در جستجوی “سیارات سرکش”


بیگ بنگ: “سیارات سرکش” اجرام سیاره‌ مانندی هستند که به دور ستاره‌ای نمی‌چرخند و در عوض در فضا معلق هستند، این اجرام به طرز شگفت‌انگیزی در کهکشان راه شیری رایج می‌باشند.

image e Free Floating Planetبه گزارش بیگ بنگ، بر اساس یک مقاله جدید، تلسکوپ فضایی نانسی گریس رومن ناسا، حداقل ۲۵۰ سیارۀ شناور با جرم‌های پایین‌تر مشابه مریخ را می‌تواند کشف کند. سیارات شناور اجسام منزوی هستند که جرمی مشابه با سیارات دارند. منشاء این اجرام مشخص نیست، آنها می‌توانند در دیسک‌های گازی در اطراف ستاره‌های جوان شکل بگیرند، مشابه با سیاره‌هایی که هنوز به ستارگان میزبان خود محدود هستند. این اجرام پس از تشکیل می‌توانند از طریق تعامل با سایر سیارات منظومه یا حتی رویدادهای دیگر توسط ستارگان دیگر به بیرون منظومه پرتاب شوند. یا می‌توانند در هنگام چرخش گرد و غبار شبیه ستارگان تشکیل شوند.

پروفسور “اسکات گائودی”، محقق گروه نجوم در دانشگاه ایالتی اوهایو گفت: «کیهان ممکن است مملو از سیارات سرکش باشد و ما حتی آنها را نمی‌شناسیم. ما بدون انجام یک تحقیق میکرولنزینگ دقیق و فضایی مانند ماموریت تلسکوپ رومن هرگز حقیقت را کشف نخواهیم کرد.»

“سامسون جانسون”، نویسنده اصلی و دانشجوی تحصیلات تکمیلی دانشگاه ایالتی اوهایو گفت: «با گسترش دیدگاه ما نسبت به جهان متوجه شدیم که منظومه شمسی ما ممکن است غیرعادی باشد. تلسکوپ رومن به ما کمک خواهد کرد تا با مطالعۀ سیارات سرکش چیزهای بیشتری در مورد جایگاهمان در الگوی کیهانی بیاموزیم. شناسایی این سیارات به دانشمندان کمک می‌کند تعداد کل این سیارات سرکش را در کهکشان ما استنباط کنند».

تلسکوپ نانسی رومن بر اساس نام اولین ستاره‌شناس اصلی ناسا که «مادر» تلسکوپ فضایی هابل نیز شناخته می‌شود، نامگذاری شده است. این تلسکوپ تلاش خواهد کرد تا اولین سرشماری از سیارات سرکش را انجام دهد. جانسون گفت: «این تلسکوپ نه تنها برای مکان‌یابی سیارات سرکش در کهکشان راه شیری توانایی دارد، بلکه برای آزمایش نظریه‌ها و مدل‌هایی که پیش‌بینی می‌کنند چگونه این سیارات شکل گرفته‌اند نیز طراحی شده است.»

مطالعه‌ی این تیم نشان داد که تلسکوپ رومن احتمالاً ۱۰ برابر بیشتر از تلاش‌های موجود نسبت به سیارات سرکش حساس است؛ این تلاش‌ها در حال حاضر بر اساس تلسکوپ‌هایی که به سطح زمین متصل شده‌اند، انجام می‌شوند. این مرکز بر روی سیارات در کهکشان راه شیری بین خورشید و مرکز کهکشان ما تمرکز خواهد کرد و حدود ۲۴۰۰۰ سال نوری را پوشش می‌دهد.

جانسون گفت: «چندین سیارۀ سرکش کشف شده، اما برای به دست آوردن یک تصویر کامل، به تلسکوپی قوی چون رومن نیاز داریم». تلسکوپ رومن که قرار است در پنج سال آینده به فضا پرتاب شود با استفاده از تکنیکی به نام «میکرولنزینگ گرانشی» سیارات سرکش آزاد بدون ستاره را جستجو خواهد کرد.

این تکنیک برای خم کردن و بزرگنمایی نور ستاره‌هایی که از پشت تلسکوپ عبور می‌کنند به گرانش ستاره‌ها و سیارات متکی است. این اثرِ میکرولنزینگ به نظریه‌ی نسبیت عام آلبرت اینشتین متصل است و به یک تلسکوپ اجازه می‌دهد تا سیاراتی در فاصله‌ی هزاران سال نوری از زمین – بسیار دورتر از سایر تکنیک‎های تشخیص سیاره – را پیدا کند.

اما از آنجا که میکرولنزینگ فقط وقتی گرانش یک سیاره یا ستاره نور ستارۀ دیگر را خم و بزرگنمایی می‌کند کار می‌کند، اثر هر سیاره یا ستارۀ خاص هر چند میلیون سال یک بار فقط برای مدت کوتاهی قابل مشاهده است. و از آنجا که سیارات سرکش به تنهایی و بدون یک ستاره‌ نزدیک در فضا قرار دارند، برای تشخیص این بزرگنمایی باید تلسکوپ بسیار حساس باشد.

دکتر “متیو پنی”، محقق گروه اخترفیزیک در دانشگاه ایالتی لوئیزیانا گفت: «سیگنال میکرولنزینگ از یک سیارۀ سرکش فقط بین چند ساعت تا چند روز طول می‌کشد و برای همیشه از بین می‌رود. این امر مشاهدۀ آنها از زمین را حتی با استفاده از چندین تلسکوپ دشوار می‌کند. رومن یک تغییردهندهۀ بازی برای جستجوی سیارات سرکش است.» نویسندگان تخمین می‌زنند که رومن حدود ۲۵۰ سیاره‌ی شناور را کشف می‌کند که هم‌جرم مریخ یا بزرگتر هستند.

جانسون گفت: «این سیارات به احتمال زیاد فاقد حیات هستند. آنها احتمالاً بسیار سرد هستند، زیرا هیچ ستاره‌ای در اطراف خود ندارند. اگر تعداد زیادی سیارۀ سرکش کم‌جرم پیدا کنیم، می‌دانیم که وقتی ستاره‌ها سیارات را تشکیل می‌دهند احتمالاً یک دسته چیزهای دیگر را به درون کهکشان می‌کشند. این به ما کمک می‌کند تا به طور کلی از مسیر شکل‌گیری سیارات استفاده کنیم.» جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Astronomical منتشر شده است.

ترجمه: سحر الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

مریخ ، خوشه پروین و آندرومدا بر فراز شیرهای سنگی


بیگ بنگ: سه شی بسیار متفاوت و بسیار معروف، ماه گذشته در یک قاب ِ واحد ثبت شدند. در بالا سمت چپ خوشه آبی رنگ پروین قرار دارد که شاید معروف‌ترین خوشه ستاره‌ای آسمان شب می‌باشد.

MarsTriangle Ozkeserخوشه ستاره‌ای پروین(M45) حدود ۴۵۰ سال نوری با ما فاصله دارد و به راحتی در چند درجه تا شکارچی یافت می‌شود. در بالا سمت ِ راست کهکشان مارپیچی آندرومدا واقع شده که شاید معروف‌ترین جرم خارج از کهکشان ما است. کهکشان آندرومدا(M31) یکی از معدود اجرامی است که برای چشم غیرمسلح قابل مشاهده است، اگرچه نورش میلیون‌ها سال در راه بوده تا به زمین برسد.

MarsTriangle Ozkeser annotated در مرکز عکس سیاره مریخ را به رنگ قرمز روشن می‌بینید که شاید مشهورترین سیارۀ آسمان شب باشد. مریخ که اکنون در مقابل خورشید قرار دارد، در تمام طول شب قابل مشاهده است. در پیش زمینه مقبره‌ای باستانی در درۀ فریجین در ترکیه قرار دارد. این مقبره شامل دو شیر سنگی است که بازماندۀ چشمگیری از تمدن قدرتمندی است که هزاران سال پیش می‌زیست. سیاره سرخ که در درخشان‌ترین حالت خود دیده می‌شود، پس از غروب خورشید به راحتی به در سمت شرق آسمان نمایان است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

ناسا کاوش‌های سفر به ماه را اعلام کرد


بیگ بنگ: ناسا از شرکای تجاری خود درخواست کرده تا این سازمان را برای انجام کاوش‌های علمی و ارسال محموله به یکی از مناطق غیرقطبی ماه در سال ۲۰۲۲ کمک نمایند. ناسا می‌خواهد این هدف در سال‌های پیش رو تحقق پذیرد.

Commercial Lunar Lander
کاوشگرهای تجاری به حمل محموله‌های علمی و فناوری ناسا به سطح ماه خواهند پرداخت؛ با این کار، زمینه برای فرود فضانوردان در ماه تا سال ۲۰۲۴ فراهم خواهد شد.

به گزارش بیگ بنگ، پروژه خدمات حمل و نقل قمری تجاری(CLPS) یکی از بخش‌های کلیدی ماموریت آرتمیس ناسا محسوب می‌شود. ارسال محموله‌های علمی و فناوری می‌تواند پایه‌گذارِ اجرای ماموریت‌های جدیدی به سطح ماه شود و انسان بار دیگر بتواند پای در این قمر بگذارد. تا پایان سال یک سازمان از میان کاندیداهای موجود انتخاب خواهد شد. این محموله که انتظار می‌رود حدود ۱۰۰ کیلوگرم باشد، شامل موارد زیر خواهد بود:

خصوصیات چسبندگی سنگپوش ماه(RAC): این ابزار تعیین خواهد کرد که سنگپوش ماه تا چه اندازه به مواد مختلفی که در فازهای مختلف پرواز در معرض محیط ماه قرار گرفته‌اند، می‌چسبد. اجزای لازم از مرکز آزمایش مواد ایستگاه فضایی بین‌المللی(MISSE) واقع در این ایستگاه فضایی تهیه خواهند شد.

ابزارهای برگشت‌خور نسل بعدی ماه(NGLR): به عنوان هدفی برای لیزرهای واقع در زمین عمل خواهد کرد تا فاصله میان زمین و ماه با دقت بالا اندازه گرفته شود. این ابزارها که یکی از آنها در این ماموریت به کار گرفته خواهد شد، داده‌هایی را در اختیار محققان قرار خواهد داد که برای درک بهتر جنبه‌های گوناگون بخش درونی ماه و یافتن پاسخ برای برخی از پرسش‌های بنیادی فیزیک مورد استفاده قرار خواهند گرفت.

دستگاه عکس‌برداری پرتو ایکس هلیوسفری محیط ماه(LEXI): این دستگاه به عکس‌برداری از برهم‌کنش مگنتوسفر زمین با جریان ذرات باردار از خورشید خواهد پرداخت. این جریان اصطلاحاً باد خورشیدی نامگذاری شده است.

سیستم رایانه‌ای تنظیم‌پذیر و مقاوم در مقابل تابش(RadPC): این سیستم در نظر دارد تا فناوری رایانه‌ای عرضه کند که در مقابل تابش‌های خطرناک از تاب و دوام کافی برخوردار باشد. چون ماه فاقد اتمسفر و میدان مغناطیسی است، تابش حاصل از خورشید یک چالش عمده برای دستگاه‌های الکترونیکیِ فضاپیما خواهد بود. در این بررسی، اثرات تابش بر سطح ماه نیز مورد مطالعه قرار خواهد گرفت.

moonعمق‌سنج مگنتوتلوریک ماه (LMS): این ابزار برای بررسی ویژگی‌های ساختاری و ترکیب گوشته ماه طراحی شده است. در این راستا، میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی آن مطالعه خواهد شد. در این فرایند، از مغناطیس‌سنج مناسبی برای اندازه‌گیری میدان‌های مغناطیسی استفاده خواهد شد.

دستگاه کاوش گرمای زیرسطح ماه(LISTER): این دستگاه برای اندازه‌گیری جریان گرما از بخش درونی ماه طراحی شده است. این کاوش ۲ الی ۳ متر درون سنگپوش ماه را حفاری خواهد کرد تا ویژگی‌های گرمایی ماه را در اعماق مختلف بررسی کند.

دستگاه Lunar PlanetVac: این فناوری برای انتقال سنگ‌های ماه از سطح به سایر دستگاه‌ها ساخته شده است. این سنگ‌ها می‌تواند مورد تحلیل قرار گرفته و درون محفظه‌ای گذاشته شود تا فضاپیمای دیگری آن را به زمین بازگرداند.

دوربین‌های استریو برای مطالعه سطوح ماه (SCALPSS 1.1): این دوربین برای تهیه داده‌های ویدئویی و تصویری از مناطق زیر کاوشگر استفاده خواهد شد. این دوربین می‌تواند نقش موثری در بررسی توپوگرافی سطح ماه پیش از فرود داشته باشد. فهم فیزیکِ جابجایی گرد و خاک، دانه‌ها، سنگ‌ها و موارد مشابه می‌تواند نقشی کلیدی در تداوم ماموریت داشته باشد و به شیوه پرواز و فرود فضاپیما در ماه کمک کند.

سپر گردوخاک الکترودینامیکی(EDS): این فناوری یک میدان الکتریکی غیریکنواخت با استفاده از ولتاژهای مختلف در چند الکترود ایجاد می‌کند. میدان غیریکنواخت یک نیروی دی‌الکتروفورتیک ایجاد می‌کند که ذرات را به حرکت در می‌آورد و نقش مهمی در محافظت از رادیاتورهای گرمایی، لنزهای دوربین، صفحات خورشیدی و بسیاری دیگر از فناوری‌های فضاپیما دارد.

آزمایش گیرنده GNSS ماه (LuGRE): بر اساس سامانه موقعیت‌یاب جهانی آمریکا(GPS)، این دستگاه می‌تواند گسترۀ سیگنال‌های GPS را افزایش دهد. اگر با موفقیت عمل کند، به نخستین دستگاهی تبدیل خواهد شد که سیگنال‌های GPS را از فاصلۀ ماه به زمین ارسال می‌کند.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: scitechdaily.com

ستاره‌ای که توسط یک سیاهچاله بلعیده شد


بیگ بنگ: دانشمندان بتازگی توانستند لحظۀ بلعیده شدن یک ستاره درون یک سیاهچالۀ کلان جرم را ثبت نمایند. این فرایند به “اسپاگتی فضایی” معروف است که طی آن یک جسم در اثر گرانش عظیم ِ سیاهچاله از هم پاشیده می‌شود.

esoaبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، به گفته دانشمندان جرم سیاهچاله‌ها می‌تواند شکل ستاره‌ها را تا حدی تغییر دهد که ماده به صورت یک رشته در آید. برای مثال ماه بر اثر جزر و مد، شکل اقیانوس‌های کره زمین را تغییر می‌دهد. این رشته کشیده شده از مواد در حالی که از خود نوری درخشان ساطع می‌کند به سمت افق رویداد سیاهچاله مکیده می‌شود. به گفته محققان انگلیسی این ستاره که درون سیاهچاله بلعیده شده، ۲۱۵ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد.

طی یک دوره شش ماهه، این روند تخریب و ساطع شدن نور که “AT۲۰۱۹qiz” نامیده شده، روشن‌تر شد زیرا مواد بیشتری توسط نیروهای گرانشی شدید سیاهچاله پیش از آنکه محو شوند به دام افتادند. ثبت این رویداد که “اختلال جزر و مدی” نام دارد به محققان کمک می‌کند تا سیاهچاله‌های کلان جرم و تأثیر آنها بر مواد اطرافشان بهتر درک شود.

ایدۀ سیاهچاله‌ای که ستاره نزدیک به خود را می‌بلعد به نظر می‌رسد علمی- تخیلی باشد. اما این دقیقاً همان اتفاقی است که در یک رویداد اختلال جزر و مدی رخ می‌دهد. “مت نیکل” نویسنده این مقاله و اخترشناس دانشگاه بیرمنگام گفت: «ما توانستیم به طور دقیق بررسی کنیم وقتی یک ستاره توسط چنین هیولایی بلعیده شود، چه اتفاقی می‌افتد.»

محققان طی این مطالعه از مشاهدات ثبت شده توسط تلسکوپ‌های بسیار بزرگ و تلسکوپ‌های فناوری جدید در شیلی و همچنین شبکه جهانی تلسکوپ “رصدخانه لاس کامبرس” و ماهواره “نیل گرلس سوئیفت ناسا” در مدار زمین استفاده کردند. محققان توضیح دادند رویداد اختلال جزر و مدی نه تنها نادر است، بلکه مطالعه آن نیز دشوار است، زیرا در پی روند تخریب یک ستاره ابری از غبار و آوار تشکیل می‌شود که سیاهچاله را از دید پنهان می‌کند. شبیه‌سازی بلعیده شدن این ستاره درون سیاهچاله را در زیر تماشا کنید:

“سامانتا اوتس” دیگر محقق مقاله از دانشگاه بیرمنگام گفت: وقتی سیاهچاله ستاره‌ای را می‌بلعد، ستاره انبوهی از مواد را به بیرون پرتاب می‌کند که مانع دید ما می‌شود و علت این امر نیز این است که انرژی ستاره هنگام بلعیدن مواد توسط سیاهچاله به بیرون منتشر می‌شود. دکتر نیکل افزود: «مشاهدات ما نشان داد که جرم این ستاره تقریباً برابر با خورشید ما است که تقریباً نیمی از آن را طی بلعیده شدن توسط سیاهچاله از دست داده است.»

“کیت الکساندر” نویسنده مقاله و اخترفیزیکدان از دانشگاه نورث وسترن ایلینوی توضیح داد: از آنجا که ما زود این فرایند را ثبت کردیم، در واقع توانستیم پرده گرد و غبار و آوار و خروج مواد از سیاهچاله را ببینیم. سرعت مواد تا ۱۰ هزار کیلومتر در ثانیه است.

محققان برای اولین‌بار توانستند ارتباط مستقیم بین مواد جاری شده از ستاره و شعله‌های درخشان ساطع شده از آن هنگام بلعیده شدن در سیاهچاله را رصد و تأیید کنند. یافته‌های این مطالعه در مجله “Monthly Notices of a Royal Astronomical Society” منتشر شده است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: ESO

بالاترین سرعت ممکن صوت کشف شد

soundwaveبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایرنا، با این وجود این محققان متوجه شدند که چنین سرعت‌هایی تنها زمانی ممکن است که صوت از میان هیدروژن اتمی عبور کند که در هسته سیاره غول‌پیکری مانند مشتری پیدا می‌شود. بر اساس نظریه نسبیت خاص اینشتن، سرعت نور حدود ۳۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه است. با این حال تا امروز مشخص نبود که آیا امواج صوتی هنگام عبور از جامدات یا مایعات دارای یک حد سرعت نهایی نیز هستند یا خیر.

در این پژوهش که توسط محققان دانشگاه‌های «کوئین مری‌لندن»، «دانشگاه کمبریج» و «انستیتوی فشار عالی فیزیک» (Institute for High Pressure Physics) انجام شد، محققان به بالاترین سرعت ممکن صوت دست یافتند؛ این مطالعه نشان می‌دهد که پیش‌بینی حد بالای سرعت صوت به دو ثابت اساسی بدون بعد یعنی ثابت ساختار ریز و نسبت جرم پروتون به الکترون بستگی دارد. ثابت ساختار ریز، یکی از ثابت های بنیادین فیزیک است که ویژگی قدرت برهم‌کنش الکترومغناطیس را بین ذرات باردار شده با بار پایه مشخص می‌کند.

نتیجه این مطالعه نشان می‌دهد که بالاترین سرعت ممکن صوت حدود ۳۶ کیلومتر بر ثانیه است که تقریبا ۲ برابر سرعت صوت در الماس سخت‌ترین ماده‌ای شناخته شده در جهان است. مشخص شده است که این دو ثابت اساسی بی بعد، نقش مهمی در درک جهان ما دارند.  مقادیر دقیق تنظیم شده آنها، واکنش های هسته ای مانند «واپاشی پروتون» (که یک واپاشی هسته‌ای فرضی است) و «سنتز هسته ای» را در ستارگان کنترل می کنند. برقراری تعادل میان این دو بعد، یک منطقه قابل سکونت باریک ایجاد می‌کند که در ستاره‌ها و سیاره‌ها در آنجا تشکیل شده و ساختارهای مولکولی محافظ حیات ظاهر می‌شوند.

این مطالعه جدید نشان می‌دهد که این دو ثابت اساسی همچنین می‌توانند با تعیین محدودیت‌هایی برای ویژگی‌های خاص ماده مانند سرعت صوت  بر سایر زمینه‌های علمی مانند علم مواد و فیزیک ماده چگال نیز تأثیر بگذارند. محققان پیش بینی‌های تئوری خود را بر روی طیف گسترده‌ای از مواد انجام دادند و بر این اساس مشخص شد، صوت در «هیدروژن اتمی جامد» دارای بالاترین سرعت است.

پروفسور چریس پیکارد استای علوم مواد در دانشگاه کمبریج در این خصوص گفت: «امواج صوتی دارای اهمیت بالایی در بسیاری از زمینه‌های علمی هستند به طور مثال زلزله شناسان از امواج صوتی ایجاد شده در عمق زمین می‌توانند در درک ماهیت زمین لرزه استفاده کنند.» جزئیات بیشتر این پژوهش در مجله Science Advances منتشر شده است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: phys.org

شواهدی از “بوزون تاریک” ارائه شد!


بیگ بنگ: فیزیکدانان به دنبال شکار ذره‌ای هستند که از دور شدن کهکشان‌ها از یکدیگر جلوگیری می‌کند. آنها در آزمایشات خود به نتایج متناقضی دست یافتند، یکی از این آزمایش‌ها نتوانست نتیجه دلخواه را ایجاد کند، اما آزمایش دیگر امیدها را برای تداوم جستجوها زنده نگه داشته است.

AXZPDLWsTihnWwZEgKبه گزارش بیگ بنگ، “بوزون‌های تاریک” به نامزدهای “ماده تاریکی” اطلاق می‌شود که بر پایه ذراتِ حامل نیرو هستند و البته نیروی زیادی با خود حمل نمی‌کنند. برخلاف بوزون‌هایی که آشنایی بسیاری با آنها داریم (مثل فوتون‌هایی که به مولکول‌ها وصل می‌شوند و گلوئون‌هایی که هسته‌های اتم را کنار یکدیگر نگه می‌دارند)، تبادل بوزون‌های تاریک تاثیر اندکی بر محیط پیرامون آنها می‌گذارد. از سوی دیگر، اگر آنها وجود داشته باشند، انرژی جمعی‌شان می‌تواند نقش اصلی را در ساخت «ماده تاریک» داشته باشد؛ جرم گمشده‌ای که گرانش مورد نیاز را برای نگه داشتن اجرام کیهانی فراهم می‌کند.

متاسفانه، احتمال وجود چنین بوزون‌هایی بسیار کم است و به میزان شناسایی زمزمه‌ای در دل طوفان دشوار است. با این حال، از نظر یک فیزیکدان، اگر آزمایش مناسبی تدارک دیده شود، امکان شناسایی زمزمه در میان طوفان وجود دارد. محققان موسسه فناوری ماساچوست و محققان دانشگاه آرهوس دانمارک دست به دو مطالعه جداگانه زدند. آنها به دنبال شناسایی موقعیت الکترون در یک ایزوتوپ در هنگام تغییر سطوح انرژی آن بودند. اگر الکترون نوسان می‌کرد، می‌بایست آن را نشانه‌ای از تلنگر بوزون تاریک به حساب آورد. از دید نظری، آن بوزون از برهم‌کنش میان الکترون در حال گردش و کوارک‌هایی پدید می‌آید که نوترون‌های درون هسته اتم را تشکیل می‌دهند.

تیم تحت سرپرستی MIT از چند ایزوتوپ ایتربیوم(ytterbium) در آزمایش خود استفاده کرد، اما محققان دانشگاه آرهوس از عنصر کلسیم استفاده کردند. دانشمندان داده‌های هر دو آزمایش را روی نموداری قرار دادند که مخصوصِ اندازه‌گیریِ این نوع حرکات در ایزوتوپ‌ها بود. اگرچه آزمایش مبتنی بر کلسیم طبق پیش‌بینی عمل کرد، اما آزمایش ایزوتوپ ایتربیوم انحراف ِ آماری معناداری ثبت نمود. البته این دستاوردی نیست که به جشن گرفتن نیاز داشته باشد، باید به مطالعه در این زمینه ادامه داد. باید این قضیه شفاف‌سازی شود که چرا یکی از آزمایش‌ها به نتیجۀ عجیبی دست یافت و دیگری به هیچ نتیجه‌ای نرسید.

اما پی‌بردن به اینکه چه چیزی یک چهارم از جهان ما را تشکیل می‌دهد، یکی از بزرگ‌ترین پرسش‌ها در علم است. بنابراین، هر دستاورد کوچکی در این حوزه به هیجانات بزرگی منتهی می‌شود. اضافه کردن انواع جدیدی از ذرات حامل نیرو به مدل استاندارد در فیزیک رد نشده، اما یافتن یک ذره از این نوع می‌تواند گام بزرگی محسوب شود. سال گذشته، فیزیکدانان ذراتی را کشف کردند که با زوایای عجیبی حرکت می‌کردند. آنها این حرکت را نشانه‌ای از وجود یک نیروی ناشناخته در نظر گرفتند.

به طور مشابه، تعداد الکترون‌هایی که در آزمایش ماده تاریک XENON1T جهش می‌کردند، ابتدای سال جاری موجب تعجب دانشمندان شد. بنابراین، گمانه‌زنی‌ها بر سر وجود یک نامزد ماده تاریک فرضی تحت عنوان آکسیون قوت گرفت. اگرچه این نتایج بسیار جالب است، اما دانشمندان بارها و بارها در گذشته دلسرد شده‌اند. در سال ۲۰۱۶، شایعه شد که نوعی از نامزد ماده تاریک به نام بوزون مادالا در میان داده‌های حاصل از برخورد دهنده هادرونی بزرگ شناسایی شده است.

می‌توان این ذره را به عنوان نسخۀ تاریکی از بوزون هیگز در نظر گرفت. مرکز سرن سوئیس آب پاکی را روی دست دانشمندان ریخت و به شایعات بر سر این ذره پایان داد. البته این بدان معنا نیست که چنین ذره‌ای وجود ندارد؛ مسئله این است که کماکان نمی‌توان آن را با درجه اطمینان بالایی تایید کرد. برخورد دهنده‌های بزرگتر، تجهیزات حساس‌تر و روش‌های جدید و هوشمندانه‌تر شاید بتوانند روزی ما را به جواب دلخواه‌مان برسانند. جزئیات بیشتر این پژوهش طی دو مقاله در نشریۀ Physical Review Letters در اینجا و اینجا منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

دلیل انفجار باتری موبایل در چیست؟

علت های مختلفی وجود دارد که می خواهیم به چندین مورد اشاره بکنیم و بدانیم که چگونه باید از رخ دادن این اتفاق جلوگیری کنیم .

دلیل اول : اولین دلیلی که باعث می شود باتری گوشی منفجر شود گرم شدن بیش از حد باتری هنگام شارژ شدن می باشد ، شما باید نگذارید باتری گوشی بیش از حد هنگام شارژ گرم شود و اگر از قاب ها و کاور های محافظ گوشی استفاده می کنید ان را دربیاورید و بعد عمل شارژ را انجام دهید .

کاور های گوشی باعث می شوند تا گرمای باتری از بدنه موبایل خارج نشود و باتری گرم شود ، این گرم شدن در طی طولانی مدت اگر باعث انفجار باتری نشود ، حتما باعث کاهش عمر باتری می شود و در نهایت خرابی باتری گوشی .

دلیل دوم : دومین دلیل انفجار باتری ، شارژ شدن بیش از حد استاندارد می باشد ، یعنی چه ؟ یعنی گوشی شما در زمان ۲ ساعت شارژ می شود ولی شما گوشی خود را ۶ ساعت شارژ کرده اید ، در این وضعیت باتری بیش از اندازه لازم جریان برق دریافت می کند و باعث پف کردن باتری و در نهایت انفجار می شود .

یکی از عادت های بد شارژ کردن گوشی ، شارژ کردن گوشی از شب تا صبح می باشد که بدترین حالت ممکن است یعنی شما زمانی که به خواب می روید گوشی را به شارژر متصل می کنید و صبح گوشی را برمیدارید ، هیچ چیز غیر عادی شما نمی بینید و گوشی کاملا عادی کار می کند و این عمل در طولانی مدت خطر اتش سوزی منزل را در بر دارد و خرابی باتری و خود گوشی را نیز منجر می شود .

گسترش دامنه جستجوی موجودات هوشمند


بیگ بنگ: در مطالعه جدیدی که اخترشناسان دانشگاه منچستر بتازگی انجام دادند، نمونه‌ای متشکل از ۱۳۲۷ منظومه ستاره‌ای که اخیراً در طی برنامه «Breakthrough Listen Initiative» رویت شده بود، بررسی گردید. همچنین دانشمندان ۲۸۸۳۱۵ ستاره دیگر که در میدان هدف “تلسکوپ گرین بنک” در ویرجینیا و “تلسکوپ رادیویی پارکس” در استرالیا قرار دارند، را بررسی نمودند.

image e HIPبه گزارش بیگ بنگ،  نتایج محققان نشان می‌دهد که کمتر از ۰٫۰۴ درصدِ منظومه‌های ستاره‌ای در اطراف ما از پتانسیل لازم برای میزبانی تمدن‌های پیشرفته برخوردار هستند، یعنی این منظومه‌ها می‌توانند فناوری رادیویی پیشرفته‌تری نسبت به انسان‌های قرن بیست و یکم یا فناوری برابر با آن داشته باشند.

دانشمندان جستجوی هوش فرا زمینی(SETI-ستی) با استفاده از ابزارها و دستگاه‌های فوق پیشرفته تعبیه شده بر روی چند تلسکوپ قدرتمند جهان به دنبال کشف آثاری از موجودات هوشمند هستند. تاکنون هیچ نشانی از فناوری آنان کشف نشده، اما همچنان که جستجوهای پیشرفته‌ در حال انجام است، اخترشناسان می‌توانند به نتیجه روشن‌تری از این قضیه دست یابند که چه تعداد ستاره در مجاورت ما می‌تواند از حیات هوشمند پذیرایی کند و از فرستنده‌های رادیویی قدرتمندی برخوردار باشد.

اخترشناسان در مطالعات ِ اولیه خود در داده‌های رادیویی به دنبال این نشانه‌ها می‌گشتند؛ به ویژه زمانی که تلسکوپ‌های گرین بنک و پارکس به سمت ۱۳۲۷ ستاره نشانه رفتند. آنان در جستجوی خود به ستاره‌های نزدیک تمرکز کرده بودند (ستاره‌هایی که حدود ۱۶۰ سال نوری از خورشید فاصله داشتند)، زیرا هرچقدر فرستنده‌های ضعیف به تلسکوپ‌های ما نزدیک باشند، به راحتی شناسایی می‌شوند.

با این حال، هر کسی با نگاه به تصویر فضای عمیق به این موضوع پی می‌برد که حتی مناطق کوچکِ آسمان نیز مملو از ستاره‌هایی هستند که با فواصل مختلفی نسبت به زمین واقع شده‌اند. وقتی محققان به جستجوی نشانه‌های فناوری حاصل از یک ستارۀ نزدیک می‌پردازند، ستاره‌های دیگری هم که در دامنه پرتو این تلسکوپ قرار دارند، با حساسیت بررسی می‌شوند. اخترشناسان دانشگاه منچستر انگلیس «بارت ولدارزیک سرکا» و پروفسور «مایکل گرت» به همراه مدیر موسسه ستی دکتر «اندرو سیمون» از این واقعیت کمک گرفتند تا محدودیت‌های تازه‌ای بر فراوانی نشانه‌های فناوری(technosignatures) اِعمال نمایند. در این راستا، هیچ نیازی به جمع‌آوری داده‌های تلسکوپی جدید نبود.

محققان با بررسی کاتالوگی که فضاپیمای گایا آژانس فضایی اروپا ایجاد کرده، محدودیت‌ها بر فراوانی فرستنده‌ها در پیرامون ستاره‌های تحت نظر تلسکوپ‌های رادیویی اِعمال کردند. این تلسکوپ فاصله زمین تا یک میلیارد ستاره را اندازه‌گیری کرده است. محققان با انتخاب ستاره‌هایی که فاصله زیادی با زمین داشتند (فاصله ۳۳۰۰۰ سال نوری)، توانستند تعداد ستاره‌های مطالعه شده را از ۱۳۲۷ به ۲۸۸۳۱۵ ستاره افزایش دهند.

پروفسور گرت گفت: «دانستنِ موقعیت و فواصل زمین با این منابع می‌تواند قابلیت ما را در کاهش دامنه جستجوی حیات فرازمینی در کهکشان راه شیری و فراتر از آن بهبود ببخشد. امیدواریم ستی در جستجوهای آتی خود بتواند به خوبی از این روش استفاده کند.» «بارت ولدارزیک سرکا» اخترشناس دانشگاه منچستر انگلیس خاطرنشان کرد: «نتایج ما محدودیت‌های معناداری برای فراوانی فرستنده‌ها در راه شیری اِعمال می‌کند. حال می‌دانیم که کمتر از ۱ در ۱۶۰۰ ستاره‌ای که در فاصله حدود ۳۳۰ سال نوری از زمین قرار دارند، میزبان فرستنده‌هایی هستند که چند برابر قوی‌تر از قدرتمندترین رادارهای ما در زمین هستند.»

تعداد ستاره‌هایی که محققان تا کنون مطالعه کرده‌اند، این فرصت را در اختیار آنان می‌گذارد تا فراوانی فرستنده‌های رادیویی قوی در این منطقه از کهکشان راه شیری را محدود کنند. افزون براین، آنها برای نخستین‌بار توانستند این کار را به عنوان تابعی از نوع ستاره انجام دهند.

دکتر سیمون گفت: «این تحقیقات به ارزش ترکیب داده‌های گردآوری شده توسط تلسکوپ‌های مختلف اشاره می‌کند. اگر بخواهیم قابلیت مشاهداتی خود را افزایش داده و تعداد ستاره‌های تحت پوشش را ۲۲۰ برابر افزایش دهیم، باید سرمایه‌گذاری قابل توجهی روی تلسکوپ‌هایمان انجام دهیم. با توجه به این واقعیت که ما از پیش نیز اسکن‌های رادیوییِ ستاره‌ها را در پس‌زمینه اهداف اصلی‌مان داشتیم و با خواندن موقعیت و فاصلۀ آن ستاره‌ها از روی کاتالوگ گایا، توانستیم اطلاعات بیشتری از مجموعه داده‌های موجود به دست آوریم. امیدواریم این تحقیقات ما را به پاسخگویی به عمیق‌ترین سوال بشر نزدیک‌تر کند: آیا ما در جهان تنهاییم؟» جزئیات بیشتر این پژوهش در ماهنامه انجمن نجوم سلطنتی منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی‌لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

پرتاب فضانوردان به تعویق افتاد

in spaceXبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، قرار بود ماموریت کرو-۱ که طی آن قرار است چهار فضانورد به ایستگاه فضایی بین‌المللی فرستاده شوند اواخر ماه اکتبر انجام شود که گویا این ماموریت به تعویق افتاده است. بنابر گفته مقامات ناسا این پرتاب زودتر از اوایل تا اواسط ماه نوامبر انجام نخواهد شد.

ناسا اولین پرواز عملیاتی سرنشین دار کپسول “کرو دراگون” موسوم به اسپیس ایکس کرو-۱ را که برای اولین بار چهار فضانورد را به ایستگاه فضایی بین‌المللی خواهد برد، برای ۳۱ اکتبر برنامه‌ریزی کرده بود. ناسا و اسپیس ایکس تاریخ پرتاب جدید کپسول “کرو دراگون” را برای انجام اولین پرواز عملیاتی سرنشین دار خود، ۳۱ اکتبر مصادف با شب هالووین تعیین کرده بودند.

این مأموریت در پی پرواز آزمایشی موفقیت آمیز “Demo-۲” انجام خواهد شد که دو فضانورد به نام “باب بهنکن” و “داگ هارلی” را به ایستگاه فضایی بین‌المللی(ISS) برد. “بهنکن” و “هارلی” پس از دو ماه اقامت در ایستگاه فضایی در ماه آگوست ۲۰۲۰ به زمین بازگشتند. این پرواز اولین پرواز سرنشین‌دار “کرو دراگون” بود که بعد از هشت ژوئیه ۲۰۱۱ یک فضانورد را از خاک آمریکا به ایستگاه فضایی برد.

اسپیس ایکس و ناسا در ابتدا ۲۳ اکتبر را برای انجام این پرتاب در نظر گرفته بودند، اما تصمیم گرفتند آن را چند روز به تعویق بیاندازند تا بعد از پرتاب کپسول “سایوز” در ۱۴ اکتبر و منفصل شدن آن از ایستگاه فضایی در تاریخ ۲۱ اکتبر، به تیم‌های عملیاتی زمین و ایستگاه فضایی زمان بیشتری برای آماده‌سازی و بررسی مسائل بدهند. حال گویا تاریخ ۳۱ اکتبر نیز تاریخ پرتاب نیست و می‌بایست تا ماه نوامبر برای مشاهده این پرتاب سرنشین‌دار صبر کنیم.

مقامات ناسا درباره این تاخیر گفتند: این تأخیر به دلیل تکمیل آزمایشات سخت افزاری و بررسی داده‌ها توسط شرکت اسپیس ایکس رخ داده است. طی این ماموریت فضانوردان ناسا به نام‌های “مایکل هاپکینز”، “ویکتور گلاور” و “شانون واکر” و سوئیچی ناگوچی فضانورد ژاپنی برای شش ماه اقامت به ایستگاه فضایی بین‌المللی اعزام خواهند شد. پرتاب برنامه ریزی شده کرو-۱ چندین‌بار به تعویق افتاده است. اولین تاریخ تعیین شده تاریخ برای پرتاب ۳۰ آگوست بود که سپس به اواخر سپتامبر، سپس ۲۳ اکتبر ، سپس ۳۱ اکتبر(۱۰ آبان) و اکنون به اوایل یا اواسط ماه نوامبر تغییر یافت.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: space.com

با برندگان جایزه نوبل شیمی ۲۰۲۰ آشنا شوید

این دو بانوی دانشمند به دلیل تحقیقات‌شان در مورد ویرایش ژنوم و ابداع روشی که به نام “قیچی‌های ژنتیکی” شهرت دارد، این جایزه را برنده شدند. کمیته داوران نوبل گفته‌اند این روش “تأثیری انقلابی” در علوم زیستی داشته است. قیچی ژنتیکی یا فناوری کریسپر (CRISPR-Cas9 DNA) روشی است که از آن برای بریدن و جدا کردن یک ژن معیوب استفاده می‌شود. این تکنولوژی کمک می‌کند تا با حذف، اضافه یا جایگزین کردن بخشی از ژنوم، آن را ویرایش و اصلاح کرد.

شارپنتیر در سال ۲۰۱۱ تحقیقات خود را به چاپ رساند و همکاری با پروفسور دودنا از دانشگاه کالیفرنیا در برکلی را آغاز کرد. این دو نفر برای اولین بار توسط یکی از همکاران دودنا در یک کافه در پورتو‌ریکو به هم معرفی شدند. آن‌ها برای شرکت در یک کنفرانس به آنجا رفته بودند. و درست یک روز بعد، وقتی این دو دانشمند در حال قدم زدن در خیابان‌های سان خوان، پایتخت پورتوریکو بودند، شارپنتیر ایده همکاری‌‌شان با یکدیگر را مطرح کرد.

این دو در کنار هم قیچی ژنتیکی باکتری را در یک لوله آزمایشگاهی بازآفرینی کردند. آن‌ها علاوه بر این ساختار مولکولی قیچی راهم ساده کردند تا استفاده از آن‌ آسان‌تر شود. قیچی‌ ژنتیکی در شکل طبیعی خود می‌تواند دی‌ان‌ای را از ویروس‌ها تشخیص دهند. اما شارپنتیر و دودنا ثابت کردند می‌توان به آن‌ها دوباره طوری برنامه داد تا در هر کدام از مولکول‌ها دی‌ان‌ای موجود در یک منطقه مشخص برش ایجاد کنند. یافته‌های این دو دانشمند سال ۲۰۱۲ منتشر و به یکی از مقالات برجسته سال تبدیل شد.

کشف غیرمنتظره فناوری ایجاد برش در دی‌ان‌ای امکان بازنویسی “کد زندگی” را فراهم کرد. از زمان کشف قیچی ژنتیکی کریسپر-کاس۹ توسط این دو دانشمند، استفاده از آن به سرعت گسترش یافته است. این روش به بسیاری از کشف ‌های مهم در تحقیقات پایه کمک کرده و در علم پزشکی هم آزمایش‌های بالینی روی روش‌های جدید درمان سرطان به واسطه استفاده از این روش پیشرفت قابل ملاحظه‌ای داشته‌اند.

assets.newatlas.comاین تکنولوژی علاوه بر این احتمالا در بهبود و حتی علاج بیماری‌های موروثی هم تاثیرگذار خواهد بود. در حال حاضر تحقیقات در رابطه با قابلیت استفاده از این روش در درمان کم خونی داسی شکل در جریان است. این بیماری یک اختلال خونی است که میلیون‌ها نفر در سراسر دنیا به آن مبتلا هستند.

اما عده‌ای نگرانند در نبود مقررات برای بکارگیری این روش، از آن در جهت ساخت “نوزادان طراحی‌شده” (نوزادانی که با دستکاری ژنتیکی برای ایجاد ویژگی خاص بوجود آمده‌اند) استفاده شود و یک میدان مین اخلاقی شکل بگیرد. دستکاری‌های صورت گرفته در ژنوم این کودکان، در صورت بچه‌دار شدن آن‌ها می‌تواند نسل به نسل منتقل شود و جمعیت بشر را دستخوش تغییراتی ماندگار کند.

امانوئل شارپنتیر در روز ۱۱ دسامبر سال ۱۹۶۸ در فرانسه متولد شد و هم  اکنون در واحد علوم پاتوژن‌های موسسه ماکس پلانک واقع در آلمان مشغول به کار است. او به دلیل توسعه روشی برای ویرایش ژنوم، برنده نیمی از جایزه نوبل شیمی سال ۲۰۲۰ میلادی شد.
جنیفر ای دودنا در روز ۱۹ فوریه سال ۱۹۶۴ در واشنگتن آمریکا متولد شد و اکنون در دانشگاه کالفیرنیا، برکلی مشغول به کار است. او به دلیل توسعه روشی برای ویرایش ژنوم، برنده نیمی از جایزه نوبل شیمی سال ۲۰۲۰ میلادی شد.

مبلغ نقدی جایزه نوبل شیمی ده میلیون کرون سوئدی معادل یک میلیون و صد هزار دلار است که میان این دو دانشمند تقسیم خواهد شد.

از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۱۹ میلادی، ۱۱۱ جایزه نوبل به ۱۸۴ دانشمند در حوزه شیمی اهدا شده است. سال‌های ۱۹۱۶، ۱۹۱۷، ۱۹۱۹، ۱۹۲۴، ۱۹۳۳، ۱۹۴۰، ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲، جایزه نوبل شیمی هیچ برنده‌ای نداشت.

جایزه نوبل شیمی سال ۲۰۱۹ میلادی بطور مشترک به «جان بی گودایناف» دانشمند آلمانی، «استنلی ویتنگهام» دانشمند انگلیسی و «آکیرا یوشینو» محقق ژاپنی به دلیل ابداع باتری‌های لیتیوم یونی تعلق گرفت. نوبل شیمی ۲۰۱۸ میلادی در دو بخش به فرانسیس آرنولد آمریکایی بابت تکامل هدفمند آنزیم‌ها و نیز به طور مشترک به جرج اسمیت آمریکایی و گرگوری پی وینتر انگلیسی به دلیل نمایش فاژ پپتیدها و آنتی بادی‌ها تعلق گرفت.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: BBCnobelprize.org

یک سایت برای دوست داران نجوم و سیارات