کشف نورون‌های مسؤول تشخیص خطاهای انسانی

neuronبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، درک اشتباهات حتی اشتباهات کوچک، عملکردی مهم است که امکان تنظیم رفتار را برای تکرار نکردن آنها در آینده فراهم می‌کند، اما اگر این روند کوتاه باشد، ممکن است مشکلات جدی به وجود آیند. برای مثال، افراد مبتلا به اختلال وسواس فکری- عملی، در چرخه بررسی کردن مداوم کار خود گرفتار می‌شوند و یا بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی اصلا نمی‌توانند اشتباهات خود را تشخیص دهند.

“یولی روتیشاوسر”(Ueli Rutishauser)، پژوهشگر ارشد و از نویسندگان این پژوهش گفت: قشر پیش‌پیشانی، یکی از نواحی مغز است که نقش مهمی در خودنظارتی دارد، اما نحوه کارکرد و یا کار نکردن آن، دقیقا مشخص نیست. ما در بررسی خود موفق شدیم برای نخستین‌بار نشان دهیم که نورون‌های خاصی در قشر پیش‌پیشانی وجود دارند که به تشخیص اشتباهات کمک می‌کنند. ما این نورون‌ها را “نورون‌های خطا”(error neurons) می‌نامیم و ارتباط یک نورون را با خودنظارتی اشتباهات انسانی شناسایی می‌کنیم.

پژوهشگران برای این پروژه، الکترودهایی را به صورت موقت در مغز داوطلبان قرار دادند تا زمان تشخیص خطا را در آنها بررسی کنند. این الکترودها در درمان داوطلبان، نقشی اساسی بر عهده داشتند. “آدام ماملاک” (Adam Mamelak)، استاد جراحی مغز و اعصاب سیدرز- ساینای و یکی از پژوهشگران این پروژه گفت: این الکترودها به ما امکان می‌دهند فعالیت الکتریکی نورون‌ها را به صورت انفرادی بررسی کنیم. این کار فقط با طی کردن مراحل جراحی ممکن خواهد بود.

در این آزمایش مشخص شد که نورون‌های خطا در طول آزمایش اثر استروپ، فاصله زیادی با نورون‌های دیگر دارند و امکان تشخیص تضاد و بررسی خطا را در قشر پیش‌پیشانی فراهم می‌کنند. این پژوهش می‌تواند راه را برای آزمایش‌های بیشتر و بررسی دستکاری نورون‌های خطا با سرکوب یا فعال‌سازی آنها فراهم کند. شاید آزمایش این روش، به ابداع درمان‌های جدیدی برای مشخص کردن مشکلات شناختی مانند اختلالات حافظه، بیماری‌های روانی و اوتیسم منجر شود. جزئیات بیشتر این پژوهش در مجله Neuron منتشر شده است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: medicalxpress.com

خیره‌کننده‌ترین عکس‌های مشتری در سال ۲۰۱۸

بیگ بنگ: به تازگی تصاویر خیره‌کننده‌ای از مشتری، بزرگترین سیاره منظومه شمسی منتشر شده است. این تصاویر که توسط کاوشگر “جونو”(Juno) گرفته شده، به همت دانشمندانی در دسترس قرار گرفته که به صورت خلاقانه‌ای آنها را پردازش کرده‌اند.

juno jupiterjuno jupiterبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، ما در طول ۱۲ ماه گذشته، برخی از بهترین تصاویر از این غول گازی را به چشم دیده‌ایم، از جمله یک عکس باشکوه از ابرهای مشتری که گویی یک دلفین در میان آن در حال شنا است. پس از رسیدن کاوشگر “جونو” به مشتری در سال ۲۰۱۶، ناسا مجموعه‌ای با شکوه از اطلاعات علمی مفید و جدید و تصاویر دیدنی از این سیاره را ارائه داده است. این ماموریت که در ابتدا قرار بود اواسط سال ۲۰۱۸ به پایان برسد، امسال تا سال ۲۰۲۲ تمدید شد.

juno jupiterjuno jupiterیکی از جدیدترین بخش‌های ماموریت “جونو”، درخواست برای مشارکت عموم مردم برای کمک به پردازش خلاقانه تصاویر گرفته شده توسط دوربین “جونو” است که علاوه بر در دسترس قرار دادن تمام عکس‌های خام برای عموم، اجازه می‌دهد تا مردم به اهداف خاصی در تصاویر هر دور مداری رای دهند.

juno jupiterjuno jupiterjuno jupiterامسال یک مجموعه درخشان از تصاویر پردازش شده از داده‌های خام دوربین جونو ارائه شده است. جونو در یکی از جدیدترین شیرجه‌های خود به سمت مشتری، تصویری از یک ابر عجیب و غریب را به تصویر کشیده است که به سرعت مورد توجه پردازشگران قرار گرفت.

juno jupiterjuno jupiter .png

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: newatlas.com

وضعیت لایه ازون به چه صورت است؟

بیگ بنگ: اگرچه سازمان ملل متحد تایید کرده که لایه ازون در حال ترمیم است، اما دانشمندان نگرانی‌هایی دربارۀ تاثیرگذاری پروتکل مونترال پس از کشف استفاده از کلروفلوئوروکربن‌ها در یازده سال قبل ابراز کرده‌اند. اعضای پروتکل مونترال ماه جاری در شهر کوئیتوی اکوادور نشستی برگزار خواهند کرد تا به بحث درباره تحکیم این توافق نامه زیست محیطی بپردازند؛ هدف از انعقاد این توافق‌نامه، محافظت از حفره موجود در لایه ازون می‌باشد.

Illegal emissions bluster to criticise UNs confident ozone reportبه گزارش بیگ بنگ، علی‌رغم گزارش‌های خبری در خصوص بهبود لایه ازون، عدم قطعیت دربارۀ اثرات انتشار غیرقانونی گاز کلروفلوئوروکربن تهدیدی برای موفقیت طولانی مدت پروتکل مونترال به حساب می‌آید. سازمان ملل متحد تازگی با انتشار گزارشی تایید کرد که لایه ازون زمین در حال ترمیم است. رسانه‌ها این خبر را با عنوان «بارقه‌ای از امید» پوشش دادند.

اما همین گزارش از یک سری نگرانی‌های جدی هم خبر داد؛ مسائلی که قرار است اعضای پروتکل مونترال در کوئیتوی اکوادور به بحث و بررسی‌شان بپردازند. سال گذشته، گزارش‌ها از افزایش تعجب برانگیز انتشار گاز کلروفلوئوروکربن حکایت داشت؛ این گاز که موجب ِ سوراخ شدن ازونشد، به واسطه پروتکل مونترال ممنوع اعلام شده است.

بر اساس تازه‌ترین گزارش سازمان ملل متحد درباره وضعیت لایه ازون، افزایش انتشار گاز کلروفلوئوروکربن می تواند ترمیم کامل لایه ازون را بین ۷ تا ۲۰ سال به تاخیر بیندازد. «کیت ولر» سخنگوی زیست محیطی سازمان ملل متحد گفت: «دانشمندان و اعضای پروتکل مونترال دربارۀ افزایش انتشار گاز کلروفلوئوروکربن به شدت ابراز نگرانی کرده‌اند.»

ولر افزود: «میزان انتشار کلروفلوئوروکربن به اتمسفر آنقدر زیاد است که نمی تواند فقط نتیجه تولید غیرقانونی در مناطق خاص باشد. یعنی گزارش‌های مربوط به تولید کلروفلوئوروکربن در شرق آسیا تنها بخشی از داستان است. لذا تصمیمی که در کوئیتوی اکوادور گرفته خواهد شد، از اهمیت بالایی برخوردار است.» مقامات دولتی، حامیان محیط زیستی و دانشمندان ماه جاری در اکوادور گردهم می آیند تا راه‌های کاهش انتشار گاز کلروفلوئورکربن به اتمسفر را مورد بحث و بررسی قرار بدهند.

«استفان مونتزکا» دانشمند و یکی از شرکت‌کنندگان در نشست اکوادور اظهار داشت: «من به خوبی متوجه هستم که سازمان ملل متحد، نمایندگان MOP، دولت‌ها، دانشمندان، سازمان‌های NGO و غیره با جدیت ِ ویژه‌ای این مسئله را دنبال می کنند. بسیاری در نشست اکوادور شرکت می کنند تا این مسئله را مورد تاکید قرار دهند که انتشار کلروفلوئوکربن می تواند چالشی جدی برای پیشرفت پروتکل مونترال باشد. هدف اصلی پروتکل مونترال این است که احیای لایه ازون را تضمین کند. خوشبختانه، ما می توانیم این مسئله را در همان مراحل ابتدایی مورد شناسایی قرار بدهیم. اگر انتشار این گاز بزودی متوقف شود، تاثیر بسیار کمی بر لایه ازون خواهد داشت.»

ولر امیدوار است که شرکت‌کنندگان در نشست اکوادور بتوانند تصمیم خوبی در رابطه با مسئله انتشار غیرقانونی کلروفلوئوروکربن در آسیا اتخاذ نمایند. وی خاطر نشان کرد: «پروتکل مونترال توانست دو دهه ترمیم ازون را امکان پذیر نماید، اما ضرورت نشست ماه جاری نشان می دهد که موفقیت طولانی مدت آن تضمینی نیست و باید چاره‌ای اندیشیده شود.»

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: upi.com

فضاپیمای اوزیریس رکس پس از دو سال به سیارک بنو رسید

فضاپیمای اوزیریس رکس پس از دو سال به سیارک بنو رسید

فضاپیمای اوزیریس رکس (OSIRIS-REx) متعلق به ناسا پس از دو سال سفر در فضا در نهایت به سیارک بنو (Bennu) رسید تا ماموریت خطیر و تاثیر گذار خود را انجام دهد.

هدف از اعزام فضاپیمای اوزیریس رکس رسیدن به سیارک بنو بود که ناسا توانست با موفقیت این ماموریت را انجام دهد. در واقع دو سال طول کشید تا در نهایت فضاپیمای اوزیریس رکس بتواند خود را به سیارک مرموز بنو ملحق کند.

در حال حاضر فضاپیمای اوزیریس رکس در فاصله ۲۰ کیلومتری سیارک قرار دارد و در حال بازنگری این سیارک است تا بتواند مناسب ترین مکان را برای فرود خود انتخاب نماید. هدف اصلی و ماموریت بسیار مهم فضاپیمای اوزیریس رکس شامل فرود آمدن بر روی سیارک و نمونه برداری از آن خواهد بود.

اعزام فضاپیمای اوزیریس رکس در سال ۲۰۱۶ آغاز شد. ماموریت آن نمونه برداری از سطح سیارک بنو و بازگرداندن نمونه ها به زمین است. بررسی نمونه های بازگردانده شده از بنو به زمین توسط فضاپیمای اوزیریس رکس می تواند برای کارشناسان و اخترشناسان بسیار هیجان انگیز باشد، زیرا آنها قادر خواهند بود به فهم دقیق ترین از چگونگی شکل گیری منظومه شمسی در ۴ و نیم میلیارد سال پیش برسند.

فضاپیمای اوزیریس رکس و فاش سازی رازهای منظومه شمسی

این موضوع می تواند به اخترشناسان کمک کند تا دریابند منظومه شمسی در زمان شکل گیری به چه صورت بوده است. از سوی دیگر کارشناسان امیدوارند با بررسی نمونه های بازگردانده شده از سیارک بنو دریابند که حیات بر روی زمین چگونه شکل گرفته است.

یک نظریه قدرتمند در میان اخترشناسان وجود دارد مبنی بر اینکه سیارک ها نقش بسیار مهمی در خصوص شکل گیری حیات بر روی زمین داشته اند. بر اساس این نظریه اولین نشانه های حیات از طریق سیارک ها و در برخورد آنها با زمین به سیاره ما آورده شده است.

بنو یک سیارک کربنی است و همانطور که می دانید کربن نیز یکی از عناصر پایه در شکل گیری حیات تلقی می شود. تصور بر این است که سیارک های کربنی به همان صورت ابتدای شکل گیری منظومه شمسی باقی مانده اند و این احتمال وجود دارد که سیارک بنو میزبان ترکیبات مختلفی باشد که منشا شکل گیری حیات بر روی زمین بوده است. از سوی دیگر سیارک بنو تا حدودی خطرناک به نظر می رسد و احتمال می رود تا ۸۰ سال آینده با زمین برخورد کند.

در حال حاضر فضاپیمای اوزیریس رکس بر روی قطب شمالی سیارک در حال پرواز است و در مرحله بعد باید خود را به داخل مدار سیارک وارد کند. در این صورت تیم دست اندرکار اعزام فضاپیمای اوزیریس رکس به یک رکورد تاریخی دست می یابد زیرا بنو کوچکترین جرم منظومه شمسی خواهد بود که یک کاوشگر بر مدار آن می چرخد.

کوچکی بنو باعث شده تا جاذبه چندان قوی برای نگه داشتن فضاپیما در مدار خود نداشته باشد. در واقع بنو تنها کمی بزرگتر از ساختمان امپایر استیت در ایالات متحده است و لذا فضا پیما باید دائما خود را با شرایط تطابق دهد تا از مسیر خود در مدار سیارک خارج نشود.

شاید یک سال زمان لازم باشد تا فضاپیمای اوزیریس رکس در نهایت تصمیم بگیرد که نمونه ها را از کدام منطقه در سیارک بنو جمع آوری نماید. فضاپیمای اوزیریس رکس با فناوری های پیشرفته خود می تواند به بازبینی تمامی سطح سیارک بپردازد. در نهایت این فضا پیما نقشه ای از مناسب ترین لوکیشن ها برای جمع آوری نمونه های را ارائه خواهد داد و از بین آنها مناسب ترین مناطق مشخص می شوند.

پس از آن فضاپیما بر روی منطقه مورد نظر فرود آمده و بسرعت نمونه ها را که وزنی در حدود ۲ کیلوگرم خواهد داشت از روی سیارک بنو جمع آوری کرده و به سرعت سفر بازگشتی خود به زمین را آغاز می کند. در واقع بازگشت فضا پیما در سال ۲۰۲۱ صورت خواهد گرفت و برآورد شده است تا دو سال پس از آن یعنی در سال ۲۰۲۳ فضاپیمای اوزیریس رکس بر روی صحرای یوتا فرود بیاید.

رویدادهای نجومی زمستان ۲۰۱۸

بیگ بنگ: در فصل زمستان چه چیزی در آسمان شب می بینید؟ این گرافیک برجسته چند نمای آسمانی را از نیمکره شمالی زمین نشان می دهد. در جهت حرکت عقربه‌های ساعت، رویدادهای اولیۀ آسمان زمستانی در سمت چپ دیده می شوند، در حالیکه رویدادهای اواخر زمستان در سمت راست مشاهده می شوند.

WinterSky ugتقریبا همۀ چیزهایی که در این تصویر نشان داده شده بدون تلسکوپ نیز دیده می شوند. در هر فصلی، صورت‌های فلکی سال تا سال به یک شکل ظاهر می شوند و طبق معمول، بارش‌های شهابی جوزایی در میانۀ دسامبر به اوج خود می رسند. طبق معمول، ایستگاه فضایی بین‌المللی(ISS) گاهی اوقات بصورت یک نقطۀ درخشان در آسمان پس از غروب خورشید دیده می شود. انتظار می رود ماه در اوایل ژانویه تقریبا از جلوی چند سیاره عبور کند. همچنین زمستان ِ امسال در اواسط دسامبر دنباله‌دار ۴۶/Wirtanen که تقریبا درخشان است از فاصلۀ ۱۱.۵ میلیون کیلومتری زمین عبور خواهد کرد و به آسانی با چشم غیرمسلح قابل رویت می باشد.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

پرتاب موشک بین کوه‌ها

بیگ بنگ: چه اتفاقی ما بین این کوه‌ها افتاده؟ یک موشک به فضا پرتاب شده است! یک موشک حامل Long Mar 3B دو هفته پیش از مرکز پرتاب ماهوارۀ ژیچانگ در استان سیچوان چین به فضا پرتاب شد.

RocketLaunch Jiangاین موشک دو ماهوارۀ ناوبری را حدود ۲۰۰۰ کیلومتر بالای سطح زمین برد، یعنی بالای مدار ایستگاه فضایی بین‌المللی، اما پایین‌تر از مدار ماهواره‌های زمین ثابت میباشد. ماموریت Chang’e 3 چین نیز که ماه‌نورد یوتو ِ رباتیک را بر روی ماه فرود آورد در سال ۲۰۱۳ از مرکز ژیچانگ پرتاب شد. این عکس برجسته در فاصلۀ حدودا ۱۰ کیلومتری تا محل پرتاب گرفته شده و در واقع یک عکس ترکیبی از ۹ بار عکاسی میباشد و شامل یک عکس پس زمینه‌ای جداگانه است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

در اتمسفر سیاره‌ای دوردست آب کشف شد!

بیگ بنگ: گرداوری اطلاعات دقیق و جامع درباره سیاره‌های فراخورشیدی همواره با چالش‌های سختی همراه است. نور منتشر شده از ستارۀ میزبان آنها نور حاصل از سیاره فراخورشیدی را تحت تاثیر قرار داده و شرایط را برای دیده شدن آن توسط تلسکوپ دشوار می کند. اما حالا تیمی از محققان با استفاده از فناوری‌های پیشرفته در «رصدخانه کِک» گام بزرگی در مشاهده سیاره های فراخورشیدی برداشته و موفق به کشف آب در اتمسفر سیاره‌ای با فاصله ۱۷۹ سال نوری از زمین شده‌اند.

ExoplanetWaterInAtmosphereبه گزارش بیگ بنگ، محققان ستاره‌ای به نام «HR 8799» را شناسایی کرده‌اند که سیاره‌هایی به نام «HR 8799 b, c, d, e» دارد. این منظومه که ۱۷۹ سال نوری با ما فاصله دارد، در صورت فلکی «اسب بالدار» قرار دارد. این ستاره بخاطر ویژگی‌های ستاره‌ای عجیبش توجه اخترشناسان را به خود جلب کرده است. اما ستارۀ «HR 8799» بنا به دلیل مهم دیگری در مرکز توجهات قرار دارد. در سال ۲۰۰۸، دانشمندان طی خبری اعلام کردند که بطور مستقیم سه سیاره فراخورشیدی در اطراف آن مشاهده کردند.

در همین راستا، از تلسکوپ‌های کِک و جمینی استفاده شد. اما در سال ۲۰۱۰، سیاره چهارم «HR 8799 e» نیز کشف شد. منظومه «HR 8799» اولین سیاره فراخورشیدی را در دل خود جای داده که بطور مستقیم از آنها عکسبرداری شده است. یافته‌های جدید از کارهای تحقیقاتی سال ۲۰۰۸ سرچشمه می گیرد. اخترشناسان یافتۀ جدیدشان را نقطعه عطفی برای تهیه عکس‌های بهتر از سیاره‌های فراخورشیدی قلمداد کرده‌اند.

مشاهدات جدید مربوط به «HR 8799 c» برای نخستین‌بار در سال ۲۰۰۸ بدست آمد. «HR 8799 c» یک سیارۀ غول گازی جوان است که جرمش ۷ برابر بیشتر از جرم مشتری است و هر ۲۰۰ سال یکبار به دور ستاره خود می چرخد. این عکس‌های جدید، وجود آب را در اتمسفر و همچنین نبود متان را تایید می کنند. ترکیب داده‌های دو فناوری تلسکوپی در رصدخانه کِک باعث دستیابی به این مشاهدات شد. فناوری اول با عنوان «نورشناسی سازگار» شناخته می شود که اثرات تارکننده اتمسفر زمین را خنثی می کند. اما فناوی دوم، طیف‌سنجی است که روی تلسکوپ «کِک-۲» نصب شده و «طیف سنج اِشل برودتی نزدیک به فروسرخ» یا اختصارا «NIRSPEC» نام دارد؛ این طیف‌سنج با کیفیت و توانمند با نور فروسرخ کار می کند.

DsiwVZXoAIRiwV«دیمیتری ماوت» استادیار اخترشناسی در کلتک و محقق در «JPL» اظهار داشت: «این فناوری دقیقا همان چیزی است که برای جستجوی نشانه‌های حیات در یک سیارۀ شبیه زمین، به آن نیاز داریم.» «جی وانگ» نویسنده ارشد مقاله بوده و مقطع دکتری را در کلتک گذرانده است. او هم اکنون بعنوان استادیار در دانشگاه ایالتی اوهایو مشغول به تدریس می باشد. تاکنون، اخترشناسان موفق به عکسبرداری مستقیم از بیش از دوازده سیاره فراخورشیدی شده‌اند. اما عکس‌ها در این مطالعه فقط گام اول به حساب می آیند.

به محض اتمام کارهای عکسبرداری، میتوان آنها را به لحاظ ترکیبات شیمیایی در اتمسفر مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. در اینجاست که روش طیف‌سنجی به کار می آید. در این مورد، قابلیت‌های پیشرفته «NIRSPEC» اهمیت کلیدی داشتند. «NIRSPEC» دستگاهِ نصب شده بر روی تلسکوپ کِک-۲ می باشد که با نوار «L» فروسرخ کار می کند. نوار «L» نوعی نور فروسرخ است با طول موجی برابر با ۳٫۵ میکرومتر. ماوت خاطر نشان کرد: « قبلا از نوار L به طرز قابل توجهی چشم پوشی شده بود زیرا آسمان در این طول موج روشن‌تر است. اگر شما یک موجود فرازمینی بودید که چشمان تان به نوار L مجهز بود، می توانستید آسمان بسیار درخشان و روشنی را مشاهده نمایید. دیدن سیاره‌های فراخورشیدی از این نقاب خیلی دشوار است.»

webمحققان با ادغام طیف‌سنجی نوار L با روش نورشناسی سازگار توانستند آن دسته از سیاره‌هایی را که به واسطه ستارۀ میزبان خود غیرقابل مشاهده بودند، بطور مستقیم ببینند. محققان دقیق‌ترین اندازه‌های ممکن را از آن سیاره انجام داده و وجود آب و نبود متان در آن را تایید نمودند. وانگ بیان کرد: «در حال حاضر، با بهره‌گیری از تلسکوپ کک می توانیم اطلاعات وسیعی دربارۀ شرایط فیزیکی و دینامیکی این سیاره‌های فراخورشیدی غول‌پیکر بدست بیاوریم؛ این سیاره‌ها کمترین شباهت را با سیاره‌های منظومه شمسی خودمان دارند. اکنون ما از نبود متان در این سیاره، اطمینان بیشتری داریم. این امر میتواند ناشی از ترکیب در اتمسفر آن سیاره باشد. متان میتواند رقیق شده باشد، به ویژه اگر فرایند همرفتی لایه‌های عمیق‌تر سیاره را به بخش‌های بالایی کشانده باشد؛ لایه‌هایی که فاقد متان هستند.»

تیم تحقیقات خود را برای جدیدترین دستگاه در رصدخانه کِک آماده می کند. این دستگاه «KPIC» نامگذاری شده است که از روش‌های نورشناسی سازگار و طیف‌سنجی استفاده خواهد کرد، اما کارایی به مراتب بهتری خواهد داشت. اخترشناسان با استفاده از این دستگاه خواهند توانست از سیاره‌های کم نور و نزدیک به ستاره‌های میزبان‌شان عکس بگیرند. محققان آینده خیلی درخشانی را برای عکسبرداری از سیاره‌های فراخورشیدی متصور شده‌اند. محققان در حال حاضر به کسب اطلاعات درباره چگونگی شکل‌گیری سیاره‌ها در کیهان می پردازند. یافته‌های جدید این پژوهش در مجله Astronomical منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

دلایل علمی برای اینکه ما هنوز موجودات فضایی را پیدا نکرده‌ایم

دلایل علمی برای اینکه ما هنوز موجودات فضایی را پیدا نکرده‌ایم

آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا بعد از سال‌ها تحقیق و نظریه‌پردازی، ما هنوز موفق به ملاقات با بیگانگان و موجودات فضایی نشده‌ایم؟ در این مقاله، ۹ دلیل علمی و البته عجیب دانشمندان مختلف را بررسی خواهیم کرد.

۶۰ سال پیش، یک شب فیزیک‌دانی به اسم «انریکو فرمی» به آسمان نگاه کرد و پرسید: «بقیه کجا هستند؟» منظور او از این جمله، بیگانگان بودند. امروزه، دانشمندان می‌دانند که میلیون‌ها یا شاید میلیاردها سیاره وجود دارد که می‌توانند حامل زندگی باشند. در این صورت، چرا در طول تاریخ هیچ‌گاه این سیاره‌ها و ساکنان آنها با انسان‌ها و زمین ارتباط برقرار نکرده‌اند؟ شاید برخی علت این موضوع را گستردگی دنیا بدانند. یک فرضیه دیگر می‌تواند این باشد که بیگانگان و موجودات فرازمینی عمدا ما را نادیده می‌گیرند. حتی این احتمال وجود دارد که سایرین به شکلی غیر قابل برگشت، محکوم به نابودی خود شده‌اند. این موضوع می‌تواند دلایل بسیاری داشته باشد و احتمالا پاسخ هر کسی به آن متفاوت خواهد بود.

پاسخ سوال ما می‌تواند بسیار عجیب‌تر از چیزی باشد که بالاتر به آن اشاره کردیم. در ادامه، ۹ مورد از دلایلی را که دانشمندان در پاسخ به تناقض فرمی مطرح کرده‌اند، بررسی خواهیم کرد.

بیگانگان در اقیانوس‌های زیرزمینی مخفی شده‌اند

اگر انسان‌ها امیدوارند با بیگانگان صحبت کنند، احتمالا به ابزاری برای شکستن یخ نیاز خواهند داشت. ما کاملا جدی صحبت می‌کنیم و این احتمال وجود دارد که موجودات فرازمینی، در اقیانوس‌های مخفی و در سیاره‌های یخ‌زده دفن شده باشند. فضانوردان می‌گویند اقیانوس‌های آب مایع سطحی، در اقمار مختلف منظومه شمسی وجود دارند و ممکن است بتوان آنها را در سراسر کهکشان راه شیری پیدا کرد.

یکی از فیزیک‌دانان ناسا به اسم «الن استرن» فکر می‌کند جهان‌های مخفی آبی مثل این‌ها می‌توانند مرحله‌ای عالی را برای تکامل زندگی فراهم کنند؛ حتی اگر شرایط سخت سطحی سبب آسیب زدن به آن سیاره‌ها شود. این فیزیک‌دان در گفتگویی با وب‌سایت اینترنتی «اسپیس» می‌گوید هیچ‌کدام از فاکتورها مثل «ضربه‌ها، شعله‌های خورشیدی، ابرنواختر نزدیک، مداری که در آن هستید، اینکه مگنتوسفر داشته باشید یا نه و اینکه اتمسفر، سمی باشد یا نه» برای زندگی زیرزمینی مهم نیستند.

اثر نداشتن هیچ‌کدام از موارد بالا بر روی زندگی موجودات فضایی می‌تواند خبر خوبی برای آنها باشد؛ اما به این معنی هم هست که ما هیچ‌گاه نمی‌توانیم با یک تلسکوپ، از این فاصله طولانی به تماشای آنها یا سیاره‌شان بپردازیم. آیا ممکن است آنها با ما ارتباط برقرار کنند؟ استرن چنین نظری ندارد و می‌گوید این مخلوقات در اعماق سیاره‌های دیگر زندگی می‌کنند؛ ما حتی نمی‌توانیم انتظارش را داشته باشیم که آنها بدانند آسمانی در بالای سرشان وجود دارد.

موجودات فرازمینی در ابرزمین‌ها زندانی شده‌اند

با دیدن کلمه “super-Earth” یا همان ابر زمین نباید ذهن شما سمت کارتون‌ها و فیلم‌های سینمایی برود؛ در ستاره‌شناسی، این عبارت به نوعی از سیاره اشاره دارد که ۱۰ برابر بزرگتر از سیاره زمین است. وضعیت این سیاره‌ها به گونه‌ای است که می‌توانند شرایط لازم برای داشتن آب مایع را داشته باشند. این یعنی تکامل زندگی بیگانه در ابر زمین‌ها در سراسر جهان امکان‌پذیر است.

متاسفانه، ما احتمالا هیچ‌گاه با این موجودات ملاقات نخواهیم داشت. مطابق با یک مطالعه که نتایج آن در ماه آوریل سال جاری به انتشار رسید، سرعت گریز سیاره‌ای با ۱۰ برابر جرم زمین می‌تواند ۲.۴ بار بیشتر از زمین باشد؛ موضوعی که ارسال راکت و مسافرت فضایی به آنها را تقریبا غیر ممکن می‌کند.

“Michael Hippke”، نویسنده این تحقیق و یکی از محققان وابسته به «رصدخانه زونه‌برگ» در آلمان، در گفتگویی با “Live Science” از هزینه بالای سفرهای فضایی به سیاره‌هایی که جرم بیشتری دارند، سخن گفت و اعلام کرد که بیگانگان حتی می‌توانند در سیاره خود نیز محبوس شده باشند.

نگاه ما اشتباه است؛ ربات‌ها همان بیگانگان هستند!

انسان‌ها رادیو را در حدود ۱۹۰۰ میلادی ساختند؛ نخستین کامپیوتر در سال ۱۹۴۵ ساخته شد و حالا بشر قادر به ساخت ماشین‌ها و دستگاه‌های پیشرفته است که می‌توانند میلیاردها محاسبه را ظرف یک ثانیه انجام دهد. ما فاصله زیادی با ظهور کامل هوش مصنوعی نداریم و یکی از آینده‌نگران به نام «ست شوتاک» می‌گوید دلایل به اندازه‌ای کافی هستند که ما بخواهیم دیدگاه خود را برای جستجو تغییر داده و به دنبال بیگانگان هوشمند باشیم. به بیان ساده‌تر، ما باید به دنبال ماشین‌ها باشیم، نه مردان سبز کوچک.

این کارشناس می‌گوید اجتماعی واقعا پیشرفته از بیگانه‌ها احتمالا از ربات‌های بسیار هوشمند تشکیل شده باشد و این موضوع می‌تواند جهت تحقیقات ما را تغییر دهد. به عقیده شوتاک، به جای آنکه ما تمام منابع خود را صرف پیدا کردن سیاره‌های قابل سکونت کنیم، باید به دنبال جایی باشیم که بیشتر برای ماشین‌ها جذاب است؛ به عنوان مثال، مکان‌هایی با انرژی فراوان مانند مرکز کهکشان‌ها.

ما پیش‌تر موجودات بیگانه را پیدا کرده‌ایم (اما متوجه نشده‌ایم)

در فرهنگ ما، کلمه «بیگانه» یا «آدم فضایی»، تصویری از یک موجود شبیه انسان با کله‌ای بزرگ و طاس را در ذهن شما ایجاد می‌کند. این موضوع شاید در مورد هالیوود صدق کند؛ اما گروهی کوچک از محققان اسپانیایی می‌گویند تصویری که در اینجا ضمیمه شده، دیدگاه ما و زمینه جستجو در مورد موجودات فضایی را به کلی تغییر خواهد داد.

در یک مطالعه کوچک، محققان از ۱۳۷ نفر خواستند تا به تصاویری از زمین نگاه کرده و به دنبال نشانه‌هایی از موجودات فضایی یا سازه‌هایی باشند که احتمالا به دست آنها ساخته شده است. در میان این تصاویر، آنها مردی مخفی را در لباس یک گوریل پیدا کردند که اندازه کوچکی داشت. از آنجایی که اکثر افراد با دیدگاهی که پیش‌تر در مورد موجودات فضایی داشتند، به دنبال نشانه‌های آنها بودند، متوجه وجود این مرد نشده و تنها ۳۰ درصد از افراد، آن را شناسایی کرده بودند.

محققان می‌گویند در واقعیت، احتمالا موجودات فضایی هیچ شباهتی به میمون‌ها نخواهند داشت و احتمالا ما قادر نخواهیم بود آنها را به کمک نور یا امواج صوتی شناسایی کنیم. با این تفاسیر، این مطالعه چه چیزی را بیان می‌کند؟ اساسا، این تصور و دیدگاه ماست که جستجو برای خارجی‌ها را محدود می‌کند. اگر نگرش خود را گسترش ندهیم، متوجه شواهد موجود نخواهیم شد.

انسان‌ها تمام بیگانگان را خواهند کشت (یا شاید کشته باشند)

«هر اندازه که ما به پیدا کردن موجودات فضایی نزدیک‌تر می‌شویم، به نابود کردن آنها هم نزدیک‌تر خواهیم شد.» این احتمال در مورد موجودات بیگانه توسط فیزیک‌دان تئوری، «الکساندر برزین» مطرح شده است.

برزین می‌گوید هر تمدن با توانایی کاوش در ماورای منظومه شمسی خود، باید در مسیر توسعه و رشد بدون محدودیت باشد و آنگونه که ما روی زمین می‌دانیم، توسعه اغلب در قالب هزینه شدن چیزهای کوچکتر انجام می‌شود. برزین معتقد است ذهین «اول من» احتمالا در مواجهه با موجودان بیگانه پایان نخواهد یافت.

این فیزیکدان در مقاله‌ای که مارس سال جاری میلادی برای نشریه “arXiv.org” نوشته بود، گفت «چه می‌شود اگر نخستین موجوداتی که به قابلیت سفر بین ستاره‌ای دست یافتند، سایرین را برای تبدیل آنها به سوخت خود برای توسعه بیشتر، ریشه‌کن کنند؟ من به این موضوع اشاره نمی‌کنم که یک تمدن بسیار توسعه‌یافته بخواهد به صورت آگاهانه، فرم‌های دیگری از زندگی را نابود کند. [در مقابل] اغلب آنها به این موضوع توجهی نخواهند کرد؛ مثل گروهی از سازندگان که هنگام تخریب یک خانه به منظور ساخت یک ملک جدید، توجهی به تخریب شدن لانه مورچه‌ها ندارند. در حقیقت، آنها هیچ انگیزه‌ای برای حفاظت از آن ندارند.»

بیگانگان موجب تغییرات آب‌و‌هوایی در سیاره خود شده‌اند و مرده‌اند

هنگامی که جمعیتی منابع موجود را با سرعتی بالاتر از توانایی سیاره آنها در تامین دوباره این منابع می‌سوازند، فاجعه پدیدار می‌شود. ما به اندازه کافی در این مورد اطلاعات داریم و می‌دانیم که شرایط آب و هوایی در زمین با چه سرعتی در حال تغییر است. با این اوصاف، آیا این احتمال وجود ندارد که تمدنی پیشرفته از موجودات بیگانه نیز همین وضعیت را در سیاره خود به وجود آورده و با مشکلات ناشی از آن، دست و پنجه نرم کنند؟

یکی از اخترفیزیکدان‌ها به نام «آدام فرانک» نه‌تنها چنین اتفاقی را غیر ممکن نمی‌داند، بلکه شدیدا به محتمل بودن آن باور دارد. این محقق در اوایل سال جاری میلادی، مجموعه‌ای از مدل‌های ریاضی را به اجرا درآورد تا چگونگی ترقی کردن و نابود شدن یک تمدن فضایی فرضی را با تبدیل منابع به انرژی، بررسی کند. خبر بد این است که در سه مورد از چهار سناریوی در نظر گرفته شده، این جامعه از هم پاشید و اغلب جمعیت آن مرد و فقط در سناریوی آخر بود که به محض درک مشکل، جامعه با روی آوردن به انرژی‌های پایدار، نجات پیدا کرد. این یعنی اگر بیگانگان واقعا وجود داشته باشند، ممکن است پیش از آنکه ما با آنها ملاقات کنیم، به دست خودشان نابود شده باشند.

سرعت تکامل آنها به اندازه کافی سریع نیست (و مرده‌اند)

یکی دیگر از دلایلی که مانع ملاقات ما با موجودات فضایی شده است، می‌تواند سرعت پایین تکامل آنها و مردن‌شان باشد. شاید دنیا پر از سیاره‌هایی باشد که محلی مناسبی برای زندگی هستند؛ اما این موضوع نمی‌تواند تضمینی برای زنده ماندن تمدن‌ها و تکامل آنها باشد. مطابق با مطالعه‌ای که سال ۲۰۱۶ در دانشگاه ملی استرالیا انجام شد، سیاره‌های مرطوب و سنگی مثل زمین شرایط اولیه پایداری برای زندگی ندارند. به همین جهت اگر موجودات خارجی به زندگی و تکامل در چنین دنیایی امید داشته باشند، شرایط بسیار محدودی برای تکامل خواهند داشت.

انرژی تاریک در حال جدا کردن ما از یکدیگر است

عالم در حال گسترش است؛ این کار به آرامی انجام می‌شود، ولی ما در مورد آن مطمئن هستیم. کهکشان‌ها در حال جدا شدن از یکدیگر هستند و همواره ستاره‌ها در نظر ما کم‌نورتر می‌شوند. دانشمندان، تمام این اتفاقات را در نتیجه نوع مرموز و ناشناخته‌ای از انرژی دانسته و از آن به عنوان «انرژی تاریک» یاد می‌کنند. دانشمندان حدس می‌زنند طی چند تریلیون سال آینده، انرژی تاریک، جهان را به اندازه‌ای بسط خواهد داد که زمینی‌ها دیگر قادر به مشاهده نور کهکشان‌های دورتر نباشند.

این یعنی ما در یک موقعیت ضرب الاجلی برای پیدا کردن موجودان بیگانه قرار داریم و برای اینکه در مورد انرژی تاریک جلوتر از آنها باشیم، باید تمدن خود را پیش از آنکه همه چیز از بین برود، هر اندازه که می‌توانیم در کهکشان‌های دیگر گسترش دهیم. البته انجام چنین کاری ساده نخواهد بود و هوپر می‌گوید این کار احتمالا «شامل بازچینی ستاره‌ها هم می‌شود.»

یک دیدگاه متفاوت؛ خود ما بیگانگان هستیم!

اگر امروز از خانه خود خارج شدید، یک بیگانه دیده‌اید. همسایه کناری شما؟ او هم بیگانه است. والدین و برادران و خواهران چطور؟ آنها نیز همگی بیگانه هستند.

این‌ مفاهیم که با دگرزیست‌شناسی ارتباط دارند، بخشی از «فرضیه پان اسپرمیا» بودند که بیان کردیم. به صورت خلاصه، این فرضیه «معتقد است زندگی در جایی به وجود نمی‌آید، بلکه همواره در جهان وجود داشته و بذرهای آن در جای‌جای جهان هستی پراکنده شده است.»ویکیپدیا طرفداران این فرضیه می‌گویند این بذرها به وسیله شهاب سنگ‌هایی که حامل باکتری‌ها بوده‌اند، از دنیایی دیگر وارد زمین شده‌اند.

طرفداران این نظریه همچنین معتقدند بذر انسان‌ها، خوکچه خزه‌ای و هشت‌پا از کهکشان‌های دیگر به اینجا آمده است؛ اما هیچ مدرک محکمی را برای اثبات این ادعا ندارند. اینجا یک سوالی مهم مطرح می‌شود که می‌تواند استدلال این دسته از افراد را نقض کند: اگر باکتری‌های حامل DNA انسانی در سیاره‌های نزدیک دیگر تکامل پیدا کرده‌اند، چرا رد پای انسان در جایی جز زمین پیدا نشده است؟ اگر حتی ما این فرضیه را باور کنیم، باز هم به کمک آن نمی‌توان جوابی به پارادوکس فرمی داد!

اقدام بعدی اینسایت چیست؟

بیگ بنگ: سطح‌نشین اینسایت ناسا با موفقیت به مریخ رسید، اما مدتی طول خواهد کشید تا این ربات آماۀ کار علمی خود بشود. این آزمایشگاه علمی در مکانی استوایی در مریخ بنام Elysium Plantia فرود آمد، اما این کاوشگر دقیقا چه چیزی را در سیارۀ سرخ بررسی می کند؟

InSightبه گزارش بیگ بنگ، اینسایت این زمان را صرفِ بکارگیری و کالیبره کردنِ دو ابزار علمی اصلیِ خود، یعنی یک پروب گرمایی کندوکاو و یک مجموعه از لرزه سنج‌های فوق حساس، می کند. این ادوات باید توسط بازوی رباتیکی کاوشگر روی سطح مریخ قرار گیرند و اعضای تیم اینسایت میخواهند از رسیدنِ کاملا دقیق به این گام مهم – که هیچ ربات مریخ­‌نوردی تا کنون آن را انجام نداده –  مطمئن باشند.

بنابراین محققان چند هفته بعدی را به مطالعۀ محل دقیق فرود اینسایت و تصمیم‌­گیری در مورد بهترین محل استقرار، می پردازند. سپس محققان پیشرانش جت ناسا تجهیزات را با استفاده از ابزار آزمایشی(testbed) کاوشگر امتحان می کنند. الیزابت بَرِت سرپرست عملیات­‌های ابزاری از JPL، گفت: «این کار شامل “زمینی کردنِ” ابزار آزمایشی به منظور شبیه‌سازی محیط واقعیِ اینسایت در سیاره سرخ میباشد.

بَرِت این پیاده‌سازی را به یک نسخۀ بسیار دشوار و با ریسک زیاد از بازیِ ماشینِ چنگک تشبیه کرد. بَرِت گفت: این مورد زمان بیشتری میگیرد و توقف‌های بیشتری هم میخواهد، چون قبل از بالابردن قلاب باید مطمئن شوید دقیقا آن را روی بارِ مورد نظر برده‌اید و قبل از اینکه رهایش کنید باید مطمئن باشید که آیا واقعا روی سطح مریخ قرار گرفته یا نه. بازوی اینسایت در واقع چنین جابجایی را انجام میدهد، چون سپری را برای محافظت از نوسانات باد و دما، که میتواند در جمع‌آوری و تفسیر داده‌ها مؤثر باشد، روی مجموعه لرزه سنج‌ها خواهد گذاشت.

InSight Marsبَرت اضافه کرد: اتمام استقرار تجهیزات دو تا سه ماه و سپس چند ماه دیگر هم برای آماده شدنِ اینسایت برای عملیات مهم علمی خود روی مریخ زمان خواهد برد. این زمان اضافی برای حفاری کردنِ پروب گرمایی، تا ۵ متر زیر سطح مریخ، و کالیبره کردنِ هر دو ابزار، مورد نیاز خواهد بود. وقتی این ابزارها در حال کار کردن هستند، لرزه سنج‌ها بدنبالِ “لرزه‌های مریخ” که ناشی از غرش‌های درونی سیاره سرخ و برخورد شهاب سنگ‌ها هستند، خواهد بود.

بطور همزمان پروبِ گرمایی جریانِ گرمایی را در عمق‌های مختلف سنجش می کند. همچنین اعضای تیم اینسایت اطلاعاتی را دربارۀ هسته مریخ با اندازه‌­گیری تکان­ه‌ای جزئی در کجیِ محور سیاره بدست خواهند آورد – داده‌ها با ردیابی دقیق موقعیت اینسایت در طول زمان جمع­‌آوری خواهند شد. در مجموع، این مشاهدات موارد بسیاری را دربارۀ ساختار و ترکیب درونی مریخ آشکار می کند که به نوبه خود واقعیات قابل توجهی در مورد نحوۀ شکل­‌گیری و تکامل سیارات سنگی را آشکار خواهد کرد.

mars.nasa .gov discernment tender images aspect luminary icc CM EDR F Mدر حال حاضر اینسایت اطلاعاتی از قبیل عکس‌های غبارآلود از محیط اطراف خود، به نمایش گذاشته است. و این آزمایش کوچک، یعنی اولین تصویر فرودگر ثابت از مریخ، نشانۀ خوبی برای جمع‌آوری اطلاعات در آینده خواهد بود. برت و دیگر اعضای تیم گفتند به نظر می رسد این منطقه نسبتا مسطح و شنی است، بدون صخره‌های بسیار بزرگ یا موانعی دیگر برای استقرار. برت اضافه کرد: «ما همه از ابتدا مطمئن بودیم که اولین تصویر به ما کمک می کند تا تعیین کنیم چه اندازه در قراردادن تجهیزات مشکل خواهیم داشت و از اینکه به نظر می رسد ما قادر به انجام راحت و کامل آن هستیم، خیلی خوشحال و امیدواریم.»

اینسایت(Insight) مخفف ” Interior Exploration regulating Seismic Investigation, Geodesy and Heat Transport” میباشد. ماموریت سطحی این کاوشگر برای یک سال مریخی که تقریبا دو سال زمینی می شود برنامه‌ریزی شده است. آنطور که اعضای تیم گفته‌اند، احتمالا همین مدت زمان برای جمع‌آوری اطلاعات کافی برای رسیدن به اهداف اصلی ماموریت خودش، نیاز است.

ترجمه: فرشید معرفت/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: space.com

فالکون ۹ رکورد شکست!

بیگ بنگ: شرکت اسپیس‌ایکس روز گذشته توانست برای نخستین‌بار، سومین پرتاب متوالی موشک فالکون ۹ را با موفقیت انجام دهد تا چند رکورد را با این کار بشکند. در این پرتاب بوستر نیز با موفقیت فرود آمد.

شرکت فضایی اسپیس‌ایکس(SpaceX) با استفاده مجدد از یک موشک غریبه نیست، اما تاکنون هیچ گاه فالکون ۹ را بیش از دو بار متوالی پرتاب نکرده است. این شرکت فضایی خصوصی، ماموریت “SSO-A” با نام کامل “SSO-A: SmallSat Express” را شب گذشته با موشکی که در سال ۲۰۱۸ دو بار پرتاب شده و با موفقیت فرود آورده شده است، انجام داد.

spacex third timespacex third time

فالکون ۹ پیش از این در سال ۲۰۱۸ در ماه‌های می و اکتبر پرتاب شده و با موفقیت فرود آمده است و با فرود امشب بوستر روی یک سکوی شناور، این رکورد ارتقا داده شد. اسپیس‌ایکس از ماه مارس سال ۲۰۱۷ که به این فناوری دست پیدا کرده، تاکنون چندین ماموریت را با استفاده از موشک‌های قابل بازیابی انجام داده است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: newatlas.com

یک سایت برای دوست داران نجوم و سیارات