بایگانی دسته بندی ها: آسیا سی

یک پرنده است؟…یک هواپیما…یا کوچک ترین خرده سیاره!

یک پرنده است؟...یک هواپیما...یا کوچک ترین خرده سیاره!

 منجمان مشاهداتی از کوچک ترین خرده سیاره ای که تا کنون با جزِئیات توصیف شده است را به دست آورده اند. پاره سنگ فضایی کوچک با دو متر عرض به قدری کوچک است که یک انسان در یک صحنه ی فرضی فضایی مانند صحنه ی بمب سواری در فیلم “Dr.Strange ” می تواند روی آن بنشیند.

جالب است که خرده سیاره ی ۲۰۱۵ TC25 همچنین یکی از درخشان ترین خرده سیاره ی نزدیک زمین است که تا به حال کشف شده است. تیمی از منجمان به رهبری ویشنو ردی ،استاد راهنمای دانشگاه لونر آریزونا و آزمایشگاه اختری با استفاده از اطلاعات چهار تلسکوپ مختلف گزارش کردند که خرده سیاره ی ۲۰۱۵ TC25 حدود ۶ درصد از نور خورشیدی که به آن می تابد را منعکس می کند.

اکتبر گذشته تیم پژوهشی Catalina Sky دانشگاه آریزونا خرده سیاره ی ۲۰۱۵ TC25 را به صورت ویژه توسط تلسکوپ های زمینی مورد مطالعه قرار دادند که در طی پرواز در ارتفاع کم نزدیک زمین مشاهده کردند که این دنیای کوچک شناور،کره ی زمین را با سرعت ۱۲۸۰۰۰کیلومتر طی کرد که خود یک سوم فاصله تا ماه است.

در اطلاعیه ی منتشر شده در مجله ی Astronomical Journal  ردی بیان کرد که مشاهدات جدید به دست آمده از امکانات تلسکوپی فروسرخ ناسا و رادار های زمینی آر سی بو نشان می دهد که سطح خرده سیاره ی ۲۰۱۵TC25 شبیه گونه ی نادری از شهاب سنگ است که بسیار انعکاسی بوده و به نام شاه صخره ای شناخته می شود.

شهاب سنگ شاه صخره ای (Aubrites) از مواد معدنی بسیار درخشان که اکثرا سیلیکات بوده تشکیل شده که در محیطی فاقد اکسیژن و بازالتی در دمای بسیار بالا تشکیل می شود.تنها یکی از ۱۰۰۰شهاب سنگی که به زمین برخورد می کند متعلق به این طبقه می باشد .

به گفته ی ردی : این اولین بار است که ما اطلاعاتی عینی از رادار،تلسکوپ های فروسرخ را در مورد این گونه خرده سیاره داریم که خود یک شهاب سنگ می باشد که می توان آن را یک شهاب سنگ شناور در فضا در نظر گرفت که هنوز به اتمسفر برخورد نکرده و راهی به زمین نیافته است. خرده سیاره های کوچک نزدیک زمین مانند ۲۰۱۵TC25 در سایز اندازه مشابه شهاب سنگ هایی هستند که روی زمین می افتند. منجمان اغلب این شهاب سنگ ها را کشف می کنند اما چیز زیادی در مورد آن ها شناخته شده نیست چرا که هر کدام ویژگی های مختلفی دارند. با مطالعه ی دقیق و با جزئیات این اجرام منجمان امیدوار هستند که اجرام های مادری که این شهاب سنگ ها از آن ها نشئت گرفته را بهتر درک کنند. خرده سیاره ها قسمتی از ساختار منظومه ی شمسی هستند که امروزه خورشید را بین مدار های مارس و ژوپیتر دور می زند. خرده سیاره های نزدیک زمین زیر مجموعه ی می باشند که مسیر زمین را می پیمایند. بیش از ۱۵۰۰۰خرده سیاره نزدیک زمین تا کنون کشف شده اند.

ردی گفت : دانشمندان به مطالعه ی شهاب سنگ ها علاقه مند هستند چرا که آن ها پیام آوران تاثیرات شهاب سنگ بر زمین می باشند. وی افزود اگر بتوانیم خرده سیاره ها و شهاب سنگ های به این کوچکی را کشف و توصیف کنیم جمعیت اجرام را از محل پیدایش آن درک کنیم که خرده سیاره های بزرگتر بوده که احتمال کمی به برخورد به زمین را دارند. در مورد خرده سیاره ی ۲۰۱۵TC25 احتمال برخورد به زمین کم است. این اولین مدرک وجود یک خرده سیاره فاقد پوشش متداول غباری خرده سیاره های بزرگ به نام ری گولیت (Regolith)  می باشد.

برعکس آن ، خرده سیاره ی ۲۰۱۵ TC25 اساسا از سنگ تشکیل شده است این تیم پژوهشی همچنین دریافته اند که این خرده سیاره یکی از سریعترین خرده سیاره ی در هم تنیده نزدیک زمین می باشد که تا کنون مشاهده شده است که هر یک چرخش را هر دو دقیقه تکمیل می کند.

دانشمندان دنیا خرده سیاره ۲۰۱۵ TC25 را یک پارچه می نامند ، به این معنی که بیشتر شبیه نوع پاره سنگ های جامد اجرام می باشد تا از نوع توده سنگی آن ها ،مانند بیشتر خرده سیاره های بزرگ که اغلب از انواع بسیاری از سنگ ها تشکیل شده است که توسط جاذبه و سایش نگه داشته شده اند.

خرده سیاره ی  Bennu نمونه برگشتی از ماموریت به نام UA-led OSIRIS-REX احتمالا از نوع دوم می باشد. از آن جایی که منشاء خرده سیاره های کوچک مورد بحث است ردی معتقد است که این خرده سیاره احتمالا تحت تاثیر صخره دیگری از خانواده اش کنده شده است.خرده سیاره ی ۴۴ Nysa یک خرده سیاره ی ناحیه اصلی می باشد که به اندازه ایی بزرگ است که بیشتر شهر لس آنجلس را می پوشاند.

ردی می گوید : توانایی مشاهده این خرده سیاره های کوچک مانند نگاه کردن به نمونه های واقعی در فضا قبل از برخورد با اتمسفر و راه یافتن به زمین می باشد. همچنین فرصت اولین نگاه به سطح شان را در شرایط دست نخورده قبل از افتادن از اتمسفر به ما می دهد.

آیا انسان در کیهان تنهاست؟

آیا انسان در کیهان تنهاست؟

غبار ذرات کیهانی بر پشت بام منازل

غبار ذرات کیهانی بر پشت بام منازل

ماه گذشته مقاله ای به قلم متیو گنگ Matthew J. Genge در مجله زمین­ شناسی (Geology) منتشر شد که خبر از کشف تعداد قابل ملاحظه ای (۵۰۰) ریز شهاب سنگ بزرگ (بزرگ تر از ۱۰۰ نانومتر) از پشت بام های مناطق شهری می داد.  ریزشهاب سنگ هایی که نیوساینتیست (New Scientist)  از آنها با عنوان «ذرات غبار کیهانی» یاد می کند. این نمونه از ریز شهاب سنگ ها در  آغاز از سقف های شیروانی در نروژ جمع آوری شده بودند اما مطالعه جدید نشان می دهد که بر خلاف تصور رایج، ریزشهاب سنگ ها در محیط های شهری هم وجود دارند. این بدان معناست که غبار اشیای کیهانی تخریب شده را می توان در میان برگ های پاییزی، ته مانده سیگار و غبار روی ترمز و حتی بر روی پنجره اتاق خوابتان بیابید. مدل های تکامل مداری غباری که به زمین می رسد نشان می دهد اکثر ذرات غبار متعلق به خانواده های سیارک های کورونیس، تمیس و وریتاس هستند. این خانواده ها طی خرد شدن شدید سیارک های والد ایجاد شده اند و با غباری که در اثر برخورد اعضای خانواده ایجاد شده و از کهکشان راه شیری به زمین رسیده است، ارتباط دارند.

به گزارش آکاایران: تصویری از میز کار Matthew Genge در جریان این پژوهش که در حساب توییتر وی منتشر شده است.

البته امکان نمونه برداری از مناطق شهری و کشف ریزشهاب سنگ­ها موضوع تازه ای نیست، قسمت جالب توجه خبر آنجاست که این غبارها احتمالاً ظرف شش سال گذشته به زمین رسیده اند اما به شکل محسوسی اندازه متوسط آن ها بیش از اندازه متوسط ریزشهاب سنگ هایی است که اخیراً ثبت شده اند و مربوط به بازه ای ۸۰۰ هزار ساله هستند. در واقع از تغییر اندازه و شکل این ذرات می توان به توعی تغییرات عظیم کیهانی پی برد. تفاوت اندازه این ذرات شاید به سبب تغییر مدار سیاره هایی مانند زمین و مریخ طی میلیون ها سال باشد. ذرات غباری که از سیارک کورونیس ایجاد شده و اخیراً کشف شده نشان می دهد سیارک های کورونیس شامل مواد کاندریت مانند هستند و همچنین دگردیسی گرمایی را تجربه کرده اند. احتمالاً غبار کربن دار کاندریت مانند مربوط به سیارک های تمیس و وریتاس باشد. هدف از این تحقیق شناسایی ویژگی های اساسی مواد تشکیل دهنده این خانواده های سیارک ها و تعیین میزان و سبک دگردیسی آبی، گرمایی و ضربه ای به کمک تعیین ویژگی های معدنی، بافت و ترکیب ریزشهاب سنگ ها و شهاب سنگ هاست. به گفته گنگGenge «اهمیت مقاله در آن است که برای بررسی غبار کیهانی جمع آوری شده از صخره های باستانی جهت بازسازی پیشینه منظومه شمسی باید ابتدا متوجه شویم که چگونه این غبار در اثر کشش مستمر سیاره ها تغییر کرده است.» به عبارت دیگر چیزی در رابطه با غبار کیهانی در حال تغییر است و شواهد این تغییر به تدریج بر روی پشت بام ها و پیاده رو پدیدار می شود و بر روی شیروانی ها و حیاط خانه ها می نشیند.

حیات در منظومه ی تراپیست ۱ چگونه خواهد بود؟

حیات در منظومه ی تراپیست ۱ چگونه خواهد بود؟

هنوز هیچکسی نمی  داند که آیا بر روی سیارات تازه کشف شده ی ستاره تراپیست ۱ TRAPPIST-1 حیات وجود دارد یا نه. دست کم به این زودی ها از وجود یا عدم وجود حیات در منظومه تراپیست ۱ اطلاعی پیدا نخواهیم کرد. اما این مانع از آن نیست که انسان دست از گمانه زنی بر دارد و درباره شکل ظاهری این سیارات و یا حتی امکان وجود حیات در آنها تخیل پردازی نکند. پژوهشگران بسیاری بر اساس قواعد زیست شناسی و فیزیک و نجوم، حدس های هوشمندانه ای درباره شکل احتمالی حیات در منظومه های فراخورشیدی طرح می کنند. حتی در منظومه خورشیدی ما نیز چیزهای بسیاری هست که نمی دانیم. اما دست کم سه چیز هست که می توانیم ادعا کنیم می دانیم.
۱. اطمینان داریم که در منظومه شمسی ، حیات به شکل زمینی آن تنها بر روی زمین وجود دارد.
به گزارش آکاایران: ۲. چند سیاره منظومه شمسی بسیار به زمین شبیه اند اما در عین حال به قدر کافی پیش شرط شکل گیری حیات در آنها وجود ندارد.
۳. پهنه کیهان پر است از ستاره هایی که بسیار به خورشید ما شبیه هستند.
مهمترین چیزی که از این سه واقعیت می توان نتیجه گرفت این است که وجود حیات، جایی در کیهان کاملا ممکن است. به عبارت دیگر وجود سیاراتی که قابلیت حیات داشته باشند به لحاظ نظری صد در صد محتمل است. همچنین می توان نتیجه گرفت که جستجوی حیات فرازمینی کاری بیهوده نیست. چون حیات فرازمینی مساله  اساسا ناممکنی نیست و از قضا بر اساس فاکت ها و واقعیت های سه گانه ای که ذکر شد کاملا هم ممکن است. اگر بر روی تراپیست ۱ حیات وجود داشته باشد و اگر این حیات ، حیات هوشمند باشد موجودات ساکن آن می توانند روی سیارات همسایه خود نیز جابجا شوند. دلیل آن هم واضح است. سیارات کشف شده در منظومه تراپیست ۱ بسیار به یکدیگر نزدیک هستند. دست کم در مقایسه با فاصله سیارات در منظومه شمسی. مقصود از جابجا شدن و سفر بین سیارات همسایه در منظومه تراپیست ، الزاما سفر نیست. حیات می تواند به صورت کاملا بدون برنامه ریزی در فضا پخش شود. این نظریه پان اسپرمیا Panspermia مشهور است.  بر اساس این دیدگاه، حیات در جایی به وجود نمی آید بلکه همواره در جهان هستی وجود داشته و بذرهای آن در سراسر جهان هستی پراکنده شده و مدام از نقطه ای به نقطه دیگر انتقال می یابد. مثلا در قالب برخورد سیارک ها به یک سیاره ممکن است بتوان رد حیات را پیگیری کرد. میکروارگانیسم هایی که روی یک سیارک وجود دارند ممکن است با برخورد سیارک به یک سیاره دوردست بتوانند شالوده حیات را جایی در فراسوی کیهان جابجا کنند. صرف نظر از منظومه ی شمسی ، با توجه به نزدیک بودن سیارات منظومه تراپیست ۱ به یکدیگر، این امکان بسیار محتمل تر است که حیات روی یک سیاره (به فرض وجود) به سایر سیارات مجاور سرایت کرده باشد. آبراهام لووب Abraham Loeb و ماناسوی لینگام Manasvi Lingam از دانشگاه کمبریج در هاروارد این موضوع را به لحاظ ریاضیاتی مورد بررسی قرار داده اند که چگونه ممکن است پان اسپرمیا در منظومه تراپیست ۱ رخ داده باشد. نتیجه این مطالعه دانشگاهی که در این لینک در دسترس است نشان می دهد که انتقال ماده بین سیارات منظومه تراپیست ۱ می تواند ۱۰۰ بار بیشتر از احتمال انتقال ماده از زمین به مریخ در منظومه شمسی باشد. زمان لازم برای سفر و همچنین امکان جابجایی حیات بین سیارات این منظومه بر اساس این مطالعه در حدود ۱۰۰ بار بیشتر از منظومه شمسی ماست. این اعداد و ارقام به هیچ عنوان دلیلی مبنی بر اثبات وجود حیات در سیارات منظومه تراپیست ۱ نیستند. شاید در دهه های آینده با به کار گیری تلسکوپ های پیشرفته تر بشر بتواند اطلاعات دقیقتری از آنچه که در کیهان می گذرد به دست بیاورد. اگر حیات جایی در دوردست های کیهان وجود داشته باشد می توان تصور کرد که این حیات ممکن است به نقاط دیگر کیهان نیز سرایت کرده باشد. این بدان معنی است که در این صورت حیات تنها در یک نقطه  متمرکز نشده است. تا زمانی که بشر ، تکنولوژی های لازم برای مشاهده دقیق تر از دوردست های کیهان در اختیار ندارد هیچ راهی جز گمانه زنی و بیان حدس های خود در اختیار نداریم. شاید در دهها سال یا صدها سال آینده بشر بتواند از وجود حیات در نقاط دیگر کیهان اطلاع پیدا کند و شاید هم کاملا برعکس، هیچ اثر و ردپایی از حیات لااقل در محدوده چند صد سال نوری پیدا نکند. در هر دو صورت همه چیز به نوعی ترسناک خواهد بود. چه ما در کیهان تنها باشیم و چه تنها نباشیم مساله ای است که درک و تحلیل آن به سادگی ممکن نیست.

سفر به جزیره کیش؛ مروارید خلیج فارس

سفر به یکی از جزیره‌های جنوبی ایران می‌تواند جزو مسافرت‌های بسیار خاطره‌انگیز باشد که تمام گردشگران ایرانی علاقمند به تجربه آن هستند. این علاقمندی در مورد دو جزیره کیش و قشم به شدت پررنگ می‌شود؛ چرا که مثلاً وجود مراکز تفریحی بسیار اعجاب‌آور در جزیره کیش، سفر به مروارید خلیج فارس را به تفریحی‌ترین سفر کشور تبدیل کرده‌اند!

یکی از قطب‌های گردشگری کشور و یکی از بزرگ‌ترین مراکز تفریحی‌اش، جزیره کیش است؛ می‌شود این نکته را حتی بدون استناد به گفته‌های میلیون‌ها گردشگری که هر سال به این جزیره سفر می‌کنند، پذیرفت. جزیره کیش با برخورداری از خاص‌ترین سواحل ایران، همیشه محل توجه گردشگران و خانواده‌هایی بوده است که علاقمند به انجام تفریحات آبی هستند؛ و حالا تصور کنید که این تفریحات در کیفیت و تنوع بسیار بالایی در جزیره‌ای ایرانی جمع شده باشند و تورهای کیش گردشگران را به محلی ببرند که علی‌رغم برخورداری از این تفریحات ویژه، از جاذبه‌های طبیعی فوق‌العاده‌ای هم بهرمند است.

در این میان باید توجه کرد که بهترین زمان‌ها برای سفر به کیش، فصل‌های زمستان و بهار هستند و سفر در این زمان‌ها می‌تواند رضایت گردشگران در مورد وضعیت جوی را کاملاً جلب کند. این در حالی‌ست که دقیقاً به همین علت -آب و هوای مطلوب- جزیره کیش در این فصل‌ها به شدت پرمخاطب می‌شود. اما در مورد این جزیره به هیچ‌وجه جای نگرانی وجود ندارد؛ هتل‌ها و اقامت‌گاه‌های فراوان این جزیره می‌تواند به راحتی پاسخ‌گوی نیاز همه سلیقه‌ها و بودجه‌ها باشد و همچنین امکان اجاره سوئیت در کیش، فضایی را فراهم می‌کند که خانواده‌ها بتوانند فارغ از هر گونه دغدغه‌ای، تجربه‌ای راحت از سفر به جنوب ایران را رقم بزنند.

دقیقاً در همین زمان‌ها از سال است که تور لحظه‌آخری کیش معنا پیدا می‌کند؛ این تورها امکان سفر در کمترین زمان ممکن را برای گردشگران و خانواده‌ها فراهم می‌کنند و می‌توانند گزینه مناسبی برای آن دسته از مسافران کیش باشند که به یک‌باره تصمیم به سفر به کیش گرفته‌اند. این تورهای لحظه آخری، همچنین جزو متنوع‌ترین تورها هستند.

جزیره کیش جزو محبوب‌ترین‌هاست؛ پس برای سفر به آن هم باید برنامه‌ریزی درستی کرد. خوشبختانه این جزیره از لحاظ امکانات رفاهی در سطح بالایی قرار دارد و نیازی به نگرانی در مورد هزینه‌ها و خواسته‌ها وجود ندارد. پس اگر هنوز تصمیمی برای مسافرت در بهار نگرفته‌اید، جزیره کیش و تور کیش را فراموش نکنید.

ناسا با همکاری MIT طیف سنج مبتنی بر نقاط کوانتومی می سازد

ناسا با همکاری MIT طیف سنج مبتنی بر نقاط کوانتومی می سازد

ناسا با همکاری MIT به دنبال ساخت طیف سنج بسیار کوچکی است که می توان از آن در ماهواره ها و ماموریت های فضایی استفاده کرد. در این طیف سنج از نقاط کوانتومی استفاده شده که منجر به بهبود کارایی و کاهش ابعاد دستگاه می شود.

به گزارش phys  ; یکی از متخصصان ناسا با همکاری محققانی از مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) قصد دارند طیف سنجی مبتنی بر نقاط کوانتومی تولید کنند. این تیم تحقیقاتی با همکاری یکدیگر، نمونه اولیه از طیف سنجی می سازند که قابلیت استفاده در حوزه فضا را داشته باشد. بنیاد نوآوری ناسا که وظیفه حمایت از فناوری های با ریسک بالا را دارد، از این برنامه حمایت کرده است.
محمودا سلطانا از محققان این پروژه می گوید: «این فناوری بسیار تازه است. با این فناوری می توان ساخت ادوات را تسهیل کرد.» او معتقد است که این فناوری می تواند منجر به کوچکتر شدن طیف سنج های مورد استفاده در فضا شود؛ به ویژه طیف سنج هایی که در خودروهای بدون سرنشین و ماهواره های کوچک استفاده می شود.
طیف سنج های جذبی، ادواتی هستند که با جذب نور می توانند مواد را مشخصه یابی کنند. در طیف سنج های رایج از منشور یا شبکه های تداخلی برای شکاف نور و تجزیه آن استفاده می شود. هر قدر که جذب شدیدتر باشد، فرآیند شناسایی بهتر انجام می شود.
در حال حاضر طیف سنج هایی که برای حوزه فضا ساخته می شود ابعاد بزرگی دارند. سلطانا می گوید: «برای این که قدرت تفکیک افزایش یابد، باید نور مسیر طولانی تری را طی کند که برای این کار از منشور یا شبکه ها استفاده می شود و در نهایت منجر به افزایش ابعاد طیف سنج می شود. این درحالی است که نقاط کوانتومی می توانند نقش فیلتر را ایفا کرده و براساس ابعاد و شکل خود، طول موج های مختلفی را جذب کنند. با استفاده از این فناوری، ما می توانیم تجهیزات بسیار کوچکی بسازیم. به بیان دیگر، با حذف اجزای اپتیکی، نظیر منشور و شبکه، می توان طیف سنج کوچک ساخت.
مزیت استفاده از نقاط کوانتومی آن است که امکان تنظیم دستگاه برحسب نیاز وجود داشته و می توان فیلترهای جذبی مختلفی ساخت که در هر یک، هر پیکسل از یک نقطه کوانتومی با ابعاد از پیش تعیین شده استفاده شده است.
در این پروژه، جیسون یو از MIT نیز مشارکت دارد. او روی روش های ساخت مواد شیمیایی جدیدی به منظور تولید نقاط کوانتومی کار می کند.

افزایش وقوع پدیده نادر کشندی به واسطه برخورد کهکشان ها

افزایش وقوع پدیده نادر کشندی به واسطه برخورد کهکشان ها

رویداد اختلال کشندی، رویدادی کمیاب است که در صورت نزدیک شدن ستاره ای به یک سیاه چاله رخ می دهد. اکنون دانشمندان می گویند شانس این رخداد با تصادف کهکشان ها افزایش پیدا می کند.

به گزارش msn، سیاه چاله های بسیار عظیم، ستاره های بی دفاع در ابعادی بزرگ را تکه کرده و می بلعند. دانشمندان پیش ازاین محاسبه کرده بودند چنین رویداد عظیمی بسیار نادر است و هر ۱۰،۰۰۰ تا ۱۰۰،۰۰۰ سال یک بار در کهکشان رخ می دهد.

به گزارش آکاایران: این رویداد با نام اختلال کشندی در تحقیقات ستاره شناسان با غربال کردن ده ها هزار کهکشان، مشاهده شده است. اما نویسنده یک مطالعه جدید گفته یک ستاره را شناسایی کرده است که در بین برخورد تنها ۱۵ کهکشان، توسط یک سیاه چاله بلعیده شده است. این مورد یک حجم نمونه بسیار کوچک است.

آن ها نتیجه گیری کردند شانس ناپدید شدن یک ستاره درون سیاه چاله، در هنگام تصادم کهکشان ها بسیار افزایش پیدا می کند. نویسنده همکار، جیمز مولانی از دانشگاه شفیلد می گوید: “یافته های شگفت انگیز ما نشان می دهند زمانی که دو کهکشان با هم تصادف می کنند، این اتفاق به نحو چشمگیری تکه شدن و بلعیده شدن ستارگان را افزایش می دهد.”

سیاه چاله های عظیم، میلیون ها یا میلیاردها برابر عظیم تر از خورشید ما هستند. ستاره شناسان معتقدند که تمامی آن ها در مرکز کهکشان ها قرار داشته اند. سیاه چاله راه شیری در داخل صورت فلکی کماندار قرار دارد.

برای این مطالعه جدید، تیمی به رهبری کلایو تادهانتر از دانشگاه شفیلد، ۱۵ تصادم کهکشانی را بررسی کردند که هرکدام میلیاردها ستاره در خود داشت.

در سال ۲۰۱۵ آن ها متوجه تغییر در یکی از آن ها شدند. کهکشان F01004-2237 که ۱٫۷ میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد، در مقایسه با یک دهه قبل دچار تغییر شده است.

با غربال داده های تاریخی گردآوری شده توسط پیمایش آسمان کاتالینا، محققین تغییرات را تا سال ۲۰۱۰ ردگیری کردند. مولانی می گوید “مطالعات ما نشان می دهند یک برخورد کهکشانی نقش مهمی را در سقوط ستارگان به داخل سیاه چاله ها ایفا می کند.”

ستاره محکوم با قرار گرفتن در منطقه خطر، توسط جاذبه سیاه چاله مکیده می شود. بقایای ستاره با سرعت بیشتر و بیشتری شروع به حرکت می کنند، دمای آن ها افزایش یافته و پرتوهای نور از خود ساطع می کنند.

۴٫۵ میلیون سال دیگر، زمانی که راه شیری ما با آندرومدا در همسایگی ادغام شود، چنین رویدادهای تخریب ستارگان هر ده سال یک بار رخ خواهد داد.

یافته های این تحقیق در نشریه Nature Astronomy منتشر شده و بر اساس مشاهدات تلسکوپ ویلیام هرشل در جزیره لاپالما صورت گرفته است.

ناسا بدنبال شناسایی تروجان های زمین

ناسا بدنبال شناسایی تروجان های زمین

فضاپیمای رباتیک Osiris-Rex ناسا قرار است بین روزهای ۹ تا ۲۰ فوریه(۲۱ بهمن تا سوم اسفند) کار خود برای شناسایی سیارک هایی که در مدار زمین به دور خورشید قرار گرفته اند، آغاز کند. به سیارکهایی که در یک مدار با زمین قرار دارند، تروجان های زمین گفته می شود.

به گزارش ایسنا به نقل از سای تک، این بخش جالب ماموریت در اواسط سفر کاوشگر به سیارک بنو(Bennu) رخ خواهد داد که قرار است به جمع آوری نمونه های سنگی از سیارک بزرگ مذکور و بازگرداندن آن ها به زمین برای تجزیه و تحلیل بپردازد.

به گزارش آکاایران: ماموریت اصلی کاوشگر Osiris-Rex که در سپتامبر ۲۰۱۶ به فضا پرتاب شده، قرار دادن خود در مدار اطراف سیارک بنو برای دو سال است.

این فضاپیما به پیگیری سیارکها در نقطه های لاگرانژ خواهد پرداخت که ترکیب نیروهای گرانشی خورشید و زمین در آنجا با هم در تعادل قرار دارند. این تعادل به سیارک ها و اجسام مشابه اجازه می دهد تا در مدارهای تقریبا ثابت بطور جمعی حرکت کنند.

ناسا همچنین با قرار دادن تلسکوپ فضایی جیمز وب در یکی از نقطه های لاگرانژ در فاصله بیش از ۱.۵ میلیون کیلومتری زمین از این مناطق بهره خواهد برد.

کاوشگر Osiris-Rex برای پیگیری این سیارکها از دوربین های حساس خود به منظور نظارت بر موقعیت های عقب و جلو مدار زمین در زمان گردش سیاره به دور خورشید استفاده خواهد کرد. این ازدحام های تروجانی همچنین در نزدیکی مریخ، ناهید، اورانوس و نپتون نیز دیده شده اند.

این کاوشگر در حال حاضر در فاصله نزدیک به ۱۱۹ میلیون کیلومتری زمین قرار دارد و در سفر رفت و برگشت هفت ساله خود به سیارک بنو، نمونه هایی از سنگ این سیارک را جمع آوری خواهد کرد.

آخرین سیارک تروجان در سال ۲۰۱۰ توسط تلسکوپ “وایز” ناسا شناسایی شد. این سیارک ۳۰۵ متری به نام ۲۰۱۰ TK-7 در زاویه ۶۰ درجه در جلو زمین حرکت می کند.

این ماموریت همچنین به کاوشگر کمک می کند تا از آن برای ورود ایمن به بنو در سال ۲۰۱۸ استفاده کند. این ماموریت از اهمیت خاصی برخوردار است زیرا بسیاری از عناصر اصلی حیات توسط سیارک هایی که به دنباله دار تبدیل شده اند، به زمین منتقل شدند. نمونه هایی که این فضاپیما به زمین باز خواهد گرداند به دانشمندان در درک بهتر منشا منظومه شمسی و همچنین آغاز حیات در زمین کمک خواهد کرد.

کاوشگر Osiris-Rex در روز ۲۸ دسامبر ۲۰۱۶ نخستین مانور فضای عمیق خود موسوم به DSM-1 را اجرا کرد که اولین تغییر مسیر اصلی آن با استفاده از موتورهای اصلی فضاپیما محسوب می شد.

مرگ ستارگان به واسطه نیروی جاذبه سیاه چاله های فضایی

مرگ ستارگان به واسطه نیروی جاذبه سیاه چاله های فضایی

 یکی از بدترین فرجام ها در کیهان این است که یک ستاره به سیاهچاله ابرجرم نزدیک می شود و به دلیل نیروی بسیار عظیم جاذبه از سمت سیاهچاله این ستاره از هم متلاشی می شود و در سیاهچاله فرو می افتد.

به گزارش msn، این رویداد متلاشی شدن ستاره را رویداد اختلال کشندی (TDE) می گویند، و محققان اکنون دریافتند که این نوع مرگ ستاره ای بسیار متداول تر از آن است که ما قبلا تصور می کردیم.

به گزارش آکاایران: تاکنون TDE تنها در بازدیدهای آسمانی و در منظومه های ستاره ای بزرگ شامل هزاران کهکشان مشاهده شده است. به همین دلیل ستاره شناسان استدلال کردند که این رویدادهای بسیار دور به طور باورنکردی نادر بودند و ممکن است طی ۱۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ سال تنها یکبار در کهکشان اتفاق بیفتند.

اما یک گروه از دانشگاه شفیلد در انگلستان علائمی از TDE را در بازدید آسمان های کوچک تر، تنها با ۱۵ کهکشان در طول دوره ۱۰ ساله یافتند.

اگر چنین چیزی درست باشد، این کشف اتفاقی اشاره دارد بر اینکه TDEها می توانند ۱۰۰ برابر بیشتر از آنچه قبلا تخمین زده شده است تکرار شوند که این موضوع شرایط خاصی را فراهم می کند.

هر کدام از این ۱۵ کهکشان دستخوش یک برخورد کیهانی با کهکشان همسایه می شوند.

یافته های عجیب دانشمندان نشان می دهند که هنگامی که کهکشان ها برخورد می کنند میزان TDEها به طور چشمگیری افزایش می یابند. این موضوع احتمالا به سبب آن است که برخوردها باعث می شوند دو کهکشان با هم ادغام شوند و تعداد زیادی از ستارگان نزدیک به مرکز سیاهچاله ابرجرم تشکیل شوند.

گروه محققان ابتدا در سال ۲۰۰۵ این ۱۵ کهکشان برخوردی را مشاهده کردند، اما زمانی که ۱۰ سال بعد دوباره بررسی کردند با چیزهای غیرعادی مواجه شدند.

آن ها در سال ۲۰۱۵ نمونه را دوباره مشاهده کردند و متوجه شدند که آن کهکشان F01004-2237 کاملا متفاوت به نظر می رسید.

کهکشان F01004-2237 در جایی واقع شده که ۱٫۷ بیلیون سال نوری با زمین فاصله دارد، این همان کهکشانی است که کهکشان فوق العاده درخشان مادون قرمز نامیده شده است، این منظومه ستاره ای دارای ستارگانی است که در مادون قرمز ۱۰۰۰ برابر روشن تر از کهکشان های دیگر مانند راه شیری هستند.

دلیل این روشنایی زیاد آن است که درواقع این ستارگان از برخورد دو کهکشان مجزا به وجود آمده اند، با ادغام دو کهکشان سرعت تشکیل آن ستاره ها افزایش یافته است (با نام مستعار کهکشان ستارگان انفجاری).

اما داده های سال ۲۰۱۵ مقادیر بالای روشنایی که انتظار می رفت را نشان ندادند و این بدان معناست که از سال ۲۰۰۵ اتفاقاتی برای کهکشان رخ داده است.

چنین چیزی دانشمندان را وادار کرد که سراغ داده های بازدید آسمانی کاتالینا بروند که روشنایی اجسام را در آسمان در طول زمان نشان می دهد.

آن ها دریافتند که در سال ۲۰۱۰ روشنایی F01004-2237 به طور چشمگیری شراره زد.

طبق گفته گروه این شراره یک ابرنواختر نبود، همچنین این نمی توانست نور حاصل از گرم شدن مقدار ماده کوچکی حین افتادن در سیاهچاله ابرجرم باشد، بلکه این شراره مشخصه TDE بود.

اگر گفته آن ها صحیح باشد، این امکان وجود دارد که TDEها آنچنان هم که فکر می کردیم نادر نیستند، اما هیچ کس مطمئن نیست که این داده های محدودی که از F01004-2237 وجود دارد بتواند این اظهارات گروه را تایید کند.

کشف TDE در کهکشان ستارگان انفجاری یک کشف مهم است که تا بحال کسی به آن دست نیافته بود.

با این وجود مشاهدات بیشتری لازم است تا اثبات کند که این TDE که گفته شد همان TDE واقعی است.

اگر مشاهدات متعاقب بتوانند این موضوع را تایید کنند که این TDE همان TDE واقعی است، سپس اظهارات بزرگتر می شوند.

این می تواند بدان معنا باشد که مرگ ستارگان پدیده رایج تری است که به علت ادغام کهکشان اتفاق می افتد و این یافته می تواند اطلاعات جدیدی درباره شکل گیری سیاهچاله های ابرجرم به ما بدهد.

با تصور اینکه TDE رویدادی رایج است می توانیم به این موضوع پی ببریم که بخشی از جرم سیاهچاله ها می تواند به دلیل فروافتادن و انباشته شدن ستارگان باشد.

ما باید منتظر بمانیم تا ببینیم تحقیقات آینده درباره این فرضیه چه خواهند گفت، اما دانشمندان هیچ شکی درباره نور نشات گرفته از F01004-2237 ندارند.

برای ایجاد تابش هلیومی مانند این تابش، مقدار انرژی بسیار زیادی لازم است.

تنها تعداد کمی از فرایندها هستند که می توانند این مقدار زیاد انرژی را در مقیاس کهکشان مانند انفجار ستاره ای ابرنواختر یا TDE فراهم کنند. در این مورد که کهکشان شراره می زند احتمال ایجاد ابرنواختر وجود ندارد بنابراین TDE به عنوان تنها رویداد ممکن باقی می ماند.

ناسا جلیقه ضد پرتوی کیهانی می سازد

ناسا جلیقه ضد پرتوی کیهانی می سازد - مجله علمی ایران -آکا

سازمان فضایی آمریکا(ناسا) بدنبال استفاده از یک جلیقه برای محافظت از فضانوردان در برابر پرتوهای مضر کیهانی در سفرهای سرنشین دار آینده به ماه و مریخ است.

به گزارش انگجت، برای فضانوردانی که به مریخ سفر می کنند بزرگترین تهدید بدی شرایط آب و هوایی نیست بلکه پرتوی گاما است که به تدریج بر بدن این افراد تاثیرات منفی می گذارد.

به گزارش آکاایران: محققان برای رفع این مشکل یک جلیقه ضد اشعه تولید کردند که استروراد(AstroRad) نام داشته و قرار است در ماموریت کپسول فضایی اوریون که در اواخر ۲۰۱۸ انجام می شود مورد آزمایش قرار گیرد.

جلیقه ضد تابش قادر است از اندام های حیاتی بدن انسان مخصوصا سلول های بنیادی که آسیب پذیرترین سلول ها در برابر این تابش ها هستند کاملا محافظت کند.

مواد مورد استفاده در جلیقه ضد تابش، غیرفلزی هستند و تراکم این مواد در نقاط با احتمال آسیب بیشتر افزایش می یابد.

تولید اولین سری این جلیقه ها در اواخر سال ۲۰۱۷ انجام شده و اولین آزمایش آن بر روی انسان انجام نخواهد شد.

اگر آزمایش این جلیقه جدید موفقیت آمیز باشد، از آن در سفرهای مریخ و سفرهای اعماق فضا نیز استفاده خواهد شد.