بایگانی دسته بندی ها: بینگ بنگ

کشف نوری خاص که برای شکل‌گیری حیات اهمیت دارد

بیگ بنگ: اگر حیات مانند آنچه در کره زمین باشد، به نظر می رسد که به چند مورد از جمله جو، لایه ازون، آب و دمای قابل سکونت نیاز دارد. اما قبل از اینکه حیات به این نقطه برسد- یعنی قبل از اینکه سیارات شکل بگیرند – فضا باید خود را با جذب نور فرابنفش و نور ستارگان عظیم و تازه تشکیل شده، پر کرده باشد.

tarantula effluvium stellar nurseryبه گزارش بیگ بنگ، با توجه به تحقیقات جدید، این شکل خاص از نور ستارگان، نوعی فشار را به وجود می آورد که بر گرانش اثر گذاشته و باعث کاهش سرعت تشکیل ستاره‌های کهکشان می شود. رولاند کروکر، اخترشناس دانشگاه ملی استرالیا، در این خصوص گفت: «اگر شکل‌گیری ستارگان به سرعت اتفاق بیفتد، تمام ستارگان در خوشه‌های بسیار عظیمی قرار می گیرند، که در آنها پرتوهای شدید و انفجارهای ابرنواختری مانع از تشکیل منظومه‌های سیاره‌ای می شود و مانع از ظهور حیات می شود.»

گرانش برای تشکیل ستارگان حیاتی است. بیشتر ستاره‌ها در پرورشگاه‌های ستاره‌ای متولد می شوند– این پرورشگاه‌ها ابرهای مولکولی متراکمی هستند که غنی از گرد و غبار و گاز می باشند. از آنجا که بادهای میان ستاره‌ای و بعضی اوقات شوک‌های گرانشی به درون آنها راه می یابد، ماده به توده‌های متراکمی تبدیل می شود، که بعدا پس از جذب گرانش از هم فرو می پاشد. این توده‌های حاصل از فروپاشی به دور مواد را می چرخاند و به سرعت باعث ِ افزایش جرم آنها می شود تا اینکه در نهایت همجوشی هسته‌ای باعث روشن شدنشان می گردد.

بر طبق گزارش کروکر و تیمش، اکثر نورهای منتشر شدۀ ستاره‌ای گاز متراکمی را از خود منتشر می کند که، خوشه‌های نخستین ستارگان را ایزوله کرده و مانع از یکی شدن بیشتر آنها می شوند. نور فرابنفش و نور ستاره‌های عظیم در میان گازها پراکنده می شوند. جذب فوتون توسط گاز باعث ایجاد تابش مستقیم می شود، در حالی که فوتون ِ جذب شده توسط گاز مجددا به نور فروسرخ تبدیل شده و باعث ایجاد فشار غیرمستقیم می گردد. ترکیب دو نوع فشار تابشی می تواند یک منبع بازخورد را ایجاد نماید و بر اثر این فرایند شکل‌گیری ستاره‌ها متوقف شود. علاوه بر این این فشار می تواند به واسطۀ بادهای قدرتمندی که در اطراف یک سیاهچاله غول‌پیکر در مرکز کهکشان ایجاد شده، به وجود آید.

کروکر در ادامه سخنانش بیان داشت: «پدیدۀ مورد مطالعه ما در کهکشان‌ها و خوشه‌های ستاره‌ای رخ می دهد یعنی، جایی که گازهای گرد و غباری زیادی ستون‌های ستاره‌ای را به سرعت شکل می دهند. در کهکشانهایی نظیر راه شیری شکل‌گیری ستاره‌ها به آرامی رخ می دهد. راه شیری هر ساله به طور متوسط دو ستاره جدید را تشکیل می دهد.»

البته این فرایند بتازگی کشف نشده، اما مدل‌سازی ریاضیاتی انجام شده توسط کروکر و تیمش محدودیت بیشتری را در شکل‌گیری ستاره‌های جدید کشف نموده است. این تیم دریافتند که بیش از نیمی از مواد موجود در یک ابر مولکولی به خاطر فشار تابشی مستقیم به ستاره تبدیل شده‌اند تا گاز باقیمانده را از بین ببرند. جزئیات بیشتر این پژوهش در مجله ماهانه انجمن سلطنتی اخترشناسی منتشر شده است.

ترجمه: سهیلا دوست پژوه/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

آبشار شکارچی

بیگ بنگ: آیا در صورت فلکی شکارچی یک آبشار وجود دارد؟ خیر اما مقداری از غبار درون سحابی M43 به نظر شبیه یک آبشار زمینی است. M43 که بخشی از توده ابر مولکولی شکارچی است اغلب عکسبرداری می شود اما به ندرت اشاره می شود که در همسایگی M42 معروف واقع شده است.

OrionFalls Wuاین منطقه که شامل تعداد زیادی ستارۀ درخشان از خوشه ذوزنقه است در بالای این صحنۀ برجسته واقع شده است. M43 خود یک منطقه تشکیل ستاره است و اگرچه با رشته‌های غبار تیره پوشیده شده، غالبا از هیدروژن ِ درخشان تشکیل شده است. کل میدان شکارچی که در فاصله تقریبی ۱۶۰۰ سال نوری از زمین واقع شده با رشته‌های ظریف و حیرت‌آور غبار پوشیده شده است. غبار تیره در نوری مبهم و روشن در جو خارجی ستارگان خنک پرجرم ساخته شده و با باد خارجی حاوی پروتون‌ و الکترون‌، دفع می شود.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

کشف آب در سیارک بنو

بیگ بنگ: محققان ناسا اعلام کردند داده‌های جدید فضاپیمای “اُسیریس-رِکس”(Osiris-Rex) از سیارک “بنو”(Bennu) نشان می دهد، این سنگ فضایی حاوی آب میباشد. در واقع محققان توانستند با کمک طیف‌سنج، هیدروکسل‌هایی کشف کنند که نشان می دهد این سیارک در تعامل با آب میباشد.

bennuasteroidبه گزارش بیگ بنگ، این گروه پژوهشی، اطلاعات خود را با بررسی داده‌های اُسیریس- رکس به دست آورده‌اند که در اواسط ماه اوت به سیارک بنو نزدیک شد و در روز سوم ماه دسامبر به این سیارک رسید. هنوز مراحل بسیاری برای تکمیل این پژوهش باقی مانده‌اند. محققان یک سال صرف رصد دقیق سیارک می کنند تا مکان مناسبی بیابند و در ۲۰۲۰ میلادی کاوشگر به سیارک نزدیک تر می شود و یک بازوی رباتیک گاز نیتروژن به خاک آن اسپری و نمونه‌هایی را جمع آوری می کند. این نمونه‌ها در ۲۰۲۳ میلادی به زمین بازگردانده می شوند.

محققان معتقدند این سنگ فضایی، بقایای ۴٫۵ میلیارد ساله ای از ابتدای پیدایش منظومه شمسی و مبدأ پیدایش حیات را در خود دارد. به همین دلیل هدف اصلی این ماموریت، کسب اطلاعات دقیق تر از تاریخچه شکل گیری منظومه شمسی، بررسی وجود مواد ارگانیک احتمالی، و بدست آوردن مواد سازنده بلوک های اولیه حیات( DNA ، RNA) و کشف منشاء حیات بر روی زمین خواهد بود. وقتی در سال ۲۰۲۳ نمونه ها به زمین رسید، محققان ناسا آنالیزهایی بر روی این نمونه انجام می دهند، بررسی ها به دانشمندان در کشف نشانه هایی از اسیدهای آمینه به عنوان واحدهای سازنده حیات کمک خواهند کرد. بدین ترتیب حداقل بخشی از معماهای پیدایش حیات بر روی زمین حل خواهد شد.

اهداف علمی این مأموریت عبارتند از:

۱.بازگرداندن و تجزیه و تحلیل یک نمونهٔ بکر از سنگپوش این سیارک کربنی در مقداری که به مطالعهٔ طبیعت، تاریخ، و نحوهٔ توزیع مواد معدنی تشکیل‌دهندهٔ آن، و مواد آلی در آن کافی باشد.

۲.ایجاد نقشه خواص جهانی، شیمی، و کانی‌شناسی یک سیارک کربن ابتدایی برای توصیف تاریخ زمین‌شناسی و پویا و فراهم‌کردن زمینه برای نمونه بازگشت.

۳.مستندسازی بافت، مورفولوژی، ژئوشیمی، و خواص طیفی از سنگپوش در محلِ نمونه‌برداری‌شده در محل در مقیاس را به میلی‌متر.

۴.اندازه‌گیری تأثیر یارکفسکی (یک نیروی حرارتی بر روی شی) بر یک سیارکِ بالقوه خطرناک و محدود بودن عواملی که به این اثر کمک می‌کند.

۵.توصیف خواص جهانی یکپارچه از یک سیارک کربن بدوی با مقایسهٔ مستقیم آن با داده‌های به دست آمدهٔ تلسکوپی زمینی از کل جمعیت سیارک‌ها.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: NASA

چگونه یک شهاب‌سنگ را شناسایی کنیم؟

بیگ بنگ: یک سنگ جالب پیدا کرده‌اید و می‌خواهید بدانید از بیرون از زمین آمده یا نه. اینجا ۷ ویژگی‌ را که یک شهاب‌سنگ می‌تواند داشته باشد و به تعیین بیگانه بودن یا نبودن آن به شما کمک کند را می‌خوانیم:

hero new

۱- فلزی بودن

بیشتر شهاب‌سنگ‌ها دستکم مقداری فلز دارند. آیا برق فلز را روی سطح شکستۀ سنگ می‌بینید؟ اگر می‌بینید پس احتمالا یک شهاب‌سنگ پیدا کرده‌اید.

۲- چگالی

شهاب سنگ‌هایی که فلز بسیاری دارند می‌توانند در مقایسه با سنگ‌های معمولی چگالی بسیار بیشتری داشته باشند. آیا چیزی با چگالی بسیار بالا پیدا کرده‌اید؟ خوب این می‌تواند یک شهاب‌سنگ باشد، ولی به یاد داشته باشید که همۀ شهاب‌سنگ‌ها چگال نیستند.

۳- ویژگی‌های مغناطیسی

بسیاری از شهاب‌سنگ‌ها دانه‌های براق فلز آهن-نیکل دارند یا شاید بخش عمده‌شان آهن-نیکل باشد. آهن فلزیست که جذب آهنربا می‌شود. آیا آهنربا به سوی سنگ شما هم کشیده می‌شود؟ اگر آری، پس شاید یک شهاب‌سنگ پیدا کرده باشید. ولی باز یادتان باشد که بسیاری از سنگ‌های معمولی روی زمین هم مغناطیسی هستند. پس تنها داشتن این ویژگی نمی‌تواند شهاب‌سنگ بودن سنگ شما را ثابت کند.

۴- کندرول

برخی از شهاب‌نگ‌های آغازین تکه‌های گرد کوچکی از مواد سنگی دارند. این تکه‌های کوچک گرد به نام کُندرول شناخته می‌شوند. اما برخی از سنگ‌های ته‌نشستی (رسوبی) و آذرین (آتشفشانی) هم می‌توانند تکه‌های گرد کوچکی که مانند کندرول به نظر می‌رسد داشته باشد. آیا سنگ شما هم کندرول دارد؟ اگر دارد پس ممکن است یک شهاب‌سنگ باشد.

Chondrules NWA S

کندرول‌ها در برشی از شهاب‌سنگ NWA 5205

۵- پوستۀ گدازش

هنگامی که یک شهاب دارد در جو پایین می‌آید، به دلیل فشرده شدن بی‌اندازه‌ی هوا داغ و داغ‌تر می‌شود. تا جایی که سطح بیرونی‌اش گداخته و آب شده و یک پوشش نازک سیاه/قهوه‌ای به نام پوستۀ گدازش روی سطحش شکل می‌گیرد. شهاب‌سنگ‌های آهنی می‌توانند نشانه‌هایی از آب شدن فلز روی سطح خود داشته باشند، ولی این کمتر رایج است. پوسته‌های گدازش روی سطح شهاب‌سنگی که تازه افتاده دیده می‌شود. این پوسته‌ها شکننده‌اند و در شهاب‌سنگ‌هایی که مدت بسیاری از افتادنشان می‌گذرد می‌توانند دچار هوازدگی شده و از سطح آن جدا شده باشند. گاهی بخش‌های کوچکی از پوستۀ گدازش در حفره‌های سنگ باقی می‌ماند. آیا سنگی که شما یافته‌اید هم پوسته‌ گدازش دارد؟ اگر آری، پس یک شهاب‌سنگ پیدا کرده‌اید.

spalling Thuathe meteorite x۶- رِگماگلیپت (چالوک)

هنگامی که سطح شهاب‌سنگ با ورود آن به جو زمین آغاز به آب شدن می‌کند، برخی از بخش‌های آن نسبت به جاهای دیگرش بیشتر آب شده و چاله‌هایی روی آن پدید می‌آورند که مانند جای فشار انگشت روی گِل است (انگار با یک قاشق کوچک یک گودی در چیزی درست کرده باشیم). سطح بیشتر شهاب‌سنگ‌های یافته شده از این چالوک‌ها (رگماگلیپت‌ها) دارد که بزرگی‌شان در شهاب‌سنگ‌های گوناگون از کمتر از ۱ سانتیمتر تا ۱۰ سانتیمتر است. اگر سنگ شما هم بافت چالوکی دارد پس یک شهاب‌سنگ پیدا کرده‌اید.

lew lab l

چالوک‌های (رگماگلیپت‌های) بسیار در شهاب‌سنگ بزرگی به نام Lewis Cliff 85320

۷- رنگ خاکه

بیشتر شهاب‌سنگ‌ها با کشیده شدن روی سطح ویژه (مانند چینی بی‌لعاب) رگه‌ای که رنگ خاکه نام دارد به جا نمی‌گذارند؛ ولی اگر اکسیده شده (زنگ زده) باشند، می‌توانند رگه‌ای سرخ به جا بگذارند. اگر سنگ شما یک رگه‌ی سرخ/نارنجی پدید بیاورد، این احتمال نیز هست که یک کانی معمولی زمینی به نام هماتیت (به فارسی کهن: شادنه) باشد. اگر سنگی که یافته‌اید مغناطیسی است و رگه‌ای سیاه یا خاکستری به جا می‌گذارد، می‌تواند یک کانی اکسید-آهنی زمینی به نام مگنتیت باشد. ولی اگر سنگ شما هیچ رگه‌ای به جا نمی‌گذارد، می‌تواند یک شهاب‌نگ باشد.

دُم کشیدۀ یک کهکشان

بیگ بنگ: چرا این کهکشان دم به این بلندی دارد؟ در این عکس حیرت‌آور، از تلسکوپ هابل، کهکشان‌های دوردست یک پس زمینۀ دراماتیک را برای کهکشان مارپیچی Arp 188 (کهکشان بچه قورباغه) به وجود آورده‌اند.

ArpTadpole HubbleMarquezاین بچه قورباغۀ کیهانی ۴۲۰ میلیون سال نوری با زمین فاصله دارد و در صورت فلکی شمالی اژدها واقع شده است. دم چشمگیر آن تقریبا ۲۸۰ هزار سال نوری طول دارد و خوشه‌های ستاره‌ای آبی درخشان و پرجرمی را نشان می دهد. احتمالا یک کهکشان مزاحم فشرده از جلوی Arp 188 – از سمت راست به چپ در این نما – عبور کرده و این کهکشان را به این شکل در آورده است. در حین مواجهه نزدیکتر، نیروهای کشندی، ستارگان، گاز و غبار ِ کهکشان مارپیچی که دم آن را تشکیل می دهند را بیرون کشیده است. خود کهکشان مزاحم که در فاصله تقریبی ۳۰۰ هزار سال نوری در پشت بچه قورباغه واقع شده در بازوهای مارپیچی پس زمینه در سمت راست بالا دیده می شود. دم کهکشان بچه قورباغه احتمالا با افزایش سن از بین می رود و خوشه‌های ستاره‌ای اجزای ِ کهکشان مارپیچی را شکل می دهند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

زمین در آینده فقط یک قاره خواهد داشت!

بیگ بنگ: لایه بیرونی زمین، پوسته جامد و سختی که رویش گام بر میداریم، از قطعات شکسته‌ای ساخته شده و به پوسته تخم مرغ شکسته شباهت دارد. این قطعات که صفحات تکتونیکی نام دارند، با سرعت چند سانتی‌متر در سال به دور سیاره حرکت می کنند. گاهی اوقات این صفحات گرد هم آمده و ابرقاره‌ای را پدید می آورند. جدایی این ابرقاره پس از چند صد میلیون سال رخ می دهد.

PangaeaWhatSupercontinentIsNextبه گزارش بیگ بنگ، پس از مدتی، صفحات تکتونیکی پراکنده شده و از همدیگر فاصله می گیرند؛ تا اینکه پس از ۴۰۰ تا ۶۰۰ میلیون سال دیگر دوباره به یکدیگر بپیوندند. آخرین ابرقاره «پانگه‌آ» تقریبا ۳۱۰ میلیون سال قبل به وجود آمد و جدایی آن تقریبا ۱۸۰ میلیون سال قبل به وقوع پیوست. تصور بر این است که ابرقاره بعدی در ۲۰۰ تا ۲۵۰ میلیون سال ِ آینده تشکیل خواهد شد. در حال حاضر، در نیم راه ِ فاز پراکندگی چرخه ابرقاره فعلی قرار داریم.

پرسش: ابرقاره بعدی چگونه و چرا به وجود خواهد آمد؟

چهار سناریو عمده برای تشکیل ابرقاره بعدی وجود دارد: نواپانگه‌آ، پانگه‌آ، اولتیما، اوریکا و آماسیا. نحوۀ شکل‌گیری هر کدام به سناریوهای مختلفی بستگی دارد، اما همه با نحوه جدایی پانگه‌آ و چگونگی حرکت قاره‌های جهان امروزی ارتباط دارند. تفکیک پانگه‌آ منجر به شکل‌گیری اقیانوس اطلس شد که هنوز در حال حاضر به گستردگی خود ادامه می دهد. متعاقبا، اقیانوس آرام در حال بسته شدن و باریک‌تر شدن است.

اقیانوس آرام منزلگاه حلقه‌ای از نواحی فروروی در امتداد لبه‌های آن است؛ در آنجا، کف اقیانوس زیر صفحات قاره‌ای فرو رفته و در بخش داخلی زمین قرار دارد. کف اقیانوس قدیمی بازیابی شده و می تواند به آبفشان‌های اقیانوسی برود. اما اقیانوس اطلس دارای لبه اقیانوسی بزرگی است و صفحه اقیانوسی جدید تولید می کند؛ این اقیانوس فقط از دو ناحیه فروروی میزبانی می کند: «قوس آنتیل لِسر» در منطقه کارائیب و «قوس اسکوتیا» بین آمریکای جنوبی و قطب جنوب.

۱-نواپانگه‌آ

اگر فرض را بر این بگذاریم که شرایط امروز تداوم داشته باشند و اقیانوس اطلس و آرام به ترتیب به باز و بسته شدن خود ادامه بدهند، سناریوی زیر برقرار خواهد بود: ابرقاره بعدی در طرف مقابل زمین پانگه‌آ شکل می گیرند. قاره آمریکا با قطب جنوبی که به سمت شمال حرکت می کند، برخورد می کند. ابرقاره‌ای که تشکیل می یابد، نواپانگه‌آ نامگذاری شده است.

file toykgt۲-پانگه‌آ اولتیما

شاید سرعت باز شدن اقیانوس اطلس کاهش یافته و در آینده بتدریج بسته شود. دو قوس کوچک فروروی در اقیانوس اطلس می توانند در کل امتداد سواحل شرقی قاره آمریکا گسترش می یابند. زمانی که قاره‌های آمریکا، اروپا و آفریقا در قالب یک ابرقاره به نام پانگه‌آ اولتیما گرد هم می آیند، دوباره پانگه‌آ پدید می آید.

file oieud۳-اوریکا

اگر قرار باشد اقیانوس اطلس نواحی فروروی جدیدی به وجود بیاورد، اتفاقی که شاید هم اکنون در حال وقوع است، هر دو اقیانوس آرام و اطلس محکوم به بسته شدن می شوند. یعنی یک حوزه اقیانوسی جدید باید ایجاد شود تا جایگزین‌شان گردد. در این سناریو، بریدگی (شکاف) آسیا که در حال حاضر از غرب هند تا قطب شمال گسترده است، باز می شود تا اقیانوس جدیدی را ایجاد نماید. ماحصل این فرایند، تشکیل ابرقاره اوریکا است. به دلیل حرکت قاره استرالیا به سمت شمال، این ابرقاره در مرکز قاره جدید جای می گیرد و قاره آمریکا و آسیای شرقی اقیانوس آرام را از هر دو طرف می بندند. صفحات اروپا و آفریقا با بسته شدن اقیانوس اطلس دوباره به قاره آمریکا ملحق می شوند.

۴-آماسیا

سناریوی چهارم سرنوشت کاملا متفاوتی را برای زمین آینده پیش‌بینی می کند. چندین صفحه تکتونیکی در حال حرکت به سمت شمال هستند که آفریقا و استرالیا را نیز شامل می شود. باور بر این است که چنین حرکتی ناشی از ناهنجاری‌های به جای مانده از پانگه‌آ باشد و از اعماق داخلی زمین یعنی گوشته نشات گرفته باشد. به دلیل این حرکت به سمت شمال، میتوان سناریویی را متصور شد که طی آن قاره‌ها (به جز قطب جنوب) به حرکت شمالی شان ادامه بدهند. یعنی آنها سرانجام در پیرامون قطب شمال در ابرقاره آماسیا گرد هم آمده و به هم می رسند. در این سناریو، هر دو قاره اطلس و آرام عمدتا باز باقی می مانند.

file rgtما معتقدیم که از میان این چهار سناریو، نواپانگه‌آ محتمل‌ترین سناریو باشد. سایر سناریوها فرض را بر این می گذارند که فرایند دیگری وارد عمل می شود. بر اساس آن، نواحی فروروی اطلس جدیدی برای اوریکا باید وجود داشته باشد. بررسی آینده صفحات تکتونیکی زمین ما را مجاب می کند تا مرزهای دانش‌مان را به چالش کشیده و آنها را گسترش دهیم. در نتیجه، مجبور به تامل در فرایندهایی بشویم که سیاره ما را در طول بازه‌های زمانی طولانی شکل می دهند. در همین راستا، پرسش‌های تازه دیگری هم برایمان پیش می آید: ابرقاره بعدی از چه نوع آب و هوایی برخوردار خواهد بود؟ گردش اقیانوسی چگونه تنظیم و تعدیل خواهد شد؟ حیات چگونه فرگشت و سازگار خواهد شد؟ یافتن پاسخ برای این پرسش‌ها می تواند مرزهای دانش را جابجا کند.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: theconversation.com

کشف نوعی یخ که برای شکل‌گیری حیات خطرناک است

بیگ بنگ: دانشمندان نوعی یخ در اعماق ِ زمین کشف کرده‌اند که با سرعت بیش از ۱۶۰۰ کیلومتر بر ساعت تشکیل می شود و می‌تواند امید به شکل‌گیری حیات بیگانه را از بین ببرد.

Iceبه گزارش بیگ بنگ، در ماه مارس ۲۰۱۸، محققان مجله‌ Science بیان کردند که اولین شواهد این یخ را کشف کرده‌اند و آن را «یخ VII» نامیدند. دانشمندان قبلأ وجود چنین یخی را پیش‌بینی کرده بودند. تحت شرایط درست، یخ توانسته یک استخر آب را بدون وجود یک لایه حرارت در لبۀ سطح آن تشکیل دهد. ساینس آلرت گزارش داد که این امر – همراه با فشارها و دماهای فوق شدید – موجب شده یخ بدون ترک خوردگی (که رشدش را کُند می‌کند) تشکیل شود. این یخ دارای یک ساختار کریستالی یا آرایش اتمی متفاوتی است. اکنون دانشمندان می‌گویند که این یخ گریزان را برای اولین بار در حباب‌های الماس آب منجمد شده‌ی هسته که از اعماق زمین منفجر شده پیدا کرده‌اند.

این الماس‌ها که حاوی «یخ VII» بودند از یک نقطه درون سیاره زمین به نام «منطقه گذار» گوشته در عمق بین ۴۱۰ و ۶۶۰ کیلومتر آمده‌اند. (گوشته، لایۀ سنگی بین پوسته و هسته است). و آنها می‌دانستند که این یخ دارای یک ساختار کریستالی بسیار متفاوت با یخی است که از ابرها یا دریاچه‌ها یا در فریزر خانه‌تان تشکیل می‌شود. اما آنها دقیقأ نمی‌دانستند که این یخ چگونه تشکیل شده یا چه چیزی باعث شکل‌گیری آن شده است.

یک تحقیق جدید که در روز ۱۰ اکتبر در مجله مروری بر نامه‌های فیزیکی منتشر شد نشان داد که ترکیبات خاصی از دما و فشار وجود دارد که یخ VII در آنها تشکیل شده است. یخ اسرارآمیز VII در فشاری ۲۰۷۰۰ برابر فشار جوی زمین در سطح دریا و در دمای ۴۰٫۷ درجه فارنهایت (۴٫۹ درجه سلسیوس) تشکیل شده و ترکیب فشار/دما از این نیز شدیدتر می‌شود.

مجله‌ مرکز فیزیک گزارش داد که این امر می‌تواند مشکلاتی را برای شکار حیات بیگانه به وجود آورد. ضربات فشار – مثلأ در اثر برخوردهای شهاب‌سنگ – می‌تواند منجر به تشکیل انفجاری یخ VII بر روی سیارات آبی شده باشد که در غیر این صورت برای حیات بیگانه مناسب بود. اما تشکیل عمدۀ این یخ مکعبی در سرعت‌های بالا احتمالأ از تشکیل یا حفظ حیات بیگانه جلوگیری کرده است. در سیاراتی که این اتفاق بیفتد، حیات قبل از آغاز به پایان می‌رسد.

ترجمه: سحر الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: livescience.com

پناهگاه مخفی سیارات شناسایی شد

protoبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، این سیستم‌های سیاره‌ای تازه متولد شده می‌توانند به توضیح چگونگی و روند تشکیل سیستم منظومه شمسی ما کمک کنند. در این مطالعه ستاره شناسان یک قسمت از آسمان را که ستارگان جوان صورت فلکی “ثور” قرار داشته و ۴۵۰ میلیون سال نوری از زمین دور بودند را مورد بررسی قرار دادند. پژوهشگران گفتند زمانی که سیستم خورشیدی حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش تشکیل شد، ابتدا گرد و غبار و گاز در اطراف خورشید نوجوان بود.

پس از میلیونها سال، این قرص پیش سیاره‌ای به توده‌های ماده و در نهایت چند سیاره تبدیل شد. “قرص‌های پیش سیاره‌ای”(protoplanetary disk) توده‌هایی از گرد و غبار و گاز هستند. جاذبه گرانشی سحابی‌های مولکولی که ابرهای گازی باقیمانده از مه‌بانگ یا حاصل انفجار دیگر ستارگان هستند سبب فشرده گشتن مواد درون آن که عمدتا از هیدروژن مولکولی هستند می‌گردد.

ستاره شناسان همچنین افزودند که همانطور که می‌دانیم، تجمع زباله‌های فضایی سامانه خورشیدی را ایجاد کرده است و مشتری که بزرگترین سیاره محسوب می‌شود در شکل‌گیری سیارات زمین‌سان نزدیک به خورشید شناخته شده است. سیاره شبیه زمین یا سیاره سنگی(Terrestrial planet) سیاره‌ای است که بیش‌تر از سنگ‌های سیلیکاتی یا فلزها ساخته شده‌ است. این سیاره‌ها ساختار سخت و صخره‌ای مانند زمین دارند. مطالعات پیشین پژوهشگران نشان داده است که گرانش زیاد سیاه مشتری، تمام گرد و غبار نزدیکی خورشید را می‌زداید و روند تشکیل سیاره را سرعت می‌بخشد. سیارک‌ها، قمرها، حلقه‌ها و سیارات امروزه همه در منظومه شمسی شکل می‌گیرند و همه در حال چرخش به دور خورشید هستند.

protoplanetary diskقرص‌های پیش سیاره‌ای به اندازه کافی برای تشکیل سیارات جدید، جوان هستند . پژوهشگران این مطالعه از تلسکوپ “آرایه میلی‌متری بزرگ آتاکاما”(ALMA) در صحرای شیلی استفاده کردند. محققان از ۳۲ ستاره تصویربرداری کردند و دریافتند ۱۲ مورد از آنها(۴۰ درصد از ستاره‌ها) دارای حلقه و شکاف هستند. اخترشناسانی که بر روی این پروژه کار می‌کنند مدعی هستند این موضوع بسیار خوب حضور سیارات را توضیح می‌دهد.

” فنگ لانگ”(Feng Long) دانشجوی دکترا و نویسنده ارشد این مطالعه از موسسه نجوم و اخترفیزیک” دانشگاه پکینگ” چین گفت: این موضوع جذابی است زیرا این نخستین‌بار است که آمار سیارات فراخورشیدی نشان می‌دهد که سیارات “فرازمینی” و “نپتون” مشهورترین سیارات فرا زمینی هستند که در مشاهدات قرص پیش سیاره‌ای نیز حضور داشتند. براساس یافته‌های این تحقیق، جرم سیاره‌های گازی به اندازه نپتون یا به اصطلاح سیاره‌های شبیه زمین ۲۰ برابر جرم زمین هستند. یافته‌های این مطالعه در مجله “Astrophysical” منتشر شد.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: discovermagazine.com

صوت و نور ضبط شدۀ اینسایت در مریخ

بیگ بنگ: بازوی کاوشگر اینسایت قدرت غیرمعمولی دارد. این بازو حدود ۲ متر طول دارد، دارای یک خاک انداز و یک چنگک است که درونش تعبیه شده و یک دوربین در بازویش قرار دارد. بزودی گوش این کاوشگر نیز- یک حسگر حساس که به صداهای عمقی گوش می دهد – در سطح مریخ قرار می گیرد.

ArmSeismometer InSightگوش SEISmomet همان جعبۀ نارنجی در پیش زمینه تصویر است، در حالیکه گنبد خاکستری در پشت آن، روکش محافظش است. بازوی آن به لندر رباتیک اینسایت که دو هفته پیش بر روی مریخ فرود آمد، متصل می شود. گاهی اوقات به طور غیرمنتظره، گوشش چیزی را می شنود – ارتعاشات جزئی ناشی از باد مریخی که بر فراز پنل‌های خورشیدی می وزد. این صدا به وسیله حسگرهای فشار هوا و دستگاه‌های سنجش روی اینسایت به ثبت رسیده است. حسگرهای فشار هوا توانستند لرزش‌های هوای مریخ را به طور مستقیم تشخیص دهند. دستگاه‌های سنجش نیز لرزش‌هایی را ثبت کردند که به وسیله بادهای مریخی که در سراسر پنل‌های خورشیدی اینسایت می‌وزیدند، ایجاد شده بود.

نور خورشید توسط پنل‌های خورشیدی جمع‌آوری می شود که بخشی از آن در سمت راست قابل مشاهده است.گفتنی است پنل‌های خورشیدی کاوشگر ۴۵۸۸ وات ساعت الکتریسیته در یک روز مریخی (sol) تولید کرده‌اند. این بدان معناست که اینسایت هم اکنون انرژی کافی برای انجام ماموریت‌ها و عملیات‌های علمی را در اختیار دارد.

dimsدر واقع، در حال حاضر دو بازوی فعال بر روی مریخ کار می کنند اما حدود ۶۰۰ کیلومتر از هم فاصله دارند. بازوی فعال دیگر متعلق به مریخ‌نورد کنجکاوی است که در حال بررسی یک دهانۀ دیگر در مریخ است. همچنین در این عکس خاک غباری و سنگ‌ها و همچنین آسمان نارنجی مریخ که هفتۀ پیش اینسایت گرفته، دیده می شوند.

سایت علمی بیگ بنگ / منابع: engadget.com , apod

این عکس از “ستون‌های یخی کیهانی” واقعی نیست!

بیگ بنگ: جالب است که غلط نشان دادنِ اشتباهات هنری در علم همیشه وجود دارد. این تصویر این روزها در شبکه‌های اجتماعی پخش شده است. آنچه واضح است نجومی بودن تصویر است، اما واقعیت چیست؟

abedd fd e ba edac

عکس دستکاری شده

به گزارش بیگ بنگ، عناوین مختلفی به آن نسبت میدهند، ولی اکثراً چیزهایی شبیه این مینویسند، “عکسی که توسط تلسکوپ هابل گرفته شده: ستون‌های یخی کیهانی در سحابی شاه‌­تخته(Carina Nebula) را نشان می دهد. که هنوز دانشمندان سعی در توضیح زیبایی‌های ستون‌هایش دارند. ممکن است برای شما تکان دهنده باشد ولی باید بگویم همۀ اینها اشتباه هستند. اول اینکه این تصویر متعلق به سحابی نعل اسب(Swan Nebula) است که با اسم M17 شناخته می‌شود نه سحابی شاه‌­تخته. این سحابی یک ابر گاز ستاره‌ای است که حدود ۵ هزار سال نوری با ما فاصله دارد. ثانیاً این عکس توسط تلسکوپ هابل گرفته نشده و در اصل عکسی از تلسکوپ بسیار بزرگ پیمایشی در شیلی میباشد.

c ecd fcf bbf

سحابی نعل اسب نسخه اصلی.

در واقع دانشمندان تردیدی در مورد ستون‌ها ندارند. ما دقیقاً میدانیم اینها نتیجۀ یک روش دستکاری در تصویر بنام مرتب­‌سازی پیکسل هستند. در واقع تصاویر دیجیتالی فقط یک نمایش دو بعدی از یک جدول اعداد هستند، که این اعداد نشان دهندۀ روشنایی و رنگ هر پیکسل در تصویر میباشند. این جدول با ردیف‌ها و ستون‌هایی که نشان دهندۀ مشخصات ِ تصویر هستند، شکل گرفته است. اعداد میتوانند با روش‌های ریاضی برای تولید نتایج مختلف دستکاری شوند. میتوانید با چیز ساده‌ای همانند میانگین عددهای مجاور برای تار نمودن تصویر یا از الگوریتم‌های فوق‌العاده پیچیده برای واضح‌تر کردن تصویر و نشان دادن جزئیاتش، استفاده کنید.

همانطور که از نامِ مرتب‌سازی پیکسل مشخص است، این عمل معمولاً پیکسل‌ها را توسط روشنایی ( و گاهی با نوعی کنتراست یا آستانۀ روشنایی برای دیده شدن تصویر زیرین) در یک ستون یا یک ردیف، مرتب می کند. هنگامیکه تصویر نشان داده می شود، ستون‌های بلندی دارید که در یک جهت تاریک‌تر میشوند. نتیجه اینکه پیکسل‌ها برحسب میزان روشنایی مرتب می شوند. نسخه‌های مختلفی از این کار بصورت آنلاین وجود دارد که می توانید با آن سرگرم شوید. البته این یکی بسیار ساده میباشد.

در مورد سحابی نعل اسب، این عمل به شدت در مرکز تصویر انجام شده و به نظر بعضی دخالت‌های غیرضروری برای لکه‌دار کردن ستون‌ها صورت گرفته است. بنابراین روشن است که این تصویر واقعی نیست و در واقع تصویر نجومی حقیقی بوده که با یک روش ریاضی برای تولید یک اثر هنری جالب و حتی دوست داشتنی، دستکاری شده است.

پس چه کسی اینکار را انجام داده؟ در سایت خبری رِدیت (Reddit) آمده: فردی در مورد این تصویر در سایتی اجتماعی پرسیده و به سرعت اطلاعاتی در موردش پیدا شده است. به نظر می رسد این تصویر توسط هنرمندی بنام آدام فریس(Adam Ferriss) که تکنیک مورد بحث را روی چند تصویر ِ نجومی اعمال کرده، دستکاری شده است.

فریس نوشته‌ که او هرگز نمیخواسته کسی را فریب بدهد و یا اینکه تصویر را واقعی جلوه بدهد (همچنین به این اشاره کرد که صفحات مرجع اینترنتی این مطلب را هم پوشش داده‌اند). البته از اینکه مردم اشتباه کنند، تعجب نمیکنم. از این نوع اتفاقات صدها بار رخ میدهند. این را بطور واضح فهمیده‌ام که بیشتر افراد در شبکه‌های اجتماعی خیلی به تصاویر علمی حتی معروف‌هایشان مثل هابل و مریخ‌نورد کنجکاوی آشنا نیستند. حال این ادعا در خصوص ستون‌های یخی، به طرز عجیبی از اخبار ناسا در سال ۲۰۱۰ که تصویر هابل سحابی شاه‌­تخته را توصیف می کند، نشأت گرفته است. در نهایت این کاردستی خدا یا معمای ناشناختۀ علمی نیست. این علم است و هنر و هر دوی اینها عالی هستند.

ترجمه: فرشید معرفت خدائی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: slate.com