوری که در ماموریت‌های اکتشافی سیاره‌ای، نظیر این تصاویر پیدا نمی‌شود.

وضوح عکس‌ها به حدی است که به دانشمندان امکان می‌دهد، اجسام یک متری موجود در سطح مریخ را از یکدیگر تشخیص داده و مرفولوژی آن‌ها را به شکلی بی‌سابقه مورد مطالعه قرار دهند.

مدارگرد شناسایی مریخ (MRO) در تاریخ ۱۲ آگوست ۲۰۰۵، سوار بر راکت اطلس V-401 عازم سفر فضایی خود شد. مدت ماموریت ابتدایی این مدارگرد، تنها دو سال بود؛ اما تاکنون بیش از ۱۲ سال و ۱۱ ماه از عمر خود را به شناسایی مریخ گذرانده است. دوربین های‌رایز MRO، یک تلسکوپ بازتابی ۰.۵ متری و بزرگترین دوربین تلسکوپی حمل شده به عمق فضا در تاریخ ماموریت‌های فضایی است.

زمین تخت گرایان چگونه اعتدال بهاری و پاییزی را توجیه می‌کنند؟

زمین تخت گرایان چگونه اعتدال بهاری و پاییزی را توجیه می‌کنند؟

هستند افرادی که کروی بودن زمین را یک تئوری توطئه می‌دانند و به تخت بودن آن باور دارند. اما وقوع پدیده‌ اعتدال بهاری یا پاییزی، می‌تواند در تضاد با باور آن‌ها باشد. در ادامه به چگونگی مواجهه زمین تخت گرایان با این دو پدیده خواهیم پرداخت.

هر ساله در آغاز فصل بهار (تقریبا اول فروردین ماه در نیمکره شمالی)، پدیده‌ای موسوم به اعتدال بهاری رخ می‌دهد و با تابیدن خورشید درست از بالای خط استوا، طول روز و شب در کره زمین (یا صفحه زمین به قول زمین تخت گرایان) برابر می‌شود. در آغاز فصل پاییز نیز، خورشید در نقطه اعتدال پاییزی قرار گرفته و شرایطی مشابه با اعتدال بهاری به وجود می‌آورد؛ با این تفاوت که این‌بار به جای حرکت به سمت شمال، مسیر جنوب آسمان را در پیش می‌گیرد.

اما برای زمین تخت گرایان که دنیا را یک صفحه تخت قلمداد می‌کنند؛ توضیح دادن اعتدال بهاری و پاییزی مساله چالش‌برانگیزی است. چرا که اساسا بدون در نظر گفتن انحراف محوری کره زمین و چرخش آن که باعث دور و نزدیک شدن قطب‌ها به خورشید می‌شود، چه توضیحی برای تغییر فصل‌ها وجود دارد؟ اصلا چگونه طلوع و غروب خورشید ممکن خواهد بود؛ اگر همواره در حال تابش روی تمام سطح صاف زمین باشد؟ یا اگر به قول زمین تخت گرایان، قطب شمال در مرکز زمین قرار دارد؛ وجود جهات مختلف روی قطب‌نما چه توجیهی می‌تواند داشته باشد؟

افراد معتقد به تخت بودن زمین در طول سال‌ها و حتی قرن‌های گذشته، پاسخ‌هایی را برای این پرسش‌ها ارائه داده‌اند که در ادامه با شما به اشتراک خواهیم گذاشت. اما در ابتدا باید این هشدار را بدهیم که برای درک توجیهات آن‌ها، باید دانسته‌های علمی خود را درباره کروی بودن زمین و گردش سیارات منظومه شمسی به دور خورشید، کنار بگذارید.

اعتدال بهاری و پاییزی از دیدگاه زمین تخت گرایان

خورشید بسیار کوچک است!

در مقبول‌ترین نقشه‌ی زمین تخت گرایان، قطب شمال در مرکز صفحه زمین قرار دارد و قاره جنوبگان (قطب جنوب) همانند یک دیوار یخی پهناور، دورتادور دنیا را احاطه کرده؛ خط استوا نیز حلقه‌ای را بین این دو شکل داده است.

حلقه استوا در زمین تخت

اکثر این افراد اتفاق نظر دارند که هنگام اعتدال بهاری و پاییزی، خورشید دقیقا روی حلقه استوا قرار گرفته و حول آن می‌چرخد. ولی مدل ارائه شده توسط آن‌ها، چرایی برابر بودن طول روز و شب را به خوبی تشریح نمی‌کند.

در حالی که ما خورشید را به عنوان یک گوی عظیم و مملو از گازهای انفجاری در فاصله ۱۵۰ میلیون کیلومتری از خود می‌شناسیم، زمین تخت گرایان آن را یک جسم نورانی کوچک و شناور در نزدیکی زمین می‌پندارند. اما چقدر کوچک و تا چه اندازه نزدیک؟

«ساموئل بیرلی روبوتام» که یکی از نظریه پردازان قدیمی زمین تخت گرا بود با انتشار کتابی در سال ۱۸۸۱، قطر خورشید را تنها ۵۲ کیلومتر عنوان کرد. او همچنین گفت که بسته به ماه‌های مختلف، خورشید در فاصله ۶۴۰ الی ۱۱۳۰ کیلومتری بر فراز زمین حرکت می‌کند.

امروزه بسیاری از زمین تخت گرایان فاصله خورشید از ما را ۵۰۰۰ کیلومتر تخمین می‌زنند؛ اما اصل ایده‌ی روبوتام همچنان در بین این جماعت، پرطرفدار باقی مانده است. به اعتقاد آن‌ها:

خورشید در مسیرهای دایره‌ای شکل به دور قطب شمال حرکت می‌کند. وقتی که بالای سر شما باشد، روز و اگر نه شب است. نور آن منطقه محدودی را روشن کرده و همانند یک نورافکن بزرگ بر فراز زمین عمل می‌کند.

آن‌ها می‌گویند همین حرکت دورانی خورشید، تغییر فصول را موجب می‌شود. بر اساس یک نظریه پرطرفدار، خورشید در ماه ژوئن (ابتدای تابستان) به نزدیک‌ترین فاصله از قطب شمال می‌رسد و در شش ماه بعدی، به شکل مارپیچ به دیوار یخی در لبه دنیا نزدیک می‌شود. در ماه دسامبر (ابتدای زمستان)، خورشید مسیر معکوس را در پیش گرفته و با حرکت مارپیچ، بار دیگر به سمت قطب شمال می‌آید. هنگام اعتدال بهاری و پاییزی، حرکت خورشید دقیقا به دور حلقه استوا است و در چنین موقعیتی، نور خود را به نیمی از دنیا می‌تاباند.

آیا چنین چیزی ممکن است؟

این توضیح اشکالاتی دارد. نخست اینکه اگر خورشید در ارتفاع ۵۰۰۰ کیلومتری از زمین مسطح گردش کند، هرگز غروب نخواهد کرد؛ حتی در جنوبی‌ترین عرض‌های جغرافیایی. به عنوان مثال در جریان اعتدال بهاری، اگر خورشید هنگام حرکت در حلقه استوا درست بالای آمریکای جنوبی قرار گرفته باشد؛ باز هم از دورترین نقطه نسبت به آن یعنی استرالیا، قابل رویت خواهد بود. این موضوع با یک مدل‌سازی ویدیویی هم به تصویر کشیده شده است.

از طرفی آن‌طور که ما می‌دانیم در اعتدال بهاری و پاییزی، خورشید دقیقا از شرق طلوع و دقیقا در غرب غروب می‌کند (در زمان‌های دیگر، مقداری به شمال یا جنوب انحراف دارد). ولی در صورت تخت بودن زمین، این موضوع وقتی می‌تواند واقعیت داشته باشد که نور خورشید به طور همزمان، در صدها زوایه مختلف خم شود؛ زیرا همه شهرها در فاصله یکسانی از خورشید قرار ندارند. برخی مدل‌های کامپیوتری این را نیز به اثبات رسانده‌اند.

تاکنون هیچ‌یک از مدل‌های ارائه شده توسط زمین تخت گرایان، این اشکالات را برطرف نکرده است؛ اما آن‌ها همچنان به باور خود پایبند هستند و ظاهرا این داستان، سر دراز دارد.

ناسا: سال ۲۰۱۸ در رتبه چهارم گرم ترین سال های تاریخ زمین قرار گرفت

ناسا: سال ۲۰۱۸ در رتبه چهارم گرم ترین سال های تاریخ زمین قرار گرفت

طبق دو گزارش مجزا که روز ششم فوریه از طرف ناسا و اداره ملی اقیانوسی و جوی آمریکا (NOAA) منتشر شد سال ۲۰۱۸ چهارمین سال گرم در تمام تاریخ کره زمین محسوب می‌شود.

طبق گزارش اداره NOAA سال گذشته به حدی گرم بوده است که دمای سطح زمین و سطح اقیانوس‌ها ۱.۴۲ درجه فارنهایت (۰.۷۹ درجه سلسیوس) بالاتر از متوسط قرن بیستم اندازه‌گیری شده است. از زمان ۱۸۸۰ که ثبت این رکوردها آغاز شد تنها سه سال ۲۰۱۶، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ از این سال گرم‌تر بودند؛ سال ۲۰۱۶ بالاترین رتبه در این لیست محسوب می‌شود که دلیل اصلی آن هم رخ دادن پدیده ال نینو بوده است.

“پیام اصلی این است که سیاره ما در حال گرم شدن است”. این‌ها را گامی اشمیت (Gavin Schmidt) مدیر موسسه تحقیقات فضایی Goddard تحت مدیریت ناسا در نیویورک سیتی به خبرنگاران در کنفرانس خبری اعلام کرده است. “و البته قطعا درک ما از دلایل رخ دادن این پدیده‌ها نیز بسیار قدرتمندتر شده است. این گرمایش جهانی به دلیل گازهای گلخانه‌ای است که ما در طول صد سال گذشته وارد اتمسفر کردیم”.

تبریک می‌گوییم؛ پنج سال گرم کره زمین سپری شد!

البته رخ دادن پدیده گرمایش زمین چیز جدیدی نیست. ۹ مورد از زمستان‌های گرم تاریخ از سال ۲۰۰۵ تا به حال رخ داده است و پنج رتبه اول از گرم‌ ترین سال های کره زمین نیز در ۵ سال گذشته یعنی از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ واقع شده‌اند. البته برای چک کردن میزان دقت این گزارش‌ها، ناسا و اداره ملی آمریکا گزارش‌های خود را با یافته‌های دیگر گروه‌ها شامل اداره Met انگلستان و سازمان جهانی هواشناسی مقایسه کردند که آنها نیز سال ۲۰۱۸ را به عنوان چهارمین سال گرم در تمام تاریخ اعلام کرده بودند.

“رکورد میزان گرمای ثبت شده در دمای اقیانوس‌ها و سطح زمین در بسیاری از مناطق اروپا، کشورهای حوزه مدیترانه، خاورمیانه، نیوزلند، روسیه و بخش‌هایی از اقیانوس‌های آرام غربی و آتلانتیک به ثبت رسیده است.” اینها را Deke Arndt، مدیر بخش نظارتی NOAA در مرکز ملی اطلاعات محیطی در اشویل کارولینای شمالی به خبرنگاران اعلام کرده است. البته این گرمایش جهانی در همه نقاط جهان نیز اتفاق نیافتاده است و بخش‌های داخلی قسمت‌های شمالی آمریکای شمالی و به خصوص بخش‌های داخل فلات کانادا، دمای کمتری را نسبت به متوسط سال‌های اخیر به ثبت رساندند. همین دمای پایین ثبت شده نیز باعث شده است که ۲۰۱۸، تنها در میان ۲۰ رتبه اول گرم‌ترین سال های آمریکای شمالی قرار بگیرد و رتبه‌ی بالاتری کسب نکند. اما به طور کلی در اکثر نقاط جهان هم دمای سطح زمین هم دمای دریا‌ها بالاتر از میزان متوسط بوده است.

طبق یافته‌های اداره ملی جوی و اقیانوسی آمریکا دمای ثبت شده در مناطق خشکی ۲.۰۲ فارنهایت (۱.۱۲ درجه سلسیوس) و دمای اقیانوس‌ها ۱.۱۹ فارنهایت (۰.۶۶ درجه سلسیوس) گرم تر از میزان متوسط قرن بیستم اندازه‌گیری شده است. در تصویر بالا شما می‌توانید نقاطی از زمین که نسبت به متوسط دمای ثبت شده در آن نقطه گرم‌تر شده‌اند و یا دمای پایین‌تری به ثبت رسانده است را مشاهده کنید.

گرم شدن یخ‌های قطب شمال نگران‌کننده است

بیشترین مناطقی که از این تغییرات آب و هوایی تاثیر می‌پذیرند مناطق قطب شمال هستند که بین ۲ تا ۳ برابر سریع‌تر از متوسط جهانی در حال گرم شدن بوده‌اند. “ما به طور واضحی درباره اتفاقاتی که در قطب شمال رخ می‌دهد نگران هستیم.” اینها را اشمیت می‌گوید.

ما یک کاهش بسیار شدید در میزان یخ‌های دریایی مناطق شمالی داشته‌ایم، به خصوص در فصل تابستان و در ماه سپتامبر که میزان این یخ‌های دریایی به حداقل خود می‌رسد. همچنین کاهش این میزان در فصل زمستان نیز ادامه داشته ، اما مقدار آن کمتر از دیگر نقاط سال بوده است.

تغییرات آب و هوایی ایالات متحده آمریکا در سال گذشته

در کشور آمریکا سال ۲۰۱۸، چهاردهمین سال گرم در ۱۲۴ سال گذشته‌ی این کشور است که این گرمایش شدید در حداقل ۴۸ ایالت جنوبی آن صدق می‌کند. دمای ثبت شده در این مناطق ۱.۵ فارنهایت (۰.۸۳ درجه سلسیوس) گرم‌تر از متوسط قرن بیستم بوده است و همانطور که در نقشه زیر می‌توانید ببینید، مناطق قرمز پررنگ گرم‌ترین سال تاریخ خود را پشت سر گذاشته‌اند و دمای ثبت شده در مناطق نارنجی، جزو ۱۰ درصد بالایی بیشترین دماهای ثبت شده در تاریخ این مناطق بوده است:

دمای مناطقی که با نارنجی روشن نمایش داده شده‌اند، جزو یک سوم پایینی گرم ترین سال های این مناطق محسوب می‌شود. همچنین سال گذشته، سومین سال پرباران در تاریخ یالات متحده آمریکا بوده است و هاوایی رکورد بیشترین باران در طول ۲۴ ساعت را در تاریخ کشور آمریکا به ثبت رسانده است. این ایالت شاهد بارش ۴۹.۶۹ اینچ معادل ۱۲۶ سانتی‌متر باران در حد فاصل روزهای چهاردهم تا پانزدهم آوریل در جزیره Kauai بوده است. البته در کنار این بارش باورنکردنی، شاهد خشک‌سالی شدیدی نیز در چهار بخش در جنوب غربی آمریکا بوده‌ایم. با وجود اینکه این مناطق در گذشته هم شاهد خشکسالی و کاهش باران بوده‌اند، اما تغییرات آب و هوایی شدید میزان خشکی آنها را افزایش داده است و به دلیل افزایش دما، خاک این مناطق بسیار خشک‌تر از گذشته شده است.

همچنین اتفاقات تاثیرگذار زیست محیطی تاثیر زیادی بر اقتصاد آمریکا گذاشته است. ۱۴ حادثه و اتفاق مربوط به محیط زیست در سال گذشته در این کشور رخ داده است که بیش از یک میلیارد دلار هزینه بر دوش دولت این کشور گذاشته است. این رقم چهارمین هزینه سنگین از سال ۱۹۸۰ محسوب می‌شود؛ طبق گفته‌های Arndt، فقط در سه مورد توفان‌های فلورنس و مایکل و آتش‌سوزی گسترده کمپ ‌فایر کالیفرنیا که بخش‌های غربی این کشور را در بر گرفت، ضرر مستقیمی معادل ۹۱ میلیارد دلار به این کشور وارد شد.

بررسی مجدد اطلاعات ناسا دقت آنها را تایید می‌کند

دانشمندان حوزه محیط زیست احتیاط فراوانی داشته‌اند تا اطلاعات غیر قطعی و غیر دقیق را از نتایج این آزمایش را حذف کنند. به طور مثال آنها این نکته را در نظر گرفتند که متدولوژی‌های بررسی آب و هوا در سال‌های گذشته تغییر کرده است. همچنین برای جلوگیری از اشتباهاتی که بر اثر پدیده «جزیره حرارتی شهری» رخ می‌دهد (که در آن شهرها گرم‌تر از مناطق اطراف خود هستند) این نهادهای تحقیقاتی بیشتر اطلاعات خود را از مناطق روستایی جمع‌آوری می‌کنند و با توجه به اینکه با جابه‌جا شدن ایستگاه‌های تحقیقاتی، محیط پیرامون آنها نیز دگرگون می‌شود، دانشمندان این نکته را نیز در نتایج خود لحاظ کرده‌اند.

همچنین لازم است بدانید که ماهواره‌های ناسا از سال ۱۹۷۹ اطلاعات مربوط به آب و هوا را رصد کرده‌اند که آن هم به عنوان یک تضمین مجدد برای سنجش صحت و دقت اطلاعات جمع‌آوری شده از روی زمین به کار گرفته می‌شود

مردم می‌توانند با فروش خانه‌های خود، به کمک استارشیپ به مریخ مهاجرت کنند!

مردم می‌توانند با فروش خانه‌های خود، به کمک استارشیپ به مریخ مهاجرت کنند!

شرکت اسپیس ایکس در حال طراحی و ساخت یک سفینه فضایی با نام استارشیپ (Starship) است. به عقیده ایلان ماسک مدیر عامل شرکت، استفاده از استارشیپ نسبت به سایر راکت‌ها، ده برابر ارزان‌تر تمام می‌شود. به این ترتیب می‌توان سفری ارزان به مریخ داشت!

به نظر می‌رسد ایلان ماسک، خیلی زودتر از آن چه تصورش را می‌کردیم، ایده سفر به مریخ و ساکن شدن در آن را تبدیل به واقعیت کند. مدیرعامل شرکت اسپیس ایکس به عنوان دست راست سازمان فضایی ناسا به تازگی با انتشار یک توئیت، از مقرون به صرفه بودن انجام سفرهای فضایی در آینده‌ای نزدیک به واسطه پروژه در دست توسعه اسپیس ایکس صحبت کرد.

بر اساس توئیت وی در روز یکشنبه بیست و یکم بهمن ماه، روزی سفر به سیاره مریخ، کمتر از ۵۰۰ هزار یا حتی ۱۰۰ هزار دلار هزینه خواهد داشت. به عقیده وی این هزینه به اندازه‌ای پایین است که به تعداد زیادی از مردم دارای وضعیت اقتصادی خوب اجازه می‌دهد در صورت تمایل، منزلشان روی کره زمین را فروخته و به سیاره مریخ مهاجرت کنند. این ایده‌ای است که تصور می‌کردیم شاید تا هزار سال آینده تبدیل به واقعیت شود، اما ایلان ماسک عملی شدن آن را جلوتر انداخته است!

این مدیر در ادامه اعلام کرد اگر فردی از زندگی در مریخ رضایت نداشته باشد، بلیط بازگشت به زمین برایش رایگان خواهد بود. شاید برای زندگی در مریخ، علتی جز ماجراجویی پیدا نکنید، اما در عوض برای عدم زندگی در این سیاره، دلایل زیادی وجود دارد!

توان بالای سفینه استارشیپ برای سفرهای فضایی

ایلان ماسک ادعاهای جدیدش را بعد از انتشار جزئیاتی درباره موتور راکت جدید اسپیس ایکس با نام رپتور (Raptor) و سیستم پرتاب آن با نام استارشیپ، مطرح کرد. این مدیر همچنین مدعی شد موتور رپتور تا امروز بیش از شش مرتبه داخل مقر اسپیس ایکس در تگزاس افروخته شده و مورد آزمایش قرار گرفته است. ایلان ماسک برای اطمینان دادن به مردم درباره توان موشک جدید، جزئیات فنی مربوط به تست‌های انجام شده روی رپتور، همچون میزان کارایی آن و فشار محفظه را نیز منتشر کرد.

تصویر استارشیپ به همراه یک انسان در پایین آن برای نمایش اندازه سفینه

وجود موتورهای رپتور برای به راه افتادن سفینه فضایی استارشیپ و در ادامه سفر به مریخ ضروری است. بسته به نوع سیستم پرتاب مورد استفاده، تعداد موتورهای رپتور به کار رفته در هر سفینه بین ۶ الی ۳۰ عدد متغیر خواهد بود! این موضوع نشان می‌دهد داشتن سفری اطمینان‌بخش به سیاره مریخ، چگونه امکان‌پذیر خواهد شد. اسپیس ایکس در نظر دارد نخستین موتورهای رپتور طراحی شده را در یک نمونه اولیه به کار بسته و سفینه را از مقری در براونزویل تگزاس برای چند مایل به فضا بفرستد.

ایده ایلان ماسک برای سفرهای فضایی ارزان با استارشیپ

فراموش نکنید واژه ارزان و اقتصادی را باید در فرهنگ لغات صنعت هوا فضا معنی کرد. وقتی سفر به فضا و وارد شدن به ایستگاه فضایی بین‌المللی، که تنها ۴۰۰ کیلومتر با زمین فاصله دارد، بیش از یک میلیون دلار هزینه در پی خواهد داشت، سفر به مریخ و ساکن شدن در آن با هزینه‌ای کمتر از ۵۰۰ هزار دلار، حقیقتا ارزان است!

هدف نهایی ایلان ماسک از توسعه شرکت اسپیس ایکس و طراحی سفینه فضایی استارشیپ، فراهم کردن امکان ساکن شدن انسان‌ها در سیاره مریخ است. وی این ایده را برای نخستین مرتبه در سال ۲۰۱۵ مطرح و اعلام کرد هدف نهاییش، بکاپ گرفتن از نسل بشر درست همانند بکاپ گرفتن از داده‌های روی یک هارد درایو است. در این صورت، اگر اتفاق بدی برای کره زمین رخ بدهد، موجودی به نام انسان به طور کامل منقرض نخواهد شد! به این ترتیب، ورای تلاش ایلان ماسک برای فراهم کردن امکان سفر به مریخ هدفی به جز تفریح و ماجراجویی وجود دارد.

بعد از مطرح شدن این ایده، شرکت اسپیس ایکس تلاش کرد اصلی‌ترین محصول خود یعنی راکت دارای قابلیت بازگشت به زمین فالکون ۹ را با محصولی دیگر، که دارای ابعادی بزرگتر و هزینه ساخت و نگهداری کمتر است، جایگزین کند. این سیستم همچنان تحت توسعه قرار داشته و استارشیپ نام دارد. به عقیده ایلان ماسک، این ایده ممکن است نشدنی به نظر برسد، اما او همچنان ایمان دارد می‌توان به منظور ارسال استارشیپ به فضا با هزینه‌ای پایین، راهی پیدا کرد.

کاهش هزینه‌های سفرها و پروژه‌های فضایی با استارشیپ

اسپیس ایکس در هر مرتبه ارسال راکت فالکون ۹ به فضا، ۶۰ میلیون دلار هزینه متحمل می‌شود. با استفاده از این موشک می‌توان تا سقف ۲۵ تن بار را به مدارهای پایینی زمین برد. به عنوان نمونه طی چند سال اخیر، اغلب ماموریت‌های رساندن محموله به فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی با استفاده از فالکون ۹ صورت گرفته‌اند. بر اساس پیش‌بینی ایلان ماسک، هزینه ارسال همین میزان محموله به فضا با استفاده از استارشیپ، حدود ده برابر ارزان‌تر تمام خواهد شد.

البته ظرفیت استارشیپ به مراتب بیشتر است و به همین دلیل می‌توان برای مهاجرت به مریخ روی آن حساب باز کرد. ظرفیت بالای این سفینه فضایی آن را قادر به حمل نزدیک به ۱۰۰ تن بار و ۱۰۰ نفر انسان می‌کند. یکی از دلایل ادعای ایلان ماسک درباره کاهش هزینه‌ها، همین ابعاد بزرگ سیستم جدید است. به این ترتیب می‌توان در هر مرتبه ارسال موشک به فضا، بار بیشتری به ایستگاه فضایی برد یا تعداد بیشتری ماهواره روی مدار قرار داد. به این ترتیب با کاهش تعداد دفعات پرتاب، هزینه‌ها در مجموع کاهش پیدا خواهند کرد.

اما دلیل دیگر ارزان بودن اجرای پروژه‌ها فضایی با استارشیپ، نوع طراحی پیشرفته‌تر آن نسبت به فالکون ۹ است، به طوری که کاملا به طور مجدد قابل استفاده خواهد بود. اگرچه فالکون ۹ همچون راکت‌های پیشین مورد استفاده به منظور قرار دادن ماهواره روی مدار، بعد از انجام کار در فضای بی‌انتها رها نشده و به زمین بازمی‌گردد، اما اسپیس ایکس در هر مرتبه استفاده از یک موشک، مجبور به صرف چندین میلیون دلار هزینه برای تعویض قسمت‌هایی از آن است.

اما قابلیت استفاده مجدد از استارشیپ به حدی است که به این سفینه فضایی اجازه می‌دهد بعد از فرود آمدن روی سطح مریخ، با استفاده از متان مایع و اکسیژن اقدام به سوخت‌گیری مجدد کند! به عقیده ایلان ماسک، این نوع سوخت را می‌توان روی سطح مریخ تهیه کرد. به پشتوانه همین قابلیت، مهاجرت به مریخ و امکان بازگشت به زمین در صورت پشیمان شدن، فراهم می‌شود.

ایلان ماسک در توئیت اخیر خود همچنین اعلام کرد تغییراتی اساسی که اخیرا در نحوه طراحی و توسعه استارشیپ اعمال شده‌اند، همگی در راستای کاهش هزینه‌‌ها بوده‌اند. این مدیر از مهندسان اسپیس ایکس درخواست کرده به جای ساخت راکت با استفاده از کامپوزیت‌های فیبر کربن بسیار مقاوم و سبک، از آلیاژهای فولاد ضد زنگ کم هزینه استفاده کنند.

بر اساس گفته‌های ایلان ماسک، هزینه استفاده از فولاد به ازای هر کیلوگرم ۳ دلار است، در حالی که استفاده از فیبر کربن، به ازای هر کیلوگرم نزدیک به ۲۰۰ دلار هزینه روی دست اسپیس ایکس می‌گذارد. کاهش وزن سفینه، مزیت دیگر استفاده از آلیاژهای فولاد ضد زنگ است. به این ترتیب استارشیپ خواهد توانست محموله‌های سنگین‌تری با خود حمل کند.

هدف اسپیس ایکس ارسال یک محموله باری به سیاره مریخ در سال ۲۰۲۲ است. یک سال بعد، این شرکت با استفاده از استارشیپ، یوسکو میزوا (Yusaku Maezawa) میلیاردر ژاپنی را به همراه گروهی از هنرمندان به سفری دور ماه خواهد فرستاد. اگر در این دو پروژه همه چیز خوب پیش برود، نخستین گروه انسان‌ها در سال ۲۰۲۴ به مریخ سفر خواهند کرد. به این ترتیب تا پا گذاشتن انسان روی سیاره سرخ، زمان زیادی باقی نمانده است.

کاوشگر آژانس فضایی اروپا برای یافتن حیات در مریخ

کاوشگر آژانس فضایی اروپا برای یافتن حیات در مریخ به یاد روزالیند فرانکلین نام‌گذاری می‌شود

آژانس فضایی اروپا (ESA) در روز هفتم فوریه اعلام کرد که کاوشگر بعدی این نهاد که قرار است بر روی مریخ به جستجوی حیات بپردازد، به یاد روزالیند فرانکلین (Rosalind Franklin)، دانشمند انگلیسی که نقش موثری در کشف ساختار مارپیچ دوگانه رشته‌های دی ان ای داشت، نام‌گذاری خواهد شد.

کاوشگر مریخی فضایی اروپا در ماموریت ExoMars با نام Rosalind a corsair برنامه‌ریزی شده است که در سال ۲۰۲۰ به سمت سیاره سرخ پرتاب شود و تا سال ۲۰۲۱ بر روی این سیاره فرود بیاید تا به جستجوی حیات و نشانه‌هایی از زندگی در مریخ بپردازد.

این نام‌گذاری از میان ۳۶ هزار پیشنهاد ارسال شده برای آژانس فضایی اروپا انتخاب شده است. سرانجام نام روزالیند فرانکلین در پایگاه هواپیمایی ایرباس در استیونج انگلیس که در حال حاضر کاوشگر در آنجا در حال ساخته شدن است، رونمایی شد.

این کاوشگر به جستجوی سطح مریخ خواهد پرداخت و به تجهیزات نسل آینده مجهز خواهد شد؛ یک آزمایشگاه کاملا اتوماتیک با تجهیزات تکامل یافته بر روی سطح مریخ.

این ها را تیم پیک (Tim Peake)، فضانورد آژانس فضایی اروپا که اهل انگلستان است، در جریان رونمایی از این نام اعلام کرد.

کشف بزرگ روزالیند فرانکلین چه بود؟

در حال حاضر روزالیند فرانکلین به عنوان یکی از مهمترین دانشمندان قرن بیستم شناخته می‌شود. در زمانی که او یک متخصص بیوفیزیک در دانشگاه کینگز لندن محسوب می‌شد، موفق شد یک تصویر به نام “Photo 51” را ثبت کند که در واقع یک تصویر اشعه ایکس از یک شاخه دی ان ایِ استخراج شده از بافت ماهیچه ساق پای انسانی بود. در آن زمان عکس ثبت شده توسط فرانکلین بهترین تصویر ثبت شده از رشته‌های حلزونی دوگانه دی ان ای محسوب می‌شد. بدون اطلاع او، همکارش، موریس ویلکینز (Maurice Wilkins)، این عکس را به دانشمندان همکار آمریکایی خود یعنی جیمز واتسون و فرانسیس کریک (Francis Crick) نشان داد.

عکس ثبت شده توسط روزالیند فرانکلین

در نهایت تلاش‌های فرانکلین به این منجر شد که ساختار حقیقی رشته‌های دی ان ای کشف شود. این دانشمند بریتانیایی در سال ۱۹۵۸ و در سن ۳۷ سالگی به دلیل سرطان تخمدان فوت کرد بدون اینکه عموم جامعه از تلاش و نقش او برای کشف رشته دی ان ای را اطلاع پیدا کنند. در واقع بخش عظیمی از این اکتشاف علمی بزرگ به دانشمندان آمریکایی اختصاص یافت. در سال ۱۹۶۲ واتسون، کریک و ویلکینز به طور مشترک جایزه نوبل را به دلیل کشف ساختار حلزونی دوگانه کسب کردند. جوایز نوبل بعد از مرگ افراد قابلیت تعلق یافتن به آنها را ندارد ،اما مشخص نیست که آیا در صورت زنده ماندن هم این اعتبار برای فرانکلین در نظر گرفته می‌شد یا خیر.

واتسون در کتاب مشهور خود درباره ساختار حلزونی دوگانه رشته‌های دی ان ای که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد، درباره روزالیند فرانکلین نوشت:

او یک زن احساسی و پرخاشگر بود که توانایی تفسیر اطلاعات به دست آمده توسط خود را نداشت!

کاوشگر Rosalind Franklin ماموریت اگزومارس را تکمیل می‌کند

“این نام‌گذاری به همه ما یادآور می‌شود که جستجو و کشف موارد جدید در ژن بشر قرار دارد و در تمام چیزهایی که ما در آژانس فضایی اروپا انجام می‌دهیم.” این ها را جان ورنر (Jan Woerner)، رئیس این نهاد در یک بیانیه رسمی اعلام کرده است. “کاوشگر Rosalind a corsair این روحیه را در خود دارد و ما را به همراه خود به مرزهای اکتشاف فضایی می‌برد.”

البته ماموریت اگزومارس آژانس فضایی اروپا همین حالا هم در حال اجراست و کاوشگر روزالیند فرانکلین به دیگر فضاپیماهایی ملحق می‌شود که در حال حاضر بر روی سطح سیاره سرخ فرود آمده‌اند. در سال ۲۰۱۶ مدارگرد Trace Gas Orbiter (با نام مخفف TGO) با موفقیت وارد مدار دور مریخ شد و سطح‌نشین Schiaparelli نیز موفق به ثبت و جمع آوری اطلاعاتی در جریان فرایند خود شده بود که البته در نهایت فرود موفقیت‌آمیزی نداشت؛ کاوشگر روزالیند فرانکلین اطلاعات خود را از طریق پل ارتباطی مدارگرد TGO به زمین مخابره خواهد کرد.

ناسا سیستم دفاع در برابر برخورد سیارک ها به زمین را آزمایش می‌کند!

ناسا سیستم دفاع در برابر برخورد سیارک ها به زمین را آزمایش می‌کند!

ناسا در یک همکاری مشترک با آژانس فضایی اروپا (ESA) در حال برنامه‌ریزی برای آزمایش پروژه‌ای هستند که شما آن را تنها در فیلم‌های علمی تخیلی دیده‌اید؛ یعنی یک سیستم دفاع از کره زمین در برابر برخورد سیارک‌ ، شهاب سنگ و دیگر اجسام خارجی!

شاید تنها در گذشته در فیلم‌ها و داستان‌های تخیلی مانند آرماگدون دیده باشیم که از یک سیستم دفاعی برای سیاره زمین رونمایی می‌شود. حالا دو آژانس فضایی بزرگ دنیا یعنی ناسا و ESA قصد دارند سیستم جدیدی تحت عنوان «آزمایش دوگانه انحراف سیارک‌ ها» که به طور مخفف DART نامیده می‌شود را آزمایش کنند. در واقع چیزی که این نتایج این تست مشخص خواهد کرد این است که آیا ما می‌توانیم یک سیارک یا شهاب سنگ که با سرعت به سمت کره زمین هجوم می‌آورد را از مسیر خود منحرف کنیم یا خیر. البته تمام سیارک ‌ها هدف این سیستم قرار نمی‌گیرد، بلکه آن‌هایی که احتمال می‌رود از اتمسفر زمین بتوانند عبور کنند و به قدری بزرگ باشند که با برخورد به سیاره‌ی ما بخش‌های بزرگی از آن را از بین ببرند، هدف اصلی این سیستم دفاعی قرار خواهند گرفت.

ناسا و آژانس فضایی اروپا قصد دارند یک کاوشگر را برای برخورد به Didymoon که در واقع یک قمر است که به دور سیارکی به نام Didymos گردش می‌کند، ارسال کنند تا با برخورد با این ماه، مسیر گردش آن تغییر کند. البته این آژانس‌های فضایی باور دارند که این سیارک خطری در حال حاضر برای کره زمین ندارد، زیرا در نهایت هم سیارک و هم قمری که به دور آن چرخش می‌کند، با فاصله میلیو‌ن‌ها مایلی از کنار زمین عبور خواهند کرد. طبق گفته های آژانس فضایی اروپا Didymos سایزی تقریبا مشابه هرم بزرگ جیزه مصر دارد و اگر سیارکی با چنین ابعادی به زمین برخورد کند، می تواند یک بخش بزرگ و یا حتی یک قاره کامل را از بین ببرد که این فاجعه می‌تواند حتی قدم اول برای یک انقراض بزرگ را رقم بزند.

البته گرچه این سیارک کوچک‌ترین هدفی محسوب می‌شود که کاوشگر از زمان آغاز ماموریت خود تا به حال بر روی آن فرود خواهد آمد، اما این آزمایش یک قدم بسیار بزرگ برای دفاع واقعی از سیاره در برابر فاجعه‌ای که ممکن است روزی در سال‌های نه چندان دور رخ دهد محسوب می‌شود. مایکل کوپرز (Michael Kuppers)، دانشمندی که در آژانس فضایی اروپا بر روی پروژه Hera کار می‌کند، می‌گوید:

ما بهتر متوجه خواهیم شد که آیا این تکنیک می‌تواند بر روی سیارک های بزرگتر نیز استفاده شود یا خیر که [پاسخ این سوال] می‌تواند به ما قطعیت بدهد که ما قادر خواهیم بود در صورت نیاز از سیاره خود حفاظت کنیم یا خیر.

طبق گفته‌های یان کارنلی (Ian Carnelli) رئیس پروژه Hera، هر جفت پروژه‌های دارت و هرا بخشی از سیستم ارزیابی و انحراف با ضربه به سیارک که به طور مخفف اکس AIDA می‌شود، محسوب می‌شوند. در رابطه با این پروژه‌ها و همکاری مشترک آژانس فضایی اروپا و ناسا کارنلی می‌گوید:

تیمهای کاری ماموریت‌های دارت و هرای ما به طور کاملا کاربردی عمل کرده و این تجربه مشترک را هماهنگ می‌کنند. یک ورک‌شاپ مربوط به AIDA در سپتامبر سال ۲۰۱۹ در رم برگزار خواهد شد. نقش اولیه آژانس فضایی اروپا [در این همکاری مشترک] که AIM نامیده می‌شد، سرمایه‌گذاری مورد نیاز را به طور کامل دریافت نکرد و به همین دلیل ESA این پروژه را باز طراحی کرد که اکنون Hera نامیده می شود و به گونه‌ای بهینه‌سازی شده تا بتواند بعد از برخورد اولیه به Didymos برسد تا این آزمایش سال ۲۰۲۶ تکمیل شود.

اما منظور کارنلی از تکمیل آزمایش تا سال ۲۰۲۶ چیست؟ در واقع زمانی که کاوشگر ارسالی ناسا به سطح Didymoon برخورد می‌کند، آنها امیدوارند که این ضربه مسیر گردش قمر را تغییر دهد. اما آنها همچنین می‌دانند که این برخورد، یک اثر سطحی عظیم نیز بر روی آن به جای خواهد گذاشت. بعد از واقع شدن حادثه، DART برنامه دارد تا یک کاوشگر دیگر را برای فرود بر روی سطح قمر دیدیمون ارسال کند تا بتواند ابعاد اثر بر جای مانده از ضربه را اندازه‌گیری کنند و همین طور میزان موثر بودن برخورد در تغییر و انحراف مسیر گردش را نیز شناسایی کند.

با استفاده از این اطلاعات دانشمندان قادر خواهند بود تا متوجه شوند آیا کاوشگرهای آینده می‌توانند سیارک های بزرگ‌تر و مخرب‌تری را تحت تاثیر خود قرار داده و مسیر آنها را در صورت نیاز تغییر دهند یا خیر.

با توجه به ترس عظیم دانشمندان که با شناسایی سیارکی به نام Apophis در سال ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ به وجود آمد (که گفته می‌شد تا سال ۲۰۳۶ به سیاره ما برخورد می‌کند)، این پروژه‌ی جدید می‌تواند یک راه حل ایده‌آل باشد که ما یک روش عملی برای دفاع از سیاره زمین در صورت نیاز در اختیار داشته باشیم. محققان در ابتدا محاسبه کرده بودند که کره زمین در مسیر مستقیم Apophis قرار دارد، اما در سال ۲۰۱۳ آنها با کسب اطلاعات جدید، متوجه شدند که این سیارک مستقیما به ما برخورد نمی‌کند، اما با فاصله‌ی بسیار بسیار نزدیکی از کنار کره زمین عبور خواهد کرد!

تصاویر ثبت شده از سیارک Apophis

پروژه دارت در گذشته با موفقیت انجام شده بود، البته تقریبا!

تاریخچه پروژه DART به چندین دهه قبل برمی‌گردد، زمانی که دانشمندان سرانجام متوجه شدند که تعداد زیادی از اجسام کهکشانی در طول سال به کره زمین برخورد می‌کنند و این برخورد همچنان هم ادامه دارد. با وجود این که پروژه DART بسیار ‌قبل‌تر از سال ۲۰۱۳ راه‌اندازی شده بود، نزدیک بودن سیارک آپوفیس و حادثه قریب‌الوقوع آن، توجهات بسیار جدی‌تری را نسبت به حفاظت از سیاره زمین از تخریب جدی در برابر این وقایع به دنبال داشت. برآیند این تحقیقات نیز این بود که حالا انتظار می‌رود پروژه DART به شکل کاملا عملی در سال ۲۰۲۱ به طور رسمی آغاز به کار کند و تا سال ۲۰۲۲ به سطح قمر Didymoon برسد.

اگر کاوشگر ارسال شده طبق برنامه ریزی‌های انجام شده به سطح این قمر برسد، بعد از آن پروژه Hera وارد عمل می شود که هدف آن مطالعه نتایجی است که در بالا به آنها اشاره کردیم.

جالب است بدانید که DART پروژه‌ای است که آژانس فضایی اروپا در سال ۲۰۰۵ با موفقیت انجام داده بود. ESA یک کاوشگر به نام Deep Impact را به سمت دنباله دار Tempel فرستاد که برخورد نیز با موفقیت انجام شد. هرچند که آنها یک عکس در شصت و هفت ثانیه بعد از برخورد ثبت کردند، اما نتوانستند این موضوع که آیا مسیر حرکت این دنباله دار تغییر کرده است یا خیر را اندازه‌گیری کنند.

یک سوال مهم از ناسا و آژانس فضایی اروپا داریم!

با توجه به محاسبات بسیار دقیق و اینکه قطعا آژانس‌های فضایی اروپا و آمریکا به طور دقیق همه پیشامدهای ممکن را در نظر گرفته‌اند، اما یک سوال جدی وجود دارد: چه می‌شود اگر پروژه‌ DART با موفقیت انجام شود و کاوشگر به قمر Didymoon طبق برنامه‌ها برخورد کند. اما به جای این که این سیارک از مسیر خود دورتر شود، نحوه حرکت آن به شکلی تغییر کند که به زمین نزدیک‌تر شده و برخورد آن جلوتر بیافتد؟! ما قطعا منتظر پاسخ قانع‌کننده‌ی ناسا به این سوال خواهیم ماند!

۹ پدیده عجیب که علم توضیحی برای آن ندارد

انسان‌ها به ماه سفر کرده‌اند و رازهای مرموزی همچون کتری شیطان (آبشاری که غیب می‌شود) و شاید اهرام مصر را کشف نموده‌اند اما هنوز چند پدیده عجیب وجود دارد که علم نمی‌تواند پاسخی برای آن‌ها پیدا کند.

با اینکه دانشمندان برای این چند پدیده عجیب تئوری‌هایی دارند اما هیچ‌کس با اطمینان نمی‌تواند توضیح دهد که چرا اتفاق می‌افتند یا چرا وجود دارند. در ادامه به ۹ پدیده عجیب می‌پردازیم که محققان را گیج کرده‌ است.

۹ پدیده عجیب که پاسخی برای آن‌ها وجود ندارد

دانشمندان نمی‌دانند چرا انسان‌ها خمیازه می‌کشند

شما تقریبا هر روز خمیازه می‌کشید اما دانشمندان دلیل‌اش را نمی‌دانند. اخیرا جامعه علمی به این ایده رسیده که خمیاز یک رفتار مرتبط با گرماسنجی است که ذهن را خنک می‌کند، اما هنوز عملکرد بیولوژیکی واقعی این پدیده عجیب مشخص نیست.

دانشمندان همچنین نمی‌دانند که چرا خمیازه بین انسان‌ها واگیردار است. یک تحقیق در سال ۲۰۰۵ کشف کرد که وقتی شما خمیازه می‌کشید، شبکه‌های داخل مغز که به انتقال فکر و مهارت‌های اجتماعی مربوط هستند، فعال می‌شوند. محققان همچنین مشاهده کردند‌ که شامپانزه‌ها  از دیدن خمیازه‌ها انسان‌ها، این عمل را تکرار می‌کنند.

متیو کمپل (Matthew Campbell)، از اعضای مرکز تحقیق دانشگاه اموری می‌گوید که تقلید از حالات چهره دیگران به ما کمک می‌کند تا خودمان را با حالت کنونی آن‌ها سازگار کرده و آن‌ها را بهتر درک کنیم. به همین دلیل‌ است که طبق نتایج یک تحقیق دیگر، بیماران روانی چندان به خمیازه حساس نیستند و تحت تاثیر آن قرار نمی‌گیرند.

این قارچ فقط در تگزاس و ژاپن رشد می‌کند و دانشمندان پاسخی برای آن ندارند

کوریواکتس گیستر (Chorioactis geaster) تنها قارچ از نوع کوریواکتس، فقط در تگزاس و ژاپن یافت می‌شود.

این دو منطقه روی یک عرض جغرافیایی قرار دارند اما قارچ شناسان نمی‌دانند چرا این قارچ فقط در دو نقطه مذکور رشد می‌کند. در تگزاس این قارچ با نام سیگار شیطان (devil’s cigar) شناخته می‌شود زیرا قبل از باز شدن که شبیه ستاره می‌شود، به سیگار شباهت دارد.

هیچکس نمی‌داند چرا قطب شمالی سیاره زحل، یک غبار شش ضلعی شکل در حال چرخش دارد

در قطب شمال سیاره زحل، یک جریان آب و هوایی عظیم (به اندازه دو کره زمین) به شکل یک شش ضلعی وجود دارد. این غبار عجیب توسط فضاپیمای کاسینی (Cassini) ناسا مشاهده و تصویربرداری شد اما هنوز توضیحی برای آن وجود ندارد.

دانشمندان تنها اتفاق طبیعی منجر به ایجاد شدن حالت شش ضعلی را در کریستال‌ها پیدا کرده‌اند، بنابر این آن‌ها هیچ ایده‌ای ندارند که چرا غبار سیاره زحل چنین شکلی دارد. چیزی که این پدیده عجیب را گیج کننده‌تر می‌کند این است که طوفان مذکور در چند سال اخیر تغییر رنگ داده و از رنگ فیروزه‌ای به زرد تبدیل شده است.

نهنگ‌های گوژپشت که زمانی به صورت انفرادی می‌زیستند، اکنون به صورت گروهی زندگی می‌کنند

نهنگ‌های گوژپشت موجوداتی هستند که به طور معمول، زیست انفرادی را ترجیح می‌دهند اما در چند سال اخیر در سواحل آفریقای جنوبی به صورت گروه‌های ۲۰ الی ۲۰۰ تایی به شکار می‌پردازند.

دانشمندان دریایی نمی‌دانند که چرا ذات این موجودات قدیمی تغییر یافته اما اخیرا جمعیت‌ ان‌ها افزایش پیدا کرده است و شاید این بتواند دلیل تغییرات اخیر را توضیح دهد.

گیسلی وایکینگسون (Gisli Vikingsson)، رئیس مطالعات نهنگ در مرکز تحقیقات فرش واتر ایرلند در این باره می‌گوید که دیدن نهنگ‌های گوژپشت به صورت گروهی کاملا غیرمعمول است.

توضیحی برای این درخت‌های خمیده در جنگل رقصان روسیه وجود ندارد

جنگل رقصان (Dancing Forest) در شهر بندری کالینینگراد روسیه با درختان کاجی پر شده که به صورت مارپیچ، دایره‌شکل و اشکال دیگر رشد کرده‌اند.

این درختان در دهه ۶۰ میلادی کاشته شدند و تنها سه گونه، شناسایی شده که توانایی انجام چنین کاری را دارد. طبق تحقیقات منتشر شده از سوی مجله اطلس آبسکیورا، بادهای شدید، خاک ناپایدار و دخالت‌های کرم‌های پیله‌ساز از دلایل چنین تغییراتی در درختان کاج مذکور است.

ماده تاریک شباهتی به ماده عادی ندارد و ما آن را به درستی نمی‌فهمیم

ماده از پروتون‌ها، نوترون‌ها و الکترون‌ها ساخته شده اما اینکه ماده تاریک از چه چیزی تشکیل شده مشخص نیست.

یک تئوری این است که ماده تاریک از ذراتی تشکیل شده که هنوز شناسایی و کشف نشده‌اند. یک تحقیق در سال ۲۰۱۶ پیشنهاد می‌دهد که این ماده شاید از سیاه چاله‌های بسیار قدیمی ساخته شده باشد.

ماده تاریک نور را منعکس نمی‌کند اما در جاهایی که غلظت زیادی دارد می‌تواند نور را منحرف کند و دانشمندان به همین دلیل توانسته‌اند از وجود چنین ماده‌ای اطلاع پیدا کنند.

بر فرض اینکه دانش ما از جهان و فیزیک درست باشد، ماده تاریک بیشتری نسبت به ماده عادی در جهان وجود دارد.

داشمندان می‌دانند که گربه‌ها چگونه صدای خرخر در می‌آورد اما نمی‌دانند چرا!

برای مدتی طولانی، مکانیسم‌های خرخر کردن گربه‌ها یک معمای حل نشده بود. طبق گزارشات بی بی سی، تصور بر این است که ماهیچه‌های اطراف حنجره گربه، لرزه‌ای ایجاد می‌کنند که نتیجه‌اش صدای خرخر است.

اما دلیل اینکه چرا گربه خرخر می‌کند هنوز مشخص نیست. یک فرضیه این است که خرخر نشانه رشد استخوان است، زیرا فرکانس ارتعاش آن باعث می‌شود استخوان‌ها در واکنش به فشار، سفت‌تر شوند.

فرکانس خرخر که بین ۲۵ الی ۱۰۰ هرتز است، با فرکانس‌های مقرر شده در دارو درمانی برای انسان‌ها مطابقت دارد.

ما هر ثانیه، صدها سیگنال نامفهوم از فضا دریافت می‌کنیم

انفجارهای سریع رادیویی (FRBs)، پالس‌های گذرای رادیویی‌ هستند که انرژی آزاد شده توسط آن‌ها می‌تواند ۵۰۰ میلیون خورشید را روشن سازد.

فضانوردان بر این باورند که این سیگنال‌ها هر ثانیه منتشر می‌شوند اما تنها ۳۰ مورد از آن‌ها شناسایی شده است.

سیگنال ۱۲۱۱۰۲ که از خارج از کهکشان راه شیری ما می‌آید، تنها سیگنالی است که تاکنون دو بار از یک موقعیت یکسان ارسال شده است. محققان همچنین اخیرا دریافته‌اند که ۱۲۱۱۰۲ یکی از دو نوع انفجار سریع رادیویی است.

یک دهانه مشابه کوه‌های ماه در سیبری وجود دارد که توضیحی برای آن‌ نداریم

این دهانه عظیم، که با نام پتوم (Patom) شناخته می‌شود، ۱۵۸ متر (۵۲۰ فوت) عرض و ۴۲ متر (۱۳۹) طول دارد و در واقع یک تپه محسوب می‌شود که از سنگ‌‌های آهک شکسته تشکیل شده است.

مردم محلی این پدیده عجیب را آشیانه عقاب آتش (Fire Eagle’s Nest) می‌نامند و باور دارند که این منطقه با مرگ در ارتباط است، زیرا چیزی در آنجا رشد نمی‌کند و حیوانات تمایلی به رفتن به این محل ندارند.

این تپه اولین بار توسط زمین شناسی روسی، ودیم کلپاکوف (Vadim Kolpakov) در سال ۱۹۴۹ گزارش شد اما عمر آن به بیش از ۵۰۰ سال قبل باز می‌گردد. هیچکس ایده دقیقی از چگونه به وجود آمدن آن ندارد اما می‌تواند حاصل یک انفجار هسته‌ای یا فرود آمدن یک سفینه فضایی باشد.

مدل های ناسا نشان می‌دهد ماه از عناصر کره زمین متولد شده است

مدل های ناسا نشان می‌دهد ماه از عناصر کره زمین متولد شده است

یکی از مورد قبول ترین تئوری ها درباره نحوه شکل گیری ماه ، برخورد سیاره زمین با یک جرم دیگر است. اما مدل های جدید ناسا نشان می‌دهند که شاید این فرضیه چندان هم دقیق و درست نباشد!

فرضیه محبوبی که میان اکثر اخترشناسان مورد قبول واقع شده این است که پس از برخورد کره زمین با یک جرم دارای ابعاد مشابه سیاره مریخ، که آن هم بخشی از یک جسم بزرگتر محسوب می‌شده‌، این همسایه‌ی مدارگرد ما متولد شده است. اما گویا ما باید در درستی این فرضیه تجدید نظر کنیم.

محققان ناسا به تازگی مدل جدیدی را توسعه داده‌اند که نشان می‌دهد کره ماه از متریال مشابه عناصر کره زمین تشکیل شده است، نه آن جرم کیهانی که سیاره‌ی ما به آن برخورد داشته است.

در جریان این تحقیقات، شبیه‌سازی پروسه شکل‌گیری ماه از طریق ۱۴ عنصر فرار فلز دوست که در نمونه‌های جمع‌آوری شده طی ماموریت‌های آپولو وجود داشته‌اند، انجام شد که نتایج آن منجر به درک مفاهیم پیچیده‌ای شده است که پیش از این به دست نیامده بودند. طبق گفته این دانشمندان، غلظت این مواد می‌تواند به طور واضح اتفاقات رخ داده را نشان دهد. نتایج شبیه‌سازی نشان می‌دهد که ارتباط و همبستگی بسیار قدرتمندی میان عناصر زمین و قمرِ ساخته شده از مواد سازنده آن وجود دارد، اما این موضوع برای ماه و جرم هم‌سایز مریخ که به کره زمین برخورد کرده بود، صدق نمی‌کند.

فرضیه‌ی قبلی تولد ماه هنوز به طور کامل رد نشده است

همچنین توضیحی برای پنج عنصر باقی‌مانده نیز وجود دارد: آنها دارای غلظت کمتری در این شبیه‌سازی بودند که باعث شد محققان به این ایده‌ی تئوری برسند که این مواد بعد از برخورد مجدد متراکم نشدند و از متریالی که در نهایت به کره ماه تبدیل شده بود، جدا شدند.

در انتها باید این نکته را بگویم که دانسته‌های قبلی درباره‌ی چگونگی شکل گیری ماه همچنان هم به طور کامل نقض نشده‌اند و هنوز نیاز به تحقیقات بیشتری وجود دارد تا شرایط محیط این اجرام کیهانی قبل از برخورد را درک کنیم. تحقیقات اولیه تا به حال حفره‌هایی که در بدنه اطلاعات علمیِ به دست آمده از زمان ۱۹۷۰ وجود داشت را پر می‌کند و می‌تواند مانند یک سکوی پرش برای تحقیقات آتی مورد استفاده قرار بگیرد. اگر آزمایش‌های تکمیلی بعدی نیز فرضیه‌های اولیه را تایید کنند، ممکن است که دید علمی ما نسبت به کره ماه کاملا متفاوت از امروز باشد.

جستجوی حیات فرازمینی باید جدی تر دنبال شود

جستجوی حیات فرازمینی باید جدی تر دنبال شود

ستاره شناسان تاکید دارند که بشر باید جستجوی حیات فرازمینی را به شکل جدی تر و موثرتری دنبال کند و تلاش های خود در این زمینه را عمق بیشتری ببخشد.

جستجوی حیات فرازمینی و تلاش های صورت گرفته در این زمینه چندان قابل توجه نبوده است  و بر همین اساس اخترشناسان تاکید جدی دارند که تلاش بشر در این زمینه باید به مراتب بیشتر شود و نباید به تلاش های فعلی بسنده کنیم.

پژوهشگران تنها جستجوی حیات فرازمینی را مورد تاکید قرار نداده اند. از نظر آنان باید توجه جدی نسبت به هر شاخصی صورت گیرد که ممکن است دلیلی بر وجود حیات فرازمینی باشد.

بر این اساس ستاره شناسان مصر هستند که باید توجه بیشتری به توسعه فناوری های پیشرفته داشته باشم و گویا کشف صدها سیاره فراخورشیدی از نظر اخترشناسان در عین حال که ارزشمند است کفایت نکرده و باید سیارات فراخورشیدی بیشتر و با کیفیت بالاتری مشاهده شوند و لذا خلق تلسکوپ های بسیار پیشرفته از ملزومات این هدف است. در این زمینه برنامه موسوم به ستی (SETI) از اهمیت بالایی برخوردار است.

برنامه ستی و کشف حیات فرازمینی

برنامه موسوم به ستی که مخفف Searching for Extra-Terrestrial Intelligence یا جستجوی هوش فرازمینی است یک پروژه علمی با هدف یافتن هوش فرازمینی می باشد. برنامه ستی در سال ۱۹۶۰ آغاز شد، در زمانی که نویسنده معادله تاریک یعنی فرانک دریک با استفاده از رادیو تلسکوپ درصدد یافتن حیات و هوش فرازمینی از طریق سیگنال های رادیویی بر آمد.

با این وجود جستجوی حیات فرازمینی تنها در سال ۱۹۹۲ مورد توجه ناسا قرار گرفت و کنگره نیز برای راه اندازی برنامه های لازم در این حوزه و اختصاص بودجه به آن اعلام آمادگی کرد. اما یک سال بعد کنگره از این حمایت دست کشید و اکنون ستاره شناسان درصدد هستند تا بار دیگر کنگره را راضی کنند تا در این برنامه ورود کرده و بودجه لازم را اختصاص دهد. احتمال می رود با تلاش های صورت گرفته، کنگره برای سال ۲۰۲۰ قانع شود تا بودجه لازم برای این برنامه را اختصاص دهد.

در واقع این برنامه تا حد زیادی بلندپروازانه است، زیرا کیهان به قدری بزرگ است که تلاش برای یافتن سر نخ های حیات فرازمینی در آن را می توان با کوچکی یک قطره در میان اقیانوس مقایسه کرد. هر چند تا کنون هیچ نشانه منطقی و علمی از حیات فرامینی کشف نشده است اما از نظر اخترشناسان این به معنای فقدان هوش فرا زمینی نیست.

ستی تنها در صدد یافتن حیات فرازمینی نیست بلکه این برنامه در جستجوی هر گونه نشانه ای از حیات در کیهان است.  این نشانه ها اصطلاحا به نشانفناوری یا technosignatures موسوم هستند که در واقع هر نوع سازه و مخلوق حیات فرازمینی را شامل می شود و شامل سیگنال های رادیویی  مشکوک، گرمای مرموز ساطع شده از سیارات دیگر و مکانهای مختلف در کیهان و موارد متعدد دیگر را شامل می شود.

به هر حال ستی یک برنامه است که باید از سوی ناسا جدی تر مورد توجه قرار گیرد، زیرا برای ناسا نیز کشف نشانفناوری های فرازمینی در اولویت است. هر چند در گذشته چندین بار کنگره برای این برنامه بودجه اختصاص داده است،  اما ستی نباید جزء برنامه های کم اولویت باشد بله باید در میان اولویت های دست اول ناسا جای بگیرد.

امید می رود برنامه ستی توسط بخش خصوصی و دولتی بیشتر مورد توجه قرار گیرد و سرمایه بیشتری برای این برنامه فراهم گردد، زیرا برای پیشبرد برنامه ستی دست کم سالانه دو میلیون دلار سرمایه لازم است.

یافته های اخیر در زمینه سیارات فراخورشیدی، ناسا را نسبت به تحقیق در خصوص حیات فرازمینی دلگرم تر کرده است و بر همین اساس شاید کنگره نسبت به اختصاص بودجه بیشتر به این برنامه در آینده روی خوش نشان دهد.

به نظر می رسد انسان برای کشف حیات فرازمینی به اندازه فردی تلاش کرده که از او خواسته شده تا برای کشف یک ماهی در درون اقیانوس باید کل آب اقیانوس ها را بنوشد. حال این فرد را تصور کنید که تنها یک لیوان از آب اقیانوس را نوشیده است. این بدان معناست که وضعیت انسان مدرن برای کشف حیات فرازمینی مشابه وضعیت این فرد است و می توان گفت تاکنون هیچ کاری خاصی انجام نداده است.

ماهواره دوستی در آینده نزدیک به فضا پرتاب خواهد شد

ماهواره دوستی در آینده نزدیک به فضا پرتاب خواهد شد

وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات گفت مراحل ساخت ماهواره دوستی به اتمام رسیده و به زودی به فضا پرداخت می‌شود. آذری جهرمی از به پایان رسیدن ساخت ماهواره‌های ایرانی ظفر، ناهید ۱ و ناهید ۲ هم خبر داد.

محمد جواد آذری جهرمی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در حاشیه اولین همایش ملی فناوری فضایی و کاربردهای آن عنوان کرد در هفته فضایی مراحل ساخت نخستین پارک فناوری فضایی و کسب‌وکارهای فضاپایه در استان مازندران شروع می‌شود. در این پارک فضایی شرکت‌های خصوصی وجود خواهند داشت و دولت نیز برای توسعه کسب‌وکارهای فضاپایه در مناطق مختلف کشور از آن‌ها حمایت خواهد کرد. یکی از حمایت‌های دولت،‌ آزادسازی داده‌های ماهواره‌ای است که شرکت‌های خصوصی را توانمند می‌کند؛ برای مثال این شرکت‌ها با مشاوره دادن به کشاورزان می‌توانند به آن‌ها اطلاع دهند که چه زمانی محصول خود را بکارند تا بیشترین سود را کسب کنند.

ماهواره دوستی آماده پرتاب است

آذری جهرمی در ادامه عنوان کرد در حال حاضر ماهواره دوستی دانشگاه صنعتی در برنامه‌های پرتاب ماهواره‌ای قرار دارد و به زودی به فضا پرداخت خواهد شد. از سویی محققان دانشگاه علم‌وصنعت نیز از روند ساخت ماهواره ظفر خبر داده‌اند و این ماهواره در مدار ۵۰۰ تا ۶۰۰ کیلومتری زمین قرار خواهد گرفت. طول عمر ماهواره ظفر ۲.۵ تا ۳ سال بوده و تا شهریورماه سال ۱۳۹۸ تکمیل می‌شود.

وزیر ارتباطات در ادامه افزود مراحل ساخت ماهواره ناهید ۱ به پایان رسیده و فرایند ارسال آن نیز در دستور کار قرار خواهد گرفت. از سویی طراحی و ساخت ماهواره ناهید ۲ هم تمام شده و مدل پروازی آن در آینده‌ای نزدیک آماده می‌شود. ماهواره ناهید ۲ یک ماهواره مخابراتی است و تا پایان خردادماه سال ۱۳۹۸ تکمیل می‌شود. طول عمر این ماهواره ۲.۵ سال است و با هدف ایجاد منظومه ماهواره‌ای در مدار لئو به فضا پرتاب می‌شود.

کاربردهای فناوری فضایی

وزیر ارتباطات در ادامه تاکید کرد هم‌اکنون در کشورها با بحران‌هایی نظیر خشکسالی و کم‌آبی مواجه‌ایم و برای سازگار شدن با پدیده خشکسالی به مدیریت منابع آب نیاز جدی داریم. به کمک پایش داده‌های فضایی بخش کشاورزی، متوجه شدیم که در قلب کشور در زمینی به مساحت حدود ۷۰ هکتار، خشخاش کشت می‌شود. این کشف در شرایطی است که پیش از آن در خصوص این منطقه اطلاعاتی نداشتیم و به همین دلیل نمی‌توانستیم برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری مناسبی انجام دهیم. در همین رابطه اطلاعاتی که از طریق ماهواره‌ها به‌دست آورده‌ایم را در اختیار مسئولان قرار خواهیم داد تا در این خصوص پیگیری‌ها و تصمیم‌گیری‌های لازم را انجام دهند.