بایگانی دسته بندی ها: آسیا سی

اسپیس ایکس به ماه محموله خواهد فرستاد!

می خواهیم به موضوع انتخاب اسپیس ایکس بپردازیم که برای انتخاب محموله های مختلف به مدار ماه برگزیده شده است و ناسا در این مورد توضیحاتی را ارائه داده است که مشاهده خواهید کرد.

تنها چند سال آینده شاهد خواهیم بود که اسپیس ایکس محموله هایی را به فراتر از ایستگاه فضایی بین المللی می فرستد و ناسا در یک قرارداد این کمپانی را مسئول ارسال محموله های حیاتی، تجهیزات آزمایشات علمی و دیگر محموله ها به دروازه ماه برگزیده است. دروازه ماه قرار است به عنوان نقطه شروعی برای ماموریت ها به سمت قطب جنوب ماه تحت مأموریت آرتمیس منجر شود.

پروژه آرتمیس بازگشت انسان ها به ماه را امکان پذیر خواهد کرد اما این بار انسان ها به قسمتی از ماه دست پیدا می کنند که تاکنون هیچ بشری به آن پا ننهاده است. قطب جنوب ماه. یکی از بخش های پروژه آرتمیس مدار گردی است که با گردش به دور ماه امکانات زیادی از جمله آزمایش های علمی را ممکن می کند. علاوه بر این سفینه ای که قرار است روی ماه فرود آید ابتدا به مدارگرد متصل شده و سپس به سمت قطب جنوب ماه روانه می شود.

اسپیس ایکس قرار است حداقل دو ماموریت را در زمانی که ایستگاه مداری ماه شروع به کار کرد انجام دهد. متخصصان ناسا می خواهند کار ساخت ایستگاه مدار گرد را از سال ۲۰۲۲ کلید بزند.

اسپیس ایکس از مدلی از کپسول دراگون بهره می برد که با نمونه ای که در ماموریت های ایستگاه فضایی استفاده می شود متفاوت است. این کپسول قادر است بیش از ۵ تن بار را به سمت ماموریت دروازه ماه بفرستد. با هدف ارسال کپسول از راکت فالکون هِوی اسپیس ایکس استفاده خواهد شد.

کپسول های دراگون که به ایستگاه فضایی بین المللی ارسال می شوند به مدت تنها چند هفته به این ایستگاه متصل می مانند. اما کپسول های ارسال شده به سمت ماه برای ۶ تا ۱۲ ماه به ایستگاه مداری آرتمیس متصل خواهند ماند.

مدیر عملیات اسپیس ایکس درباره این همکاری با ناسا بیان کرده است:

«بازگشت به ماه و پشتیبانی از کاوش های فضایی آینده نیاز به تحویل مقرون به صرفه مقادیر قابل توجهی محموله دارد. به واسطه مشارکت ما با ناسا، اسپیس ایکس محموله های حیاتی و تحقیقات علمی را از سال ۲۰۱۲ به ایستگاه فضایی بین المللی تحویل داده و اکنون این افتخار را داریم که فعالیت های خود را در فراتر از مدار زمین ادامه دهیم و محموله آرتمیس را به دروازه [ماه] حمل کنیم».

افزایش خطر ناشنوا شدن فضانوردان در مریخ!

در ادامه ی این مطلب با ما همراه باشید تا در خصوص خطر ناشنوا شدن مسافران فضایی به مریخ صحبت کنیم. چه میزان امکان دارد که فضانوردان در راه سفر به مریخ ناشنوا شوند؟

دانشمندان و محققان با مطالعه اسکن MRI فضانوردان از خطر بالای ناشنوا شدن آنها با اقامت بیش از ۶ ماه در فضا و سفر به مریخ خبر داده اند. طبق این تحقیق مسافرت به مریخ که ۷ ماه طول می کشد نیز فضانوردان را در خطر ناشنوایی و مشکل در حفظ تعادل قرار خواهد داد.

محققین دانشکده پزشکی کارولینای جنوبی برای بررسی اثرات اقامت طولانی مدت در فضا به بررسی اسکن های MRI فضانوردان پرداخته اند که نتایج آن از احتمال تشکیل مایع در گوش حکایت دارد. چنین مایعاتی می تواند به مشکلات شنوایی و سرگیجه بینجامد که از آن با عنوان تجمع مایع ماستوئید نام برده می شود.

در این پژوهش اسکن های ۳۵ فضانورد ناسا بررسی شده که ۱۷ نفر آنها عضو برنامه شاتل بوده و ۱۸ نفر دیگر هم برای مدتی در ایستگاه فضایی اقامت داشته اند. پژوهشگران بر این باورند در صورتی که ماموریت فضایی در ایستگاه بین المللی بیش از ۶ ماه به طول انجامد، احتمال تجمع مایع ماستوئید ۹ برابر خواهد شد.

ماستوئید زائده ای استخوانی در پشت گوش است که نقشی حیاتی در شنیدن اصوات دارد اما به علت نزدیکی با گوش میانی، هر عفونتی در این ناحیه می‌ تواند باعث تورم و التهاب ماستوئید شود.دکتر «دانا رابرتس»، استاد دانشگاه کارولینای جنوبی روی ارتباط مستقیم میان شرایط جاری در ایستگاه فضایی بین المللی و تجمع مایعات در ماستوئید تاکید می کند.

در روند این سفرهای فضایی بیش از ۱.۶ لیتر خون از سمت پایین تنه به بالا پمپاژ می شود که احتمالا سبب آسیب به عروق و مجاری متصل کننده گوش داخلی به پشت گلو و سر می شود. این تیم تحقیقاتی هنوز به نتیجه قطعی در مورد دلیل این مشکلات دست نیافته اند اما با انجام بررسی بیشتر می توانند علل آنرا پیدا کرده و با ارائه راهکارهایی ریسک آسیب به شنوایی مسافران مریخ را به حداقل برسانند.

سیاره ای که در آن غروب ها آهن می بارد!

در ادامه ی این مطلب سیاره ای را معرفی می کنیم که در آن به جای بارش باران بارش آهن مذاب اتفاق می افتد!

کمی قبل تر در خبرها مشاهده می شد که اخترشناسان بیان کرده بودند که در سطح تایتان (قمر زحل) بارانی غنی از متان می بارد حالا دانشمندان سیاره ای به شدت داغ به نام WASP-76b را کشف کرده اند و شناخته اند که حدودا ۶۴۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و شب ها در سطح آن آهن می بارد.

این کشف که روز گذشته در نشریه نیچر منتشر شد به لطف رصد ۶۰ روزه WASP-76b از طریق تلسکوپ بسیار عظیم رصدخانه جنوبی اروپا در شیلی انجام شد. اخترشناسان با کمک دیتای طیف نگار Echelle از اگزوپلنت های خاکی و همچنین طیف سنج Espresso که روی تلسکوپ بسیار عظیم رصدخانه شیلی نصب شده به مطالعه جذب نور ساطع شده از این سیاره به شدت داغ پرداختند و با پدیده باران فلزی به شدت داغ در سطح آن روبرو شدند.

WASP-76b سیاره ای با قفل کشندی است؛ بدان معنا که درست مثل ماه زمین تنها یک وجه خود را به ستاره مادرش یعنی WASP-76 نشان می دهد. آن وجهی که به سمت ستاره قرار دارد نیز در معرض تشعشعات کیهانی قرار می گیرد که باعث شده دمای آن به ۲۱۰۰ درجه سانتی گراد برسد؛ دمایی که فلزاتی نظیر آهن را تبخیر می کند. بادهای شدیدی که در این سیاره می وزند نیز شب ها بخارات آهن را به سمت دیگر آن می برند؛ یعنی جایی که دما به ۱۴۸۲ درجه سانتی گراد کاهش می یابد و آهن در آن به حالت مایع در می آید.

تیم محققان با کمک Espresso موفق شدند آهن را در جایی که روز به شب تبدیل می شود (خطی که ترمیناتور خوانده می شود)  شناسایی کنند با این حال وقتی این حالت برعکس می شود، یعنی جایی که ترمیناتور از شب به روز تبدیل می شود امکان شناسایی همان سیگنال ها برای دانشمندان وجود ندارد. اما وقتی بخار آهن به سمت دیگر سیاره می رود متراکم شده و به شکل مایع روی سطح WASP-76b می بارد.

دیوید ارنریچ از اخترشناسان دانشگاه ژنو در سوئیس درخصوص این موضوع اظهار می کند:

قادریم بگوییم این سیاره طوری است که غروب ها بارانی می شودو تفاوت این بارش ای است که به جای آب روی آن آهن می بارد.

این اولین رصد Espresso بود؛ ابزاری که برای شناسایی سیارات فراخورشیدی طراحی شده (منظور سیاراتی است که حول ستاره هایی غیر از خورشید می گردند). بعد از این اتفاق دانشمندان به این نتیجه رسیدند که Espresso می تواند کارهای بیشتری انجام دهد و استفاده از توان آن در کنار تلسکوپ قدرتمند رصدخانه شیلی می تواند مطالعه در مورد جو اگزوپلنت ها را سهل تر کند.

ستاره ای که ضربان دارد!+توضیحات

اخترشناسان و محققان علم ستاره شناسی، ستاره ای به شکل اشک یافته اند که از یک سمت ضربان دارد و تا زمان فعلی نمونه ای مشابه آن یافت نشده بود. این ستاره قطره ای که HD74423 نامگذاری شده است در فاصله ۱۵۰۰ سال نوری از زمین قرار گرفته و قسمتی از یک منظومه دوگانه شامل یک کوتوله سرخ است که به باور دانشمندان دلیل اصلی شکل قطره ای این ستاره و حرکت آن از یک سمت بوده است.

ستاره های ضربان دار به صورت نوبه ای کوچک و بزرگ می شوند و به همین واسطه سطح روشنایی شان به خاطر تغییرات فیزیکی درون ستاره تغییر می یابد. البته پیشتر محققان وجود چنین ستاره هایی را پیش بینی کرده بودند و باور داشتند که این ستاره ها باید در برخی قسمت های مشخص از جمله میدان های مغناطیسی شان ضربان داشته باشند اما تاکنون هیچ شواهدی دال بر صحت این پیش بینی به دست نیامده بود.

دونالد کورتز از دانشگاه لانکشایر انگلستان درخصوص این موضوع بیان کرد:

ما از دهه ۱۹۸۰ میلادی به لحاظ نظری می دانستیم که ستاره هایی مانند این باید وجود داشته باشند. من برای مدت چهل سال است که به دنبال همچین ستاره ای می گردم و حالا نهایتا ما آن را پیدا کردیم.

کورتز از مولفان پژوهشی است که در همین رابطه در نشریه نیچر منتشر شد. این ستاره قطره ای نخستین بار توسط محققان آماتور و با کمک دیتایی کشف شد که ناسا از ماهواره TESS به دست آورده بود و به صورت عمومی منتشر کرده بود. این ماهواره با استفاده از روش موسوم به ترانزیت به دنبال سیاراتی در خارج از منظومه خورشیدی می گردد؛ در این روش زمانی که سیاره ای از مقابل یک ستاره عبور می کند با فواصل زمانی مشخص بخشی از نور ساطع شده توسط آن را مسدود می کند و دانشمندان با در اختیار داشتن ابعاد و جرم سیارات میتوانند این ستاره ها را شناسایی کنند.

تیمی که این ستاره را کشف کرد هم دقیقا از همین روش استفاده کرد. آنها متغیرهای نوری موجود در ستاره ها را که توسط امواج صوتی ایجاد شده بود تحت نظر گرفتند.

کورتز در این باره به نیوزویک اظهار کرد:

این در واقع ستاره ها را بسیار به آلات موسیقی شبیه می کند. ما در ادامه میتوانیم «آن صدا را ببینیم». درست همانطور که یک خفاش از طریق بازتاب صدا محیط اطرافش را شناسایی میکند یا یک تکنسین در بیمارستان چهره یک جنین را با کمک امواج فراصوت می بیند.

وی در ادامه بیان کرد که اخترشناسان آماتور متوجه نوعی خمیدگی نوری در HD74423 شدند که عادی نبود. آنها این اطلاعات را در اختیار Saul Rappaport از موسسه تکنولوژی ماساچوست قرار دادند و او نیز برای دریافت اطلاعات بیشتر در این باره با همکار دیگری تماس گرفت. در نهایت اطلاعات به دست کورتز رسید که پیش از همه وجود چنین ستاره هایی را پیش بینی کرده بود.

ربات هایی که ماهواره ها را تعمیر می کنند!

در ادامه از همکاری کاربردی خواهیم گفت که قرار است منجر به تولد ربات هایی شود که ثادر هستند تا ماهواره ها را تعمیر کنند. جزئیات را در ادامه مطالعه خواهید کرد.

آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفتهٔ دفاعی آمریکا که به شکل مختصر دراپا گفته می شود، طی همکاری با شرکت نورثروپ گرومن، تمهیدات و تجهیزات مورد نیاز برای، به روز رسانی، تعمیر و سرویس ماهواره ها را خواهند ساخت.

همکاری که بیان کردیم کمی پس از پرتاب اولین فضاپیمای سوخت رسان توسط نورثروپ گرومن به مدار زمین برای افزایش طول عمر ماهواره ها شروع خواهد شد. این فضاپیما که «MEV-1» نام دارد، اواسط ماه مهر  به جهت افزایش طول عمر یکی از ماهواره های مخابراتی اینتل‌ست به فضا پرتاب شد.

بر اساس این همکاری، دارپا تجهیزات رباتیک فضاپیمایی به نام Mission Robotic Vehicle را تأمین خواهد کرد که از آن برای سرویس ماهواره هایی که در مدار زمین‌آهنگ (Geosynchronous) قرار گرفته اند، استفاده خواهد شد. این محموله شامل دو بازوی رباتیک پیشرفته و همچنین ابزارها و سنسورهای دیگر می شود.H

تصویر سه بعدی بازوی رباتیک دارپا حین تعمیر ماهواره.

شرکت Space Logistics LLC نیز که از زیر مجموعه های نورثروپ گرومن به شمار می رود، فناوری های ارتباطی فضاپیما را تأمین خواهد کرد که عمدتاً مبتنی بر فضاپیمای MEV-1 خواهند بود.

«Michael Leahy»، یکی از رؤسای دارپا در بیانیه ای خبری گفت که این سازمان به دنبال ساخت بازوی رباتیک برای ماهواره های زمین‌آهنگ است تا امکان بازرسی، تعمیر، افزایش طول عمر و بهبود آنها به شکلی آسان تر فراهم شود.

«Tom Wilson»، رئیس شرکت Space Logistics LLC نیز گفت که به کمک فناوری های رباتیک دارپا می توان ناوگانی از فضاپیماهای تعمیرکار ساخت که به روش های مختلف قادر به افزایش طول عمر یا تعمیر ماهواره های مدار زمین هستند.

این شرکت همچنین در حال توسعه وسیله ای به نام Mission Extension Pod است که با متصل شدن به سامانه نیروی محرکه ماهواره ها، طول عمر آنها را شش سال افزایش می دهد. فضاپیمایی که قرار است توسط دارپا ساخته شود، پلفترم هایی همانند این وسیله را به ماهواره های دولتی و خصوصی متصل خواهد کرد تا مدت زمان بیشتری به فعالیت ادامه دهند.

آیا شهاب سنگ به زمین می خورد؟

در ادامه ی مطلب در خصوص اخبار مربوط به سیارکی که در اردیبهشت ما از کنار زمین عبور خواهد کرد و امکان برخرودش وجود دارد را مشاهده خواهید کرد. این خبر چه میزان صحت دارد؟

اخباری مبنی بر برخورد سیارکی با زمین این روز ها ترند شده بود و ادعا می شد که با برخوردش بشریت از بین می رود. طبق اخباری که ناسا منتشر کرده است، این سیارک بزرگ در تاریخ ۲۹ آوریل (۱۰ اردیبهشت) از نزدیکی کره زمین عبور می‌کند ولی با آن برخوردی نخواهد داشت.

این سیارک بزرگ که ۵۲۷۶۸ نام‌گذاری شده، قطری بین ۱.۷ الی ۴ کیلومتر دارد و اولین بار در سال ۱۹۹۸ توسط تیم تحقیقاتی اشیاء نزدیک زمین ناسا شناسایی شده است. این تیم با اطمینان می‌گوید که سیارک هیچ برخوردی با زمین نخواهد داشت و از فاصله ۶ میلیون ۲۹۰ هزار کیلومتری زمین با سرعت ۳۱۳۱۹ کیلومتر بر ساعت عبور خواهد کرد.

ناسا می‌گوید این سیارک در اثر برخورد با زمین می‌تواند نتایجی اسف‌بار در سطح جهانی داشته باشد، ولی خوشبختانه از کنار زمین عبور می‌کند. این سیارک بزرگ به این دلیل در دسته‌بندی سیارک‌های خطرناک قرار گرفته بود که از نزدیکی مدار زمین عبور می‌کرد. سیارک‌های اینچنینی توسط سیستم سنتری (Sentry)  ناسا نظارت می‌شوند. بر اساس گفته‌های ناسا «این سیستم خودکار نظارت بر برخورد اجرام آسمانی است که به صورت پیوسته جدیدترین سیارک‌ها را نظارت می‌کند تا احتمال برخورد آن‌ها با کره زمین در ۱۰۰ سال آینده را بسنجد».

این سیارک بزرگترین جرم آسمانی است که در دو ماه آینده از کنار زمین عبور میکند، اما بزرگ‌ترین سیارک کل ادوار نیست. این عنوان در اختیار سیارک فلورنس ۳۱۲۲ قرار دارد که در سال ۱۹۸۱ کشف شد و با فاصله کمی در سال ۲۰۱۷ از کنار زمین عبور کرد. این سیارک بسیار بزرگتر از سیارک فعلی بود و بیشترین قطر آن به ۸.۵ کیلومتر می‌رسید. با این حال در کنار بررسی احتمال برخورد این سیار‌ک‌ها به زمین، ناسا به کمک آژانس‌های فضایی دیگر همواره سعی دارد تا راه‌حلی پیدا کرده که از برخورد این اجرام آسمانی به زمین جلوگیری کند.

اصلی ترین چالش این مرحله، دانستن نوع و ابعاد سیارک‌ است. این اطلاعات کمک می‌کند تا دانشمندان و اختر شناسان با دقت بیشتری احتمال برخورد آن‌ها را تخمین بزنند. رصدخانه روبین (Vera C. Rubin) امسال در شیلی برای اولین بار در شبکه رصدخانه‌ها قرار می‌گیرد تا ده‌ها هزار سیارک نزدیک مدار زمین را شناسایی کند. به کمک این کار می‌توان نظارت فعلی بر سیارک‌ها را ۱۰ برابر کرد.

سیستم دیگر ناسا دارت (Dart) نام دارد که هدف آن مبارزه با برخورد سیارک‌ها به زمین است و قرار است در تابستان سال ۲۰۲۱ راه‌اندازی شود. اولین تست این سیستم نیز برخورد آن با یک سیارک کوچک است که به کمک آن یک سیارک بزرگتر را از مسیر خود منحرف کند.

کشف یک شهاب سنگ که پروتئین دارد!

فرازمینی ها

از گذشته تا کنون انسان در جستجوی فرازمینی ها بوده است. حال کشف جدیدی توسط دانشمندان صورت گرفته است که نشان می دهد پروتئینی به نام همولیتین در یک شهاب سنگ وجود دارد که می تواند بر دلایل وجود فرازمینی ها اضافه کند.

دانشمندان دانشگاه هاروارد موفق شدند همولیتین را داخل شهاب سنگی به نام اسفر ۰۸۶ ‌(Acfer) که سال ۱۹۹۰ در نیجریه به زمین برخورد کرده بود پیدا کنند. این پروتئین آهن و لیتیوم را در دل خود جای داده و بسیار کوچک است. پروتئین یاد شده از آمینو اسید گلیسین تشکیل شده که انتهای شاخه‌ها آن، اتم‌های آهن، اکسیژن و لیتیوم قرار گرفته است. با وجود این که این تشکیلات به خوبی شناخته شده هستند، تاکنون نظیر آن‌ها روی زمین دیده نشده بود.

پروتئین همولیتین می‌تواند آخرین تکه پازلی باشد که مدعی است زندگی برای اولین بار در فضا تشکیل شده و سپس در اثر برخورد سنگ‌های فضایی به کره زمین و احتمالا سیاره‌های دیگر، راه یافته است. آمینو اسید‌ها به همراه شکر، مواد ارگانیک و مولوکول‌های خاص همگی در سنگ‌های فضایی یافت شده بودند و این نظریه را تا حدودی پشتیبانی می‌کردند.

با این حال پیدا کردن آمینو اسیدها در فضا یک چیز است، چینش آن‌ها به این صورت خاص، یک چیز دیگر. دانشمندان هنوز نتوانسته‌اند نحوه تشکیل پروتئین همولیتین در فضا را پیدا کنند ولی احتمال می‌دهند گلیسین روی ذرات غبار نشسته و سپس ابرهای گرم مولکولی شرایط بهینه برای تبدیل آن به زنجیره‌های پلیمر و در نهایت پروتئین را تامین کرده‌اند.

پروتئین همولیتین به تنهایی نشانه ی یک زندگی فرازمینی نیست، اما قادر است تا نحوه تشکیل زندگی روی کره زمین یا سیاره‌های دیگر را به نمایش بگذارد. گروه‌های اتمی انتهای این پروتئین همواره به عنوان جاذب‌های فوتون نوری شناخته می‌شوند که آب را به هیدروژن و اکسیژن می‌شکند. یکی از محققین این پژوهش در مورد این مضووع بیان می کند:

این مولکول کاندید خوبی برای شکست آب و تامین انرژی اولیه برای تبدیل واکنش‌های شیمیایی به بیوشیمیایی با در نظر گرفتن جرم و فاصله آن از خورشید روی سطح زمین است.

بزرگترین انفجار، پس از بیگ بنگ ثبت شد!

افنجار کهکشانی

پس از افنجار ۱۴ میلیار سال پیش بیگ بنگ، اختر شناسان موفق شدند تا بزرگترین افنجار را به تازگی ثبت کنند که به واسطه ی اطلاعت به دست آمده ار تلکسوپ های بزرگ فضایی و زمینی است. در ادامه جزئیات این کشف را مشاهده خواهید کرد.

انفجار مذکور در خوشه کهکشانی Ophiuchus و با فاصله ۳۹۰ میلیون سال نوری پیش رخ داده و انرژی مورد نیاز برای وقوع آن تقریبا پنج برابر بیشتر از رکورد ثبت شده قبلی است. در کانون این خوشه کهکشانی سیاهچاله بسیار بزرگی قرار دارد که به باور دانشمندان حجم عظیمی از ماده و انرژی را به بیرون داده است و این مواد در ادامه به واسطه تلسکوپ های مستقر در زمین و فضا رصد شده اند.

ملانی جانستون هولیت اخترشناس مرکز بین المللی تحقیقات رادیو اخترشناسی در غرب استرالیا و از مولفان مقاله منتشر شده درباره ی این موضوع بیان کرد:

ما پیشتر انفجارهایی را در مرکز کهکشان های دیگر شناسایی کرده بودیم اما این یکی واقعا بسیار عظیم است.

برای کسب این  کشف که پکه قبل تر نتایج مربوط  به آن در نشریه اخترفیزیک آمریکا منتشر شده دانشمندان دیتای X-ray به دست آمده از رصدخانه Chandra X-ray ناسا و رصدخانه XMM-Newton آژانس فضایی اروپا را با دیتای رادیویی به دست آمده از تلسکوپ Murchison Widefield Array در غرب استرالیا و تلسکوپ رادیویی Giant Metrewave در هند ترکیب کردند. دانشمندان با مطالعه این خوشه کهکشانی در طول موج های مختلف موفق شدند فرضیه ای را در رابطه با انفجار رخ داده در آن مطرح نمایند.

لازم است که توجه شود تیم اخترشناسان در حقیقت انفجار یاد شده را به صورت همزنا ثبت و ضبط ننموده اند. در سال ۲۰۱۶ میلادی پژوهشی در نشریه یادداشت های ماهانه انجمن اخترشناسی سلطنتی منتشر شد که در آن با کمک دیتای به دست آمده از Chandra نوعی خمیدگی غیرمعمول در عکس های X-ray  گرفته شده از Ophiuchus مشاهده شده بود. دانشمندان به این نتیجه رسیدند که احتمالا حفره ای عظیم از گازهای داغ در این کهکشان شکل گرفته و احتمال وقوع انفجار در آن را رد کردند.

حالا اما تازه ترین اطلاعات رادیویی کسب شده ه در این خصوص از وقوع رخداد دیگری نوید می دهد.

دانشمندان با مطالعات تصاعدات این کهکشان دریافتند که سیگنال ها درست مانند «یک دست در دستکش» با دیتای اکس ری همخوانی دارند. البته همانطور که اشاره شد این انفجار به صورت آنی شناسایی نشده و دوران آن به سر آمده است. به همین خاطر نیز دانشمندان آن را با پیدا کردن فسیل در کیهان مقایسه کرده اند. در واقع این انفجار مانند یک دایناسور است و اخترشناسان با کمک تلسکوپ های رادیویی عظیم تلاش می کنند گرد و غبار زمان را از روی آن کنار بزنند و این فسیل را از زمین خارج کنند.

در هر حال طبق گفته جانسون هولیت ترکیب اطلاعات به دست آمده از تلسکوپ های رادیویی و X-Ray این منشاء ماورایی را آشکار کرده اما برای جواب این پرسش های بیشمار در رابطه با این موضوع به اطلاعات بیشتری نیاز داریم.

در مریخ زمین لرزه رخ داد! +جزئیات زلزله های مریخی

زلزله مریخ

در سطح مریخ توسط یکی از کاوشگران آن توانسته شد تا صدها زمین لرزه به ثبت برسد. از میان تمامی این زمین لرزه ها، ۲۰ مورد دارای اهمیت بیشتری بودند و لرزه های محسوس تری به شمار می رفتند که با استفاده از اطلاعات آن ها می توان دانسته های انسانی را از داخل ساختار کره ی مریخ افزایش داد.

زمین لرزه (مریخ لرزه) در کره مریخ نسبت به کره زمین از شدت کمتری برخوردار بوده و ممکن است زمین لرزه‌های مریخ در کره زمین اصلا احساس نشوند. فلیپ لوگونه (Philippe Lognonné) یکی از مدیران این پروژه بیان می کند:

کره مریخ جایی است که خطرات ناشی از زمین لرزه در آن جا وجود ندارد؛ البته موقتا.

۲۴ مورد از لرزه‌هایی که کاوشگر اینسایت (InSight) ثبت کرده است، بین ۳ تا ۴ ریشتر بوده که اگر در زمین رخ می‌داد، ممکن بود تنها سر و صدای آن به گوش برسد و قطعا آنقدر قدرت نداشتند که خسارت‌های جدی وارد کنند. با این حل برخلاف زمین که لرزه‌ها در نزدیکی سطح زمین رخ می‌دهند، در مریخ این لرزه‌ها در عمق‌های بیشتر مثلا در ۳۰ الی ۵۰ کیلومتری اتفاق می‌افتند. در نتیجه هر چه عمق بیشتری داشته باشند، لرزش کمتری احساس می‌شود.

برای ثبت جزئیات کامل تری از درون کره ی مریخ دانشمندان در پی ثبت زمین لرزه ای بزرگ تر بودند و این موضوع می تواند در شناخت ما از هسته ی این سیاره نیز اثربخش باشد. تا به امروز زمین لرزه ای که بتواند دانشمندان را در این مورد راضی کند رخ نداده است. این لرزه‌ها عموما به این دلیل اتفاق می‌افتد که کره مریخ سعی دارداز دمای خود بکاهد. داخل مریخ همانند زمین سعی بر این است که دمای خود را کاهش دهد و به دلیل انقباض بخش‌های داخلی، باعث می‌شود تا پوسته ترک بخورد و سطح آن بلرزد.

کاوشگر اینسایت موفق شده بیش از ۴۵۰ مورد از این لرزه‌ها را ثبت کند که از بین این‌ها انتظار می‌رود بیشترشان زمین لرزه باشند. البته سنسورهای دیگر اینسایت نیز بیکار نبوده و اطلاعات دیگری نظیر هزاران گردباد و سیگنال‌های مغناطیسی قدرتمند از زیر سطح مریخ را ثبت کرده‌اند. یک کاوشگر چکشی دیگر نیز قرار بود دمای داخل مریخ را انداز‌گیری کند، ولی به دلایل فنی موفق نشده است و ناسا قصد دارد در ماموریتی دیگر سعی کند آن را به کار بیندازد

کشف اکسیژن مولکوی در کهکشانی دیگر!

در ادامه ی مطلب از کشف جدید اخترشناسان خواهیم گفت که موفق شدند تا اکسیژن مولکولی را در فضا بیابند.

در کهکشانی دیگر دانشمندان موفق شدند تا اکسیژن را به شکل مولکولی پیدا کنند. پس از هیدوژن و هلیوم اکسیژن رایج ترین گاز و عنصر در عالم هستی ما محسوب می شود. به همین دلیل نیز دانشمندان مدت های طولانی باور داشتند این گاز نیز باید به راحتی در دیگر نقاط کیهان وجود داشته باشد اما تلاش ها برای کشف آن راه به جایی نبرد تا اینکه روز گذشته خبر این کشف منتشر شد.

حالا دانشمندان اعلام کرده اند که نشانه های اکسیژن را در کهکشانی به نام Markarian 231 پیدا کرده اند که ۵۶۰ میلیون سال نوری تا زمین فاصله دارد. این کهکشان در خوشه Ursa Major  قرار دارد که پیشتر به خاطر مشاهده یک اختروش روشن در آن مورد توجه گرفته بود؛ اختروش زمانی شکل می گیرد که گاز حول یک سیاهچاله به حرکت در بیاید و شروع به درخشیدن کند.

Markarian 231 علاوه بر اینکه خاستگاه اولین نمونه اکسیژن قابل تنفس در خارج از کهکشان راه شیری محسوب می شود بیشترین مقدار اکسیژن کشف شده در آنسوی منظومه خورشیدی را دارد.

دانشمندان علوم ستاره شناسی رصدخانه شانگهای در چین با استفاده از تلسکوپ رادیویی مستقر روی زمین موفق به کشف اکسیژن در این کهکشان شده اند.

آنها با به کارگیری از این تجهیزات تشعشعات دریافتی را با طول موج ۲.۵۲ میلیمتر مشاهده کردند. این در واقع سیگنال منتسب به O2 در شکل قابل تنفسش است و بعد از این اتفاق دانشمندان اعلام کردند که برای نخستین بار موفق به شناسایی اکسیژن مولکولی در خارج از کهکشان راه شیری شدند.

مشاهده اکسیژن موجود در فضا از روی زمین بسیار دشوار است به این خاطر که بسیاری نشانه های آن توسط جو زمین جذب می شوند. این کشف تازه هم تا حدودی به این خاطر امکان پذیر شد که نور مورد نظر همزمان با عبورش از فضا به رنگ قرمز درآمد و در نتیجه با تغییر طول موجش به راحتی از جو عبور کرد.

این گاز به شکلی که برای انسان قابل تنفس باشد در Markarian 231 شناسایی شده با این حال سفر به این کهکشان احتمالا غیرممکن خواهد بود. از سوی دیگر الگوی گازهای موجود در جو شبیه به ظاهر آنها روی زمین نیست و گازهای دیگری که در ترکیبات سیارات وجود دارند باید امکان ورود اکسیژن به داخل ریه انسان و تنفس کردن را بدهند.

به هر عنوان این کشف دانشمندان چینی روشی بسیار مهم برای شناسایی تعاملات اکسیژن در فضا را فراهم می کند و دانشمندان با بررسی کهکشان مذکور قادر هستند اطلاعات بیشتری را در مورد اکسیژن موجود در سیارات دیگر در اختیارمان قرار دهند.