بایگانی دسته بندی ها: آسیا سی

ابعاد ماه های زحل در حال افزایش است

ابعاد ماه های زحل در حال افزایش است

محققان به کمک اطلاعات جدیدی که فضاپیمای کاسینی جمع‌آوری کرده است متوجه شدند ابعاد ماه های زحل با جذب موادی از حلقه‌های این سیاره در حال افزایش است.

فضاپیمای کاسینی حدود ۲ سال قبل توانست برای آخرین بار از جو سیاره زحل عبور کند و در خصوص ماه های زحل اطلاعات دقیقی را به‌دست آورد. اخیرا محققان ناسا اطلاعاتی که فضاپیمای کاسینی به‌دست آورده بود را مورد بررسی قرار دادند و در خصوص ماه های زحل به نتایج جدیدی دست پیدا کردند. این محققان دریافتند ماه های زحل با جذب مواد مختلفی از حلقه‌های این سیاره توانستند ابعاد خود را افزایش داده و نسبت به گذشته رشد کنند.

 

حلقه های زحل به سرعت در حال ناپدید شدن هستند (گجت تی وی)

تغییر اندازه ماه های زحل

فضاپیمای کاسینی با استفاده از ۶ ابزار مختلف توانست از دسامبر سال ۲۰۱۶ تا آوریل سال ۲۰۱۷ ساختار، ترکیبات و ابعاد ۵ ماه زحل شامل اطلس، پاندورا، اپیمتوس، پن و دافنیس را مورد بررسی قرار دهد. این ۵ ماه نسبت به سایر قمرهای زحل به حلقه‌های خارق‌العاده زحل بسیار نزدیک هستند که چنین عاملی باعث شد سنگ‌ها، گرد و غبار این حلقه توسط آن‌ها جذب شود. ساختار ماه های زحل به دلیل جذب این مواد تغییر پیدا کرده و بعضا به شکل ماهی‌تابه و طرحی خمیده همانند ماکارونی درآمده‌اند.

محققان ناسا پیش‌بینی کرده‌اند در آینده این ماه‌ها مواد بیشتری را از حلقه های زحل جذب می‌کنند که باعث می‌شود ابعاد آن‌ها بیش از پیش بزرگ‌تر شود. دو قمر پن و دافنیس مواد معدنی ویژه‌ای را از طریق حلقه زحل دریافت کردند که باعث شده است رنگ آن‌ها قرمز شود. همچنین سه قمر دیگر نیز مواد زیادی از یخ را جذب کرده‌اند و رنگ آن‌ها به رنگ آبی تغییر کرده است.

پرتاب ۴ ماهواره ایرانی در سال ۹۸ در دستور کار قرار گرفت

پرتاب 4 ماهواره ایرانی در سال 98 در دستور کار قرار گرفت

پرتاب دو ماهواره ایرانی پیام و دوستی با وجود عدم موفقیت، باز هم به عنوان مهم‌ترین دستاوردهای فضایی ایران در سال ۹۷ به شمار می‌رود. اکنون مسئولان سازمان فضایی ایران از پرتاب ۴ ماهواره ایرانی ظفر، ناهید ۱، ناهید ۲ و پارس ۱ در سال ۹۸ خبر داده‌اند.

در سال ۹۷ موضوع فناوری فضایی و کاربردهای آن در زندگی بیش از پیش مورد توجه سازمان فضایی ایران قرار گرفت. در همین راستا پرتاب ماهواره‌های عملیاتی به فضا و استفاده از داده‌های جمع‌آوری شده توسط این ماهواره‌ها، جزو برنامه‌های اصلی سازمان فضایی ایران تعیین شده است. در سال ۹۷ شاهد جدیت در عملیات طراحی و ساخت ماهوراه های ایرانی بودیم که نتیجه آن ساخت دو ماهواره ایرانی پیام دانشگاه امیرکبیر و دوستی دانشگاه شریف بود که در بهمن‌ ماه و مصادف با روز ملی فناوری فضایی به فضا پرتاب شده‌اند. سازمان فضایی ایران از در دستور کار قرار گرفتن ساخت و پرتاب ۴ ماهواره ایرانی ناهید ۱ و ۲،‌ ظفر و پارس ۱ در سال ۹۸ خبر داده است.

 

تبدیل ماهواره ایرانی تحقیقاتی به عملیاتی

در حال حاضر ایران از مرحله تولید ماهواره‌های تحقیقاتی به مرحله ساخت و پرتاب ماهواره‌های عملیاتی حرکت کرده است. ایران توانست از ماهواره‌هایی با ظرفیت ۵۰ کیلوگرم در مدار ۲۵۰ کیلومتری زمین به ساخت ماهواره‌های ۲۵۰ کیلوگرمی و قرار دادن آن در مدار ۵۰۰ کیلومتری زمین دست پیدا کند. بررسی‌های انجام شده نشان می‌دهد در ساخت ماهواره ایرانی از حیث وزن به رشد ۵ برابری و از حیث قرار گرفتن ماهواره در مدار نیز به رشد ۲ برابری رسیده‌ایم. همچنین در زمینه پرتاب‌گرها نیز به رشد ۱۰ برابری دست پیدا کرده‌ایم. ایران توانسته است به چرخه کامل فناوری که شامل ۶ رکن اصلی چون ماهواره، ماهواره‌بر، پایگاه پرتاب، ایستگاه کنترل و مدیریت ماهواره، ایستگاه دریافت ماهواره‌ای و تحلیل و پردازش ماهواره‌ای است، برسد و در جایگاه اول علمی منطقه و جایگاه یازدهم دنیا قرار بگیرد.

ساخت و پرتاب ۴ ماهواره ایرانی به فضا

سازمان فضایی ایران اعلام کرد هم‌اکنون مراحل ساخت و تولید ۴ ماهواره مخابراتی و سنجشی در حال انجام است و تا پایان سال ۹۸ به بهره‌برداری می‌رسند. مسئولان سازمان فضایی و وزیر ارتباطات از پرتاب ۴ ماهواره ایرانی ناهید ۱، ناهید ۲، پارس ۱ و ظفر خبر داده‌اند. محمد جواد آذری جهرمی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات ایران با اشاره به روشن بودن آینده صنعت فضایی ایران گفت:

با تکیه بر دانش جوانان امروز موفق به تکمیل چرخه آزمایش فناوری فضایی شده‌ایم. برنامه فضایی ما به جدیت در حال پیش‌روی است و تجربه‌هایی که از ماهواره دوستی و پیام داشته‌ایم را آنالیز و مدون کرده‌ایم تا برای پروژه‌های بعدی مورد استفاده قرار دهیم. فرآیند تحویل ماهواره مخابراتی ناهید یک که در پژوهشگاه فضایی ایران انجام شده، به وزارت دفاع برای قرار گرفتن در مدار آغاز شده است و پیش‌بینی می‌کنیم خرداد این اتفاق رخ دهد و یک ماهواره مخابراتی عملیاتی شود.

آذری جهرمی در ادامه افزود مراحل تولید ماهواره ایرانی ناهید یک نیز حدود ۵۰ درصد در دولت دهم و ۵۰ درصد دیگر آن در دولت یازدهم انجام شده و سرانجام مراحل تولید آن در دولت دوازدهم به پایان رسید. در حال حاضر بخش‌های فضایی در حال بررسی این ماهواره هستند تا آن را در مدار قرار دهند. وی تاکید کرد ماهواره سنجشی ظفر نیز که در دولت یازدهم و دوازدهم پیگیر ساخت آن بوده‌ایم، تا شهریور ۹۸ آماده خواهند شد و آن را به وزارت دفاع تحویل می‌دهیم تا در مدار قرار بگیرد. وزیر ارتباطات خاطرنشان کرد در بهمن ماه سال آینده نیز مراحل ساخت ماهواره ایرانی پارس یک که در دولت یازدهم شروع و در دولت دوازدهم ادامه پیدا کرده است، به پایان می‌رسد.

تکمیل شدن ۵ پروژه ماهواره‌ای در سال ۹۸

مرتضی براری، رئیس سازمان فضایی ایران در این خصوص گفت ۵ پروژه ماهواره‌ای در سال ۹۸ تکمیل و به عنوان دستاوردهای حوزه فضایی ارائه خواهد شد. وی در خصوص ماهواره‌های مخابراتی عنوان کرد مراحل تحویل ماهواره ناهید ۱ برای قرار گرفتن در مدار شروع شده است و این طرح در خرداد ۹۸ عملی خواهد شد. همچنین ماهواره مخابراتی ناهید ۲ نیز در شش ماهه دوم سال ۹۸ تکمیل می‌شود.

مرتضی براری افزود با جدیت زیادی توسعه پروژه ماهواره‌های سنجش از دور را انجام می‌دهیم و در همین راستا در شهریور ۹۸ ماهواره ظفر آماده تحویل خواهد بود و در بهمن همین سال نیز مراحل ساخت ماهواره پارس ۱ به پایان می‌رسد. وی تاکید کرد در ۶ ماهه دوم سال ۹۸ نیز سامانه بلوک انتقال مداری به مرحله بهره‌برداری می‌رسد. این مقام مسئول خاطرنشان کرد تا پایان برنامه ششم توسعه مراحل ساخت ماهواره مخابراتی ناهید ۲ به پایان خواهد رسید.

ماهواره ملی در مدار ژئو قرار خواهد گرفت

سازمان فضایی ایران قصد دارد تا سال ۹۹ ماهواره ایرانی را در مدار بالای زمین قرار دهد. آذری جهرمی در این خصوص عنوان کرد برای خرید ماهواره ملی مخابراتی با همکاری بین‌المللی در حال برنامه‌ریزی هستیم تا آن را در مدار بالای زمین یا همان مدار ژنو قرار دهیم. پروانه فعالیت اپراتور ماهواره مخابراتی در کمیسیون تنظیم مقررات صادر و تصویب شده است. در همین رابطه بخش خصوصی نیز برای دریافت این پروانه در حال مذاکره است تا بتواند ماهواره‌ای را خریداری کرده و آن را در مدار ژئوی زمین قرار دهد.

مشخصات ماهواره بومی

یکی از اهداف ایران در حوزه ماهواره‌های سنجشی رسیدن به ماهواره‌هایی با دقت یک متر تا افق ۱۴۰۴ است. در حال حاضر ماهواره پارس ۱ که به عنوان یک ماهواره سنجشی محسوب می‌شود دارای دقت تصویربرداری ۱۰ متر است تا بتواند نیازهای صنعت فضایی کشور را در حوزه زمینه فناوری سنجش از راه دور تامین کند. دانشگاه علم و صنعت نیز ماهواره ایرانی سنجش از دور ظفر را تولید کرده است که از دقت ۲۲.۵ میلی‌متری بهره می‌برد. ماهواره ظفر ۱۰۰ برابر بیشتر از ماهواره امید که نخستین ماهواره ایرانی محسوب می‌شود، توسعه پیدا کرده است و در مدار ۵۰۰ کیلومتری زمین قرار خواهد گرفت.

البته برنامه‌هایی برای طراحی و ساخت ماهواره پارس با دقت ۱۰ متر بالاتر از ماهواره پارس در دستور کار قرار گرفته است تا قادر باشد به عنوان یک ماهواره کاملا عملیاتی و مبتنی بر کاربردهای مشخص در مدار زمین قرار بگیرد. همچنین ماهواره مخابراتی ناهید ۱ نیز طراحی شده است تا به مدار ۲۵۰ کیلومتری زمین پرتاب شود. طول عمر این ماهواره یک سال برآورد شده است. ماهواره ناهید ۱ مکعب مستطیلی بوده و علاوه بر برخورداری از صفحه‌های خورشیدی نصب شده بر روی بدنه این ماهواره، به ۲ صفحه خورشیدی بازشونده نیز مجهز است. ماهواره ناهید ۲ یک میکرو ماهواره مخابراتی است که با هدف انجام ماموریت‌های مخابراتی در مدار LEO قرار می‌گیرد.

سیاره ایکس از آنچه که تصور می‌شد به زمین نزدیک‌تر است!

سیاره ایکس از آنچه که تصور می‌شد به زمین نزدیک‌تر است!

محققان در مطالعات جدید خود روی سیاره ایکس (Planet X)، به این نتیجه رسیدند که فاصله آن نسبت به زمین کمتر از برآوردهای اولیه و ابعاد آن کوچک‌تر از تصورات پیشین است.

حدود سه سال از زمانی که محققان موسسه کلتک (Caltech) از وجود یک ابَر زمین گمشده در حاشیه منظومه شمسی خبر دادند می‌گذرد؛ گمشده‌ای که به سیاره نهم، سیاره ایکس یا سیاره غول‌پیکر پنجم معروف است و گمان می‌رفت در فاصله ۸۰۰ واحد نجومی از خورشید، به دور آن می‌چرخد (فاصله زمین تا خورشید تقریبا یک واحد نجومی است).

حالا «کنستانتین باتیگین» از کلتک توضیح می‌دهد که او و همکارانش با تحقیقات بیشتر، دریافته‌اند قبلا برخی از پارامترها را بیش از حد برآورد کرده بودند. از هنگامی که احتمال اختفای سیاره ایکس در لبه‌های بیرونی منظومه شمسی مطرح شد، اخترشناسان بسیاری به جستجوی این دنیای بیگانه‌ پرداختند. ولی تاکنون، تنها قطعات کوچکی از پازلی تکمیل شده است که به وجود سیاره نهم اشاره دارد.

به گفته‌ی «مایکل براون» استاد اخترشناسی سیاره‌ای در کلتک:

اگرچه این آنالیزهای تازه، وجود سیاره ایکس را به طور مستقیم تایید نمی‌کند؛ اما نشان می‌دهد که فرضیات موجود دراین‌باره، پایه و اساس محکمی دارند.

نتایج دو مطالعه‌ی‌ جدید، حاوی شواهد بیشتری درباره واقعی بودن سیاره نهم است. به ادعای محققان، هرچند که فعلا امکان مشاهده‌ی مستقیم این دنیای بیگانه وجود ندارد؛ اما در یکی دو دهه آینده رسما کشف خواهد شد.

ایده‌ی وجود چنین سیاره‌ای، از محاسبات مختلفی می‌آید که به تاثیر نیروی گرانش آن بر اجرامی در ورای مدار نپتون دلالت دارند. برخی از این اجرام فضایی که با نام اشیای فرانپتونی (trans-Neptunian objects) شناخته می‌شوند، در ناحیه‌ای موسوم به کمربند کوییپر مستقرند؛ جایی دورتر از آخرین غول گازی منظومه شمسی.

در چند سال اخیر، اخترشناسان موفق به شناسایی انحرافات و لرزش‌هایی در مدار حرکتی این اجرام به دور خورشید شدند و این موضوع را، به وجود سیاره‌ای عظیم و کشف نشده در آن حوالی نسبت دادند. یکی از دو مطالعه‌‌ی جدید که نتایج آن در مجله Astronomical منتشر شده، احتمال وجود سیاره نهم را یک به ۵۰۰ برآورد می‌کند. مقاله دوم که در Physics Reports انتشار یافته، روی ابعاد این دنیای ناپیدا متمرکز بوده است.

بنابر یافته‌های محققان، به نظر می‌رسد این سیاره آن‌قدر که تصور می‌شد از زمین دور نباشد و بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ واحد نجومی از ما فاصله داشته باشد. همچنین ابعاد آن هم کوچک‌تر از تصورات پیشین است و ۵ برابر زمین جرم دارد. با توجه به این موضوع، باتیگین آن را نمونه‌ بارزی از یک ابر زمین فراخورشیدی می‌داند. ابر زمین (Super Earth) تعریف سیاره‌ای است که جرمی بیشتر از زمین، اما کمتر از غول‌های گازی منظومه شمسی یعنی اورانوس و نپتون داشته باشد.

او امکان تماشای تصاویری از سیاره ایکس را شورانگیز توصیف کرد و گفت:

در دهه‌ی گذشته، مطالعات روی سیارات فراخورشیدی نشان داد که سیاره‌هایی با ابعاد مشابه زمین، به وفور در اطراف ستارگانی مانند خورشید یافت می‌شوند. بنابراین یافتن سیاره نهم می‌تواند دریچه‌ای باشد برای آشنایی با ویژگی‌های اغلب سیارات کهکشان. البته یافتن این سیاره از بُعد اخترشناسی، چالش بزرگی است؛ اما من بسیار خوش‌بین هستم که در دهه آینده بتوانیم تصویر آن را ثبت کنیم.

آیا نوسانات نوری ستاره تبی شاهدی بر وجود حیات بیگانگان است؟

آیا نوسانات نوری ستاره تبی شاهدی بر وجود حیات بیگانگان است؟

بیگانگان و فناوری آنها از مدتها پیش ذهن ستاره شناسان را به خود مشغول کرده است، اما وجود یک ستاره مرموز در فاصله هزار و ۶۰۰ سال نوری از ما و نوسانات نوری این ستاره باعث شده تا جامعه اخترشناسان بیش از پیش به فناوری و زندگی بیگانگان علاقمند شوند و مطالعات خود بر روی این ستاره را افزارش دهند.

وجود یک ستاره مرموز در فاصله هزار و ۶۰۰ سال نوری از زمین باعث شده تا ستاره شناسان به شکلی جدی به زندگی بیگانگان، تمدن و فناوری آنها فکر کنند. این ستاره دارای نوسانات نوری عجیبی است که منشا آن نامشخص می باشد.

این ستاره اسرار آمیز KIC 8462852 نام دارد که ستاره شناسان ترجیح می دهند آن را با نام ستاره تبی (Tabby’s star) مورد اشاره قرار دهند که در واقع ترکیب و مخففی از اسم Tabetha Boyajian است که موفق به کشف این ستاره شده است؛ ستاره ای که نوسانات نوری عجیبی از خود نشان می دهد. البته اینکه چرا این ستاره دارای نوسانات نوری است هنوز مشخص نیست.

ستاره ها به دلایل مختلف دچار نوسانات نوری می شوند، از جمله این دلایل می توان به مواردی از جمله سیارات در حال چرخش در مدار ستاره، اقمار، ایجاد پالس های مختلف در اتمسفر ستاره ای، شهاب سنگ ها و گرد و غبار ستاره ای اشاره کرد. اما این دلایل هر چند در نوع خود جالب هستند با این وجود پژوهشگران به دنبال عاملی مرموز تر می گردند. آنها احتمال می دهند عامل تاثیر گذار بر نور ستاره تبی، بیگانگان و فناوری آنهاست!

با این وجود منجمان همچنان از ارائه توضیحی در خصوص تغییر نور ستاره تبی ناتوان هستند. بیگانگان و تمدن بیگانه یکی از گزینه هایی است که ستاره شناسان به آن اشاره کرده اند. آنان در صدد فهم این مهم هستند که آیا ستاره تبی قادر به میزبانی تمدن بیگانگان هست یا خیر؟

فناوری پیشرفته بیگانگان بر روی ستاره تبی

اگر بیگانگان بر روی ستاره یاد شده زندگی می کنند، به احتمال قوی دارای فناوری و دانش مورد نیاز برای ساخت دیوایس ها و فناوری های ارتباطی مبتنی بر لیزر هستند. بر همین اساس ستاره شناسان به دنبال کشف نشانه هایی از لیزر در داخل نورهایی هستند که از ستاره یاد شده ساطع می گردد.

در واقع اخترشناسان در صدد هستند تا دریابند آیا نوسانات نوری این ستاره یک امر طبیعی است یا اینکه از منبعی غیر طبیعی نشات می گیرد؟ شاید ساختارها و یا ابر سازه هایی که در اطراف ستاره و توسط بیگانگان ساخته شده است منشا شکل گیری نوسانات نوری باشد. اگر این احتمال وجود داشته باشد که نوسانات نوری این ستاره ناشی از ابرسازه های مصنوعی باشد، بر این اساس می توان نتیجه گرفت که ساکنان این ستاره ها با استفاده از نوعی فناوری لیزر با یدگیر ارتباط می گیرند.

در حال حاضر ستاره شناسان با استفاده از تلسکوب خودکار ردیاب سیاره ای، در رصد خانه لیک به دنبال نشانه هایی از تمدن بیگانه بر روی ستاره تبی هستند. آنچه که بیشتر از همه توجه و موشکافی محققان را در پی داشته، مشاهده و یا کشف تاسیساتی بر روی ستاره تبی است که لیزری با قدرت ۲۴ مگاوات یا بیشتر تولید می کند.

اگر تمدن بیگانگان در اطراف ستاره تبی وجود داشته باشد و اگر این تمدن پیشرفته باشد، این احتمال وجود دارد که به سطوح بالایی از فناوری لیزری دست یافته است. با این وجود هنوز هیچ نشانه ای از وجود لیزر بر روی ستاره تبی به دست ستاره شناسان نرسیده است.

ستاره شناسان سیگنال هایی را دریافت کرده که آنها را به وجود فناوری پیشرفته لیزر بر روی ستاره تبی امیدوار کرده بود، اما پس از مدتی این نشانه ها اعتبار خود را از دست دادند و نتوانستند ادعای اخترشناسان را اثبات کنند.

شاید بهترین توضیح برای چنین نوسانات نوری را بتوان تشعشعات کیهانی، فوران های ستاره ای و یا انتشار گازها جوی عنوان کرد. هر چند تاکنون نشانه ای از حیات فرازمینی و بیگانگان در تبی مشاهده نشده است، اما تلاش برای کشف حیات بیگانگان ادامه داشته و نمی توان ستاره شناسی را تصور کرد که به این موضوع علاقمند نباشد.

کشف حیات بیگانه را شاید بتوان بزرگترین کشف بشر در تمامی دوران عنوان کرد؛ کشفی که به یقین تاثیری ژرف بر روان و جهان بینی انسان خواهد داشت و تمامی جنبه های زنگی او را دستخوش تغییر و تحولی بنیادین خواهد نمود.

کپسول کرو دراگون SpaceX با چهره‌ای گداخته اما سالم به زمین بازگشت

کپسول کرو دراگون SpaceX با چهره‌ای گداخته اما سالم به زمین بازگشت

کپسول کرو دراگون (Crew Dragon) پس از یک هفته ماجراجویی، در اقیانوس اطلس فرود آمد. این کپسول فضایی متعلق به شرکت اسپیس ایکس، پنج روز اخیر را در اتصال به ایستگاه فضایی بین‌المللی گذراند و بازگشت به خانه، حسن ختامی برای ماموریت آزمایشی موفقیت‌آمیز آن بود.

یازدهم اسفند ماه (۲ مارس)، کپسول کرو دراگون در قالب ماموریت دمو-۱ (Demo-1) به سوی ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) رهسپار شد تا مرحله تازه‌ای از پرواز‌های فضایی آمریکایی‌ها آغاز شود. پس از به پایان رسیدن پروژه شاتل در سال ۲۰۱۱، ناسا به همکاری با شرکای تجاری خود مشغول بود تا شیوه جایگزینی را برای انتقال فضانوردان و تجهیزات به ISS راه‌اندازی کند. در این سال‌ها، عملیات حمل و نقل با اتکا به فضاپیمای روسی سایوز انجام می‌گرفت.

«جیم برایدنستاین» رئیس ناسا، پایان موفق نخستین ماموریت کپسول کرو دراگون را نقطه عطفی در پروازهای فضایی توصیف کرد و گفت:

من می‌خواهم یک بار دیگر به اعضای ناسا و اسپیس ایکس برای هفته فوق‌العاده‌ای که پشت سر گذاشتند تبریک بگویم. پروژه کامرشال کرو، ما را یک گام دیگر به اعزام فضانوردان آمریکایی با راکت‌های آمریکایی و از خاک آمریکا به فضا، نزدیک‌تر می‌کند. من به کار بزرگی که برای رساندن ما به این نقطه انجام شد، افتخار می‌کنم.

ناسا همراه با شرکای خود روی پروژه کامرشال کرو (CCP) کار می‌کند و هدف آن، دستیابی به راهی ایمن و مقرون به صرفه برای رسیدن به ایستگاه فضایی بین‌المللی است؛ البته در آینده، مقاصد تازه‌ای هم در منظومه شمسی تعریف خواهند شد. به هرحال انجام امور به این صورت برای ناسا تازگی دارد.

پیش‌تر این سازمان کلیه مراحل طراحی، تست، تولید و پرتاب فضاپیماها را از طریق شرکت‌های وابسته به خود انجام می‌داد. در پروژه کامرشال کرو اما، انعطاف بیشتری به خرج داده و طراحی فضاپیما را به کمپانی‌های تجاری واگذار کرده است. این رویکرد، مشوقی برای شرکت‌ها شد تا نهایت توان خود را برای تحقق اهداف فضایی به کار بگیرند. حالا اسپیس ایکس و بوئینگ، به دو شریک قابل اتکا برای ناسا تبدیل شده‌اند.

دمو-۱ ماموریتی بدون سرنشین بود که برای تست و تطبیق دادن کرو دراگون با شرایط پرواز اجرا شد. این کپسول که حامل آذوقه، تجهیزات و یک ماکت انسان (با سنسورهایی برای جمع‌آوری اطلاعات) بود؛ در جریان عملیات به طور اتوماتیک به ایستگاه فضایی بین المللی متصل شد.

فضانوردان مستقر در ISS نیز، این فرصت را یافتند که با روند کار آشنایی پیدا کنند. کپسول کرو دراگون پس از ۵ روز اتصال به ایستگاه، از آن جدا شد و با فرود در فاصله ۳۲۰ کیلومتری از سواحل فلوریدا، روز گذشته به زمین بازگشت.

«استیو استیش» یکی از مدیران CCP درباره ماموریت کرو دراگون می‌گوید:

اگر به عظمت این پرواز و مقدمات کار فکر کنید، از مهیا کردن اتاق کنترل و ساختن کپسول گرفته تا آماده‌سازی راکت فالکون ۹، آنالیزها و پشتیبانی عملیات؛ می‌بینید که چه کار بزرگی انجام شده است. اعضای تیم ناسا و اسپیس ایکس نه تنها برای تدارک مقدمات پرتاب، بلکه در نحوه مدیریت پرواز نیز همکاری تنگاتنگی با یکدیگر داشتند.

«بنجی رید» مدیر ماموریت کرو در کمپانی SpaceX نیز ورود کپسول به جو زمین، باز شدن چترهای نجات و فرود آن در آب را بی‌عیب و نقص توصیف کرد:

همه چیز در زمان مقرر و دقیقا مطابق انتظار پیش رفت. لحظات بسیار زیبایی بود.

گام بعدی، پرتاب کپسول سرنشین‌دار دراگون به ISS در تابستان ۲۰۱۹ است. این ماموریت آزمایشی ۱۴ روزه، دمو-۲ نام دارد و با حضور دو فضانورد آمریکایی به اسامی «باب بنکن» و «داگ هرلی» اجرا می‌شود. پس از آن، فضانورد ناسا «مایک هاپکینز» نخستین مسافری خواهد بود که با کپسول اسپیس ایکس، عازم ایستگاه فضایی برای انجام یک ماموریت رسمی خواهد شد.

کپسول کرو دراگون با وجود آثار سوختگی ناشی از ورود به جو زمین، وضعیت خوبی دارد و در حال ریکاوری است. با این اوصاف باید گفت که موفقیت، به یک عادت برای اسپیس ایکس تبدیل شده است. حالا همگان در آمریکا سرمست از پایان خوش این ماموریت‌اند؛ از دموکرات‌ها گرفته تا جمهوری‌خواهان و چه بسا رئیس جمهور ایالات متحده. البته شاید روس‌ها ناراضی باشند، چرا که در حال از دست دادن یک مشتری هستند.

یک فضانورد زن اولین مسافر مریخ خواهد بود

یک فضانورد زن اولین مسافر مریخ خواهد بود

مدیر جدید ناسا اعلام کرد اولین مسافر مریخ یک فضانورد زن خواهد بود. وی افزود فضانوردان زن در برنامه‌های آینده سازمان ناسا پیشرو خواهند بود و در ۲۹ مارس شاهد پیاده‌روی زنانه در خارج از ایستگاه فضایی خواهیم بود.

یکی از اهداف اصلی ناسا پس از ارسال انسان به ماه، ارسال فضانورد به مریخ بوده است که محدودیت‌های فنی و مالی جزو مشکلات اصلی ناسا محسوب می‌شود، اما گویا ناسا برای فرستادن فضانورد به مریخ مصمم است و در این راستا برنامه‌ریزی‌های متعددی را انجام داده است؛ برای مثال این سازمان فضایی قصد دارد ابتدا انسان را در ماه مستقر کند و پس از کسب تجربه‌های لازم رویای سفر به مریخ را محقق سازد.

اولین مسافر مریخ یک زن است!

جیم بریدنستاین مدیر ناسا در مصاحبه‌ای عنوان کرد به احتمال زیاد اولین مسافر مریخ یک فضانورد زن خواهد بود. وی از هویت این فضانورد اطلاعاتی را منتشر نکرد، اما گفت فضانوردان زن در برنامه‌های آینده سازمان ناسا پیشرو خواهند بود. وی همچنین احتمال ارسال فضانورد زن به کره ماه را نیز تایید کرد. گفتنی است در ۲۹ مارس ۲۰۱۹ دو فضانورد زن برای نخستین بار پیاده‌روی زنانه را در خارج از ایستگاه فضایی انجام خواهند داد.

کاوشگر روسی Kosmos 482 به زودی سقوط می‌کند!

کاوشگر روسی Kosmos 482 به زودی سقوط می‌کند!

کارشناسان برآورد کرده‌اند کاوشگر روسی Kosmos 482 که حدود ۴۷ سال قبل به فضا پرتاب شده بود، در پایان سال ۲۰۱۹ یا ابتدای سال ۲۰۲۰ روی زمین سقوط خواهد کرد.

حدود ۴۷ سال قبل شوروی با هدف‌های بلندپروازانه خود کاوشگری را با نام Kosmos 482 از قزاقستان به فضا پرتاب کرد. هدف این کاوشگر اعزام به ونوس بود، اما سیستم راهبردی آن دچار اختلال شد و در مدار زمین گرفتار شد. این کاوشگر رباتیک پس از ۵ دهه همچنان با همان آسیب‌دیدگی به دور زمین مدار می‌زند. بررسی کارشناسان نشان می‌دهد که این کاوشگر روسی به زودی سقوط خواهد کرد و سقوط آن خساراتی را به همراه خواهد داشت.

زمان سقوط کاوشگر روسی

کارشناسان زمان دقیق سقوط کاوشگر Kosmos 482 را مشخص نکرده‌اند، اما برآورد آن‌ها نشان می‌دهد این اتفاق در اواخر سال ۲۰۱۹ یا ابتدای سال ۲۰۲۰ رخ خواهد داد. البته جاناتان مک داول، از مرکز آستروفیزیک هاروارد – اسمیتسونیان در این خصوص عنوان کرد:

مطمئن هستم این کاوشگر در اوایل دهه ۲۰۲۰ میلادی سقوط خواهد کرد. هر دفعه‌ای که این کاوشگر در مدار زمین می‌چرخد، سرعت و ارتفاع آن کاهش پیدا می‌کند؛ به بیانی دیگر با هر بار دور زدن، گرانش زمین سرعت آن را کاهش می‌دهد.

آیا بیگانگان در ماه زندگی می کنند؟

آیا بیگانگان در ماه زندگی می کنند؟

آیا بیگانگان در ماه زندگی می کنند؟ این سوالیست که شبکه نشنال جئوگرافیک به آن پاسخ مثبت داده است! آن هم در حالی که به برگزاری پنجاهمین سالگرد موفقیت آپولو ۱۱ نزدیک می شویم.

دنیای نجوم در حال آماده سازی خود برای گرامی داشت مهمترین دستاورد بشر در حوزه نجوم است که همانا موفقیت آپولو ۱۱ در فرود بر روی قمر ماه بود. در همین زمان شبکه نشنال جئوگرافیک با نمایش یک مستند عجیب در صدد است تا این اداعا که بیگانگان بر روی ماه زندگی می کنند را به آزمون بگذارد.

مستندی که در شبکه نشنال جئوگرافیک منتشر شده یک عنوان بسیار چالشی را به یدک می کشد؛ بیگانگان بر روی ماه زندگی می کنند.

در این مستند شاهد پخش تصاویری هستیم که از سوی فضانوردان آپولو گرفته شده است و در جریان تماشای مستند سوالات مهمی مطرح می شود؛ از جمله اینکه چرا سازمان ناسا طی دهه های گذشته دیگر هرگز به ماه باز نگشته است و یا اینکه فضانوردان و ناسا بر روی ماه چه چیزی را مشاهده نمودند که از گفتن آن طفره رفته اند؟ سوال مهم دیگری مطرح شد است؛ اینکه بر روی نیمه تاریک ماه چه اتفاقاتی در جریان است؟

حیات بیگانگان در اطراف ماه

اولین فرود انسان بر روی ماه با راز و رمزهای بسیاری رقم خورد و برخی اعتقاد راسخ دارند که اسراری از این سفر وجود دارد که همچنان سر به مهر باقی مانده اند. به راستی فضا نوردان بر روی ماه چه چیزی را مشاهده کردند و چرا ناسا هرگز دیگر به قمر زمین عزیمت نکرد؟ آیا بیگانگان بر روی ماه زندگی می کردند و آیا بیگانگان در اطراف ما هم زندگی می کنند؟ عکس هایی در این مستند منتشر می شود که نشان از وجود سازه هایی دست ساز بر روی ماه دارد و به نظر می رسد ساخته تمدن های پیشرفته بیگانگان باشد. این تصاویر قبلا از تلویزیون پخش نشده اند. در این مستند تصویر یک سازه سیلندر مانند در داخل یک حفره نمایش داده می شود که به هیچ عنوان نمی توان آن را ساخته طبیعت عنوان کرد.

سازه های دیگری نیز بر روی ماه مشاهده می شوند که نمی توان آنها را سازه هایی طبیعی عنوان کرد که از آن جمله می توان به وجود دیش های بزرگ ماهواره ای، وسایل نقلیه و اشیاع دیگر اشاره کرد. مورد عجیب دیگری که بر روی ماه قابل مشاهده است وجود یک مکعب بزرگ و نیز دیش های بزرگ به شکل پیراشکی است که به سرعت در حال حرکت هستند. اشیا مدوری نیز مشاهده می شوند که به نظر می رسد نیروگاه هایی برای ذخیره انرژی خورشیدی باشند.

شاهد نمایش تصویر دیگری نیز هستیم که بسیار عجیب است. این تصویر یک شی عجیب متعلق به ماه را نشان می دهد که دنباله ای لوله مانند دارد و دنباله یاد شده را در سطح کورونای خورشید وارد کرده تا پلاسمای کورونا را ذخیره کند و در ادامه به سرعت محل را ترک می کنند. اما چرا بیگانگان باید به پلاسما علاقه داشته باشند و به خاطر آن تا نزدیکی خورشید سفر کنند؟ به احتمال قوی بشقاب پرنده های بیگانگان با انرژی پلاسما کار می کنند.

به هر حال بر روی سطح ماه اشیا عجیب با ذوایای تیز و غیر طبیعی وجود دارند. حتی می توان هرم های نورانی بر روی ماه را نیز مشاهده کرد. بطور کلی سازه های قابل مشاهده بر روی ماه آنچنان ساختار و بافتی دارند که نمی توان آنها را سازه های دست طبیعت عنوان کرد. برخی از این سازه های این تصور را در ذهن بیننده ایجاد می کنند که نیروگاه ها، کارخانه ها و یا مجموعه های عظیم تولیدی بر روی ماه وجود دارند. در مواردی حتی احساس می کنید که شاهد یک عکس هوایی گرفته شده از فراز قطب و سازهای های انسانی بر روی آن هستید.

یکی از عجیب ترین تصاویر، عکسی  متعلق به Mare Crisium است که در واقع منطقه ای خاص در ماه به حساب می آید. این منطقه که به دریای بحران ها نیز معروف است قطری در حدود ۳۴۵ مایل دارد. یکی از فضانوران ناسا عکسی از این منطقه به ثبت رسانده که نشان دهنده  وجود یک شی سیلندر مانند عظیم است که در داخل یک شی دیش مانند قرار دارد.

در ناحیه یاد شده چیز عجیب دیگری نیز وجود دارد که شبیه به دیوار های بزرگ قلعه است که دور تا دور منطقه را فرا گرفته است و به نظر برخی می تواند یک قلعه نظامی و یا شاید هم یک نیروگاه هسته ای متعلق به بیگانگان باشد. با این همه شی و سازه های عجیب قابل مشاهده بر روی ماه آیا نمی توان مدعی بود که شاید ناسا در زمان سفر خود به ماه با چیز هایی برخورد داشته که ترجیح می دهد از بازگو کردن آنها اجتناب کرده و آنها را به صورت اسرار طبیق بندی شده حفظ کند؟

اخترشناسان بیش از ۳۰۰ هزار کهکشان جدید را کشف کردند!

اخترشناسان بیش از 300 هزار کهکشان جدید را کشف کردند!

به تازگی یک تیم تحقیقاتی با بیش از ۲۰۰ اخترشناس از هجده کشور دنیا، نشان دادند که تعداد کهکشان های موجود در کیهان بسیار بیش از آنچه است که قبلا تصور می‌شد. اعضای این تیم موفق به کشف ۳۰۰ هزار کهکشان جدید شدند.

به بیان دقیق‌تر محققان به لطف «آرایه فرکانس پایین» یا لوفار، بیش از سیصد هزار منبع رادیویی را شناسایی کردند که از سیاه‌چاله‌های کلان جرم نهفته در دل کهکشان‌های دور دست منشا می‌گیرند؛ این یعنی کشف همین تعداد کهکشان جدید که تاکنون از وجود آن‌ها بی‌خبر بودیم.

لوفار (LOFAR) شبکه‌ای از تلسکوپ‌های رادیویی است که با فرکانس پایین کار می‌کنند. حساسیت بالای این شبکه و کارکرد آن در فرکانس‌های رادیویی زیر ۲۵۰ مگاهرتز، سبب شده که بتوان با رویکردی نوین پدیده‌های نجومی را رصد کرد. به قول «سیریل تاسه» اخترشناس از رصدخانه پاریس:

پنجره‌ای تازه رو به کیهان گشوده شده است. ما به محض مشاهده‌‌ی نخستین تصویر، بسیار متعجب شدیم؛ زیرا به هیچ وجه شبیه چیزهایی که قبلا دیدیم نبود.

البته کشف این تعداد کهکشان جدید ، تنها گامی کوچک در راه شناخت سیاه چاله ها و چگونگی شکل‌گیری خوشه‌های کهکشانی است؛ چرا که اخترشناسان فقط ۲ درصد از فضا را کاوش کرده‌اند.

برآورد آن‌ها نشان می‌دهد که امکان شناسایی بیش از ۱۵ میلیون منبع رادیویی دیگر نیز در اعماق کیهان وجود دارد. تمام این‌ها هم با ردگیری تشعشعاتی ممکن خواهد بود که در اثر تعامل پدیده‌های کیهانی با یکدیگر ایجاد می‌شوند.

اخترشناسان با کمک LOFAR توانستند پرتوهایی باستانی را شناسایی کنند که در نتیجه‌ی ادغام کهکشان‌های دوردست پدید آمده‌اند. این امواج که در واقع ردپای کهکشان‌ها هستند، تاکنون کشف نشده باقی مانده بودند و منشا آن‌ها می‌تواند میلیون‌ها سال نوری دورتر باشد. آن‌طور که «آماندا ویبر» از دانشگاه هامبورگ توضیح می‌دهد:

با مشاهدات رادیویی، ما می‌توانیم تشعشات را از فضای باریک مابین کهکشان‌ها شناسایی کنیم. لوفار به ما امکان می‌دهد که تعداد بیشتری از این منابع رادیویی را کشف کنیم و دریابیم که از چه چیزی قدرت می‌گیرند.

نتایج این کار تحقیقاتی در مجله اخترشناسی و اخترفیزیک (Astronomy Astrophysics) به چاپ رسیده و همان‌طور که گفته شد، تنها روی ۲ درصد از آسمان متمرکز بوده است. انتظار می‌رود در آینده نزدیک با ادامه تحقیقات، اطلاعات بیشتری دراین‌باره حاصل شود.

دانشمندان به لطف این یافته‌های جدید، خواهند توانست سیاه چاله ها را به عنوان یکی از مرموزترین اشیای فضایی، بهتر درک کنند. این هیولاهای کیهانی چنان نیروی جاذبه قدرتمندی دارند که گمان می‌رود هیچ چیزی قادر به گریز از آن‌ها نباشد.

تصور دانشمندان بر این است که وقتی سیاه‌چاله ها به سایر اجرام پرچگالی فضا (نظیر ستاره‌ها و ابرهای گازی) نزدیک می‌شوند و آن‌ها را تسخیر می‌کنند؛ پرتوهایی را از خود پراکنده می‌سازند. حالا این تکنیک مشاهده‌ای جدید، شاید کمک حال اخترشناسان برای مقایسه‌ی سیاهچاله ها در بازه‌های زمانی مختلف باشد تا از این طریق، نحوه شکل‌گیری و رشد آن‌ها روشن‌تر شود.

«تیموتی شیم‌ول» از انستیتو ASTRON هلند نیز، انتشار تصاویر حاصل از این تحقیقات را فرصتی بی‌سابقه برای مطالعه روی نحوه‌ی تکامل کهکشان‌ها توصیف کرده است.

زمانی سطح مریخ بستر رودخانه های عظیم بوده است!

زمانی سطح مریخ بستر رودخانه های عظیم بوده است!

شاید باورش برای ما زمینی ها که به بیایانی و خشک بودن مریخ عادت کرده ایم سخت باشد که زمانی سطح این سیاره میزبان روخانه های عظیم بوده است.

زمانی بر روی سیاره سرخ رودخانه های بزرگی در جریان بوده اند و بر این اساس مریخ با وضعیت کنونی خود بسیار متفاوت بوده و شرایط دیگری را تجربه کرده است.

میلیاردها سال پیش مریخ با آنچه که اکنون شاهد آن هستیم تفاوت داشت. این سیاره، سزمینی خشن، بایر، سرد و بی آب نبوده، بلکه رودخانه های وسیعی بر روی آن جریان داشته اند. هر چند علیرغم اثبات وجود آب در میلیاردها سال پیش بر روی مریخ هنوز با قطعیت نمی توان از وجود حیات بر روی آن سخن گفت.

با وجود اینکه دانشمندان و منجمان هنوز به یک مدرک قطعی برای اثبات حیات بر روی مریخ دست نیافته اند، اما وجود شبکه ای عظیم از رودخانه ها بر روی این سیاره می تواند این احتمال را تقویت کند که زمانی دور بر روی این سیاره حیات در جریان بوده است.

عکس هایی که وجود آب بر روی مریخ را اثبات می کنند

دوربین مدارگرد مریخی اکسپرس، عکس هایی با رزلوشن بالا به زمین ارسال کرده که با مشاهده آنها به وضوح می توان شاهد وجود شبکه های رودخانه ای بر روی مریخ بود. عکس های گرفته شده متعلق به سرزمین های جنوبی مریخ است که در شرق دهانه هویگنس قرار دارد که یک دهانه بسیار معروف بر روی سیاره سرخ محسوب می شود. این شبکه رودخانه ای همچنین در شمال هلاس قرار دارد که بزرگترین حوزه برخوردی بر روی سیاره به حساب می آید.

این ناحیه یکی از قدیمی ترین مناطق مریخ است که قدمتی بین ۳ و نیم میلیاد تا ۴ میلیارد سال دارد و پوشیده از حفره ها و دهانه های مختلف است.

شبکه رودخانه ای این سیاره شبیه به دندریت های داخل مغز است که در واقع انتهای شاخ های سلول های عصبی در مغز هستند و شباهت بسیاری با پراکندگی شاخه های رودخانه ای در سیاره همسایه دارند.

کنکاش برای آب و مشخصا جستجوی علائم حیات در جایی خارج از زمین، مدتهاست که به اولویت اصلی ناسا بدل شده است. بدون آب، حیات نیز وجود ندارد و بر همین اساس ناسا در صدد برآمده تا با ارسال کاوشگرهای خود به قمرهای مشتری و زحل، مانند اروپا یا انسلادوس، اقماری که تصور می‌شود که در آنها اقیانوس‌های شوری در زیر پوسته‌های نازک یخی در جریان داشته باشد، راز آب و حیات در سیارات دیگر را کشف کند.

از زمانی که بشر با تلسکوپ توانست فضا را مشاهده کند، مریخ مکان جذاب برای جستجوی حیات بوده است. کما اینکه در داستان‌های علمی تخیلی سیاره سرخ همواره مقصد مناسبی برای فرار از زمین بوده است.

از زمان شروع کاوش‌ها در سیاره مریخ تاکنون، پژوهشگران و اختر شناسان هر چقدر اطلاعات بیشتری از این سیاره به‌دست می‌آورند، بیشتر به گذشته‌ی مملو از آب یا حتی وجود حیات در این سیاره مطمئن می شوند.