بایگانی دسته بندی ها: آسیا سی

اوج بارش شهابی اتادلوی را در این شب‌ها از دست ندهید

اوج بارش شهابی اتادلوی را در این شب‌ها از دست ندهید

علاقه‌مندان به پدیده‌های نجومی به خصوص بارش های شهابی می‌توانند در صبح روزهای سه شنبه، چهارشنبه و پنجشنبه این هفته شاهد اوج بارش شهابی اتادلوی باشند.

رصد بارش های شهابی همواره جزو پدیده‌های محبوب علاقه‌مندان به نجوم محسوب می‌شود. بررسی ستاره‌شناسان نشان می‌دهد بارش شهابی اتادلوی در صبح روزهای سه شنبه، چهارشنبه و پنجشنبه به اوج خود می‌رسد و بهترین زمان برای رصد این بارش شهابی نیز ساعت ۳:۳۰ بامداد تا سحر است که با توجه به شروع ماه مبارک رمضان و شب‌زنده‌داری‌ها می‌توان این پدیده زیبا را رصد کرد.

جزئیات بارش شهابی اتادلوی

براد تاکر، ستاره‌شناس دانشگاه ملی استرالیا در خصوص این بارش شهابی عنوان کرد از آنجایی که امسال آسمان تاریک‌تر است، علاقه‌مندان می‌توانند شهاب باران را واضح‌تر از سال‌های گذشته در آسمان مشاهده کنند. این بارش شهابی از شرق و در نزدیکی برج دلو شکل می‌گیرد و نیم‌کره جنوبی بهترین موقعیت مکانی برای مشاهده این بارش محسوب می‌شود. گفتنی است جنس شهاب سنگ‌ها از یخ و گرد و غبار است که در سایزهای مختلف هنگام عبور از جو زمین می‌سوزند و نورهای درخشانی را تولید می‌کنند.

تقویم نجومی اردیبهشت ۹۸ ؛ رویت هلال ماه رمضان ۱۴۴۰

تقویم نجومی اردیبهشت 98 ؛ رویت هلال ماه رمضان 1440

مدیر انجمن آماتوری ایران گفت در تقویم نجومی اردیبهشت ۹۸ رویدادهای مهمی چون بارش شهابی اتا دلوی، رویت هلال ماه رمضان ۱۴۴۰، عبور خراشان خوشه زیبای کندوی عسل از جنوب ماه و همنشینی ستاره مشهور چشم گاو را شاهد خواهیم بود.

مسعود عتیقی، مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران در خصوص رویدادهای تقویم نجومی اردیبهشت ۹۸ عنوان کرد ساعت ۳:۱۵ بامداد روز یکشنبه ۱۵ اردیبهشت ماه نو می‌شود و دوره هلالی ۲۹.۵ روزه به دور زمین را کامل می‌کند. علاقه‌مندان به پدیده‌های نجومی می‌توانند در روز یکشنبه ۱۵ اردیبهشت شاهد به اوج رسیدن بارش شهابی اتا دلوی باشند. زمان رصد این بارش شهابی ابتدا در صبحگاه روز یکشنبه و پیش از روشنی هوا خواهد بود و دیگری نیز در ساعت ۱۷:۳۰ است، اما با توجه به نور روز می‌بایست ادامه این بارش را در شبانگاه یکشنبه مشاهده کنید. سرعت بارش شهابی اتا دلوی ۴۰ شهاب در ساعت است و می‌توان آن را به دلیل نبود نور ماه و در مناطق دور از آلودگی نوری به راحتی رصد کرد.

تقویم نجومی اردیبهشت ۹۸

رویت هلال ماه رمضان ۱۴۴۰

مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران بیان کرد در شامگاه یکشنبه ۱۵ اردیبهشت یک پدیده ویژه برای مسلمانان خواهد بود؛ چراکه در نخستین غروب پس از مقارنه یعنی شامگاه همین روز علاقه‌مندان می‌توانند در ارتفاعات و مناطق به دور از غبار افق غربی کمان ابروی آسمانی رمضان ۱۴۴۰ هجری را رصد کنند. مسعود عتیقی در ادامه بیان کرد بامداد سه شنبه ۱۷ اردیبهشت ستاره مشهور چشم گاو یا دبران ۲.۳ درجه جنوب ماه قرار می‌گیرد. البته غروب این هلال در غروب دوشنبه ۱۶ اردیبهشت است و علاقه‌مندان این فرصت را دارند تا در ساعت ۲۱:۱۲ شامگاه دوشنبه ۱۶ اردیبهشت در افق غرب-جنوب غرب کمی بالاتر و سمت چپ هلال این ستاره مشهور صورت فلکی دبران را رویت کنند.

آغاز هفته جهانی ستاره‌شناسی

مسعود عتیقی در ادامه بیان کرد هفته جهانی ستاره‌شناسی همزمان با شروع ماه مبارک رمضان از روز دوشنبه ۱۶ اردیبهشت آغاز می‌شود. وی افزود در ساعت ۴:۰۶ بامداد روز چهارشنبه ۱۸ اردیبهشت سیاره سرخ رنگ بهرام ۳.۲ درجه شمال ماه قرار می‌گیرد. از این رو در ساعت ۲۲:۱۵ سه شنبه ۱۷ اردیبهشت یا همان شب قبل غروب می‌کند و سیاره سرخ سامانه خورشیدی دقیقا بالای هلال افزاینده ماه خواهد بود.

مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران در ادامه رویدادهای تقویم نجومی اردیبهشت ۹۸ افزود در ساعت ۲۳:۲۰ پنجشنبه ۱۹ اردیبهشت، ماه در گره صعودی خواهد بود و به مدت دو هفته بعد از این تاریخ بالاتر از مدار زمین قرار خواهد داشت. در ساعت ۸ صبح روز ۲۰ اردیبهشت نیز ستاره فولوکس از صورت فلکی دو پیکر یا سرپیکر پسین ۶.۳ درجه شمال ماه قرار می‌گیرد. این اجرام حدود ۱۴ دقیقه پس از نیمه‌شب روز پنجشنبه غروب خواهند کرد و هلال ماه پایین‌تر از ستاره فولوکس قرار خواهد گرفت. وی افزود مقدار درخشش نور ستارگان صورت‌های فلکی، در صورت فلکی دو پیکر یا جوزا به عنوان استثنا محسوب می‌شود که ستاره آلفا از ستاره بتا این صورت فلکی مقداری کم نورتر خواهد بود.

روز جهانی ستاره شناسی

مسعود عتیقی در ادامه اظهار کرد در ۲۱ اردیبهشت ۹۸ رویداد روز جهانی ستاره‌شناسی را خواهیم داشت که در ساعت ۶:۵ صبح همان روز خوشه زیبای کندوی عسل (M44) یک عبور خراشان (عبور از لبه ماه) از جنوب ماه را تجربه خواهد کرد که فقط در برخی از مناطق کره زمین این پدیده قابل رویت است. وی افزود در ساعت ۱:۱۰ روز شنبه ۲۱ اردیبهشت، ماه در پایین و سمت راست خوشه کندوی عسل در افق غرب غروب خواهد کرد و ساعت ۵:۴۲ صبح روز یکشنبه ۲۲ اردیبهشت نیز ماه در وضعیت تربیع اول خواهد بود و در ساعت ۱۸:۴۹ همان روز ستاره معروف دل شیر ۳ درجه جنوب قرار می‌گیرد. البته این روز آخرین روز از هفته جهانی ستاره‌شناسی خواهد بود.

ماه در حضیض زمینی

در روز سه شنبه ۲۴ اردیبهشت و در ساعت ۲:۲۳ بامداد کره ماه در حضیض زمینی یا همان کمترین فاصله با زمین قرار خواهد گرفت و فاصله آن با زمین حدود ۳۶۹ هزار و ۱۷ کیلومتر خواهد بود. در روز یکشنبه ۲۹ اردیبهشت در ساعت ۱:۴۱ ماه در وضعیت ماه کامل یا بدر خواهد رسید. دوشنبه ۳۰ اردیبهشت در ساعت ۲۱:۲۴ نیز همنشینی ماه و مشتری اتفاق می‌افتد و در این ساعت برجیس ۱.۷ درجه جنوب ماه است و کره ماه نیز در صورت فلکی کژدم یا قمر در غرب قرار خواهد گرفت. در ساعت ۱۷:۳۰ عصر روز شنبه ۳۱ اردیبهشت سیاره تیر در مقارنه خارجی قرار خواهد گرفت که چند روز قبل و پس از آن در آسمان قابل مشاهده نخواهد بود و حدودا پس از دو هفته در افق غرب و ساعات شامگاهی بعد از خورشید غروب می‌کند.

در صورت برخورد سیارک با زمین چه اتفاقی خواهد افتاد؟

در صورت برخورد سیارک با زمین چه اتفاقی خواهد افتاد؟

اگر یک سیارک عزم خود را جزم کرده باشد که با سرعت به سمت زمین حرکت کرده و با آن برخورد نماید چه اتفاقی خواهد افتاد و شرایط زمین پس از برخورد سیارکی چگونه خواهد بود؟

برخورد سیارک با زمین جز احتمالات بسیاری قوی است و متخصصان حوزه نجوم این تهدید را جدی می دانند، اما سناریوی پس از برخورد بر روی زمین به چه شکل خواهد بود؟ بسیاری از انسان‌ها وقتی که صحبت از برخورد سیارک و یا اجرام آسمانی دیگر با زمین مطرح می‌شود آن را تنها یک فانتزی و خیال‌پردازی ترسناک می‌پندارند، اما برای دنیای علم و نجوم این‌گونه نیست و تهدید برخورد سیارک با زمین از احتمالات ممکن است.

این موضوع که پس از برخورد سیارک بازمین چه روی خواهد داد از موضوعات مورد علاقه آژانس فضایی اروپا موسوم به ESA است. این آژانس با راه‌اندازی یک شبکه اجتماعی گسترده می خواهد دریابد که نظر عموم در خصوص شیوه برخورد زمین با سیارک به چه شکل خواهد بود. در واقع تلاش‌هایی از این دست تمرینات و مانورهایی برای مقابل با تهدید برخوردهای سیارکی با زمین است که هر از گاهی شکلی جدی به خود می‌گیرد.

مانور مقابله با تهدیدات سیارکی در واقع بخشی از کنفرانس دفاع سیاره ای در واشنگتن دی سی است. منجمان اعتقاد دارند به منظور مراقبت از زمین در برخورد با خطرهای احتمالی باید قبل از هر چیز عامل تهدید را شناسایی کنیم. در نهایت باید بتوانیم پیش بینی دقیقی از زمان بروز خطر داشته باشیم. تنها در این صورت است که یا می‌توان از بروز برخورد جلوگیری کرد و یا اینکه میزان صدمات وارده به زمین را به حداقل رساند.

راهکارهای مقابله با سیارک

اما آیا راهی برای زمین در برابر تهدیدات اجرام آسمانی وجود دارد؟ به نظر می‌رسد با وجود توسعه ابزارهای رصدی و فناوری مختلف، سیارک ها، شهاب سنگ ها و دنباله دارها همچنان تهدید جدی برای زمین محسوب شده و روش موثر و کار آمدی برای مقابله با این اجرام آسمانی ارائه نشده است.

اجرام سماوی نزدیک به زمین که به اختصار NEOs عنوان می شوند به اجرامی مانند سیارک (asteroid)، شهاب سنگ (meteorid) و دنباله دار (comet) گفته می‌شود که در حرکت مداری خود در فاصله نزدیک با کره زمین قرار می‌گیرند. در این بین سیارک‌های نزدیک به زمین، اصلی ترین تهدید برای سیاره محسوب می‌شوند زیرا در صورت عبور از جو و برخورد احتمالی با زمین، باعث آسیب‌های قابل توجهی خواهند شد.

شاید برخورد سیارک ها با زمین پدیده نادری محسوب شود، اما زمین در طول حیات خود بارها شاهد برخورد با اجرام آسمانی بوده است تا جایی که نابودی نسل دایناسورها در ۶۵ میلیون سال پیش را نتیجه چنین برخورد مهیبی می‌دانند.

برای مقابله با تهدید دنباله دارها و سیارک‌های بالقوه خطرناک برای زمین، گزینه های مختلفی مطرح شده است؛ برخی بر یک انفجار اتمی دقیق تاکید دارند که می‌تواند زمین را از خطر برخورد سیارک‌های خطرناک نجات دهد. برخی دیگر بر روی خارج کردن سیارک از مسیر خود با استفاده از فضا پیما اصرار می‌ورزند.

به هر حال برخورد سیارک ها با زمین از موضوعات بسیار جدی با گستره و پیامد وسیع است که در هاله ای از رمز و راز و ابهام جدی قرار دارد. کسی نمی‌تواند پیش‌بینی دقیقی از این رویداد و راه های مقابله با آن را داشته باشد. برای بسیاری این یک احتمال جدی است که زمین به زودی شاهد برخورد یک سیارک با سطح خود باشد. دانشمندان در حال حاضر طبقه بندی جالب و عجیبی را انجام داده‌اند. مطابق با این دسته بندی، در حدود ۲۰ هزار سیارک در منظومه شمسی سرگردانند که می‌توانند خطری جدی برای زمین به حساب آیند، زیرا در مسیرهایی نزدیک به مدار زمین حرکت می‌کنند.

موضوع زمانی جالب‌تر می‌شود که بدانیم هرماه ۱۵۰ سیارک تهدیدزای جدید کشف می‌شود. در واقع روز به روز بر لیست تهدیدات سیارکی زمین افزوده می‌شود. فناوری‌های جدید به انسان کمک کرده است تا بهتر بتواند این سیارک های مرموز را در داخل منظومه شمسی رصد کند و همین موضع و تعدد سیارک های تهدیدزا بر نگرانی دانشمندان افزوده است. به طور مثال آژانس فضایی اروپا به زودی دو تلسکوپ مهم به نام های فلای آی و نیز تست بد را به کار خواهد گرفت تا به برآوردهای دقیق‌تری از رفتارهای اسرارآمیز این صخره‌های عظیم سماوی بپردازد.

نظر شما چیست؟ آیا سناریویی برای میزان تخریب ناشی از برخورد سیارکی و راه‌های مقابله با آن را در ذهن دارید؟

انفجار کپسول دراگون اسپیس ایکس تایید شد

انفجار کپسول دراگون اسپیس ایکس تایید شد

شرکت اسپیس ایکس انفجار کپسول دراگون در ۲۰ آوریل ۲۰۱۹ را تایید و دلیل را آن اختلال در موتور SuperDraco عنوان کرد. البته این شرکت و سازمان فضایی ناسا در حال بررسی دلیل اصلی این انفجار هستند.

شرکت اسپیس ایکس خبر انفجار کپسول دراگون حین آزمایش استاتیک ۲۰ آوریل ۲۰۱۹ را تایید کرد. این کپسول با هدف حمل فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی طراحی شده بود. هرچند این شرکت فعال در حوزه فضا در خصوص چگونگی انفجار این کپسول جزئیات دقیقی را منتشر نکرده است، اما این شرکت قصد دارد کپسول دراگون دیگری را بسازد و در آینده‌ای نزدیک به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب کند.

 

استارشیپ ، نام جدید راکت BFR اسپیس ایکس است

جزئیات انفجار کپسول دراگون

هانس کونیگیزمن (Hans Koenigsmann)، یکی از مدیران اسپیس ایکس در خصوص جزئیات این حادثه اظهار کرد:

بر اساس برنامه‌های از پیش تعیین شده کپسول دراگون با موفقیت فعال شد و هر یک از موتورهای Draco توانستند به مدت ۵ ثانیه روشن شوند، اما پیش از روشن شدن موتور SuperDraco اختلالی به وجود آمد و باعث انفجار شد. البته سازمان فضایی ناسا و شرکت اسپیس ایکس در حال بررسی اطلاعات تله‌متری و داده‌های مربوط به این عملیات هستند تا علت اصلی حادثه را پیدا کنند.

انفجار این کپسول ممکن است برای شرکت اسپیس ایکس خسارت اندکی را به همراه داشته باشد، اما در اهداف تعیین شده این شرکت یک نوع عقب گرد به شمار می‌رود. گفتنی است این کپسول که در حین آزمایش منفجر شد، همان کپسولی است که در ماه مارس ۲۰۱۹ به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد و توانست در این ماموریت آزمایشی به مدت ۵ روز در فضا بماند.

مدیر ناسا: خطر برخورد سیارک ها با زمین واقعیت دارد

مدیر ناسا: خطر برخورد سیارک ها با زمین واقعیت دارد

جیم بریدنستاین، مدیر ناسا بر این باور است که خطر برخورد سیارک ها با زمین واقعیت دارد و خسارت‌های مرگباری همانند فیلم‌های علمی تخیلی را به همراه خواهد داشت.

جیم بریدنستاین (Jim Bridenstine)، مدیر سازمان فضایی ناسا در کنفرانس ۲۰۱۹ Planetary Defense Conference در واشنگتن عنوان کرد مردم باید باور کنند که برخورد سیارک ها با زمین یک موضوع جدی است و خطرات زیادی را برای زندگی بشر به همراه خواهد داشت. همچنین باید اقدام‌های زیادی را برای حفاظت از سیاره زمین انجام دهیم تا سیاره ما از هرگونه خطرهای احتمالی در امنیت کامل باشد.

جزئیاتی از برخورد سیارک ها با زمین

مدیر سازمان فضایی ناسا در ادامه اظهارنظرهای خود به اتفاق چلیابینسک (Chelyabinsk Event) اشاره کرد که در فوریه سال ۲۰۱۳ میلادی با برخورد شهاب سنگ در جنوب کوهستان اورال خسارت‌های جانی و مالی زیادی را به همراه داشت. برخورد این سیارک با زمین جزو بزرگ‌ترین برخوردها طی قرن گذشته تاکنون محسوب می‌شود. در این اتفاق حدود ۱۶۰۰ تن زخمی شدند و بررسی کارشناسان نشان می‌دهد امواج این برخورد ۲۰ برابر قدرتمندتر از بمباران اتمی هیروشیما بوده است.

مدیر ناسا

محققان معتقدند که چنین برخوردهایی هر ۶۰ سال یکبار رخ می‌دهد، اما مدیر سازمان فضایی ناسا می‌گوید طی قرن گذشته ۳ برخورد قدرتمند اتفاق افتاده است و برخلاف عموم مردم این اتفاق نادر نیست و احتمال وقوع آن وجود دارد. وی افزود دفاع از سیاره زمین در برابر سیارک‌ها و خطرهای این چنینی همانند فرود انسان بر روی ماه حائز اهمیت است. در همین راستا ناسا حدود ۹۰ درصد از سیارک‌های اطراف زمین را رصد می‌کند که عرض برخی از آن‌ها بیش از ۴۵۹ فوت است و اگر این سیارک‌ها با زمین برخورد کنند، شاهد خسارت‌های مرگباری خواهیم بود.

انسان هنوز قادر به پیش بینی برخورد سیارک ها با زمین نیست

انسان هنوز قادر به پیش بینی برخورد سیارک ها با زمین نیست

هر چند انسان در زمینه علم و فناروی پیشرفت های بسیاری نموده است و این پیشرفت ها حوزه نجوم را نیز شامل می شود، اما با این وجود هنوز قادر به پیش بینی احتمال برخورد سیارک ها و یا دنباله دارها با زمین نیست.

زمین همواره در معرض تهدیدات جدی سماوی قرار دارد که در این بین خطر برخورد سیارک ها و دنباله دارها و یا بخش هایی از آنها می تواند در راس تهدیدات باشد. موارد یاد شده مخاطراتی هستند که انسان هنوز قادر به پیش بینی آنها و فراهم سازی تمهیدات لازم در برخورد با آنها نیست.

سیارک ها و دنباله دارها هر لحظه در اطراف زمین در حال انفجار و سوختن هستند، اما فاصله بسیار آنها باعث می شود تا خطر جدی کره خاکی را تهدید نکند. با این وجود زمین در مواردی شاهد برخورد این اجرام با سطح خود بوده است و به نظر می رسد می بایست تاکنون رویدادهایی از این دست توسط انسان قابل ردیابی و پیش بینی می بود.

بطور مثال روز ۱۸ دسامبر سال گذشته بود که بر روی دریای برینگ در شرق روسیه انفجاری بزرگ رخ داد. انفجاری که ناشی از فعالیت یک سیارک در فاصله نزدیک با زمین بود. این انفجار در حدو ۱۰ برابر قدرتمندتر از انفجار بمبی بود که در جریان جنگ جهانی دوم بر روی هیروشیما فرود آمد.

اما چرا تا قبل از رخ دان این انفجار کسی از آن خبر نداشت؟ این جرم آسمانی از کجا آمده بود و چرا کسی متوجه نزدیک شدن آن به زمین نبود؟

منظومه شمسی وضعیت جالبی دارد. این منظومه مملو از موادی است که از بقایای سیارات در زمان شکل گیری هستند. اما بخش عظیمی از این مواد در مکان های خاصی تجمع پیدا کرده اند که از آن جمله می توان به کمربند سیارکی، کمربند اج ورث کویپر و ابر اورت اشاره کرد که بسیار با زمین فاصله دارند.

برخورد سیارک با زمین زندگی موجودات را تا میلیون‌ها سال از بین می‌برد

خزائن یاد شده هر از گاهی اجرامی را وارد فضای بینا سیاره ای می کنند که این اجرام در نهایت خود رابه مدار سیارات می رسانند. منظومه شمسی در واقع فضایی برای جولان اجرام بسیار ریز و نیز بسیار عظیم به مانند سیارک ها و دنباله دارهایی است که قطر برخی از آنها به کیلومترها می رسد.

بسیاری از آنها تهدید به حساب نمی آیند، اما برخورد برخی از آنها با زمین می تواند فاجعه بیافریند که از این نمونه می توان به برخورد ۶۵ میلیون سال پیش اشاره کرد که در نهایت نسل دایناسورها را از روی زمین برداشت. اما این بدان معنا نیست که برخوردهای کوچکتر هیچ گونه تهدیدی برای زمین به حساب نمی آیند.

در سال ۱۹۰۸ برخورد یک جرم آسمانی با بخش های خالی از سکنه سیبری منجر به تخریب بخش عظیمی از جنگل شد. اگر این برخورد ۲ ساعت دیرتر صورت می گرفت، شهر سنت پترزبورگ روسیه به طور کامل نابود می شد. رویداد مشابهی را در سال ۲۰۱۳ و باز هم در کشور روسیه داشتیم که در آن یک سیارک  کوچک با شهر چلیابینسک برخورد کرد و منجر به زخمی شدن هزار و ۵۰۰ نفر و تخریب ۷ هزار منزل مسکونی شد.

ردیابی سیارک ها بسیار چالشی است

بر همین اساس می توان پیش بینی کرد که یک برخورد شدید تا چه حد زمین را متاثر از خود خواهد کرد. با این وجود ما هیچ چیز از احتمال برخورد اجرامی سماوی با زمین نمی دانیم. البته در این بین تحقیقات بسیاری صورت گرفته است که بر اساس آنها منجمان اعتقاد دارند هر قدر که جرم نزدیک شونده به زمین بزرگتر باشد پیش بینی رفتار آن راحت تر خواهد بود. با این وجود اجرام بسیاری در اطراف ما وجود دارند و ما  نمی توانیم رفتارهای همه آنها را پیش بینی کنیم.

سیارک ها بندرت ردی قابل مشاهده از خود به جای می گذارند و مشاهده آنها تنها در زمانی مقدور است که بسیار عظیم باشند. لذا برای مشاهده یک سیارک کوچک باید منتظر باشیم که به شدت به زمین نزدیک شود که در این صورت هم ممکن است پیش بینی ها دیگر کارایی نداشته باشند.

در اکثر مواقع سیارک های کوچک را نمی توان ردیابی کرد و لذا شاید می بایست خود را برای سورپرایزهای جدید سیارکی در آینده آماده کنیم. اما با این وجود احتمال بیشتری وجود دارد که بتوان پیش بینی هایی در خصوص احتمال برخورد سیارک های بزرگ با زمین داشته باشیم.

از یک سو پیش بینی رفتار سیارک ها می تواند به انسان در جریان رویارویی با این تهدید بزرگ کمک کند، اما انسان راه های دیگری نیز برای مقابله با این تهدید دارد. بشر در جریان ماموریت های هایابوسا، هایابوسا ۲ و اوزیریس رکس توانست نشان دهد که می تواند بر روی سیارک ها فرود آید و مسیر آنها را عوض نماید.

همچنین انسان درصدد است تا با بهره گیری از فناوری، به استخراج برخی مواد داخل سیارک بپردازد و با این کار مدار سیارک را تغییر داده و آن را به جهتی دیگر سوق دهد و در نتیجه از برخورد آن با زمین پیش گیری کند. بشر بتدرج خود را به مرحله ای خواهد رساند که بتواند برای  تمامی تهدیدات احتمالی سماوی پیش بینی لازم را به عمل آورده و خود را برای مقابله با آنها مهیا نماید.

کاوشگر برشیت رژیم صهیونیستی در فرود بر روی ماه شکست خورد

کاوشگر برشیت رژیم صهیونیستی در فرود بر روی ماه شکست خورد

اولین کاوشگر رژیم صهیونیستی به نام برشیت هنگام فرود بر روی ماه به دلیل نقص فنی از ناحیه موتور سقوط کرد و متلاشی شد. برای تولید این کاوشگر هزینه ۹۵ میلیون دلاری در نظر گرفته شده بود که حالا با شکست مواجه شده است.

رژیم صهیونیستی اسرائیل پس از ۷ سال و با هزینه‌ای ۹۵ میلیون دلاری توانست نخستین کاوشگر خود را با نام برشیت بسازد. این کاوشگر اسرائیلی در روز پنجشنبه ۲۱ فوریه ۲۰۱۹ برای اعزام به ماه به کمک موشک فالکون از کیپ کاناورال در فلوریدای آمریکا به طرف تنها قمر کره زمین پرتاب شد. کاوشگر برشیت قبل از اینکه برای فرود بر روی سطح ماه آماده شود، سه بار دور کره زمین و دو بار به دور ماه مدار زد.

 

کاوشگر روسی Kosmos 482 به زودی سقوط می‌کند!

کاوشگر اسرائیلی سقوط کرد

نخستین کاوشگر رژیم صهیونیستی اسرائیل در آخرین بخش از ماموریت خود و در زمان فرود بر روی سطح ماه با مشکل فنی از ناحیه موتور مواجه شده و بر روی ماه سقوط کرد و از بین رفت. منابع خبری در این خصوص عنوان کردند دستگاه‌های مخابراتی و کنترل این فضاپیمای بدون سرنشین در اجرای مرحله فرود با اختلال مواجه شده است. اگر کاوشگر برشیت بر روی ماه فرود می‌آمد، رژیم صهیونیستی به عنوان چهارمین کشور موفق در زمینه ارسال فضاپیما به ماه محسوب می‌شد.

بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی پس از شرکت این پروژه اعلام کرد ظرف مدت ۳ سال آینده کاوشگر دیگری را برای فرود بر روی سطح ماه تولید خواهیم کرد. گفتنی است نام برشیت که برای این کاوشگر برگزیده شده است، از کتاب تورات بوده و به معنای کتاب بزرگ پیدایش است. هدف این کاوشگر نیز عکسبرداری از سطح و بررسی میدان مغناطیسی ماه عنوان شده است.

پهپاد فینکس با تنفس هوا حرکت می‌کند

پهپاد فینکس با تنفس هوا حرکت می‌کند

امروزه صنعت ساخت پهپاد با سرعت در حال پیشرفت و تکامل است و هر روز شاهد معرفی طرح‌های جدید از سوی سازندگان هستیم. پهپاد فینکس نیز یکی از طرح‌های نوین است که با تنفس هوا حرکت می‌کند.

همانطور که گفته پهپادها امروزه با سرعت زیادی پیشرفت می‌کنند و همواره شاهد ارائه طرح‌های جدید و پیچیده‌ای از سوی سازندگان هستیم. پهپاد فینکس و روش حرکت منحصر به فرد آن نیز یک طرح جالب است که توسط مهندسان انگلیسی از چند دانشگاه و کمپانی‌های کوچک با پشتیبانی سازمان دولتی Innovate UK طراحی و ساخته شد. این پهپاد می‌تواند کاربردهای نظامی و غیرنظامی زیادی داشته باشد.

با ۱۲۰ کیلوگرم وزن، ۱۵ متر درازا و ۱۰ متر پهنا، پهپاد فینکس شبیه یک بمب پرنده است که البته روی بال‌های کوچک و دم خود صفحات خورشیدی دارد و این صفحات ظاهر تاثیرگذاری به پهپاد داده‌اند. این صفحات برق مورد نیاز برای پرواز در روز و همچنین شارژ باتری‌های لیتیومی پهپاد برای تامین انرژی در شب را فراهم می‌کنند. البته راهکار دیگری نیز برای شارژ پهپاد در مواقع خاص همچون مواقعی که خورشید پشت ابرها به سر می‌برد نیز وجود دارد که فناوی شارژ با لیزر است.

و اما به پیشران منحصر به فرد پهپاد فینکس بپردازیم. این پیشران که سامانه پیشران شناوری متغیر نامیده می‌شود، هوا را به درون خود مکیده و آن را در یک کیسه ارتجاعی ذخیره می‌کند. با مکش هوا، پهپاد سنگین شده و سپس همچون یک گلایدر با کمک بال‌هایش خود را در حالت شیرجه‌ای به سمت جلو حرکت می‌دهد. به این صورت که ضمن کم کردن ارتفاع، به سمت جلو نیز حرکت می‌کند.

برای اوج گیری نیز پهپاد هوای مکیده شده را آزاد می‌کند که آزادسازی هوا نیز سبب ایجاد رانش می‌شود. ناگفته نماند پهپاد برای شناور ماندن در هوا درون خود گاز هلیم دارد. بال‌ها و دم پهپاد نیز سطوح متحرک کنترلی دارند تا مسیر آن را هنگام پرواز تنظیم کنند.

پهپاد فینکس در نیمی از زمان پرواز خود یک هواگرد سبک‌تر از هوا و نیمی دیگر از زمان پروازش نیز سنگین‌تر از هواست. از آنجا که فینکس فاقد موتور درون سوز داخلی است و نیازی به سوخت‌گیری ندارد، به صورت تئوری می‌تواند برای مدت زمان نامحدود در ارتفاع بسیار بالای حدود ۲۰ کیلومتر از سطح زمین معلق بماند و به عنوان یک سنسور شناور یا یک گره ارتباطی برای کاربری‌های نظامی به ایفای نقش بپردازد.

بدنه این پهپاد از نوعی فیبر مصنوعی بر پایه پلیمر کریستال مایع به نام وکرتن و بال‌هایش نیز از فیبر کربن ساخته شده‌اند. موادی که پهپاد فینکس با آن‌ها ساخته شده آنقدر ارزان قیمت است که سازندگان آن را پهپادی تقریبا یکبار مصرف توصیف می‌کنند. بدین ترتیب می‌توان آن‌ها را در شمار بالا به خدمت گرفته و در مواقع  نیاز به منطقه مورد نظر اعزام کرد.

طراحی و توسعه فینکس سه سال زمان برد و حاصل پهپادی بسیار ارزان با کاربری نظامی فراوان شد. علاوه بر موارد گفته شده در بالا،‌ از فینکس می‌توان به عنوان جایگزینی برای ماهواره‌ها به منظور برقراری ارتباط امن رادیویی در خط میدان دید استفاده کرد و به کمک آن پیام‌های نظامی رمزنگاری شده را از طریق بستری امن به هزاران کیلومتر دورتر منتقل کرد.

بد نیست تاکید کنیم که این کاربرد با توجه به اینکه کشورهایی نظیر چین و روسیه نیز دیگر توان هدف قراردادن ماهواره‌های مدار پایین را دارند،‌ بسیار کارامد است و در زمان جنگ هنگامی که ماهواره‌ها ذز بازی خارج شده‌اند، می‌تواند مانع از قطع ارتباط نیروها با مرکز فرماندهی شود.

همچنین با نصب دوربین و سنسورهای مختلف روی آن، پهپاد می‌تواند از ارتفاع بالا به دنبال دشمن بگرد، حرکات آنان را تحت نظر بگیرد و تعقیبشان کند و یا همچنین با شنود امواج آن‌ها به جاسوسی الکترونیکی از دشمن بپردازد. استفاده از این پهپاد برای حراست از مرز و مبارزه با قاچاق نیز کاربردی دیگر است.

اما کاربردهای پهپاد فینکس تنها محدود به موارد نظامی نیست. بلکه کاربردهای غیرنظامی نیز دارد و می‌توان از آن به عنوان بالون ارتباطی در مواقع بحران‌های طبیعی یا پست مخابراتی شناور برای رساندن اینترنت به مناطق دور افتاده استفاده کرد. همچنین با کمک دوربین‌ها و سنسورهای مخصوص می‌تواند پوشش‌های طبیعی،‌ جنگل‌ها و یا یخچال‌های قطبی را برای مطالعه تحت نظر بگیرد و از آنجا که ارزان قیمت است، حتی گروه‌ها و کمپانی‌های تحقیقاتی کوچک و همچنین دانشگاه‌ها نیز می‌توانند آن را تهیه کنند.

آیا نیمه پنهان ماه تاریک است؟

آیا نیمه پنهان ماه تاریک است؟

ماه برای ما ساکنان زمین یک شکل دارد و این به آن خاطر است که قمر زمین همواره یک سوی چهره خود را به زمینی ها نشان می دهد و برای انسان این سوال مطرح شده که در آن سوی چهره ماه چه خبر است و آیا نیمه پنهان قمر زمین نیمه ای تاریک است؟

شرایط به گونه ای رقم خورده که قمر زمین همواره نیمی از چهره خود را به سوی زمینی ها نشان می دهد و انسان زمینی قادر نیست آن سوی چهره ماه را ببیند. لذا نیمه پنهان ماه و اینکه شرایط آنجا به چه شکل است برای انسان همواره یک راز بوده است.  انسان دائما تصور می کرد نیمه پنهان ماه نیمه ای تاریک است.

هزاران و شاید میلیونها سال است که انسان قمر همسایه را به یک شکل می بیند، زیرا تنها نیمی از آن برای انسان قابل رویت است و نیمه دیگر آن همواره خود را پنهان داشته است. اما در سال ۱۹۵۹ همه چیز تغییر کرد و برای نخستین بار فضاپیمای روسی لونا ۳ موفق شد با گردش به دور قمر زمین از نیمه پنهان آن عکس بگیرد و انسان موفق شد تصویر نیمه پنهان همسایه زمین را مشاهده کند.

زمین و همسایه اش بشدت به یکدیگر نزدیک هستند و به همین خاطر با جاذبه خود بر هم تاثیر میگذارند که این تاثیر باعث کندی چرخش هر دو کره می شود و همین امر در نهایت منجر به این مهم می شود که نیمی از ماه همواره پنهان باشد.

مطالعات بسیاری بر روی نیمه قابل رویت ماه صورت گرفته است، زیرا قابل مشاهده و دسترس است. انسان توانست بر روی ماه فرود آید، اما تمامی نمونه هایی که از ماه و در جریان ماموریت آپولو  به زمین ارسال شد متعلق به نیمه قابل رویت قمر زمین بود.

ناتوانی انسان در مشاهده نیمه پنهان باعث شد فکر کند که این نیمه تاریک است، اما در واقع این نیمه تاریک نیست، زیرا تقریبا  هر دو سوی ماه قادر به تجربه شب و روز به همان سبکی هستند که انسان بر روی زمین تجربه می کند و لذا نیمه پنهان در تاریکی به سر نمی برد. در واقع روزها و شب ها نیز در قمر زمین تکرار می شوند، اما یک روز ماهی برابر با دو هفته زمینی است.

 

خیزش نهایی چین برای سفر به نیمه تاریک ماه

پیشرفت های حوزه ماهوره ای باعث شده تا ستاره شناسان نقشه کاملی از سطح قمر را تهیه کنند. فراموش نکنیم که که یکی از خطیرترین ماموریت های چانگ ای ۴ چین نیز کنکاش در نیمه ناپیدای این قمر بود.

چینی ها می خواهند بدانند که آیا می توان بر روی سطح قمر زمین به کشت و زرع پرداخت یا خیر. کما اینکه در ساعت های ابتدایی فرود بر روی نیمه مخفی، ماهنورد چانگ ای ۴ موفق به پرورش گیاه کتان بر روی ماه شد. هدف اصلی این ماه نورد رسیدن به نیمه پنهان ماه و جمع آوری دیتاهای لازم از روی سطح قمر زمین بود، اما پرورش گیاه بر روی ماه توسط ماهنورد چانگ ای ۴ یک رکورد تاریخی به حساب می آمد. در واقع ماهنورد چانگ ای ۴ موفق شد تا دانه های کتان را بر روی این قمر بکارد و شاهد جوانه زدن آنها باشد.

چینی ها پا را فراتر گذاشته و با ماهپیمای یوتو ۲ به کنکاش بیشتر بر روی قمر زمین پرداختند، جستجویی که به شکل جدی و با اولین تماس با سطح ماه در تاریخ ۲ ژانویه سال جاری آغاز گردید.

نیمه پنهان ماه تاریک نیست

هر چند نیمه پنهان را نمی توان نیمه ای تاریک عنوان کرد، اما از لحاظ رادیویی نیمه ای تاریک محسوب می شود، زیرا سیگنال های دریافتی در این نیمه بشدت ضعیف هستند.

در حال حاضر ماهنوردها در حال تجسس در خصوص بخش های مختلف قمر زمین هستند. اطلاعات کسب شده به انسان کمک می کند تا بار دیگر بر روی این کره فرود آید. شاید هم قمر زمین تبدیل به پایگاهی شود تا از آنجا انسان خود را به مریخ برساند.

فرامش نکنیم که مقادیری آب در زیر لایه های قطب شمال و جنوب قمر زمین در سال ۲۰۰۹ کشف شد که با تفکیک آن به اکسیژن و هیدروژن می تون برای سوخت رسانی و تنفس استفاده کرد.

محققان همچنین قصد دارند تا به تحقیق جدی در خصوص قطبین همسایه زمین بپردازند که در واقع مناطقی از این قمر هستند که هرگز نور را مشاهده نکرده اند. موقعیت آنها به گونه ای است که هرگز نور خورشید اجازه ورود به آنجا را نداشته است، بنابر این می توان نتیجه گرفت که هر چند بخش هایی از قمر کره زمین در تاریکی مطلق به سر می برد، اما این موضوع شامل نیمه پنهان آن نمی شود.

فضانورد زن ناسا رکورد اقامت در ایستگاه فضایی بین‌المللی را می‌شکند

فضانورد زن ناسا رکورد اقامت در ایستگاه فضایی بین‌المللی را می‌شکند

به تازگی ناسا اعلام کرد چه فضانوردانی تا پایان سال جاری، عازم ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌شوند و کدام‌یک از آنجا به خانه بازخواهند گشت. این برنامه‌ی سفر، نشان می‌دهد که فضانورد زن ناسا کریستینا کوخ (Christina Koch) در آستانه‌ی شکستن یک رکورد قرار دارد.

کوخ در تاریخ چهاردهم ماه مارس (۲۳ اسفند)، با هم‌قطاران خود «نیک هگ» آمریکایی و «الکسی اُوچینین» روس، رهسپار ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) شد. اما به جای اقامت شش ماهه که برای اکثر فضانوردان تعیین می‌شود، حالا قرار شده است که فضانورد زن ناسا تا فوریه ۲۰۲۰ در آنجا بماند. بنابراین، کریستینا کوخ رکورد طولانی‌ترین سفر فضایی توسط یک زن را که به نام «پگی ویتسون» ثبت شده بود، خواهد شکست.

این زن فضانورد، ۳۲۸ روز را در ISS می‌گذراند که یکی از طولانی‌ترین مدت‌های اقامت مداوم در فضا توسط تمام فضانوردان ناسا هم محسوب می‌شود. در واقع کوخ از این لحاظ، تنها پشت سر «اسکات کِلی» و رکورد ۳۴۰ روزه‌ی او قرار می‌‌گیرد. ناگفته نماند که مدت اقامت مستمر ویتسون در فضا، ۲۸۸ روز بود.

تداوم اقامت در فضا، کمک خواهد کرد تا ناسا درک بهتری از تاثیر سفرهای فضایی بلندمدت بر بدن انسان حاصل کند. اسکات کلی در طول ماموریت یکساله‌ای که داشت، نمونه‌هایی از خون خود گرفت و آزمایش‌های دیگری را نیز انجام داد تا ناسا به تغییرات بدن او در این مدت پی ببرد. سپس آژانس فضایی، داده‌های سلامت‌سنجی اسکات را با خواهر دوقلوی او که فضانورد سابق این سازمان بود و در آن یکسال روی زمین حضور داشت، مقایسه کرد. نتایج آزمایش‌ها، به چند تاثیر غافلگیرکننده‌ی فضا روی بدن اشاره داشت؛ از جمله آسیب DNA و اختلالات ادراکی!

 

آغاز طولانی ترین مسافرت فضایی توسط دو فضانورد آمریکایی و روس

اما ناسا برنامه بازگشت برخی از خدمه ایستگاه فضایی بین المللی در تابستان پیش‌رو و همین‌طور نام افراد در حال اعزام به آنجا را نیز اعلام کرد. بر این اساس، پس از پایان ماموریت و بازگشت سه خدمه در ماه ژوئن، سه عضو جدید در ماه ژولای و سه فضانورد دیگر در ماه سپتامبر رهسپار ISS خواهند شد. این یعنی تا قبل از ترک ایستگاه فضایی توسط سه نفر در اوایل ماه اکتبر، برای مدت کوتاهی ۹ نفر به طور همزمان در آنجا اقامت خواهند داشت.

یکی از افراد عازم در ماه سپتامبر، دیگر فضانورد زن ناسا «جسیکا میر» است که نخستین سفر فضایی خود را تجربه می‌کند و همانند کریستینا کوخ، ماموریت بلندمدتی خواهد داشت. او در بهار سال ۲۰۲۰ به زمین بازخواهد گشت.

با این حساب باید گفت که بار دیگر، دو زن فضانورد (کوخ و میر) به طور همزمان در ISS حضور خواهند داشت؛ پس از اینکه خدمه فعلی ایستگاه «آن مک‌کلین» در ماه ژوئن آنجا را ترک کند. چه بسا امسال، یک راه‌پیمایی فضایی تماما زنانه را هم در پیش داشته باشیم. ناسا پیش‌تر قصد داشت برای نخستین بار، این راه‌پیمایی را با حضور کوخ و مک‌کلین اجرایی کند؛ اما بروز مشکلات فنی ناشی از سایز لباس فضایی و مسائل لجستیک، موجب کنار گذاشتن مک‌کلین از این برنامه شد.

با توجه به اینکه هنوز کارهایی برای انجام در خارج از ایستگاه وجود دارد، این احتمال دور از ذهن نیست که میر و  کوخ برای یک راه‌پیمایی فضایی انتخاب شده باشند؛ هرچند که آژانس فضایی هیچ اشاره‌ای به چنین موضوعی نکرده است.

جزئیاتی درباره نحوه نقل و انتقال فضانوردان

ناسا با همکاری SpaceX و Boeing، در حال کار روی روش‌های جدید ترابری فضایی است و این احتمال وجود دارد که تا پیش از پایان سال، برنامه کامرشال کرو (Commercial Crew Program) برای اعزام و بازگرداندن فضانوردان از ISS آغاز شود. کمپانی اسپیس ایکس نخستین پرتاب آزمایشی خود را با حضور دو خدمه، برای ماه ژولای برنامه‌ریزی کرده است و بوئینگ نیز یک پرواز سه نفره را تا اواخر سال در دست اجرا دارد.

البته تضمینی در انجام به موقع این پروازها نیست؛ چرا که هم‌اکنون هم کامرشال کرو به دفعات دچار تاخیر و تغییر زمان‌بندی شده است. نتیجه اینکه تا زمان آمادگی اسپیس ایکس و بوئینگ، آژانس فضایی آمریکا برای نقل و انتقال خدمه‌ی خود باید به فضاپیمای روسی سایوز اتکا کند.

کلیه افرادی که نام‌شان در برنامه‌ی تازه اعلام شده‌ قرار دارد، با سایوز پرواز خواهند کرد؛ اما طبق این برنامه در بهار سال ۲۰۲۰، حداقل دو فضانورد ناسا در ایستگاه فضایی حضور خواهند داشت. چه بسا در صورت موفقیت اسپیس ایکس و بوئینگ تا پیش از پایان سال ۲۰۱۹، شمار افراد عازم به ISS در همین امسال هم افزایش یابد.