بایگانی دسته بندی ها: بینگ بنگ

نظریه اینشتین در کهکشانی دیگر تایید شد

بیگ بنگ: تیمی بین­‌المللی از منجمان دقیق­‌ترین آزمایش گرانش در خارج از منظومه‌شمسی را انجام دادند. با ترکیب داده‌­های بدست آمده توسط تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوب اروپا، نتایج نشان داد که گرانش در این کهکشان همانگونه که نظریه نسبت عام اینشتین پیش‌­بینی کرده، رفتار می­ کند، این مشاهدات تأیید دیگری بر صحت نظریۀ اینشتین در مقیاس‌­های کهکشانی می­باشد.

تصویر تلسکوپ فضایی هابل از همگرایی گرانشی ESO325-G004

به گزارش بیگ بنگ، در سال ١٩١۵ آلبرت اینشتین نظریه نسبیت عام خود را برای بیان اینکه گرانش چگونه عمل می­ کند، پیشنهاد داد. از آن پس نسبیت عام از مجموعه‌ای از آزمایش­‌های بسیار دقیق در درون منظومه شمسی سربلند بیرون آمد، اما هیچ آزمایش دقیقی بر روی نسبیت عام در مقیاس‌­های بزرگ نجومی صورت نگرفته است.

از سال ١٩٢٩ معلوم شد که جهان در حال انبساط است، در سال ١٩٩٨ دو تیم از منجمان نشان دادند که سرعت انبساط ِ جهان سریع‌تر از گذشته می­باشد. این کشف ِ شگفت­‌انگیز – که جایزه نوبل ِسال ٢٠١١ را به خود اختصاص داد – را نمی­توان توضیح داد، پدیده‌ای که دانشمندان به آن “انرژی تاریک” می گویند. با این حال، این تفسیر بر نسبیت عام که به تئوری گرانشی صحیحی در مقیاس­‌های کهکشانی تبدیل شده، متکی است.

تیمی از منجمان به سرپرستی دکتر “توماس کولت” از مؤسسه کیهان­‌شناسی و گرانش دانشگاه پورتس­موث، یک کهکشان نزدیک را بعنوان همگرایی گرانشی برای طرح‌­ریزی آزمایش دقیق گرانش در مقیاس­‌های بزرگ مورد استفاده قرار دادند. دکتر کولت می­گوید: «نسبیت عام پیش‌­بینی می­ کند که اشیاء پرجرم فضا-زمان را خم می­ کنند، بدین معنی زمانی­که نور از نزدیکی یک کهکشان عبور می­‌کند، مسیر نور تغییر می ­کند. اگر دو کهکشان در امتداد خط دید ما قرار بگیرند، می­تواند منجر به پدیده‌­ای شود که همگرایی گرانشی قوی نامیده می­ شود، که در آنجا تصاویر متعددی از کهکشان پس­ زمینه را می­ بینیم. اگر جرم کهکشان پیش­ زمینه را بدانیم، مقدار تفکیک بین تصاویر متعدد به ما می­گوید که نسبیت عام، نظریۀ صحیحی از گرانش در مقیاس­‌های کهکشانی می باشد.»

صدها همگرایی گرانشی قوی شناخته شده­‌اند، اما بسیاری از آن­ها فاصله خیلی زیادی برای اندازه­‌گیری دقیق جرم­شان دارند، بنابراین آنها نمی­توانند به­ طور دقیق در آزمایش نسبیت عام مورد استفاده قرار گیرند. با این حال، کهکشان ESO325-G004 در میان نزدیک­ترین لنزها، در فاصله ۵٠٠ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد. دکتر کولت افزود:«ما از داده­‌های تلسکوپ بسیار بزرگ در شیلی، برای اندازه­‌گیری اینکه ستارگان در E325 چقدر سریع­‌تر حرکت می کنند، استفاده کردیم. این داده‌ها به ما اجازه داد تا مقدار جرمی را که باید در E325 وجود داشته باشد تا بتواند ستارگان را در مدار حفظ کند، بدست آوریم. پس از آن، این جرم را با جرم بدست آمده از تفکیک تصاویر متعدد همگرایی قوی که از تلسکوپ فضایی هابل مشاهده کرده بودیم، مقایسه کرده و نتیجه همان چیزی بود که نسبیت عام با دقت ٩ درصد آن را پیش‌­بینی کرده بود. این دقیق­‌ترین آزمایش نسبیت عام فراتر از منظومه‌شمسی تا به امروز است، که در آن فقط از یک کهکشان استفاده شده است.»

پروفسور باب نیکول از اعضای تیم و مدیر مؤسسه کیهان­شناسی و گرانش اضافه کرد:«جهان مکانی عجیب است که چنین همگرایی گرانشی را در اختیار قرار می­دهد تا ما بتوانیم از آن بعنوان یک آزمایشگاه استفاده کنیم. استفاده از بهترین تلسکوپ­‌ها در جهان برای به چالش کشیدن اینشتین بسیار خشنود کننده است، و در آخر متوجه می­شویم که او درست می­گفت.» جزئیات بیشتر این پژوهش (٢١ ژوئن – ٣١ خرداد) در مجله Science  منتشر شده است.

ترجمه: سوران زوراسنا/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: phys.org

سلفی کنجکاوی در میان گرد و غبار

بیگ بنگ: بادهای مریخ واقعأ نمی توانند فضاپیما را واژگون کنند. اما در گرانش پایینتر، بادهای مریخی می توانند ذرات غبار را در طوفان‌هایی در سراسر سیاره معلق کنند، مثل طوفان گرد و غبار که اکنون در سیارۀ سرخ در تلاطم است.

این عکس سلفی از مریخ‌نورد کنجکاوی که در ۱۵ ژوئن در سطح مریخ گرفته شده اثرات طوفان گرد و غبار را نشان می دهد که نور خورشید و قابلیت دید را در محل مریخ‌نورد در دهانه گیل کاهش می دهد. بازوی مکانیکی این مریخ‌نورد در این عکس‌های موزاییکی توسط تصویرگر لنز دستی مریخ حذف شده است. محل حفاری اخیر کنجکاوی یعنی دولوث بر روی یک صخره درست در جلوی مریخ‌نورد در سمت چپ دیده می شود. لبه دهانه شمال شرقی گیل که در پس زمینه محو شده تقریبأ ۳۰ کیلومتر وسعت دارد. کنجکاوی از ژنراتور ترموالکتریک رادیوایزوتوپ انرژی دریافت می کند و انتظار می رود تحت تأثیر افزایش گرد و غبار در دهانه گیل قرار نگیرد. در سمت دیگر سیارۀ مریخ، مریخ‌نورد فرصت قرار دارد که انرژی‌اش را از نور خورشید بدست می آورد، این کاوشگر به دلیل عدم دریافت نور خورشید کافی در محل استقرارش در لبه  غربی دهانه اندیور، فعلا عملیاتش را متوقف کرده است.

جو مریخ از ۹۵٫۳۲ درصد دی اکسید کربن، ۲٫۷ درصد نیتروژن، ۱٫۶ درصد آرگون و ۰٫۴ درصد اکسیژن، مونوکسید کربن و دیگر گازها تشکیل شده است. پوسته سنگی، گوشته نیمه جامد از سنگ‌های سیلیکاتی و هسته کوچک و احتمالا جامد آهنی ساختار چهارمین سیاره منظومه شمسی را شکل می‌دهند. جو مریخ کاملاً غبار آلوده است و به همین سبب آسمان این سیاره از روی سطح آن به رنگ نارنجی یا قهوه ئی کم رنگ دیده می‌شود.

سایت علمی بیگ بنگ/ منبع: apod

محققان آخرین ماده معمولی گمشدۀ جهان را یافتند!

بیگ بنگ: محققان دانشگاه کلرادو بولدر به یافتن آخرین منبع مادۀ معمولی پنهان در جهان کمک کردند. ماده معمولی یا “باریون­‌ها”، همه اشیاء فیزیکی از جمله ستاره­‌ها تا هستۀ سیاه­چاله­‌ها را تشکیل می­دهند. اما تا به امروز، اخترفیزیک­دانان فقط حدود دو-سوم از ماده‌­ای که نظریه­ پردازان پیش‌­بینی می­ کنند توسط بیگ­ بنگ ایجاد شده باشد، را کشف کرده­‌اند. پس بقیه کجاست؟

شبیه­‌سازی شبکه کیهانی، یا رشته‌های توزیع کنندۀ گاز در کهکشان­ها

به گزارش بیگ بنگ، در تحقیقی جدید، تیمی بین­‌المللی از اخترشناسان سومین گمشده را کشف و آن را در فضای بین کهکشان­ها یافتند. “مایکل شول” از نویسندگان اصلی این مقاله از دانشگاه کلرادو بولدر گفت:« این ماده گمشده به صورت رشته­‌هایی از گاز اکسیژن با دمایی در حدود ١ میلیون درجه سانتی­گراد وجود دارد. این یافته­‌‌ها گامی جدید برای اخترفیزیک­دانان است. این یکی از پایه­‌های کلیدی آزمودن تئوری بیگ­بنگ است، یعنی بدست آوردن مقادیر باریون هیدروژن و هلیم و هر چیز دیگری در جدول تناوبی”.

تحقیق جدید که در ٢٠ ژوئن ۲۰۱۸ در مجله Nature منتشر شده، توسط فابریزیو نیکاسترو از مؤسسه ملی اخترفیزیک ایتالیا، رصدخانه نجوم رم و مرکز هاروارد-اسمیت‌سونیان برای اخترفیزیک سرپرستی شده است. محققان نظری دربارۀ اینکه در کجا بیشترین ماده معمولی در جهان یافت می­شود، معتقدند که ١٠ درصد این ماده در کهکشان­ها، و نزدیک به ۶٠ درصد در ابرهای پراکنده گاز که در بین کهکشان­ها قرار دارند، نکته مهم این است که ین ماده معمولی نباید با ماده تاریک که دانشمندان هنوز بدان دست نیافته­‌اند، اشتباه گرفته شود.

در سال ٢٠١٢، شول و همکارانش پیش­‌بینی کردند که ٣٠ درصد از باریون­‌ها در الگوی شبکه کیهانی در فضا که محیط درون­ کهکشانی گرم-داغ نامیده می­ شود، وجود دارد. چارلز دانفورث، دانشیار پژوهشی در انجمن فیزیک آمریکا، به کشف این یافته­‌ها کمک و یکی دیگر از نویسندگان این تحقیق است. برای جستجو اتم­‌های گمشده در نواحی بین ِ کهکشان­‌ها، تیم محققان مجموعه­‌ای از ماهواره‌­ها را بر روی یک اختروش بنام ۱ES 1553 نشانه گرفتند. این اختروش، سیاه­چاله‌­ای فعال در مرکز کهکشان می­باشد که مقادیر بسیار زیادی گاز را مصرف و آن را به بیرون پرتاب می­ کند. شول می­گوید: «این اختروش اساساً یک فانوس واقعاً روشن در فضا است.»

دانشمندان با ضبط چگونگی انتشار تابش یک اختروش در فضا، اطلاعات زیادی را بدست می­ آورند. این کار شبیه آن است که یک ملوان، فانوس دریایی را از میان مه ببیند. در ابتدا محققان از طیف­ سنج کیهانی تلسکوپ فضایی هابل برای رسیدن به ایده‌­ای که در کجا می­توانند باریون­‌های گمشده را بیابند، استفاده کردند. در مرحله بعد، با استفاده از ماهواره پرتو ایکس نیوتن(XMM-Newton) متعلق به آژانس فضایی اروپا به مطالعه دقیق­‌تر ِ آن نواحی پرداختند.

محققان ردپای نوعی گاز اکسیژن به شدت یونیزه شده را که بین اختروش و منظومه شمسی بود را یافتند. این گاز در چگالی زیاد، در حدود ٣٠ درصد از ماده معمولی را تشکیل می­دهد. شول گفت: «ما باریون­‌های گمشده را یافتیم.» او معتقد است که کهکشان­ها و اختروش‌ها این گاز را در طول میلیاردها سال در درون فضا پراکنده کرده­‌اند. شول اضافه نمود که محققان باید یافته­‌های خود را با نشانه‌­روی ماهواره­‌ها به سمت اختروش‌های روشن­‌تر، مورد تأیید قرار دهند.

ترجمه: سوران زوراسنا/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: phys.org

کهکشان درون گوی کریستالی

بیگ بنگ: یک گوی کریستالی کوچک در این عکس لحظه‌ای خلاقانه به نظر یک کهکشان کامل را درون خود جای داده است. البته، این کهکشان همان کهکشان راه شیری ما است.

این تودۀ مرکزی درخشان با شکاف‌های غبار بین ستاره‌ای به وسعت هزاران سال نوری، در این شب طولانی نیمکرۀ جنوبی ِ آسمان تاریک شیلی بر فراز رصدخانه پارانال دیده می شود. این عکس به تلسکوپ خیلی بزرگی نیاز نداشت. در نهایت، عکاس با یک دوربین دیجیتال بر روی سه پایه و یک توپ کریستال در روبرویش، این عکس کیهانی خارق‌العاده از کهکشان‌مان را تهیه کرده‌ است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

سپیده‌دم در مدار نهایی سرس

بیگ بنگ: فضاپیمای سپیده دم ناسا برای بررسی دقیق سیاره کوتوله سرس در اوایل ماه ژوئن ۲۰۱۸، به پایین‌ترین و آخرین مدار ِ نزدیک خود خواهد رسید.

به گزارش بیگ بنگ، بلافاصله پس از آن، فضاپیما کار خود را برای جمع‌آوری تصاویر و سایر اطلاعات علمی از چشم‌اندازی بی‌سابقه آغاز خواهد کرد. این مدار در کمتر از ۵۰ کیلومتر بالای سطح این سیاره کوتوله قرار دارد و لذا فضاپیمای سپیده‌دم می‌تواند ۱۰ برابر هر فضاپیمایی که تاکنون به این سیاره نزدیک شده، به آن نزدیک گردد. سپیده‌دم، اشعه گاما و نوترون‌ها را جمع‌آوری خواهد کرد که به دانشمندان کمک می‌کند تا تغییرات رخ داده در ساختار شیمیایی لایۀ بالایی سرس را درک کنند.

همچنین این مدار بسیار ِ نزدیک، به فضاپیما اجازه می دهد تا برخی از نزدیکترین تصاویر از سرس ثبت شود. انتقال این فضاپیما از مدار قبلی به مدار نهایی به اندازۀ تغییر دادن یک خط، ساده نیست. تیم ماموریت برای ماه‌ها کار کردند تا بتوانند مسیر مورد نظر را برای بخش دوم ماموریت گستردۀ این فضاپیما که توسط یک موتور یونی کار می‌کند، طرح ریزی نمایند. مهندسان بیش از ۴۵۰۰۰ مسیر ممکن را قبل از طراحی برنامه‌ای که به بهترین مشاهدات علمی منتج شود، امتحان نمودند.

دکتر کارول ریموند، پژوهشگر سپیده‌دم، از آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا، در این خصوص گفت: «تیم مشتاقانه منتظر کسب مناظر دقیق و  تصاویری با وضوح بالا برای  آزمایشات جدید و بسیار دقیق ِ خود هستند.» این داده‌های با وضوح بالا به ما اجازه می‌دهد تا تئوری‌هایی را که از مجموعه داده‌های قبلی به دست آمده‌اند، آزمایش کنیم و ویژگی‌های جدید این سیاره کوتوله جذاب را کشف نماییم.

ترجمه: سهیلا دوست پژوه/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

دلیل بروز سندروم موهای شانه نشونده چیست؟

بیگ بنگ: «تیلور مک گوون» دختر ۱۸ ماهه اهل شیکاگو با لقب اینشتین کوچک شناخته می‌شود زیرا موهایش همیشه ژولیده و غیر قابل شانه کردن است. موهای نامرتب او از یک بیماری ژنتیکی نادر به نام «سندروم موهای شانه نشونده» نشات می گیرد.

به گزارش بیگ بنگ، این بیماری فقط در حدود ۱۰۰ نفر از جمعیت جهان را درگیر کرده است. اما به باور برخی از محققان، شاید تعداد افرادی که از این سندروم رنج می برند، بیشتر باشد. حتی بعضی‌ها فکر می‌کنند که اینشتین هم به این سندروم دچار بود، اما فقط در حد ادعا و گمانه زنی است. «سندروم موهای شانه نشونده» یک بیماری ژنتیکی است. شکل کلینیکی این بیماری اولین بار توسط «دوپر» توضیح داده شد که با نقص واضح در ساقه مو مشخص می‌شود. از آن به بعد، تعدادی از این بیماری گزارش شد که با عنوان موی شیشه تاب خورده شناخته می‌شود.

بر اثر «سندروم موهای شانه نشونده»، موی پوست سر ساختار نامنظمی پیدا می‌کند که امکان شانه کردن آن از فرد سلب می‌شود. سندروم فوق معمولا در دوران کودکی بروز می کند. در ابتدا، موها نازک و شکننده به نظر می‌رسد و بعد از مدتی خشک و رنگش هم روشن‌تر می‌شود. موها از نظر مقدار و حجم و همچنین از نظر طول طبیعی است. این شرایط تنها موهای سر را درگیر می‌کند و موهای بدن و زیربغل دچار این تغییری نمی‌شوند. موهای فرد مبتلا به این بیماری دو ویژگی مهم دارد که با درشت نمایی قابل تشخیص است؛ یکی مثلثی بودن حالت مو و دیگری حالت شیارگونه یا کانالی آن که در طول مو ایجاد می‌شود.

برخی افراد مبتلا به «سندروم موهای شانه نشونده» اعلام کرده‌اند که مشکلی با دندان‌هایشان پیدا کرده‌اند. دلیل بروز علائم اصلی هنوز به طور کامل معلوم نیست. در میان کودکان، این بیماری به میزان بیشتری شیوع پیدا می‌کند و آنها ژنی را از مادرشان به ارث می‌برند که چنین شرایطی را رقم می‌زند. محققان سه ژن را مورد شناسایی قرار دادند که احتمال می‌دهند در بروز این سندروم نقش اصلی را ایفا کنند: PADI3، TGM3 و TCHH. بر اساس یافته‌ها، هر سه ژن در چگونگی ایجاد موهای آشفته نقش دارند. لذا جهش در هر کدام از این ژن‌ها می‌تواند تغییراتی را در شکل مو پدید آورد.

بر خلاف برخی از شرایط دیگر، «سندروم موهای شانه نشونده» با اختلالات جسمی، عصبی یا روانی همراه نیست. عوارض جانبی این بیماری برای مبتلایان می‌تواند نداشتن اعتماد بنفس باشد. بیشتر افراد ترجیح می‌دهند این موها را قایم کنند، اما این موها را نمی شود عقب زد. نتیجه این می‌شود که اغلب آنها اجتماع گریز و منزوی می‌شوند. والدین تیلور یک صفحه فیسبوک برای دخترشان ساختند و نام «اینشتین نوزاد» را روی آن صفحه گذاشتند. در این صفحه، علاقمندان یا مبتلایان به این شرایط می‌توانند به اطلاعات مناسبی دسترسی پیدا کنند.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: livescience.com

نورهای شمالی و ابرهای شب‌تاب

بیگ بنگ: آسمان پس از غروب خورشید نزدیک به انقلاب تابستانی در روز ۱۷ ژوئن در این دریاچۀ آرام منعکس شده است. این صحنه گرگ و میش آرام در نزدیکی باشاو – آلبرتای کانادا، در شمال سیاره زمین گرفته شده است.

ابرهای شب تاب که معمولأ در ماه‌های تابستان در ارتفاعات بالایی مشاهده می شوند، درست در بالای افق قرار دارند و نور را در آسمان تاریک‌تر تزریق می کنند. در نزدیکی لبه فضا، شکل‌های یخ مانند در واقع تراکم غبار شهاب سنگی یا خاکستر آتشفشانی هستند که هنوز در نور خورشید در ارتفاعات بالا دیده می شوند. همچنین، در نزدیکی لبه فضا در این شب شمالی کوتاه، فعالیت خورشیدی موجب ایجاد ِ شفق قطبی یا نورهای شمالی دوست داشتنی شده است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

شاید امواج گرانشی از کرم‌چاله‌ها ساطع می‌شوند!

بیگ بنگ: رویداد غیرمنتظره‌ای در حال وقوع است. در سال ۱۹۳۵ در نظریه آلبرت اینشتین و نیتان روزن به وجود کرمچاله‌ها اشاره شد، طوری که این کرمچاله‌ها با گرانش فوق‌العاده خود باعث خم شدن فضا-زمان شده و همانند پل رابط، دو نقطه از فضا را به هم وصل می کنند. نظریه کرمچاله‌ها همچنان مفهومی ناشناخته برای علم است، طوری که عامل انتشار امواج گرانشی تازه ثبت شده به طور عجیبی ناشناخته است و ما قادر به تشخیص این موضوع نیستیم که آیا برخورد سیاهچاله ها باعث ایجاد این امواج شده و یا برخورد کرمچاله‌ها؟

به گزارش بیگ بنگ، حتی احتمال می رود اجرام نظری موسوم به (ECOs) فازبال ها(fazballs) یا گراواستارها(gravastars) که جایگزین سیاهچاله‌ها هستند بتوانند عامل انتشار این امواج باشند. این دو محقق به این موضوع اشاره می کنند که اگر بتوان تفاوت بین سیگنال‌های منتشر شده از برخورد سیاهچاله‌ها را با سیگنال های منتشر شده از برخورد (ECO) ها تشخیص داد، دید ما را در تشخیص اینکه چه اتفاقی در حال رخ دادن است، بهتر خواهد کرد.

به گفته دانشمندان فیزیک نظری “پابلو بواِنو” و  “پابلو کانو” از دانشگاه لیوون بلژیک: گیرنده‌های ما سیگنال گرانشی نهایی را به ثبت رسانده‌اند، این سیگنال با مراحل نهایی برخورد دو سیاهچاله مطابقت قابل توجهی دارد و بعد از فروپاشی کامل این رویداد بعنوان خاصیتی از خود، افق رویداد را باقی میگذارد. به گفته محققان اگر افق رویداد تشکیل نمی شد، آن نوسانات هرگز به وجود نمی آمدند و در عوض سیستم منظمی را از خود بجای میگذاشتند. برای درک بهتر موضوع میتوانید رفتار امواج صوت در یک چاه را متصور شوید.

موضوع بحث برانگیزی که وجود دارد، بروز رفتار مشابه در حین برخورد دو سیاهچاله با یکدیگر و (ECO)ها با یکدیگر است. به همین دلیل بودن یا نبودن سیستم‌ها برای تشخیص تفاوت بین این دو رویداد الزامی است. این سیستم‌ها ممکن است که وجود داشته باشند، اما بدلیل عدم وجود مدل‌های ریاضی برای محاسبات و تشخیص آن ها، قابل رویت نیستند. بر همین اساس محققان سعی در ایجاد مدل ریاضی مبنی بر کرم‌چاله‌های در حال چرخش هستند؛ این کرم‌چاله‌ها همانند نوعی از سیاه‌چاله‌ها هستند که سیاچاله کر (Kerr black hole) یا سیاه‌چاله چرخان(Rotating black hole) نامیده میشوند.

به گفته “بواِن” کرم‌چاله‌ها فاقد افق رویداد هستند، اما با خم کردن فضا-زمان راه میبانبری را برای سفر به مکان دیگر ایجاد می کنند. همچنین آنها با تغییرات چرخشی، امواج گرانشی تولید می کنند. اگر کرم‌چاله‌ها باعث به وجود آمدن سیگنال امواج گرانشی باشند پس این نتیجه را میتوان گرفت که سیاهچاله‌ها باعث ایجاد سیگنال‌های امواج گرانشی لایگو باشند.

وجود سیاهچاله‌ها را نمیتوان نقض کرد، این اجرام میتوانند در مقیاس و شکل‌های دیگری در کیهان وجود داشته باشند(همانند سیاه‌چاله‌های فوق‌العاده عظیم). اما موضوع زمانی جالب می شود که علت انتشار سیگنال امواج گرانشی لایگو چیز دیگری باشد و در این صورت است که باید در مورد وجود سیاهچاله‌ها تجدید نظر شود. با وجود این همه تحقیق نتایج این تیم همچنان نامشخص است. با وجود تفاوت واضحی که در سیستم‌های موجود در مدل هستند، نمودار مدل چرخش کرم‌چاله‌ها تفاوت زیادی با چیزی که تا به الان مشاهده شده ندارند.

این به آن معنی است که سیگنال مورد نظر برای اثبات نظریه محققان هنوز دیده نشده است و این امر میتواند باور محققان را به مرور زمان تغییر دهد. “بواِتو” میگوید: موجودیت سیستم‌ها در سیگنال‌های LIGO یا VIRGO میتواند اثباتی انکار ناپذیر در عدم وجود سیاه‌چاله‌ها در اخترفیزیک باشد. زمان گویای این واقعیت خواهد بود که آیا سیستم‌ها وجود دارند یا نه؟ و اگر جواب مثبت باشد، کشف بزرگی در تاریخ فیزیک رخ خواهد داد.

“سوسان اسکات” از دانشگاه بین‌المللی استرالیا گفت: وجود مدارکی برای موجودیت سیاه‌چاله‌ها و عدم وجود مدرکی برای اثبات کرم‌چاله‌ها، علم را با مشکل بزرگی روبرو می کند؛ وجود سیاهچاله‌ها واقعا عجیب است. هزاران مدرک وجود دارد که موجودیت و شکل‌گیری آنها از فروپاشی ستاره‌های پر جرم را اثبات کند.
اما کرم‌چاله‌ها بدون داشتن هیچ روشی برای ایجاد شدن فقط در نظریه‌های علمی- تخیلی وجود دارند. حتی اگر به طریقی ساخته شوند، به دلیل بی ثباتی شدیدی که دارند نمیتوان مدرکی از وجود آنها ثبت کرد.

واقعیت این است، نظریه پردازانی که عامل وجود امواج گرانشی لایگو را برخورد کرم‌چاله‌های در حال چرخش میدانند، رویداد عجیبی را توصیف می کنند. دهه‌هاست که از نظریه نسبیت عام این استدلال قابل فهم است که کرمچاله‌ها به طور عجیبی وجود دارند. اسکات افرزد: پس منصفانه است که از امکان وجود کرمچاله‌ها، هیجان زده شویم. و این خیلی عجیب خواهد بود که متوجه شویم موجودیت لایگو در نتیجه برخورد کرم‌چاله‌های در حال چرخش است و خیلی دلگرم کننده است که اگر در آینده بتوانیم این امکان را رد کنیم.

کشف امواج گرانشی واقعا شگفت‌انگیز است و شگفت‌انگیزتر خواهد شد زمانی که بتوانیم ابزار ِ آینده را تقویت کنیم و باری دیگر به این رویداد نگاه بیندازیم. اما شاید در مورد کرم‌چاله‌ها نباید هنوز منتظر کشفیات جدیدی باشیم. به گفته اسکات: شناخت کرم‌چاله‌ها میتواند موج تحول عظیمی را در نجوم امواج گرانشی ایجاد کند و نجوم را بعنوان کلیت معرفی کند، اما ما هیچ مدرک و دلیلی برای اثبات و ارائه این موضوع نداریم. هدف از انتشار این مقاله این است که مبنا و مسیر تحقیقات در آینده مشخص شود؛ هیچ لزومی ندارد که کرم‌چاله‌ها اثبات شوند، شاید این تحقیق راه ما را در شناخت هر چه بهتر سیاهچاله‌ها یاری دهد. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Physical Review D منتشر شده است.

ترجمه: امیر سفیدگر/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

آیا واقعا روی کره ماه آب وجود دارد؟

به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، در طول سال‌ها، گمانه‌زنی‌های بی‌شمار و بحث در مورد اینکه آیا آب در ماه وجود دارد یا نه، انجام شده است. با این حال، این گمانه‌زنی‌ها زمانی که گروهی از دانشمندان دانشگاه “توهوکو” ژاپن، یک ماده معدنی به نام “موگانیت”(Moganite) را درون یک سنگ قمری در کویر شمال غربی آفریقا که از ماه آمده، پیدا کردند، قوت گرفت.

علت ادعای محققان مبنی بر وجود آب در ماه این است که این ماده معدنی برای شکل‌گیری نیاز به آب دارد و به این ترتیب در ماه، آب وجود دارد.”موگانیت” یک کریستال از دی‌اکسید سیلیکون و شبیه به کوارتز است و بر روی زمین، زمانی به عنوان رسوب تشکیل می‌شود که آب قلیایی حاوی SiO2 تحت شرایط فشار بالا تبخیر شود. “ماساهیرو کایاما” سرپرست این مطالعه می‌گوید: وجود موگانیت به قوت نشان می‌دهد که آب بر روی ماه وجود دارد.

“کایاما” ۱۳ نمونه سنگ ماه را همراه با تیم خود انتخاب کرد و از تکنیک‌های پیشرفته برای بررسی و تجزیه و تحلیل ساختارهای شیمیایی و ترکیبات مواد معدنی آن استفاده کرد که شامل روش‌هایی مانند طیف‌سنجی میکرو-رامان و میکروسکوپ الکترونی بود. فقط یکی از این ۱۳ نمونه حاوی موگانیت بود. این موضوع، نظریه محققان را تأیید کرد که هیچ راهی برای شکل‌گیری این سنگ در صحرای شمال غربی آفریقا وجود ندارد، بنابراین این سنگ به همراه موگانیت داخلش در ماه شکل گرفته است.

“کایاما” افزود: اگر هوای خشک صحرا می‌توانست موگانیت را در سنگ‌ها تولید کند، بنابراین باید در تمام نمونه‌های ما وجود می‌داشت، اما چنین چیزی نبود. این اولین بار است که دانشمندان وجود موگانیت را در سنگ قمری شناسایی کرده‌اند. نظریه محققان ژاپنی این است که این سنگ‌هایی که در بیابان آفریقا یافت شده، احتمالا از منطقه Procellarum Terrane (منطقه‌ای در کره ماه) آمده است.

محققان می‌گویند که شکل‌گیری موگانیت به علت تبخیر آب در نور شدید خورشید رخ می‌دهد. نظریه موجه آنها این است که کریستال‌های یخ‌آب که در عمق سطح ماه و به دور از نور خورشید مدفون شده‌اند، می‌توانند وجود داشته باشند. در گذشته مأموریت‌های فضایی متعددی وجود داشته است که وجود یخ یا آب متمرکز در قطب‌های ماه را تایید کرده است. با این حال، این اولین بار است که دانشمندان شواهد جامعی از حضور یخ‌آب فراوان در کمربند میانی و سطوح پایینتر ماه یافته‌اند.

براساس برآوردهای ارائه شده توسط تیم ژاپنی، حدود ۰٫۶ درصد از وزن خاک ماه حاوی آب است. اگر برآوردهای آنها دقیق باشد، کاوشگرانی که در آینده روی ماه فرود می‌آیند، بدون شک دسترسی راحت‌تری به این منابع خواهند داشت. این کشف به طور قابل توجهی احتمال سکونت انسان و برپایی تجهیزات برای زندگی انسان را در ماه افزایش می‌دهد. به طوری که طی چند دهه آینده، ممکن است انسان در خاک ماه زندگی کند. “کایاما” می‌گوید: آب‌های تحریک شده با باد خورشیدی می‌تواند بینش جدیدی را در مورد تاریخ فعالیت خورشید به ما نشان دهد و آب‌های آتشفشانی ما را با اطلاعات مربوط به تکامل ماه همراه با آب آشنا می‌کند. این‌ها همه بسیار هیجان‌انگیز هستند. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Science منتشر شده است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: space.com

باستانیان دریا و ستارگان آسمان

بیگ بنگ: ممکن است چیزهایی که در عکس می بینید شبیه سنگ‌هایی گرد به نظر برسند. همچنین، آنها نسخه‌ای مدرن از یکی از قدیمی‌ترین اشکال حیات به نام استروماتولیت‌ها هستند.

فسیل ها نشان می دهند که استروماتولیت ها حدود ۳٫۷ میلیارد سال پیش بر روی زمین شکل گرفتند – حتی قبل از اینکه بسیاری از ستارگان آشنا در آسمان شب مدرن وجود داشته باشند. در این عکس برجسته که در غرب استرالیا گرفته شده، فقط کمان مرکزی باستانی کهکشان راه شیری زودتر شکل گرفته است. حتی ابرهای ماژلانی که کهکشان‌های ماهواره‌ای راه شیری هستند و در این عکس برجسته در زیر کمان ستارگان راه شیری دیده می شوند وقتی استروماتولیت‌ها برای اولین‌بار بر روی زمین رشد کردند به این شکل امروزی نبودند. استروماتولیت‌ها در واقع بیوفیلم‌هایی از میلیاردها میکروارگانیسم هستند که می توانند به آرامی به سمت نور حرکت کنند. استروماتولیت‌های باستان با استفاده از نور برای آزادسازی اکسیژن در هوا، به زمین کمک کردند تا پذیرای اشکال مختلف حیات نیز شود، مثل انسان‌ها.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod