بایگانی دسته بندی ها: آسیا سی

اتساع زمان و تاثیر سفر های زمان درباره سن فضانوردان چیست؟

 

فضانوردان

در این مطلب در خصوص مفهوم اتساع زمان و تاثیر سفر های فضایی بر سن فضانوردان خواهیم گفت با ما در ادامه ی این مطلب همراه باشید.

«اتساع زمان» (Time Dilation) زمانی اتفاق می افتد که گذر زمان در فضا کندتر از زمین رخ می دهد. اما گستردگی تاثیرات این مفهوم چقدر است؟ اگر سفری دوطرفه به سیاره ای نزدیک (مثلا در فاصله ۱۰ تا ۵۰ سال نوری) ترتیب دهیم، اتساع زمان چه تاثیری روی سن فضانورد و ساکنین زمین می گذارد؟

فضانوردی را تصور کنید که برادر دوقلویی دارد و با راکتی پرسرعت به ماموریت فضایی اعزام می شود. او پس از بازگشت به زمین متوجه می شود برادرش از او پیرتر شده است

معنی اتساع زمان به تئوری نسبیت خاص اینشتین بازگشته و در مورد تاثیر سفرهای پرسرعت فضایی روی گذر زمان است. طبق این مفهوم، هر چه با سرعت بیشتری در فضای سه بعدی حرکت کنیم، حرکت در بعد چهارم (یعنی زمان) نسبت به جسم دیگر کمتر می شود.

به همین علت است که زمان برای برادران دوقلویی کهدر اوایل مطلب بیان کردیم، به شکل متفاوتی گذر می کند. عقربه های ساعت درون فضاپیما کندتر از ساعت های زمینی حرکت می کنند و اگر بتوانیم نزدیک به سرعت نور حرکت کنیم، تاثیرات کندتر شدن زمان هم بیشتر خواهند شد.

برخلاف پارادوکس دوقلو (Twin Paradox)، اتساع زمان یک آزمایش فکری یا فرضیه نبوده و واقعی است. در آزمایش هیفل-کیتینگ (Hafele–Keating experiment) که سال ۱۹۷۱ انجام شد، دو ساعت اتمی درون دو هواپیما که خلاف جهت یکدیگر سفر می کردند، گذاشته شدند.

حرکت نسبی هواپیماها سبب ایجاد اختلاف زمانی در ساعت ها شد. مفهوم اتساع زمان در آزمایشات فیزیکی دیگری هم ثابت شده است؛ به عنوان مثال ذرات بنیادی میون (Moun) در صورتی که با سرعت بالایی حرکت کنند، دیرتر از بین می روند.

در نتیجه فضانوردی که با سرعت های نسبیت گرایانه از فضا باز می گردد، نسبت به دوستانی که همسن و سال او هستند جوان تر خواهد بود. منظور از سرعت های نسبیت گرایانه، سرعت هایی هستند که حداقل یک دهم سرعت نور بوده و اثرات نسبیت در آنها بروز می کنند.

اینکه فضانورد دقیقا چقدر جوان تر خواهد بود به سرعت و شتاب فضاپیما بستگی دارد؛ بنابراین نمی توان به این سؤال پاسخی قطعی داد. ولی اگر فضانورد بخواهد به سیاره ای در ۱۰ الی ۵۰ سال نوری دورتر از زمین سفر کرده و پیش از مرگ به دلیل کهولت سن به زمین بازگردد، باید تقریباً با سرعت نور حرکت کند.

لازم به ذکر است که اتساع زمان پیامد اثرات گرانشی است. همانطور که در فیلم «میان ستاره ای» دیدیم، نزدیک شدن به سیاه چاله سبب کندتر شدن قابل ملاحظه زمان در سیارات دیگر می شود. به عنوان مثال یک ساعت بر روی سیاره نزدیک به سیاه چاله برابر با هفت سال زمینی بود.

این تصویر از اتساع زمان نیز واقعیت داشته و به تئوری نسبیت عام اینشتین برمیگردد. بر اساس این تئوری، گرانش می تواند با خم کردن فضا-زمان، زمان را هم خم کند. به همین علت هر چه ساعت به منبع گرانش نزدیکتر باشد، زمان هم کندتر خواهد شد و هر چه دورتر از منبع جاذبه قرار گیرد، زمان سریع تر گذر خواهد کرد.

سیاهچاله ای با حجمی ۷۰۰ برابر بیش از خورشید!

بزرگترین سیاهچاله راه شیری

در این مطلب به معرفی سیاهچاله ای می پردازیم که به تازگی شناخته شده است و جرمی ۷۰ برابر بیش از خورشید دارد. با ما در ادامه همراه باشید تا با این سیاهچاله ی عظیم بیشتر آشنا شویم.

منجمان یک سیاه چاله را به تازگی کشف کردند که حجم آن ۷۰ برابر بیشتر از خورشید است! آن ها پیش از این تصور می کردند که وجود چنین سیاهچاله ای در کهکشان راه شیری غیر ممکن است.

دانشمندان این سیاهچاله را پس از پیدا کردن ستاره ای که مدارش تنها با یک «همدم تاریک» قابل توصیف بوده، کشف کرده اند. این همدم (بخوانید سیاهچاله) جرمی ۷۰ برابر خورشید دارد و «LB-1» نامگذاری شده است.

محققان رصدخانه ملی نجوم آکادمی علوم چین (NAOC) به رهبری «لیو جیفنگ» (Liu Jifeng)، از مدت ها پیش به دنبال شناسایی ۱۰۰ میلیون سیاهچاله ستاره‌وار (stellar black hole) بوده اند که به عقیده آنها در کهکشان خانگی ما ساکنند.

محققان به کمک تلسکوپ LAMOST ستاره ای را در فاصله ۱۵ هزار سال نوری از زمین رصد کردند که به نظر می رسید در حال گردش به دور یک سیاهچاله است. دانشمندان با بررسی داده ها متوجه شدند ستاره ای که در حال گردش به دور سیاهچاله است، حدوداً ۸ برابر سنگین تر از خورشید است و هر ۷۹ روز، یک دور کامل دور آن می زند. اما نکته جالب اینکه سیاهچاله بسیار بسیار بزرگتر از آنچه تصور می شد بوده است.

لیو بیان می کند آنها از این کشف شگفت زده شدند و به کمک تلسکوپ بزرگ جزایر قناری در اسپانیا و تلسکوپ کک در آمریکا رصدهای بیشتری انجام دادند. آنها برای پیدا کردن سیاهچاله مورد بحث در مجموع ۲۶ رصد که ۳۰۰ هزار جرم آسمانی را شامل می شده، انجام داده اند و یافته های خود را در ژورنال Nature منتشر کرده اند.

لیو می گوید سیاهچاله LB-1 طبق بیشتر مدل های تکامل ستاره ای نباید در کهکشان خانگی ما وجود داشته باشد و دو برابر بزرگ تر از تصورات دانشمندان است و تئوریسین ها کار سختی برای توضیح نحوه شکل گیری آن خواهند داشت.

لیو و تیمش در حال برنامه ریزی برای جستجوی سیاهچاله های بیشتر و همچنین رصد بیشتر سیاهچاله LB-1 هستند تا جرم آن را به شکل دقیق تری تخمین بزنند.

نقشه ی کامل سیاره ی تایتان کشف شد!

تایتان

در این مطلب با ما همراه باشید تا در خصوص نقشه ی جامعی که از سیاره ی تایتان به دست آمده برایتان بگوییم. بالاخره دانشمندان ناسا موفق شدند تا یک نقشه ی کامل از قمر تایتان زحل به دست بیاورند که جزئیات آن را در ادامه مشاهده خواهید کرد.

پس از تلاش های مداوم  دانشمندان ناسا موفق شدند تا  نقشه ای جامع از قمر تایتان زحل را تهیه کنند که بزرگترین قمر سیاره زحل محسوب می شود.

برای تهیه نقشه ی این قمر از اطلاعات جمع آوری شده توسط فضاپیمای کاسینی بهره برده شده است. کاسینی با بیش از صد بار پرواز به دور تایتان و برآورد شرایط این قمر از زحل، در آخر، توانست تصاویری را از سطح آن به دست آورد که با کنار هم قرار دادن آنها یک نقشه کامل از تایتان ساخته شده است.

نقشه ی نام برده شده نشان می دهد که بیش از دو سوم سطح تایتان را دشت های مسطح تشکیل می دهد.

اما ۱۷ درصد از آن را هم تپه ها پوشانده اند. حدود۱۴ درصد از تایتان نیز بافتی کوهستانی دارد و ۱.۵ درصد باقیمانده سطوح پرپیچ و خمی هستند که به علت فرسایش و بارش باران وضعیت خاصی پیدا کرده اند.

همچنین تنها ۱.۵ درصد از سطح تایتان را دریاچه ها پوشانده اند که البته ماده اصلی تشکیل دهنده این دریاچه ها متان و نه آب است. محققان عمر دریاچه های مذکور را اندک می دانند. ستاره شناسان قصد دارند با استفاده از این نقشه ها تغییرات فصلی تایتان و ویژگی های جغرافیایی و آب و هوایی آن را به طور دقیق بررسی کنند.

با ۴ اکتشاف عجیب و ترسناک ناسا آشنا شوید

در این مطلب برای شما دوستان و همراهان و علاقمندان به علم نجوم چند تا از کشفیات عجیب و ترسناک ناسا را معرفی خواهیم کرد. با ما در ادامه ی این مطلب همراه باشید.

گرگ و میش!

اقیانوسی از لاوای بی پایان را تصور کنید؛ کل سطح سیاره ۵۵ Cancri e اینگونه است. گول آسمان براقش را هم نخورید؛ این ابرها توسط ذرات معلق سیلیکات پر شده‌اند که تنفس آن برای انسان به شدت خطرناک است. یک طرف این سیاره هم در تاریکی ابدی فرو رفته و طرف دیگرش هم در حال سوختن است. اما غم و اندوه جایی است که این دو به هم می‌رسند؛ محدوده گرگ و میش.گرگ و میش

غول هولناک!

این ستاره بزرگ در حال بلعیدن سیاره نزدیک خودش است تا پس از جذب آن، به بزرگترین غولی تبدیل شود که تاکنون دیده‌اید. اما جاذبه بسیار زیاد باعث شده است تا سیاره گازی نزدیکش شبیه یک تخم مرغ شده و به آرامی تبدیل به سیاره‌ای بزرگ شود. این سیاره تقریبا به زودی (۱۰ میلیون سال‌) کاملا به ستاره بزرگش می‌پیوندد و اگر از آن دسته از افرادی هستید که عاشق تماشای پایان دنیا هستند، این سیاره برای شما ساخته شده است.

غول ترسناک

خانه ی فرانک اشتاین!

صاعقه‌هایی که از میان آسمان نپتون-شکل این سیاره به چشم می‌خورد، همگان را یاد هیولای فرانک اشتاین می‌اندازد؛ درست مانند غولی که آقای فرانگن اشتاین با صاعقه درست کرد. این سیاره که از طریق آزمایشات شکست خورده انسان‌ها درست شده بود، اکنون خانه‌ای برای دیگر هیولاهاست؛ کشف شدن آن هم جالب است؛ آب و صاعقه. این صاعقه‌ها خیلی بیش‌تر و خطرناک‌تر از صاعقه‌هایی است که در زمین شاهد هستیم.

سیاره عجیب

سیاره ای مطلقا تاریک!

از تاریکی خوشتان می‌آید، به سیاره TrE-2b خوش آمدید. این سیاره تاریک‌ترین سیاره‌ای است که ناسا تاکنون کشف کرده است. دلیلش هم این است که هیچ نوری را بازتاب نمی‌کند و حتی از ذغال هم سیاه‌تر است. اگر قصد پرواز به این سیاره را دارید، خود را برای پرواز در تاریکی مطلق آماده کنید. دانشمندان می‌گویند ممکن است نور قرمزی از اتمسفر آن به چشم برسد زیرا همواره در حال سوختن و به داغی لاواست.

تاریکی مطلق

فضانوردان پلاستیک ها را بازیافت خواهند کرد!

فضانوردان پلاستیک ها را بازیافت خواهند کرد!

در این مطلب به معرفی راهکار جدید ایستگاه فضایی بین المللی در خصوص بازیافت پلاستیک ها خواهیم پرداخت.

ایستگاه فضایی بین المللی خبر جدیدی حاوی اینک هاز این پس فضانوردان قادر هستند پلاستیک ها را بازیافت کنند داد. به زودی فضانوردان می توانند با استفاده از پرینتر های سه بعدی پلاستیک ها را بازیافت کنند و وسایل جدیدی رابا استفاده از آن بسازند.

یکی از پیمانکاران ناسا قصد دارد ماشین بازیافت پلاستیک را به ایستگاه فضایی بین المللی ارسال کند. این وسیله پلاستیک را ذوب کرده و به جوهر پرینتر سه بعدی تبدیل می کند. فضانوردان به کمک این ماشین می توانند با آب کردن ابزارهای یکبار مصرف قدیمی، از مواد تشکیل دهنده آنها چندین مرتبه استفاده کرده و ابزارهای جدیدی بسازند.

ماشین معرفی شده، «بازیافت کننده» (Recycler) نام داشته و توسط شرکت Made in Space و یک کمپانی پتروشیمی برزیلی به نام «Braskem» ساخته شده است. سازنده می گوید از این ماشین می توان علاوه بر ایستگاه فضایی بین المللی، در ماموریت های فضایی دیگر نیز استفاده کرد.

ساکنان ایستگاه فضایی بین المللی قادرند با به کار گیری از نقشه های ساخت یا همان بلوپرینت ها (Blueprint)، ابزارها و قطعات یدکی مورد نیاز خود از جمله آچار، قاشق و چنگال و گیره های کابل را چاپ کنند. دستگاه با ذوب کردن پلاستیک و تبدیل آن به رزین، توانایی بازیافت هر نوع پلی اتیلن سبز را دارد.

به گفته شرکت سازنده ۳۰ درصد از قطعات ایستگاه فضایی بین المللی توانایی جایگزینی با قطعات چاپ شده توسط پرینتر سه بعدی را دارند.

دستگاه بازیافت پلاستیک مورد بحث قرار است با فضاپیمای سیگنوس (Cygnus) در تاریخ ۲ نوامبر (۱۱ آبان) به ایستگاه فضایی بین المللی تحویل داده شود. با تولید ابزارهای جدید درون ایستگاه می توان به کاهش ماموریت های ارسال محموله و صرفه جویی در هزینه ها امیدوار بود.

ناسا قصد دارد هفته آینده به منظور بررسی امکان آشپزی در محیط‌هایی با جاذبه ضعیف، فر مخصوصی با نام Zero-G Oven را نیز به ایستگاه فضایی بین المللی بفرستد. در صورتی که آزمایش این فر موفقیت آمیز باشد، پخت کلوچه داخل فضاپیما برای ماموریت های فضایی طولانی مدت امکان پذیر می شود.

گوگل جستجوی حوزه سلامت خود را راه اندازی کرد!

گوگل جستجوی حوزه سلامت خود را راه اندازی کرد!

سیاهچاله ها از زمانی که اولین آن ها شناخته شد مورد توجه و علاقه ی دانشمندان واقع شده اند. با پیشرفت روز افزون علم نجوم اکنون دانشمندان توانسته اند کوچک ترین سیاهچاله ی راه شیری را کشف نمایند.

سیاهچاله مذکور که ۱۰ هزار سال نوری با ما فاصله دارد و در لبه کهکشان راه شیری قرار گرفته، تنها ۳.۳ برابر جرم خورشید است. این جرم کوچک باعث شده تا این سیاهچاله، کوچک ترین سیاهچاله کشف شده تاکنون عنوان شود و همچنین یک دسته جدید را برای طبقه‌بندی این نوع سیاهچاله‌ها باز کند. قطر سیاهچاله ذکر شده ۱۹ کیلومتر است که به خوبی ابعاد کوچک آن را توجیه می‌کند.

پیش از اینکه به توضیح راه حل بپردازیم، ذکر چند نکته عمومی را لازم می‌دانیم. سیاهچاله ها نور ساطع شده از دیگر ستاره‌ها را می‌بلعند، به همین دلیل به صورت مستقیم نمی‌توان آن‌ها را مطالعه کرد. ساده‌ترین سیاهچاله‌ای که می‌توان مشاهده کرد، آن‌هایی هستند که داخل سیستم باینری (دوتایی) با یک ستاره قرار می‌گیرند.

همزمان با چرخش ستاره و سیاهچاله به دور هم، ماده‌های بسیاری از ستاره مذکور توسط سیاهچاله به درون آن کشیده شده که باعث می‌شود اشعه ایکس از آن ساطع شود. دانشمندان با بررسی این اشعه‌های ایکس می‌توانند حضور یک سیاهچاله را اعلام کنند. با این وجود، این تکنیک تنها به درد زمانی می‌خورد که سیاهچاله و ستاره در فاصله نزدیکی از هم قرار گرفته باشند. سیاهچاله‌هایی که ستاره‌ای در نزدیکی خود ندارند، کم نور‌تر خواهند بود و در نتیجه پیدا کردن آن‌ها نیز با مشکل مواجه است.

بر اساس اطلاعات موجود، اکنون می‌توانیم به سراغ توضیح راه حل جدید دانشمندان برای پیدا کردن سیاهچاله‌های کم نور برویم. به کمک این روش و سیستم باینری، می‌توان این اجرام فضایی را راحت‌تر پیدا کرد. البته نباید فراموش کنیم که یک ستاره غول پیکر به نام ۲MASS و یک جرم ناشناخته نیز برای تست کارکرد درست این کار لازم بوده است.

دانشمندان برای پیدا کردن کوچک ترین سیاهچاله، اثر دوپلر ستاره را روی تغییرات شدت روشنایی آن در طی زمان مشخصی بررسی کردند. تفاوت فاحش اثر دوپلر، را می‌توان با حضور یک منبع قدرتمند جاذبه توجیه کرد. همچنین در اثر بالا و پایین شدن شدت روشنایی ستاره، می‌توان گفت که جرم ثقیلی به دور آن می‌چرخد که بعضی مواقع باعث می‌شود مسیر نور بسته شود. در صورتی که این دو پدیده را به هم ربط دهیم، می‌توان عنوان کرد که یک سیاهچاله در آنجا حضور دارد.

با تمرکز کردن سیستم باینری روی ستاره ۲MASS، دانشمندان به این نتیجه رسیدند که جرم دوار نزدیک این ستاره جرمی ۳ برابر خورشید دارد که می‌توان از آن به عنوان یک سیاهچاله کوچک یاد کرد. با این حال برای بررسی بیشتر این روش و همچنین صحت کارکرد آن در پدیده‌های مشابه، نیاز به زمان بیشتری احساس می‌شود. در صورتی که این تکنیک جواب دهد، می‌توان گفت که دانشمندان می‌توانند با خیال راحت‌تری به دنبال دیگر سیاهچاله‌های کوچک راه شیری بروند.

رباتی برای جستجوی آب در ماه فرستاده خواهد شد!

کره ماه

در این مطلب ربات تازه ی ناسا به نام وایپر را می شناسیم که وظیفه ی جستجوی آب در ماه را بر عهده دارد. جزئیاتی به تازگی از این ربات و ماموریت آن منتشر شده است که در ادامه در این خصوص مطالعه خواهیم کرد.

پیش از اینکه انسان مجددا پا در ماه بگذارد ناسا تصمیم گرفته ربات نسبتاً بزرگی را به قطب جنوب تنها قمر زمین است بفرستد، یعنی همان جایی که مأموریت آرتمیس انجام خواهد شد. این ربات وایپر (VIPER) نام دارد.

ربات وایپر در قطب جنوب ماه در جستجوی نشانه هایی از وجود آب (به شکل یخ) است. در موقعیتی که یخ مشاهده شود، وایپر اقدام به گرداوری نمونه می کند تا در نهایت دانشمندان ببینند آیا همراه قدیمی زمین می تواند مأموریت های آتی ناسا را پشتیبانی کند یا خیر. همان طور که می دانید، آب یکی از مهم ترین ضروریات سفرهای فضایی درازمدت و سرنشین دار محسوب می شود.

چهار ابزار علمی در ربات وایپر به کار برده شده است که برای سنجش محیط های مختلف کارایی بالایی دارد. یکی از این ابزارها، دریل حفاری برای جمع آوری نمونه از فضای زیر سطح ماه است. «اندرو دنیلز» مدیر پروژه وایپر در این رابطه بیان می کند:

«همان طور که حیات روی زمین به آب نیاز دارد، کلید اصلی سکونت روی ماه هم آب است. از ده سال قبل که وجود آب-یخ روی ماه تأیید شد، این سؤال به وجود آمد که آیا ماه می تواند منابع مورد نیاز برای زندگی فرازمینی را تأمین کند یا خیر. ربات وایپر به ما کمک می کند منابع آب را یافته و مقدار آن را تخمین بزنیم.»

ناسا در سال ۲۰۰۹ راکتی را به قطب جنوب ماه فرستاد و توانست وجود آب به صورت یخ  را در ماه کشف کند. مأموریت ربات وایپر کشف موقعیت این منابع آبی و درک ماهیت آن است تا بتوانیم برنامه های آتی را با دقت بیشتری بچینیم.

ربات وایپر ناسا منطقه ای به وسعت چندین کیلومتر مربع را طی می کند و با استفاده از ابزاری به نام «سیستم طیف سنج نوترونی» به دنبال آب می گردد. پس از حفاری و نمونه گیری، دو ابزار دیگر عملیات آنالیز نمونه را انجام داده و ترکیب شیمیایی آب را ارزیابی می کنند.

هنوز برنامه دقیقی برای ارسال ربات وایپر به ماه اعلام نشده، اما ظاهراً ناسا قصد دارد این ربات را تا پایان سال ۲۰۲۲ به فضا پرتاب کند.

کشف کهکشانی با قدمت بیگ بنگ!

کشف کهکشانی با قدمت بیگ بنگ!

دراین مطلب در خصوص کشف کهکشانی سخن می گوییم که با پدیده ی تشکیل کهکشان ما هم قدمت است و این کهکشان و روایت آن را در این مقاله گردآوری کرده ایم. با ما باشید.

اختر شناسان یک کهکشان غول پیکر که ۱۲.۵ میلیارد سال قدمت دارد را پیدا کرده‌‌اند که دست کمی از افسانه‌های قدیمی ندارد و تقریبا هم سن و سال بیگ بنگ است.

محققین دانشگاه آریزونا از چند واژه جالب برای توصیف این کهکشان غول‌پیکر استفاده کرده‌اند. طبق گفته های محققین:

دانشمندان معمولا این کهکشان‌های غول‌آسا، شبح شکل و هیولا طور را مانند افسانه‌های قدیم می‌داند، زیرا اطلاعات و شواهد مشخصی از وجود آن‌ها در دسترس نیست.

کریستینا ویلیامز یکی از ستاره شناسان این دانشگاه توانسته به کمک رصدخانه ALMA شیلی، این کهکشان قدیمی را در میان گرد و غبارهای فضایی پیدا کند. او در رابطه با کهکشان فوق، شک و تردید نیز دارد. بر اساس گفته‌ها وی:

احتمالا این کهکشان بسیار دور بوده و میان گرد و غبار‌های فضایی پنهان شده است.

ایوو لابه یکی دیگر از اختر شناسان دانشگاه آریزونا بیان می کند:

ما متوجه شدیم که این کهکشان در اصل یک کهکشان غول پیکر است که به اندازه کهکشان ما ستاره دارد. ولی نرخ تولید ستاره در آن بیش از ۱۰۰ برابر راه شیری است.

دانشمندان معتقدند که سیگنال دریافت شده از این کهکشان، ۱۲.۵ میلیارد سال در راه بوده است تا به ALMA برسد. رصدخانه ALMA با هدف کشف ریشه ی ستاره‌ها، کهکشان‌ها و سیاره‌ها فعالیت می‌کند و به واسطه ی رصدخانه جنوبی اروپا مدیریت می شود. این کهکشان نیز در پی تلاش‌های این رصدخانه پیدا شده و مسئول این پروژه می‌گوید که این کهکشان غول پیکر همانند یک «پیوند گمشده» است.

البته تلاش‌های بیشتری لازم است تا بتوانیم این کهکشان‌های غول پیکر را میان دیگر کهکشان‌ها پیدا کنیم. ‌در همین راستا تلسکوپ «JWST» به دانشمندان کمک می‌کند تا بتوانند در میان گرد و غبار‌های فضایی نیز این کهکشان‌ها را پیدا کرده و نگاه دقیق‌تری به آن‌ها بیندازند.

نسل جدید لباس های فضانوردی چه شکلی است؟

لباس فضانوردی

در این مطلب با ما همراه شوید تا نسل جدید لباس های فضانوردی و جزئیات مربوط به این لباس ها را برای شما دوستان شرح دهیم.

نسل جدید لباس فضانوردی ناسا موسوم به xEMU، طبق لباس فضانوردی سرنشینان ایستگاه فضایی بین المللی اما با انعطاف پذیری بالا و در سایزهای مختلف ساخته شده است.

ناسا روز سه شنبه ضمن رونمایی از لباس فضانوردی جدید، انعطاف پذیری آن را نمایش داد و به قابلیت چرخش و خم شدن آن در قسمت کمر اشاره کرد که در لباس های نسل قبلی دیده نشده است. کفش های لباس فضانوردی جدید نیز انعطاف پذیر بوده و به فضانورد اجازه می دهد تا به راحتی بر سطح ماه قدم بردارد.

یکی از چالش های ناسا با لباس های فضانوردی کنونی این است که فقط در سایزهای محدودی موجود بوده و هر فضانوردی نمی تواند آنها را بپوشد. لباس فضانوردی xEMU به خاطر تولید اجزای آن در ابعاد مختلف و همچنین قابلیت تنظیم شدن در قسمت شانه، توسط طیف وسیعی از فضانوردان با سایزهای متفاوت قابل پوشیدن است.

غبار سطح ماه حین فرود فضاپیما روی سطح آن به اطراف پخش شده و وارد تجهیزات و لباس فضانوردی فعلی می شود. این موضوع یکی از چالش های ناسا در ماموریت آپولو بود که با لباس فضانوردی xEMU حل شده. در لباس جدید هیچ زیپ یا کابلی به کار نرفته و اجزای اصلی آن به خوبی درزگیری شده است.

لباس فضانوردی نسل بعد ناسا مقاومت بالایی در دماهای بسیار بالا داشته و فضانورد می تواند به کمک آن ماموریت خود را در دمای منفی ۱۵۶ درجه تا ۱۲۱ درجه سانتی گراد انجام دهد.

نمونه اولیه لباس فضانوردی xEMU ظاهر زیبایی دارد ولی هنوز مدت زمان زیادی تا آماده شدن آن برای ماموریت باقی مانده. ناسا قرار است سال ۲۰۲۱ یک بازبینی دیگر در این لباس کرده و سپس آنرا در زمینه های مختلف از جمله اتاق خلاء برای شبیه سازی سطح ماه آزمایش کند.

ناسا برای بازگشت به ماه در سال ۲۰۲۴ دو لباس فضانوردی xEMU خواهد ساخت و پس از آن تولید تجاری آن را برای ماموریت های فضایی دیگر آغاز خواهد کرد.

اگر اوضاع برای ناسا و لباس فضانوردی جدید خوب پیش برود، تا دو سال دیگر فضانوردان با این لباس به ایستگاه فضایی بین المللی رفته و یک راهپیمایی فضایی با آن انجام خواهند داد.

آیا در ماه یخ هایی با سن چند میلیارد سالی وجود دارد؟

آیا در ماه یخ هایی با سن چند میلیارد سالی وجود دارد؟

حمل آب یکی از مهم ترین دلایلی است که سفر های انسان را به کره ی ماه دچار چالش می کند. اما کشفیات اخیر شاید کمک بزرگی به این موضوع کرده باشند. گزارش‌هایی که از دانشگاه براون منتشر شده، شواهد حضور یخ‌ها روی ماه که پیش‌تر تایید شده بود را تایید می‌کند و قدمت آن‌ها را نیز در حدود چند میلیارد سال تخمین می‌زند.

یخ‌هایی که در اطراف قطب‌های ماه کشف شده بودند، دارای عمری ۳.۱ میلیارد ساله هستند. با این حال یخ‌هایی هم وجود دارند که عمر کم‌تری داشته باشند. محققین به کمک مدارگرد شناساگر ماه (LRO) دهانه‌های اطراف قطب جنوب کره ماه که شواهد حضور یخ وجود داشت را بررسی کردند و با تحلیل کناره‌های این دهانه‌‌ها توانستند عمر یخ‌های موجود در آن‌ها را تخمین بزنند. بر اساس نتایج این تخمین‌ها، عمر یخ‌ها از ۳.۱ میلیارد سال بیشتر نخواهد بود.

شواهد دیگری که به کمک آن می‌توان عمر این یخ‌ها را تخمین زد، مربوط به الگوی نهشته‌هاست که در کف این دهانه‌ها وجود دارند و بسیار منقطع شده‌اند. بر اساس بررسی های محققین، دلیل آن می‌تواند برخورد شهاب سنگ‌ها با مسیر حرکت یخ‌ها باشد. محققین به این داده‌ها و شواهد بسنده نکردند و روی کناره‌های این دهانه‌ها بیشتر تحقیق کردند.

نتایج کسب شده از این تحقیقات اضافه محققین را می‌توان در عمق یخ‌ها یافت. بر اساس این تحقیقات یخ‌ها در طول زمان از از اعماق تشکیل می‌شوند و سپس به سمت سطح کره ماه می‌آیند. به عبارت ساده تر، اگر در سطح ماه یخ یافت شود مطمئنا در زیر آن نیز یخ وجود خواهد داشت.

خانم اریل دویچ (Ariel Deutsch) مسئول این تحقیقات در دانشگاه براون بیان می کند:

 بررسی‌های بیشتر ما در کناره‌های این دهانه‌ها هم وجود یخ‌های قدیمی و هم یخ‌هایی با گوشه‌های تیزتر که عمر کم‌تری دارند را تایید می‌کند. این اتفاق کمی غافلگیر کننده بوده و دستاوردی است که پیش از این کسی موفق به کشف آن نشده بود.

به بیان یکی دیگر از اعضای این گروه:

زمانی که ما به فرستادن انسان برای مدت طولانی به کره ماه فکر می‌کنیم، باید از وجود ذخایر مورد نیاز در آن جا مطمئن باشم. در حال حاضر ما نمی‌دانیم که آیا این ذخایر وجود دارند یا نه. تحقیقات این چنینی، به ما کمک می‌کند که بفهمیم برای پاسخ دادن به چنین سوالاتی، کجا باید به دنبال جواب آن باشیم.