بایگانی دسته بندی ها: بینگ بنگ

طرح بلندپروازانه جف بزوس برای ساخت سکونتگاه در فضا

The judgment was initial posited in a s by Bezos former profe aبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، وی از یک طرح مفهومی سکونتگاه فضایی رونمایی کرده که می‌تواند کل شهرها، مناطق کشاورزی و حتی پارک‌های ملی را شامل شود. بزوس اظهار کرد، دستیابی به این زیستگاه در آینده ممکن است راهی طولانی را در پیش داشته باشد ولی هنگامی‌که ما با محدودیت منابع در زمین مواجه شویم، زندگی در آن انتخابی آسان خواهد بود.

Cooper stationاین زیستگاه که یادآور فیلم معروف “میان‌ستاره‌ای”(Interstellar) است، می‌تواند به اندازه‌ای نزدیک به زمین ساخته شود که به ساکنان خود اجازه رفت‌وآمد به کره خاکی را بدهد. علاوه بر آن خانه یک میلیون نفر یا بیشتر باشد. آب‌هوای زیستگاه فضایی ساخت شرکت جف بزوس نیز در تمام طول سال مساعد خواهد بود. ثروتمندترین مرد جهان در مراسمی که در واشنگتن برگزار شد از شرکت کنندگان پرسید که آیا دوست دارید همین‌طور حالت سکون داشته باشید و یا پویا باشید و رشد کنید؟

image mاین طرح مفهومی برای نخستین بار در سال ۱۹۷۰ توسط “جرارد کیچن اونیل” فیزیکدان و فعال حوزه هوافضا که استاد جف بزوس در دانشگاه “پرینستون” بود ارائه شد. این فیزیکدان طرح زیستگاهی را ارائه داد که در فضا می‌چرخد تا بر اساس نیروی گریز از مرکز، جاذبه مصنوعی ایجاد کند.

image aبزوس ادامه داد، این ساختارها بسیار عظیم هستند و کیلومترها به پایان آن‌ها باقی مانده است. برخی از این ساختارها تفریحی‌تر هستند که نباید جاذبه آن‌ها با مناطق دیگر یکسان باشد. مثلاً نبود جاذبه در این مراکز تفریحی می‌تواند به ساکنان فضایی امکان پرواز دهد. بزوس افزود، شهرهای فضایی می‌توانند مانند برخی از شهرهای زمینی باشند و یا معماری آن‌ها از ابتدا صورت گیرد. جزئیات بیشتر را در ویدئوی زیر مشاهده نمایید:

image aجالب است در این زیستگاه فضایی هیچ باران، طوفان و یا زلزله‌ای وجود نخواهد داشت. بزوس گفت: این سکونتگاه به اندازه‌ای زیبا است که انسان‌ها تمایل به سکونت در آنجا را خواهند داشت. بزوس در انتها مدعی شد که مسافرت میان فضا و زمین مانند یک سفر یک روزه آسان خواهد بود.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: dailymail.co.uk

دانشمندان “قلب مصنوعی” چاپ کردند!

بیگ بنگ: تیمی از دانشمندان در دانشگاه تل آویو اسرائیل با بهره‌گیری از سلول‌های خود انسانِ بیمار و مواد زیستی موفق به تولید اولین قلب مهندسی شدۀ رگدار شدند.

image e D Printed Heartتوضیح عکس: بافت چادرینه از بیمار استخراج می شود؛ همزمان که سلول‌ها از ماتریس جدا می شوند، ماتریس هم درون یک هیدروژلِ حساس به گرما جای می گیرد. سلول‌ها مجددا برنامه‌نویسی می شوند تا قابلیت رشد پیدا کنند و به سلول‌های اندوتلیال و کاردیومیوسیت تبدیل بشوند. سپس عمل کپسول شدگی در درون هیدروژل اتفاق می افتد تا جوهرهای زیستی برای پرینت سه بعدی تهیه شود. در مرحلۀ بعد، جوهرهای زیستی برای مهندسیِ توده‌های رگدار و ساختارهای سلولی پیچیده مورد استفاده قرار می گیرد.

به گزارش بیگ بنگ، پروفسور «تال دویر» از دانشگاه تل آویو و یکی از نویسندگان اصلی مقاله بیان کرد: «این قلب از سلول‌های انسان و مواد زیستیِ مختص بیمار ساخته شده است. در فرایند ما، این مواد بعنوان جوهرهای زیستی عمل می کنند که از قند و پروتئین تشکیل یافته‌اند و می توانند برای پرینت سه بعدی مدل‌های بافت پیچیده استفاده شوند. عده‌ای در گذشته توانسته‌اند ساختار قلب را با پرینت سه بُعدی تهیه نمایند، اما نه با سلول‌ها یا رگ‌های خونی. نتایج ما نشان دهنده پتانسیل رویکرد ما در مهندسیِ بافت و اندام‌هاست که برای آینده بسیار نویدبخش به نظر می آید. در این مرحله، قلب اندازه کوچکی دارد و در حد قلب یک خرگوش است. اما قلب‌های بزرگتر انسان هم به همان فناوری احتیاج دارند.»

image e D Printed Heart
تصویری از قلب انسان که با چاپ سه بُعدی ساخته شده و مواد و سلول‌های خود بیمار در این قلب تعبیه شده است.

در این تحقیق، بیوپسی بافت چادرینه از بیماران گرفته شد. مواد سلولی و غیرسلولی بافت نیز سپس از هم جدا شدند. همزمان که سلول‌ها برای تبدیل به سلول‌های بنیادی برنامه‌ریزی می شدند، ماتریس برون سلولی که شبکه‌ای سه بعدی از ماکرومولکول‌های برون سلولی است مثل کلاژن و گلیکوپروتئین، در یک هیدروژل قرار گرفت و بعنوان جوهر لازم برای پرینت عمل کرد. سلول‌ها پس از ادغام شدن با هیدروژل به صورت کارآمد به سلول‌های اندوتلیال یا سلول‌های قلبی تبدیل گشتند.

پروفسور دویر در ادامه خاطرنشان کرد: «قابلیت سازگاری زیستی مواد مهندسی شده برای از بین بردن خطر پس زنی پیوند اهمیت بالایی دارد چرا که این نوع درمان‌ها با خطر بالای عدم موفقیت روبرو هستند. به لحاظ ایده‌آل، مواد زیستی باید از ویژگی‌های توپوگرافی، مکانیکی و بیوشیمی یکسانی مثل بافت‌های خود بیمار برخوردار باشد. ما اکنون در صدد کاشت قلب‌های چاپ شده در آزمایشگاه و آموزش آنها برای رفتار مثل قلب هستیم. بر طبق برنامه‌ریزی، قرار است یک نمونه قلب چاپ سه بعدی را در مدل‌های حیوانی به کار ببریم.» این مقاله در مجله Advanced Science منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

یک خوشۀ ستاره‌ای جوان از نگاه هابل

بیگ بنگ: چرا خوشه ستاره‌ای ترامپلر ۱۴ دارای تعداد زیادی ستارگان درخشان است؟ چون خیلی جوان است. بسیاری از ستارگان خوشه فقط ظرف ۵ میلیون سال پیش تشکیل شده‌اند و به حدی داغند که پرتوهای ایکس قابل تشخیص را از خود ساطع می کنند.

Trumpler Hubbleدر خوشه‌های ستاره‌ای قدیمی‌تر، بیشتر ستارگانی که اینقدر جوان باشند می میرند – معمولأ در یک ابرنواختر منفجر می شوند – و ستارگانی را از خود بجا می گذارند که کم نورتر و قرمزتر هستند. ترامپلر ۱۴ که در لبۀ سحابی کارینا واقع شده، تقریبأ ۴۰ سال نوری وسعت دارد و ۹۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد. یک چشم تیزبین می تواند دو جسم غیرعادی را در این تصویر دقیق ِ سال ۲۰۰۶ از تلسکوپ هابل از ترامپلر ۱۴ تشخیص دهد. اولأ، یک ابر تیره در سمت چپ تصویر می تواند یک سامانه سیاره‌ای باشد که سعی دارد قبل از تخریب توسط بادهای پرانرژی ستارگان غول‌پیکر ِ ترامپلر ۱۴ تشکیل شود. دوم، یک کمان در پایین سمت چپ دیده می شود که طبق یک فرضیه، می تواند موج شوک یک ستارۀ پرسرعت باشد که ۱۰۰ هزار سال پیش از یک خوشه ستاره‌ای کاملأ متفاوت رانده شده است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

نخستین کهکشان‌های کیهان درخشان‌تر و داغ‌تر بودند

بیگ بنگ: نخستین کهکشان‌های کیهان درخشان‌تر و داغ‌تر از آنچه انتظار می‌رفت بوده‌اند. این کارخانه‌های درخشان ستاره‌سازی نخستین نوری که آزادانه در کیهان تابید را پدید آوردند.

image e Universes Early Galaxies
بیشتر نقطه‌های روشنِ این تصویر کهکشانند. برخی از این کهکشان‌ها که با دایره‌های سرخ نشان داده شده‌اند بسیار دوردست هستند. چارچوب پیوستِ پایینِ تصویر یکی از این کهکشان‌ها را نشان می‌دهد.

بر پایه‌ی یافته‌های گروهی از اخترشناسان که رصدهایی ۴۰۰ ساعته به کمک تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا انجام داده‌اند، نخستین کهکشان‌های کیهان پرتوهایی داغ‌تر و درخشان‌تر از آنچه گمان می‌رفت منتشر کرده‌اند. این یافته می‌تواند به یک پرسش قدیمی دربارۀ این که نخستین نور کیهان چگونه آزاد شد و به درون کیهان ِ نوپا تابید پاسخ دهد.

مایکل ورنر یکی از نویسندگان پژوهش، از جی‌پی‌ال ناسا می‌گوید: «انتظار نداشتیم اسپیتزر با آینه‌ای کوچکش بتواند کهکشان‌هایی تا این اندازه نزدیک به سپیده‌دم کیهان را ببیند. ولی طبیعت سرشار از شگفتی‌هاست و درخشش غیرمنتظرۀ این نخستین کهکشان‌ها به همراهِ کارکرد عالیِ اسپیتزر، آنها را نمایان کرد.»

نخستین نور کیهان

پس از بیگ بنگ، کیهان عمدتا گازی بود. چیزی حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلیون سال گذشت تا نخستین ستارگان پدید بیایند. و حدود یک میلیارد سال دیگر هم گذشت تا این ستارگان گرد هم آمده و نخستین کهکشان‌ها را بسازند. اما کیهان در بیشترِ این دوره، انباشته از گاز هیدروژن سرد بود. طیف‌هایی از نور می‌توانستند از درون چنین گازی بگذرند ولی پرتوهای پرانرژی‌تر، مانند فرابنفش و پرتو گاما، بی‌درنگ در آن جذب می‌شدند. این جلوی جریان آزادانۀ نور در فضا، و رسیدن آن به چشم ما در میلیاردها سال بعد را می‌گرفت.

نخستین ستارگان و کهکشان‌ها که پدید آمدند، آنچنان این گاز را با پرتوهای پرانرژی خود اشباع کردند که دیگر نمی‌توانست بیش از آن پرتویی جذب کند، و اینجا بود که نور دیگر توانست آزادانه به این سو و آن سو برود. این دوران گذار به نام دوران “بازیونش” شناخته می‌شود و نشانگر لبۀ کدر و ابرآلودِ تاریخ کیهان است، جایی که پیش از آن را هرگز نخواهیم دید. پژوهشگران این مرز و دلیل کلی پیدایشش را می‌شناسند و می‌فهمند. ولی این که بازیونش دقیقا چه زمانی و چگونه رخ داد، هنوز یک رازست. و اخترشناسان هنوز بر سر این که سرچشمه‌های ویژۀ همه‌ این نور چه بوده درگیر بحث و گفتگو هستند.

reinoization
برداشت هنری از نمای احتمالی ِ نخستین کهکشان‌های کیهان

اهمیت رصدهای تازه به همین دلیلست. دیدِ ژرفِ اسپیتزر به اخترشناسان امکان داده تا طول موج‌های ویژه‌ای از نور ِ نخستین کهکشان‌های کیهان را ببینند. نتایج نشان می‌دهد که نخستین کهکشان‌ها بی‌اندازه “کم‌فلز” بوده‌اند؛ در دانش اخترشناسی، به هر عنصر سنگین‌تر از هیدروژن و هلیوم “فلز” می‌گویند. این کشف همچنین بدین معناست که ستارگان درون این کهکشان‌ها عنصرهای سنگینِ کمی داشتند، که به آنها کمک می‌کرد با پرتوهای داغ و شدید بدرخشند و گونه‌ای از پرتوهای یونیده کننده‌ که قرار بود در آینده پردۀ گازی کیهان را کنار بزنند را منتشر کنند.

این ستارگان ِ داغ همان کهکشان‌های آغازینی که اسپیتزر بررسی کرده را ساختند و از همین رو این کهکشان‌ها درخشان‌تر از کهکشان‌های امروزی، و درخشان‌تر از چیزی که انتظار می‌رفت بودند. پژوهشگران به سرپرستی استفانه دی‌باروس از دانشگاه ژنو سوییس یافته‌های خود را در شمارۀ ۴ آوریل ماهنامه‌ انجمن سلطنتی اخترشناسی منتشر کردند.

نمونه‌هایی از این کهکشان‌های بی‌اندازه درخشان در گذشته هم کشف شده بودند، ولی پژوهش جدید اسپیتزر ۱۳۵ نمونه از آنها را در بر دارد. این به اخترشناسان می‌گوید که چنین درخششی برای کهکشان‌های آغازین پدیده‌ای رایج بوده نه یک ویژگی متعلق به چند استثنا.

هنوز نمی‌دانیم که آیا بازیونش کیهان تنها از نور این کهکشان‌های درخشان بوده یا چشمه‌های دیگری -مانند سیاهچاله‌های فعال در مرکز کهکشان‌ها- هم در فرآیند بازیونش همکاری می‌کردند. ولی تلسکوپ‌هایی مانند جیمز وب که برای پرتاب در سال ۲۰۲۱ برنامه‌ریزی شده چندین برابر بزرگ‌تر از اسپیتز هستند و می‌توانند دوران آغازین کیهان را با جزئیات بیشتری ببینند. شاید روزی اخترشناسان پاسخی درست برای این پرسش که “چه اجرامی عامل روشن شدن کیهان بودند” بیابند.

کشف آب در سیارک ایتوکاوا

بیگ بنگ: تیمی از محققان دانشکده کاوش‌های زمین و فضا در دانشگاه ایالتی آریزونا برای نخستین‌بار آب موجود در نمونه‌های حاصل از سیارک ایتوکاوا را اندازه‌گیری کردند. این دستاورد با بهره‌گیری از داده‌های فضاپیمای هایابوسا که به آژانس فضایی ژاپن تعلق دارد، حاصل آمد.

image e Itokawa
تصویری از سیارک نوع S ایتوکاوا

 به گزارش بیگ بنگ، ایتوکاوا سیارکی به طول ۵۴۹ متر و عرض ۲۱۳ تا ۳۰۵ متر است. این سیارک که در سال ۱۹۹۸ با پروژه «LINEAR» کشف شد، با نام «۱۹۹۸ SF36» شناخته می شود و سپس به پاس دستاوردهای دانشمند ژاپنی یعنی «هیدئو ایتوکاوا» به همین نام باقی ماند. این سیارک با فاصله ۱٫۳ برابری زمین و خورشید، هر ۱۸ ماه به دور خورشید میچرخد. این سیارک در بخشی از مسیرش وارد مدار زمین نیز می شود. در دورترین فاصله نیز قدری دورتر از سیاره مریخ هم می‌رود.

ایتوکاوا به یک جفت آوار شباهت دارد که به همدیگر چسبیده‌اند. دانشمندان علوم سیاره‌ای بر این باورند که این سیارک بقایای یک جرم والد به عرض ۱۹ کیلومتر می باشد که زمانی درجه حرارت آن بین ۵۳۸ تا ۸۱۶ درجه سلسیوس بوده است. جرم والد در اثر برخورد اجرام دیگر، متحمل ضربات شدیدی شد و ضربه نهایی باعث شد که آن به دو نیم تقسیم گردد. سپس، دو بخشِ جداشده با یکدیگر ادغام شده و ایتوکاوای کنونی را پدید آوردند. یعنی اندازه و شکل آن در حدود هشت میلیون سال پیش تکامل یافت. ماموریت هایابوسا آژانس فضایی ژاپن در سال ۲۰۱۰ بیش از ۱۵۰۰ نمونه از ایتوکاوا گردآوری کرده و به زمین بازگرداند. دکتر «زیلیانگ جین» محقق و یکی از نویسندگان اصلی مقاله گفت: «بر اساس یافته‌ها، نمونه‌هایی که ما بررسی کردیم، در مقایسه با سایر اجرام منظومه‌شمسی، غنی از آب بودند.»

image e Itokawa Particles
دو ذره ایتوکاوا که تیم محققان آنها را مطالعه کردند، کوچک هستند: برای مقایسه، قطر موی انسان ۱۰۰ تا ۵۰۰ میکرون است.

دکتر جین و همکارش دکتر «میترای بوز» موفق به کشف یک ماده معدنی معروف به پیروکسن در ذرات ایتوکاوا شدند. در نمونه‌های زمینی، پیروکسن در ساختار بلورین خود دارای آب است. محققان این طور حدس می زنند که ذرات ایتوکاوا شاید آثاری از آب داشته باشند، اما میخواستند بطور دقیق بدانند که چه میزان آب در آن وجود داشته است. اندازه‌گیری‌ها نشان داد که نمونه‌ها به شکل غیرقابل منتظره‌ای غنی از آب بوده‌اند. بر اساس اندازه‌گیری‌ها، حتی سیارک‌های خشکی مثل ایتوکاوا شاید مقدار آبی بیشتر از آنچه دانشمندان تصور می‌کنند، داشته باشد.

دانشمندان اظهار داشتند: «مواد معدنی ایتوکاوا حاوی مقداری آب بوده است. لازم بذکر می باشد که در اثر برخورد اجرامی به آن، دمای جرم والد اصلی افزایش پیدا کرده است. اگرچه نمونه‌ها در سطح گردآوری شدند، اما نمی دانیم که این دانه‌ها در کجای جرم والد بوده‌اند. ما این طور حدس می‌زنیم که آنها در عمق ۱۰۰ متری جرم والد دفن شده باشند. علی‌رغم تجزیه فاجعه‌آمیز جرم والد و قرارگیری دانه‌ها در معرض تابش و برخورد شهاب سنگ‌های کوچک به سطح، همچنان آثار و شواهدی از آب در مواد معدنی وجود دارد. افزون بر این، مواد معدنی یافت شده دارای ترکیبات ایزوتوپ هیدروژن هستند. یعنی سیارک‌های نوع S و اجرام والدشان احتمالا یکی از منابع حیاتی آب و سایر عناصر هستند. باید این سیارک‌ها را بیشتر مورد کاوش و بررسی قرار دهیم.» جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Science Advances منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

چهار مکان با احتمال فراوان پیدایش حیات در منظومه‌شمسی

بیگ بنگ: وقتی افراد از جستجوی موجودات بیگانه حرف می زنند، معمولا موجودات نسبتا باهوشی را تصور می کنند که قادر به ایجاد تمدن و ارسال سیگنال از طریق فضا هستند. در این جستجو، گوش دادن به ارتباطاتی که از ستاره‌ها می آیند نیز در برنامه است.

origin of life xبه گزارش بیگ بنگ، اگر موجودات بیگانه هوشمند در نزدیکی ما و در منظومه‌شمسی ما قرار داشتند، یقینا تا به الان از وجودشان باخبر می شدیم، زیرا ما کاوشگرهایی را به بسیاری از سیاره‌ها و اقمار ارسال کرده‌ایم. ما احتمالا در جهان تنها هستیم. اخترزیست‌شناسان فقط مشتاق به بررسی موجودات هوشمند نیستند. اینجا در سیاره خودمان، موجودات هوشمند کاملا جدید هستند. در واقع، حتی موجودات چندسلولی هم نسبتا جدید اند زیرا موجودات زنده تک سلولی قبل از چندسلولی‌ها برای میلیاردها سال زیست کرده‌اند. ما می دانیم که هیچ تمدن غول‌پیکری مشغولِ ساخت شهرهای بزرگ در دیگر جاهای منظومه شمسی نیست، اما آیا این مورد درباره موجودات میکروسکوپی هم صدق می کند؟

حیات در دیگر مکان‌های جهان شاید مشابهِ حیات در زمین نباشد. نمی دانیم آنها چطور عمل خواهند کرد و شاید قادر به درک آنها نباشیم. اما چون فقط یک نقطه داده داریم، فکر می کنیم باید حیات مشابهی در جاهای دیگر حاکم باشد؛ طوری که کربن در آن یافت شود، شرایط زیست محیطی پایداری برقرار باشد و دریاها یا اقیانوس‌هایی در آن باشد. بالطبع، جستجوی حیات در منظومه شمسی بر اقیانوس‌های فرازمینی متمرکز است. در اینجا به چهار مکان اشاره می شود که به باور اخترزیست‌شناسان از بیشترین احتمال برای پشتیبانی از حیات بیگانه در منظومه‌شمسی برخوردار هستند:

۱-مریخ

تصورش سخت است که بگوییم اراضی خشک و مملو از گرد و خاک مریخ بتواند جای مناسبی برای حیات باشد، اما در گذشته، مریخ دارای اقیانوس بزرگ و عمیقی بود که قسمت اعظمی از نیمکره شمالی آن را پوشش میداد. کاوشگرهایی که امروزه به مریخ فرستاده می شوند هنوز موفق به یافتن حیات نشده‌اند، اما شواهد و قرائن بسیاری بدست آمده است که مریخ برای میلیاردها سال گرم و پرآب بوده است. بر اساس عملیات دیگر در مریخ، سیاره سرخ آنچنان هم که تصور می کنید، خشک و بی آب و علف نیست. آیا خطوط تیره در فایل گیف بالا را مشاهده می کنید؟

وقتی هوا گرمتر باشد، آنها دیده می شوند؛ و وقتی سرد باشد، ناپدید می شوند. اینها تنها بخش کوچکی از شواهدِ مربوط به جاری بودن آب در مریخ امروزی هستند. هنوز منشاء آب مشخص نیست اما تفییرات دوره‌ای در قسمت سطح نشان می دهد که همه کانال‌ها و گودال‌ها قدیمی نیستند. کاوشگر «کنجکاوی» با تجزیه و تحلیل خاک سطحی به این نتیجه رسیده است که ۲ درصد وزن آن را آب تشکیل می دهد. حیاتی که ما میشناسیم به آب نیاز دارد؛ پس همواره امید برای پیدا کردن حیات در مریخ وجود دارد. کاوشگرهای فعلی به جستجوی حیات میکروسکوپی پرداخته‌اند و چیز قابل توجهی پیدا نکرده‌اند، اما آنها عموما برای کار دیگری طراحی شده‌اند.

کاوشگر بعدی سازمان فضایی ناسا به مقصد مریخ در سال ۲۰۲۰ وارد فاز عملیاتی خواهد شد و از تجهیزات بهتری برای جستجوی موجودات زنده میکروسکوپی استفاده خواهد کرد. حتی اگر در مریخ امروزی هیچ موجود زنده‌ای وجود نداشته باشد، شاید کاوشگرها نشانه‌هایی از حیات که در گذشته وجود داشته‌اند، پیدا کنند. البته تا زمانی که انسان خودش به مریخ سفر نکرده و سطح آن را حفاری نکند، نمی توان با قطعیت کامل درباره حیات در آن نظر داد.

۲-اروپا

زمین سیاره‌ای مملو از آب است، اینطور نیست؟ آیا وسعت اقیانوس‌ها بیشتر از خشکی است؟ اروپا، یکی از اقمار مشتری، ظاهرا اقیانوس مایعِ بزرگتری از همه اقیانوس‌های زمین دارد. دانشمندان همگی با اتفاق نظر اعلام کرده‌اند که اقیانوسی در آنجا وجود دارد، اما در خصوص میزان ضخامت پوسته در آن هنوز توافقی حاصل نیامده است. صرف‌نظر از اینکه پوسته چه ضخامتی دارد، انتظار می رود اقیانوس خیلی تیره و تاریک باشد؛ پس چیزی مثل فتوسنتز نمی تواند در آن تکامل پیدا کند.

europa H2O geyserتلسکوپ فضایی هابل آبفشان‌هایی را شناسایی کرد که از سطح این قمر به بیرون پرتاب می شوند، ولی نخستین شواهد از وجود آب در اروپا از سطح نسبتا جوان و مسطح آن بدست آمد. باورش قدری سخت است که اقیانوس عظیمی بتواند با آن فاصله از خورشید و در زیر آن پوسته یخی ضخیم به صورت مایع باقی بماند، اما این احتمال هست که برهمکنش با همسایه‌های اروپا می تواند منبع گرمایی را که این قمر را فعال نگه می دارد، توضیح بدهد. برهمکنش جزرومدیِ ناشی از گرانش مشتری و سایر اقمار مشتری ظاهرا می تواند گرمای کافی را برای اقیانوس‌ها و صفحات تکتونیکی فراهم آورد که فقط در آنجا و زمین مشاهده شده اند.

برخلاف مریخ، ما هیچ چیزی را به مقصد اروپا ارسال نکرده‌ایم؛ اگرچه ماموریت‌های جاه‌طلبانه‌ای پیشنهاد شده است. نفوذ به درون پوسته یخی و اقیانوسی که در قسمت‌های ژرف قرار دارد، دشواری‌های خاص خود را دارد. برخی افراد استفاده از نیروی هسته‌ای را برای سوزاندن پوسته و سپس رهاسازی یک زیردریایی پیشنهاد کرده‌اند. ناسا در حال سرمایه‌گذاری بر روی تحقیقی است که بتواند در آینده پروژه‌ای را به منظور فرود آمدن در قمر اروپا ترتیب بدهد. در این پروژه، قرار است کاوشگر در آتشفشان یخی اروپا فرود آید و سپس یک زیردریایی با هدف کاوش قسمت‌های عمیق رها کند. باید دقت کنیم که اقیانوس فرازمینی را با میکروب‌های خودمان آلوده نکنیم.

۳-انسلادوس

مشتری تنها سیاره‌ای نیست که که اقمارش بعنوان اهدافی برای جستجوی حیات پیشنهاد شده است. زحل هم کاندیدهای بسیار خوبی مثل انسلادوس دارد که می تواند به مانند اروپا از یک اقیانوس زیرسطحی برخوردار باشد. هیچکس باور نمی کرد چنین چیزی در آنجا وجود داشته باشد، تا اینکه آبفشان‌هایی که از آن به بیرون می زد، در سال ۲۰۰۵ توسط فضاپیمای کاسینی مشاهده شد. «جاناتان لونین» مدیر مرکز رادیوفیزیک و تحقیقات فضایی در دانشگاه کورنل گفت: «به لیستی از الزاماتِ حیات از نوع زمین توجه کنید: آب مایع، مواد ارگانیک، مواد معدنی، انرژی و مواد شیمیایی. کاسینی تمامی این الزامات را در آن آبفشان‌ها پیدا کرده است.»

Enceladus geysers e xکاسینی بارها آبفشان‌ها را مشاهده کرده و داده‌های زیادی را جمع‌آوری کرده است. بر اساس این داده‌ها، میتوان اطمینان داشت که انسلادوس مشابهِ اروپاست، با این تفاوت که رسوبات آبی آن در زیر سطح قرار دارد. کاسینی تاکنون بیش از ۱۰۰ آبفشان شناسایی کرده است. اگر این آبفشان‌ها و یخ‌ها از یک اقیانوس زیرسطحی نشات گرفته باشند، باید از تجهیزات مدرن بیشتری برای جستجوی نشانه‌های حیات استفاده کرد.

۴-تیتان

کاسینی در زمان کاوشِ زحل به دیدار تیتان هم رفته و این تصاویر شگفت‌انگیز را از بازتاب نور خورشید در سطح مایع گرفته است. کاسینی فرودگری را در آن قمر به زمین نشاند و آن فرودگر هم موفق به یافتن خطوط ساحلی، کانال‌های عبور آب و برخی دیگر از عوارض زمین مانند شد.

kraken mareمتاسفانه، دریاچه‌های هیدروکربنی ظاهرا از اتان و متان مایع تشکیل شده‌اند، نَه آب. چنین چیزی در زمین دیده نمی شود، اما احتمال حیات را از بین نمی برد. شاید حیات بتواند فرگشت پیدا کرده و از مایعات به جای آب استفاده کند. البته شاید در آنجا آب هم باشد. در زمین، دانشمندان میکروب‌هایی را شناسایی کرده‌اند که در بزرگترین دریاچه یعنی «Pitch Lake» قرار دارد.

titan methane stream networks map xاگرچه قابل توجه‌ترین ویژگی تیتان، وجود دریاچه‌های هیدروکربنی است، اما هنوز شواهدی از اقیانوس زیرسطحی دیگری هم وجود دارد. به مانند سایر اقمار آبی، جاذبه تیتان حکایت از نشانه‌هایی دارد که اقیانوس بسیار شوری در زیر سطح موجود است. تصور بر این است که قمر اروپا آب بیشتری در مقایسه با زمین داشته باشد، اما تیتان از مجموع آن دو هم احتمالا آب بیشتری دارد. شاید روزی فضانوردانی در دریاچه‌های متان حضور پیدا کنند. هنوز امیدها برای یافتن حیات در چنین اقماری زنده است و جستجوها باید ادامه داشته باشد.

Liquid Water xحتی اگر حیاتی در کار نباشد، اطلاعات بسیار زیادی کسب خواهیم کرد. مطالعه این اقیانوس‌های بی‌جان می تواند به ما کمک کند تا اطلاعات زیادی درباره شرایط اولیه در اقیانوس‌های زمین بدست آوریم. این احتمال وجود دارد که فرایندهای زمین‌شناسی را در مکان‌های دیگر منظومه‌شمسی هم پیدا کنیم. جستجوی حیات در جاهای دیگر، هرگز به منزله هدررفت زمان یا منابع نیست. اما چه می شود اگر نوعی حیات پیدا کنیم؟ یافتن حیات در سیاره یا قمری دیگر می تواند دیدگاه کلی ما را درباره حیات در جهان دستخوش تغییر قرار بدهد. این گونه تلاش‌ها می تواند نحوه نگرش ما از سیاره‌های فراخورشیدی را تغییر خواهد داد.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: gadgette.com

نگاه به ابرهای رنگین کیهانی

بیگ بنگ: ابرهای رنگارنگ در پیرامون سامانه ستاره‌ای رو ماراَفسای شامل یکی از نزدیکترین مناطق تشکیل ستاره هستند. رو ماراَفسای به خودی خود یک سامانه ستاره‌ای دوتایی است که در سحابی بازتابی آبی رنگ درست در سمت چپ تصویر قابل رویت است.

RhoOphWide Cogoاین سامانه ستاره‌ای که فقط ۴۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارد به دلیل محیط چند رنگی که دارد متمایز شده است و شامل سحابی نشری قرمز و تعداد بیشماری خطوط غباری به رنگ قهوه‌ای روشن و تیره است. در نزدیکی سمت چپ پایینِ سامانه ابر مولکولی رو ماراَفسای، ستاره زرد آنتارس قرار دارد، در حالیکه یک خوشه ستاره‌ای کروی به نام M4 درست در سمت راست آنتارس دیده می شود. در نزدیکی بالای تصویر، IC 4592 واقع شده که سحابی سر اسب آبی رنگ می باشد. درخشش آبی که چشمان سر اسب آبی – و ستارگان دیگر در اطراف تصویر – را احاطه کرده در واقع یک سحابی بازتابی متشکل از غبار میباشد. در سمت راست این عکس یک سحابی بازتابی زاویه‌دار هندسی به نام شارپلس ۱ قرار دارد. در اینجا، ستارۀ درخشان در نزدیکی گرداب ستاره، نور سحابی بازتابی پیرامون را به وجود می آورد. اگرچه بیشتر این ویژگی‌ها توسط یک تلسکوپ کوچک در جهت صور فلکی مارافسای، عقرب و قوس قابل مشاهده‌اند، تنها راه برای مشاهدۀ جزئیات مارپیچ‌های غباری، استفاده از یک دوربین با نوردهی طولانی مدت است.

سایت علمی بیگ بنگ/ منبع: apod

جدول زمانی فرگشت حیوانات بروزرسانی شد

بیگ بنگ: دانشمندان در حال ِ بروزرسانی و تجدید نظر در مورد فرآیند فرگشت حیوانات هستند و در نظر دارند تا بینش‌های تازه‌ای را در مورد چگونگی زندگی میلیونها سال پیش بر روی زمین به دست بیاورند.

lead gettyimagesبه گزارش بیگ بنگ، این محققان بیان داشتند که گویا انفجار فعالیت‌های فرگشتی که موجب افزایش تعداد و تنوع حیوانات شده بسیار زودتر از آنچه تصور می شد آغاز شده است و در طول یک دوره زمانی طولانی‌تر اتفاق افتاده است. یافته‌های آنها نظریه طولانی مدتی را که تاکنون مورد قبول بوده و نشان میداده که افزایش تنوع حیوانات در این سیاره بیش از ۵۰۰ میلیون سال پیش توسط یک موج فرگشتی‌ تحت عنوان انفجار کامبرین آغاز شده را به چالش می کشد.

محققان زمین شناسی دانشگاه ادینبورگ، با تحلیل سوابق به دست امده از اکتشافات فسیلی و تغییرات زیست محیطی، جدول زمانی تکامل حیوانات را مجددا ارزیابی نمودند. تاکنون، تصور میشد “انفجار کامبرین” که بین ۵۴۰ تا ۵۲۰ میلیون سال پیش رخ داده، به پدیدار شدن تمام اجداد اولیه حیوانات امروزی منتج شده است. با این حال دانشمندان می گویند، احتمالا یک سری از رویدادهای مشابه موجب فرگشت حیوانات شده، که اولین آنها در طی دوره ادیاکاران یعنی چیزی در حدود ۵۷۱ میلیون سال پیش آغاز شده است.

evolution of earth timeline mikkel juul jensen

به گفته محققان انفجار فعالیت‌های فرگشتی ممکن است با بروز نوسانات چشمگیر در سطوح اکسیژن و مواد مغذی ضروری در اقیانوس‌ها همخوانی داشته باشد. دانشمندان ِ این پژوهش با دانشگاه‌های بریستول، کمبریج و هلسینکی، موسسه فناوری توکیو، ژاپن و دانشگاه یادبود نیوفاندلند در کانادا همکاری نمودند.

پروفسور راشل وود از دانشکده علوم زمین‌شناسی دانشگاه ادینبورگ، و یکی از محققان پیشروی این تحقیق بیان داشت: «ادغام داده‌های به دست آمده از سوابق فسیلی و تغییرات محیطی که بر کل سیاره تاثیر گذاشته، نشان دهندۀ الگوها و محرک‌های افزایش پیچیدگی حیات بر روی کره زمین است. ما تصور می کردیم که حیوانات ِ اولیه به سرعت و به دنبال یک رویداد فرگشتی ظاهر شدند، اما یافته‌های ما حاکی از آن است که در حقیقت این اتفاق دارای مراحل مختلفی بوده است. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Nature Ecology Evolution منتشر شده است.

ترجمه: سهیلا دوست پژوه/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencedaily.com

بررسی یک سیاهچالۀ فعال

image aبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، عملکرد متفاوت این سیاهچاله زمانی رصد شد که در حال منتشر کردن گازهایی با سرعت بالا بود. محققان این سیاهچاله را زمانی مشاهده کردند که در حال پرتاب پلاسما با سرعت بسیار بالا بود. سیاهچاله ” V۴۰۴ Cygni ” همانند دیگر سیستم‌های سیاهچاله‌ای، گازهای اطراف ستاره‌های نزدیکش را به سمت خود می‌کشد.

دانشمندان طی این مطالعه که به سرپرستی “مرکز بین‌المللی تحقیقات نجوم رادیویی” انجام شد، موفق به کشف ِ عملکرد متفاوت این سیاهچاله که آن را همانند فرفرۀ در حال چرخش توصیف کرده‌اند، شدند. اخترشناسان اعلام کردند که این سیاهچاله که به صورت فرفره میچرخد، فورانی از ذرات را هر چند دقیقه یک‌بار منتشر می‌کند که این عمل تاکنون در سیاهچاله‌های دیگر دیده نشده است.

image e V Cygni Jetsدانشمندان معتقدند که این سیاهچاله که همانند جت چرخشی است از عدم تقارن بین یک “قرص برافزایشی”(accretion disk) ایجاد شده توسط ماده ستاره و سیاهچاله به وجود آمده است. یک قرص برافزایشی، یک ساختار دیسک مانند از ماده است که به شکل حلقوی به دور یک جسم خاص می‌چرخد.

این جسم می‌تواند یک ستاره جوان، یک کوتوله سفید، یک ستاره نوترونی یا یک سیاهچاله باشد. این چرخش باعث ایجاد گرما و تابش می‌شود و دامنه این تابش برای ستارگان جوان مادون قرمز و برای بازماندگان ستاره‌ای، پرتو ایکس است. تابش شدید سبب ایجاد یک بر آمدگی بزرگ در بخش داخلی قرص برافزایشی شده است که این موضوع آن را به دونات شبیه کرده است.

BH Plasma Blobs“جیمز میلر جونز” پروفسور “دانشگاه کورتین” استرالیا گفت: ‘این یکی از فوق‌العاده‌ترین سیستم‌های سیاهچاله ایست که تاکنون دیده‌ام. مانند بسیاری از سیاهچاله‌ها، از ستاره‌های اطرافش تغذیه می‌کند و گازهای اطراف ستاره را کنار زده و یک قرص از مواد تشکیل می‌دهد که به دورش می‌چرخند.

تنها چیزی که او را از دیگر سیاه چاله‌ها متفاوت می‌سازد این است که دانشمندان فکر می‌کنند ” V۴۰۴ Cygni ” قرص مواد در حال چرخش به دور سیاهچاله نامتقارن است. او اضافه کرد: «به نظر می‌رسد این امر بخشی از درون دیسک را ایجاد می‌کند که مانند چرخش و جت‌های آتشین در جهات مختلف به سمت خود جابجا می‌شود.» دانشمندان ابتدا این سیاهچاله را در سال ۱۹۸۹ و هنگامی که در حال انتشار پرتو بود، کشف کردند. یافته‌های این مطالعه در مجله Nature منتشر شده است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: dailymail.co.uk

فوران‌های آتشفشانی باعث انقراض در اواخر دوره پرمین شد

بیگ بنگ: یک تیم بین‌المللی از دیرینه‌شناسان چینی و آمریکایی موفق به یافتن مقادیر بالایی از جیوه در رسوبات دریاییِ متعلق به دوره پرمین در چندین نقطه از جهان شده است. این یافته با ارائه شواهد قانع کننده‌ای اعلام میدارد که فوران‌های آتشفشانی باید عامل اصلی در انقراض گسترده در اواخر دوره پرمین باشد که به ۲۵۲ میلیون سال قبل بازمیگردد.

image e Siberian Trapsبه گزارش بیگ بنگ، کشف این میزان زیاد جیوه در سنگ‌های ۲۵۲ میلیون ساله در نقطه‌های مختلف جهان، شواهدی را برای این نظریه غالب ارائه می کند که فوران‌های آتشفشانی باعث انقراض گسترده در اواخر دوره پرمین گردید. این انقراض که با عناوینی مثل مرگ بزرگ و انقراض پرمین-تریاسه هم شناخته می شود، بزرگترین رویداد انقراض گسترده در تاریخ زمین به شمار می آید.

این رویداد فاجعه‌آمیز باعث کشته شدن تقریبا ۹۶% از کل گونه‌های دریایی در طول بازه هزار سال شد. انتظار می رود دلیل اصلی این انقراض با اختلال‌ها و بی‌نظمی‌های زیست محیطی شدید مرتبط باشد؛ این بی نظمی‌ها نیز از فوران یک سامانه آتشفشانی موسوم به «دام‌های سیبری» سرچشمه می گیرند. بسیاری از فوران‌ها در آتشفشان‌های استوانه‌ای شکل اتفاق نیفتادند، بلکه در روزنه‌های بزرگی در سطح زمین روی دادند. این فوران‌ها منجر به پیدایش رسوبات عظیمی از زغال سنگ شده و بخار آب را به درون اتمسفر آزاد کردند. سرانجام، رسوبات دریایی در اطراف سیاره فرود آمده و سرآغاز رویدادی شد که به عصر دایناسورها معروف است.

دکتر «جون شِن» نویسنده اصلی مقاله و محقق در دانشگاه علوم زمین چین گفت: «فعالیت‌های آتشفشانی، از قبیل انتشار گازهای آتشفشانی و احتراق ماده آلی، منجر به آزادسازی حجم بالایی از جیوه به سطح زمین شد. وقتی فوران‌های آتشفشانی بزرگ و انفجاری روی می دهند، میزان بسیار زیادی از جیوه به اتمسفر آزاد می شود. جیوه یک شاخص و شناساگر نسبتا جدیدی برای محققان است و به موضوع داغی برای بررسی اثرات آتش فشان بر رویدادهای بزرگی در تاریخ زمین تبدیل شده است.»

محققان از دندان‌های تیز فسیل شده موجوداتی به نام «کونودنت‌ها» برای تعیین سن سنگ‌هایی که جیوه در آنها رسوب شده بود، استفاده کردند. به مانند بسیاری دیگر از موجودات در سیاره زمین، کونودنت‌ها در اثر این رویداد فجیع از صحنه روزگار پاک شدند. فوران‌ها تا ۳ میلیون متر مکعب خاکستر به هوا پرتاب کرد.

پروفسور «آلگو» اظهار داشت: «در واقع، فوران‌های موسوم به دام‌های سیبری آن قدر مواد به هوا پرتاب کرد که دمای زمین را تا متوسط ۱۰ درجه سانتی‌گراد افزایش داد. گازهای گلخانه‌ای هم در میان این مواد بودند. آب و هوای در حالِ گرمایش احتمالا یکی از بزرگترین عوامل در انقراض گسترده بوده است. انتظار می رود باران‌های اسیدی هم نقش منفی داشته و اقیانوس‌های کره زمین را اسیدی کرده باشند. هرچقدر آب گرمتر باشد، نواحی مرده بیشتری در اثر کمبود اکسیژن حل شده شکل می گیرد.»

وی افزود: «به نظر من، تغییر وضعیت دمایی بعنوان اصلی‌ترین عامل در انقراض بوده است. با افزایش اسیدیته و نفود سایر مواد سمی به محیط زیست، شرایط رو به وخامت هم گذاشته است. شدت زیاد مهم نیست، این مدت زمان است که نقش پررنگی دارد. با تداوم این رویداد، فشار بیشتری بر محیط وارد آمده است. از این رو، زمین فرصت اندکی برای بازسازی خودش داشته است چرا که این رویدادهای مهیب منجر به نابودی تنوع زیستی میشده است. نشانه‌های مربوط به جیوه گویای آن است که فوران‌های دام‌های سیبری باعث بروز فاجعه عظیمی شده‌اند.» این مقاله در مجله Nature Communications منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com