ناسا سیستم دفاع در برابر برخورد سیارک ها به زمین را آزمایش می‌کند!

ناسا سیستم دفاع در برابر برخورد سیارک ها به زمین را آزمایش می‌کند!

ناسا در یک همکاری مشترک با آژانس فضایی اروپا (ESA) در حال برنامه‌ریزی برای آزمایش پروژه‌ای هستند که شما آن را تنها در فیلم‌های علمی تخیلی دیده‌اید؛ یعنی یک سیستم دفاع از کره زمین در برابر برخورد سیارک‌ ، شهاب سنگ و دیگر اجسام خارجی!

شاید تنها در گذشته در فیلم‌ها و داستان‌های تخیلی مانند آرماگدون دیده باشیم که از یک سیستم دفاعی برای سیاره زمین رونمایی می‌شود. حالا دو آژانس فضایی بزرگ دنیا یعنی ناسا و ESA قصد دارند سیستم جدیدی تحت عنوان «آزمایش دوگانه انحراف سیارک‌ ها» که به طور مخفف DART نامیده می‌شود را آزمایش کنند. در واقع چیزی که این نتایج این تست مشخص خواهد کرد این است که آیا ما می‌توانیم یک سیارک یا شهاب سنگ که با سرعت به سمت کره زمین هجوم می‌آورد را از مسیر خود منحرف کنیم یا خیر. البته تمام سیارک ‌ها هدف این سیستم قرار نمی‌گیرد، بلکه آن‌هایی که احتمال می‌رود از اتمسفر زمین بتوانند عبور کنند و به قدری بزرگ باشند که با برخورد به سیاره‌ی ما بخش‌های بزرگی از آن را از بین ببرند، هدف اصلی این سیستم دفاعی قرار خواهند گرفت.

ناسا و آژانس فضایی اروپا قصد دارند یک کاوشگر را برای برخورد به Didymoon که در واقع یک قمر است که به دور سیارکی به نام Didymos گردش می‌کند، ارسال کنند تا با برخورد با این ماه، مسیر گردش آن تغییر کند. البته این آژانس‌های فضایی باور دارند که این سیارک خطری در حال حاضر برای کره زمین ندارد، زیرا در نهایت هم سیارک و هم قمری که به دور آن چرخش می‌کند، با فاصله میلیو‌ن‌ها مایلی از کنار زمین عبور خواهند کرد. طبق گفته های آژانس فضایی اروپا Didymos سایزی تقریبا مشابه هرم بزرگ جیزه مصر دارد و اگر سیارکی با چنین ابعادی به زمین برخورد کند، می تواند یک بخش بزرگ و یا حتی یک قاره کامل را از بین ببرد که این فاجعه می‌تواند حتی قدم اول برای یک انقراض بزرگ را رقم بزند.

البته گرچه این سیارک کوچک‌ترین هدفی محسوب می‌شود که کاوشگر از زمان آغاز ماموریت خود تا به حال بر روی آن فرود خواهد آمد، اما این آزمایش یک قدم بسیار بزرگ برای دفاع واقعی از سیاره در برابر فاجعه‌ای که ممکن است روزی در سال‌های نه چندان دور رخ دهد محسوب می‌شود. مایکل کوپرز (Michael Kuppers)، دانشمندی که در آژانس فضایی اروپا بر روی پروژه Hera کار می‌کند، می‌گوید:

ما بهتر متوجه خواهیم شد که آیا این تکنیک می‌تواند بر روی سیارک های بزرگتر نیز استفاده شود یا خیر که [پاسخ این سوال] می‌تواند به ما قطعیت بدهد که ما قادر خواهیم بود در صورت نیاز از سیاره خود حفاظت کنیم یا خیر.

طبق گفته‌های یان کارنلی (Ian Carnelli) رئیس پروژه Hera، هر جفت پروژه‌های دارت و هرا بخشی از سیستم ارزیابی و انحراف با ضربه به سیارک که به طور مخفف اکس AIDA می‌شود، محسوب می‌شوند. در رابطه با این پروژه‌ها و همکاری مشترک آژانس فضایی اروپا و ناسا کارنلی می‌گوید:

تیمهای کاری ماموریت‌های دارت و هرای ما به طور کاملا کاربردی عمل کرده و این تجربه مشترک را هماهنگ می‌کنند. یک ورک‌شاپ مربوط به AIDA در سپتامبر سال ۲۰۱۹ در رم برگزار خواهد شد. نقش اولیه آژانس فضایی اروپا [در این همکاری مشترک] که AIM نامیده می‌شد، سرمایه‌گذاری مورد نیاز را به طور کامل دریافت نکرد و به همین دلیل ESA این پروژه را باز طراحی کرد که اکنون Hera نامیده می شود و به گونه‌ای بهینه‌سازی شده تا بتواند بعد از برخورد اولیه به Didymos برسد تا این آزمایش سال ۲۰۲۶ تکمیل شود.

اما منظور کارنلی از تکمیل آزمایش تا سال ۲۰۲۶ چیست؟ در واقع زمانی که کاوشگر ارسالی ناسا به سطح Didymoon برخورد می‌کند، آنها امیدوارند که این ضربه مسیر گردش قمر را تغییر دهد. اما آنها همچنین می‌دانند که این برخورد، یک اثر سطحی عظیم نیز بر روی آن به جای خواهد گذاشت. بعد از واقع شدن حادثه، DART برنامه دارد تا یک کاوشگر دیگر را برای فرود بر روی سطح قمر دیدیمون ارسال کند تا بتواند ابعاد اثر بر جای مانده از ضربه را اندازه‌گیری کنند و همین طور میزان موثر بودن برخورد در تغییر و انحراف مسیر گردش را نیز شناسایی کند.

با استفاده از این اطلاعات دانشمندان قادر خواهند بود تا متوجه شوند آیا کاوشگرهای آینده می‌توانند سیارک های بزرگ‌تر و مخرب‌تری را تحت تاثیر خود قرار داده و مسیر آنها را در صورت نیاز تغییر دهند یا خیر.

با توجه به ترس عظیم دانشمندان که با شناسایی سیارکی به نام Apophis در سال ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ به وجود آمد (که گفته می‌شد تا سال ۲۰۳۶ به سیاره ما برخورد می‌کند)، این پروژه‌ی جدید می‌تواند یک راه حل ایده‌آل باشد که ما یک روش عملی برای دفاع از سیاره زمین در صورت نیاز در اختیار داشته باشیم. محققان در ابتدا محاسبه کرده بودند که کره زمین در مسیر مستقیم Apophis قرار دارد، اما در سال ۲۰۱۳ آنها با کسب اطلاعات جدید، متوجه شدند که این سیارک مستقیما به ما برخورد نمی‌کند، اما با فاصله‌ی بسیار بسیار نزدیکی از کنار کره زمین عبور خواهد کرد!

تصاویر ثبت شده از سیارک Apophis

پروژه دارت در گذشته با موفقیت انجام شده بود، البته تقریبا!

تاریخچه پروژه DART به چندین دهه قبل برمی‌گردد، زمانی که دانشمندان سرانجام متوجه شدند که تعداد زیادی از اجسام کهکشانی در طول سال به کره زمین برخورد می‌کنند و این برخورد همچنان هم ادامه دارد. با وجود این که پروژه DART بسیار ‌قبل‌تر از سال ۲۰۱۳ راه‌اندازی شده بود، نزدیک بودن سیارک آپوفیس و حادثه قریب‌الوقوع آن، توجهات بسیار جدی‌تری را نسبت به حفاظت از سیاره زمین از تخریب جدی در برابر این وقایع به دنبال داشت. برآیند این تحقیقات نیز این بود که حالا انتظار می‌رود پروژه DART به شکل کاملا عملی در سال ۲۰۲۱ به طور رسمی آغاز به کار کند و تا سال ۲۰۲۲ به سطح قمر Didymoon برسد.

اگر کاوشگر ارسال شده طبق برنامه ریزی‌های انجام شده به سطح این قمر برسد، بعد از آن پروژه Hera وارد عمل می شود که هدف آن مطالعه نتایجی است که در بالا به آنها اشاره کردیم.

جالب است بدانید که DART پروژه‌ای است که آژانس فضایی اروپا در سال ۲۰۰۵ با موفقیت انجام داده بود. ESA یک کاوشگر به نام Deep Impact را به سمت دنباله دار Tempel فرستاد که برخورد نیز با موفقیت انجام شد. هرچند که آنها یک عکس در شصت و هفت ثانیه بعد از برخورد ثبت کردند، اما نتوانستند این موضوع که آیا مسیر حرکت این دنباله دار تغییر کرده است یا خیر را اندازه‌گیری کنند.

یک سوال مهم از ناسا و آژانس فضایی اروپا داریم!

با توجه به محاسبات بسیار دقیق و اینکه قطعا آژانس‌های فضایی اروپا و آمریکا به طور دقیق همه پیشامدهای ممکن را در نظر گرفته‌اند، اما یک سوال جدی وجود دارد: چه می‌شود اگر پروژه‌ DART با موفقیت انجام شود و کاوشگر به قمر Didymoon طبق برنامه‌ها برخورد کند. اما به جای این که این سیارک از مسیر خود دورتر شود، نحوه حرکت آن به شکلی تغییر کند که به زمین نزدیک‌تر شده و برخورد آن جلوتر بیافتد؟! ما قطعا منتظر پاسخ قانع‌کننده‌ی ناسا به این سوال خواهیم ماند!

ایده‌های تازه دربارۀ ماهیت ماده تاریک

بیگ بنگ: انرژی تاریک و ماده تاریک ۹۶% جرم کل کائنات را شامل می‌شوند. در حال حاضر دو فرضیۀ اصلی درباره ماهیت ماده تاریک مطرح می‌شود. یکی از آنها فرض می‌کند که ماده تاریک شامل اشیاء هاله‌دار فشرده با جرم زیاد است؛ و دیگری این خاصیت را به برهمکنش ضعیف اجزای جرم‌دار نسبت می‌دهد.

darkmatter

نقشه ماده تاریک از ناحیه‌ مورد مطالعه‌ی KiDS (منطقه G12)

به گزارش بیگ بنگ، پروفسور آلکساندر بالاکین و دانشجوی دکتری دمیتری گروشف از دیدگاه دوم پیروی می‌کنند، احتمال دارد ماده تاریک شامل اکسیون‌ها (بوزون‌های فرضی که قابلیت برهمکنش با فوتون‌ها را دارند) باشد. دمیتری گروشف می‌گوید: « خاصیت جالب اکسیون از لحاظ الکترودینامیک این است که معادلات الکترومغناطیس اصلاح شده، اجازه وجود اثراتی که در نظریه کلاسیک فارادی-ماکسول امکان آن وجود ندارد را می‌دهند. یکی از این اثرات، پیدایش دیون‌های اکسیون است؛ اشیائی با جهت‌گیری‌های شعاعی و موازی با میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی.»

مغناطیس‌کره دیون می‌تواند نشان‌دهنده اثر پانه‌کوئک-رزلند(Pannekoek-Rosseland) باشد. ذات این پدیده آن است که توزیع بارهای الکتریکی در پلاسمای ایزوترمال تعادلی، تحت تأثیر میدان گرانشی انجام می‌شود – یون‌های سنگین‌تر با بار مثبت به زیر الکترون‌های سبک‌تر می‌روند. این میدان الکتریکی با جهت‌گیری شعاعی، تحت عنوان میدان الکتریکی پانه‌کوئک-رزلند شناخته می‌شود. پس از آن، چنین میدانی در پلاسمای الکترون-پوزیترون وجود ندارد، زیرا حامل‌های بار مثبت و منفی جرم‌های یکسانی دارند. دیون‌های آکسیون می‌توانند دسته‌بندی پلاسمای الکترون-پوزیترون و توزیع ویژه میدان مغناطیسی را نشان دهند.

پروفسور بالاکین به عنوان نتیجه‌گیری بیان داشت: « ما در حال حاضر، تمامی تلاش‌مان را در فرموله کردن طرح‌های پیشنهادی‌مان معطوف می‌کنیم تا کمکی برای اخترفیزیک‌دان‌ها باشد که اثرات آکسیون‌ها را در پلاسمای ستاره‌ای بیابند، و احتمالاً به رمزگشایی مهم‌ترین معمای تحقیقات فضایی مدرن که شناسایی ذرات تشکیل‌دهندۀ ماده تاریک است، کمکی کرده باشیم.» جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Physical Review D منتشر شده است.

ترجمه: سوران زوراسنا/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: Phys.org

ال‌اس‎‌دی چگونه خودآگاهی ما را تغییر می‌دهد؟

بیگ بنگ: از همان زمانی که داروی ال‌اس‌دی(LSD) با نام شیمیایی اسید لایزرژیک دی اتیل آمید در سال ۱۹۳۸ ساخته شد، محققان در حال بررسی جنبه‌های قابل توجه آن بوده‌اند. آنان می دانستند که این دارو تاثیر عمیقی بر روی افراد می گذارد؛ در مواردی، باعث توهم شده و خودآگاهی را دستخوش تغییر می کند؛ اما دلیل و چراییِ آن برای محققان در هاله‌ای از ابهام بوده است.

LSDTrip webبه گزارش بیگ بنگ، حالا شرایط در حال تغییر است. یک تیم از محققان بیمارستان روانی در زوریخ مدعی شدند که می دانند وقتی کسی این دارو را مصرف می کند، چه اتفاقی در مغرش رخ می دهد. این اکتشاف می تواند نقش ارزنده‌ای در تحقیقات آتی پیرامون اختلالات روانی ایفا کند. در این مطالعه، همزمان که مغز ۲۵ فرد داوطلب مورد اسکن قرار داشت، از داوطلبان خواسته شد تا داروی ال‌اس‌دی را مصرف نمایند. البته افزون بر آن، داروی دیگری به نام کِتانسرین هم به افراد داده شد. این دارو، گیرنده‌های سروتونین را مسدود می کند. سروتونین نوعی انتقال دهنده عصبی است که قبلا تصور می شد نقش مهمی در تجربه ال‌اس‌دی دارد.

وقتی محققان از داوطلبان خواستند تا به سوالات یک پرسشنامه جامع جواب دهند، مشخص شد، افرادی که کِتانسرین مصرف کردند، هیچ کدام از اثرات دارویی ‌ال‌اس‌دی را تجربه نکردند. یکی دیگر از نتایج شگفت‌آور این بود: در اسکن‌ها مشخص شد که ‌ال‌اس‌دی مسیر میان چهار بخش از مغز مِن جمله تالاموس را دچار اختلال می کند. تالاموس بعنوان یک فیلتر اطلاعات عمل می کند. این دارو باعث شد اطلاعات بیشتری از تالاموس به سایر بخش‌های مغز جاری شود.

محققان اعلام کردند حالا که درک بهتری از نحوه تاثیر ‌ال‌اس‌دی بر مغز دارند، می توانند از این اطلاعات برای مطالعه اختلالاتی نظیر افسردگی و اسکیزوفرنی، استفاده کنند. «کاترین پرلر»، نویسنده و محقق در مصاحبه با روزنامه گاردین اعلام کرد: « ما کم‌کم در حال پی بردن به تاثیر داروی ‌ال‌اس‌دی در مغز هستیم. اگر قرار است داروهای جدیدی بسازیم، بسیار مهم است که از این قضیه سر در بیاوریم.» جزئیات بیشتر این پژوهش در مجله «PNAS» منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

مقامات ناسا: حیات بیگانه محتمل‌تر از تصورات ماست!

بیگ بنگ: «توماس زورباخن»، یکی از مقامات بلندپایه عملیات علمی ناسا گفته است که به احتمال زیاد، حیات در جاهایی به غیر از زمین هم وجود دارد. آقای زورباخن در مصاحبه‌ای با دانشگاه بوستون بیان کرد: «آیا در ورای زمین هم حیات وجود دارد؟ فکر میکنم جوابش مثبت باشد.»

shutterstock webبه گزارش بیگ بنگ، زورباخن می گوید: ما فقط از این قضیه خبر نداریم. وقتی با دید شکاکانه به این مسئله فکر کردیم که آیا آب در سیاره‌هایی به غیر از زمین هم می تواند وجود داشته باشد یا خیر، طبیعت را دستکم گرفتیم. به نظر من، آب و حیات در سیاره‌های فرا زمینی وجود دارد. این منطق رایج است: فضا به طور غیرقابل وصفی پهناور است و باید در قسمت‌هایی از آن، شرایط مناسبی برای حیات وجود داشته باشد. اما نمی توان به سادگی از کنار این واقعیت گذشت که شرایطِ زمین مانند در فضا، حیات را تضمین نمی کند.

«نیک لِین» زیست شیمیدانِ دانشگاه کالج لندن،  مدعی شده که هیچ‌گونه توجیه آماری برای آن فرض در اختیار نداریم و فرضیه‌هایی نظیر آنچه توماس زورباخن مطرح کرده، صرفا استنباطی است که به سادگی نمی تواند تایید شود. اگر ما در وهله اول از این مسئله اطمینان حاصل نکنیم که زمین می تواند همچنان از حیات پشتیبانی کند یا خیر، فرقی نمی کند فرضیه زورباخن درست باشد یا نادرست.

زورباخن به سوالی درباره سکونتگاه‌های فرازمینی این چنین پاسخ داد: «اهمیتی ندارد که پاسخ این سوال چه باشد. باید زمین را به محل مناسبی برای زندگی تبدیل کرده و از نابودی زودهنگام آن جلوگیری کنیم. من گاهی اوقات شرایط و احتمالات سکونت در سیارات دیگر را بررسی می کنم، اما ما انسان‌ها باید در حال حاضر، مراقبت از زمین را در اولویتِ کارهایمان قرار دهیم. اگر ما راهی برای مقابله با آسیب‌های ناشی از تغییر آب و هوای جهان پیدا نکنیم، موجودات فرازمینی چیزی به جز بقایای ما انسان‌ها پیدا نخواهند کرد، البته اگر روزی مسیرشان به این سمت از جهان بیفتد.»

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

ماه، سیارات و شترمرغ استرالیایی

بیگ بنگ: در این تصویر عمقی، کمان ستارگان راه شیری را بر فراز ویکتوریای مرکزی در استرالیا مشاهده می کنید که با چند چراغ آسمانی همراه شده است.

photoنخستین چراغ هلال ماه ۲۶ روزۀ در حال محو است. دومین و سومین چراغ‌های آسمانی درخشان، سیاره ناهید و مشتری هستند که در امتداد بخش پایینی کهکشان راه شیری قرار دارند. زحل که تقریبا هم راستا با سیاره‌های درخشان‌تر و ماه قرار دارد در پایین و سمت راست نور ماه دیده می شود. اولین اخترشناسان استرالیایی شکل بالا آمده و طویل شدۀ کهکشان راه شیری را بصورت یک شترمرغ آسمانی بزرگ تصور می کردند. می توان چنین تصور کرد که ماه و سیارات می توانند تخم‌های شترمرغ در این شب پرستاره باشند.

photoکهکشان راه شیری در مرکز خود نوار ضخیمی از ستارگان را جای داده و از بازوهای مارپیچی ستاره‌ای تشکیل شده است. خورشید و اجرام منظومۀ شمسی در «صفحه باریک» کهکشان ما قرار دارند. در تابستان، در یک مکان شفاف همراه با آسمان ِ تاریک شب، می توانید یک نوار درخشان نامنظم را پیدا کنید. باستانیان آن را به نواری از شیر که در آسمان ریخته شده تشبیه کرده‌اند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

کهکشان راه شیری واقعأ یک دیسک مسطح نیست!

بیگ بنگ: کهکشان ما واقعأ رقصیدن را دوست دارد و گاهی‌اوقات می‌رقصد. اکنون مشخص شده که کهکشان ما در حال پیچ خوردن است. یک مطالعۀ جدید نشان می دهد که کهکشان راه شیری یک دیسک خوب، مرتب و مسطح نیست – بلکه در اطراف لبه‌ها پیچیده شده است.

image e Milky Way Diskبه گزارش بیگ بنگ، ما اغلب کهکشان‌مان را با کهکشان همسایه‌مان، آندرومدا، مقایسه می‌کنیم. آندرومدا (احتمالأ) بزرگتر از کهکشان راه شیری است، اما هر دو کهکشان نسبتأ بزرگ، مارپیچی و تقریبأ همسن هستند. از آنجاییکه درون کهکشان راه شیری زندگی می‌کنیم، واقعأ نمی‌توانیم شکل کامل آن را مشاهده کنیم – مثل این است که در یک زیردریایی ثابت نشسته باشیم و سعی کنیم ابعاد کهکشان را درک کنیم. اما با توجه به اطلاعاتی که از کهکشان‌‌مان بدست آوردیم، می‌دانیم که کهکشان راه شیری کمی شبیه آندرومدا است و بازوهای مارپیچی منظمی دارد.

اکنون اخیرفیزیکدانان کشف کردند که هرچه از مرکز کهکشانی دورتر شویم، دیسک کهکشان راه شیری پیچ و تاب بیشتری پیدا می‌کند. صفحۀ کهکشانی راه شیری یک خط مستقیم نیست، در عوض کمی شبیه یک S طویل شده است. اخترشناس “ژیادیان چن” از رصدخانه‌ اخترشناسی ملی آکادمی علوم چین(NAOC) گفت: «تعیین فاصله‌ خورشید با بخش‌هایی از دیسک گازی خارجی کهکشان راه شیری بدون دانستنِ ظاهر این دیسک بسیار دشوار است.»

یک روش این است که از نوعی ستاره به نام متغیر قیفاووسی استفاده کنیم. این نوع ستارگان بسیار درخشان هستند که با یک فرکانس معین ضربان دارند و محققان را قادر ساخته‌اند تا بزرگیِ آنها را محاسبه کنند. به نوبت، این امر موجب می‌شود تا فاصله با این ستارگان محاسبه گردد. در طیف نوری، غبار و گاز بین ما و این ستاره باعث می‌شوند تعیین دقیق درخشش آنها دشوار گردد، یعنی در محاسبات فاصله قدری عدم قطعیت وجود دارد. اما تابش فروسرخ می‌تواند به درون غبار نفوذ کند و باعث دقت بیشتر در نتایج شود – بنابراین دانشمندان از تابش فروسرخ استفاده می‌کنند.

اخترفیزیکدان “ریچارد دی گریجس” از دانشگاه مک‌کواری در استرالیا گفت: «ما از کاتالوگ جدیدی از مشاهدات فروسرخِ رصدخانه‌ فضایی WISE استفاده کردیم تا اثرات غبار را کاهش دهیم و فواصل تا ستارگان متغیر قیفاووسی را با عدم‌قطعیت‌های کمتر از ۳ تا ۵ درصد، تعیین کنیم. مکان‌های واضح آنها در آسمان را به هم متصل کردیم و یک نقشۀ سه بعدی از کهکشان راه شیری تهیه کردیم که رد ستارگان متغیرقیفاووسی را نشان می‌دهد و آن را با توزیع گاز مقایسه کردیم. به نظر می‌رسد هر دو از یک دیسک مسطح منحرف شده باشند.»

webوی افزود: «برای یک کهکشان مارپیچی عجیب نیست که به دور لبه‌ها پیچ بخورد، به ویژه گاز هیدروژن اتمی که فراتر از دیسک ستاره‌ای انبساط پیدا می‌کند. چیزی که باعث جذابیت پیچ و تاب کهکشان راه شیری می‌شود این است که شامل ستارگان جوان است. اما “دی گریجس” گفت که حتی جالب‌تر این است که دیسک کهکشان راه شیری مارپیچی یا پیش رونده است.

وی گفت: «انحراف مسیر دیسک نشان می‌دهد که دیسک داخلی عظیم کهکشان راه شیری احتمالأ دیسک خارجی را وادار کرده چرخشش را دنبال کند، اما چرخش دیسک خارجی با تأخیر صورت می‌گیرد – و این باعث پیچ و تاب می‌شود. این پدیده قبلأ برای کهکشان راه شیری مشاهده نشده بود اما اخترشناس بازنشسته “فرانک بریگزهاد” این پدیده را سال‌ها پیش برای ده‌ها کهکشان مارپیچی بزرگ در جهان نزدیک کشف کرده بود.»

دی گریجس گفت: «این نتیجه درک بهتری از ساختار سه‌بعدی و پویایی کهکشان‌مان ارائه می‌دهد و ما را قادر می‌سازد تا یک محدودۀ بیشتر برای مقدار و توزیع ماده در کهکشان در نظر بگیریم – که از لحاظ مکان ماده‌ تاریک بسیار جالب است.» همچنین به ما کمک می‌کند تا رابطه‌ کهکشان راه شیری و تعاملات آن با کهکشان‌های اقماری را بهتر درک کنیم، به ویژه با ابرهای ماژلانی بزرگ و کوچک و تاریخچه‌ اجرام فضایی. جزئیات بیشتر این پژوهش در  Nature Astronomy منتشر شده است.

ترجمه: سحر  الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

۹ پدیده عجیب که علم توضیحی برای آن ندارد

انسان‌ها به ماه سفر کرده‌اند و رازهای مرموزی همچون کتری شیطان (آبشاری که غیب می‌شود) و شاید اهرام مصر را کشف نموده‌اند اما هنوز چند پدیده عجیب وجود دارد که علم نمی‌تواند پاسخی برای آن‌ها پیدا کند.

با اینکه دانشمندان برای این چند پدیده عجیب تئوری‌هایی دارند اما هیچ‌کس با اطمینان نمی‌تواند توضیح دهد که چرا اتفاق می‌افتند یا چرا وجود دارند. در ادامه به ۹ پدیده عجیب می‌پردازیم که محققان را گیج کرده‌ است.

۹ پدیده عجیب که پاسخی برای آن‌ها وجود ندارد

دانشمندان نمی‌دانند چرا انسان‌ها خمیازه می‌کشند

شما تقریبا هر روز خمیازه می‌کشید اما دانشمندان دلیل‌اش را نمی‌دانند. اخیرا جامعه علمی به این ایده رسیده که خمیاز یک رفتار مرتبط با گرماسنجی است که ذهن را خنک می‌کند، اما هنوز عملکرد بیولوژیکی واقعی این پدیده عجیب مشخص نیست.

دانشمندان همچنین نمی‌دانند که چرا خمیازه بین انسان‌ها واگیردار است. یک تحقیق در سال ۲۰۰۵ کشف کرد که وقتی شما خمیازه می‌کشید، شبکه‌های داخل مغز که به انتقال فکر و مهارت‌های اجتماعی مربوط هستند، فعال می‌شوند. محققان همچنین مشاهده کردند‌ که شامپانزه‌ها  از دیدن خمیازه‌ها انسان‌ها، این عمل را تکرار می‌کنند.

متیو کمپل (Matthew Campbell)، از اعضای مرکز تحقیق دانشگاه اموری می‌گوید که تقلید از حالات چهره دیگران به ما کمک می‌کند تا خودمان را با حالت کنونی آن‌ها سازگار کرده و آن‌ها را بهتر درک کنیم. به همین دلیل‌ است که طبق نتایج یک تحقیق دیگر، بیماران روانی چندان به خمیازه حساس نیستند و تحت تاثیر آن قرار نمی‌گیرند.

این قارچ فقط در تگزاس و ژاپن رشد می‌کند و دانشمندان پاسخی برای آن ندارند

کوریواکتس گیستر (Chorioactis geaster) تنها قارچ از نوع کوریواکتس، فقط در تگزاس و ژاپن یافت می‌شود.

این دو منطقه روی یک عرض جغرافیایی قرار دارند اما قارچ شناسان نمی‌دانند چرا این قارچ فقط در دو نقطه مذکور رشد می‌کند. در تگزاس این قارچ با نام سیگار شیطان (devil’s cigar) شناخته می‌شود زیرا قبل از باز شدن که شبیه ستاره می‌شود، به سیگار شباهت دارد.

هیچکس نمی‌داند چرا قطب شمالی سیاره زحل، یک غبار شش ضلعی شکل در حال چرخش دارد

در قطب شمال سیاره زحل، یک جریان آب و هوایی عظیم (به اندازه دو کره زمین) به شکل یک شش ضلعی وجود دارد. این غبار عجیب توسط فضاپیمای کاسینی (Cassini) ناسا مشاهده و تصویربرداری شد اما هنوز توضیحی برای آن وجود ندارد.

دانشمندان تنها اتفاق طبیعی منجر به ایجاد شدن حالت شش ضعلی را در کریستال‌ها پیدا کرده‌اند، بنابر این آن‌ها هیچ ایده‌ای ندارند که چرا غبار سیاره زحل چنین شکلی دارد. چیزی که این پدیده عجیب را گیج کننده‌تر می‌کند این است که طوفان مذکور در چند سال اخیر تغییر رنگ داده و از رنگ فیروزه‌ای به زرد تبدیل شده است.

نهنگ‌های گوژپشت که زمانی به صورت انفرادی می‌زیستند، اکنون به صورت گروهی زندگی می‌کنند

نهنگ‌های گوژپشت موجوداتی هستند که به طور معمول، زیست انفرادی را ترجیح می‌دهند اما در چند سال اخیر در سواحل آفریقای جنوبی به صورت گروه‌های ۲۰ الی ۲۰۰ تایی به شکار می‌پردازند.

دانشمندان دریایی نمی‌دانند که چرا ذات این موجودات قدیمی تغییر یافته اما اخیرا جمعیت‌ ان‌ها افزایش پیدا کرده است و شاید این بتواند دلیل تغییرات اخیر را توضیح دهد.

گیسلی وایکینگسون (Gisli Vikingsson)، رئیس مطالعات نهنگ در مرکز تحقیقات فرش واتر ایرلند در این باره می‌گوید که دیدن نهنگ‌های گوژپشت به صورت گروهی کاملا غیرمعمول است.

توضیحی برای این درخت‌های خمیده در جنگل رقصان روسیه وجود ندارد

جنگل رقصان (Dancing Forest) در شهر بندری کالینینگراد روسیه با درختان کاجی پر شده که به صورت مارپیچ، دایره‌شکل و اشکال دیگر رشد کرده‌اند.

این درختان در دهه ۶۰ میلادی کاشته شدند و تنها سه گونه، شناسایی شده که توانایی انجام چنین کاری را دارد. طبق تحقیقات منتشر شده از سوی مجله اطلس آبسکیورا، بادهای شدید، خاک ناپایدار و دخالت‌های کرم‌های پیله‌ساز از دلایل چنین تغییراتی در درختان کاج مذکور است.

ماده تاریک شباهتی به ماده عادی ندارد و ما آن را به درستی نمی‌فهمیم

ماده از پروتون‌ها، نوترون‌ها و الکترون‌ها ساخته شده اما اینکه ماده تاریک از چه چیزی تشکیل شده مشخص نیست.

یک تئوری این است که ماده تاریک از ذراتی تشکیل شده که هنوز شناسایی و کشف نشده‌اند. یک تحقیق در سال ۲۰۱۶ پیشنهاد می‌دهد که این ماده شاید از سیاه چاله‌های بسیار قدیمی ساخته شده باشد.

ماده تاریک نور را منعکس نمی‌کند اما در جاهایی که غلظت زیادی دارد می‌تواند نور را منحرف کند و دانشمندان به همین دلیل توانسته‌اند از وجود چنین ماده‌ای اطلاع پیدا کنند.

بر فرض اینکه دانش ما از جهان و فیزیک درست باشد، ماده تاریک بیشتری نسبت به ماده عادی در جهان وجود دارد.

داشمندان می‌دانند که گربه‌ها چگونه صدای خرخر در می‌آورد اما نمی‌دانند چرا!

برای مدتی طولانی، مکانیسم‌های خرخر کردن گربه‌ها یک معمای حل نشده بود. طبق گزارشات بی بی سی، تصور بر این است که ماهیچه‌های اطراف حنجره گربه، لرزه‌ای ایجاد می‌کنند که نتیجه‌اش صدای خرخر است.

اما دلیل اینکه چرا گربه خرخر می‌کند هنوز مشخص نیست. یک فرضیه این است که خرخر نشانه رشد استخوان است، زیرا فرکانس ارتعاش آن باعث می‌شود استخوان‌ها در واکنش به فشار، سفت‌تر شوند.

فرکانس خرخر که بین ۲۵ الی ۱۰۰ هرتز است، با فرکانس‌های مقرر شده در دارو درمانی برای انسان‌ها مطابقت دارد.

ما هر ثانیه، صدها سیگنال نامفهوم از فضا دریافت می‌کنیم

انفجارهای سریع رادیویی (FRBs)، پالس‌های گذرای رادیویی‌ هستند که انرژی آزاد شده توسط آن‌ها می‌تواند ۵۰۰ میلیون خورشید را روشن سازد.

فضانوردان بر این باورند که این سیگنال‌ها هر ثانیه منتشر می‌شوند اما تنها ۳۰ مورد از آن‌ها شناسایی شده است.

سیگنال ۱۲۱۱۰۲ که از خارج از کهکشان راه شیری ما می‌آید، تنها سیگنالی است که تاکنون دو بار از یک موقعیت یکسان ارسال شده است. محققان همچنین اخیرا دریافته‌اند که ۱۲۱۱۰۲ یکی از دو نوع انفجار سریع رادیویی است.

یک دهانه مشابه کوه‌های ماه در سیبری وجود دارد که توضیحی برای آن‌ نداریم

این دهانه عظیم، که با نام پتوم (Patom) شناخته می‌شود، ۱۵۸ متر (۵۲۰ فوت) عرض و ۴۲ متر (۱۳۹) طول دارد و در واقع یک تپه محسوب می‌شود که از سنگ‌‌های آهک شکسته تشکیل شده است.

مردم محلی این پدیده عجیب را آشیانه عقاب آتش (Fire Eagle’s Nest) می‌نامند و باور دارند که این منطقه با مرگ در ارتباط است، زیرا چیزی در آنجا رشد نمی‌کند و حیوانات تمایلی به رفتن به این محل ندارند.

این تپه اولین بار توسط زمین شناسی روسی، ودیم کلپاکوف (Vadim Kolpakov) در سال ۱۹۴۹ گزارش شد اما عمر آن به بیش از ۵۰۰ سال قبل باز می‌گردد. هیچکس ایده دقیقی از چگونه به وجود آمدن آن ندارد اما می‌تواند حاصل یک انفجار هسته‌ای یا فرود آمدن یک سفینه فضایی باشد.

نمای یک کهکشان از لبه

بیگ بنگ: این تصویر که توسط تلسکوپ فضایی هابل ثبت شده، زاویه‌ای ویژه از کهکشان دیسکی NGC 5866 را نشان می دهد که از منظر ما تقریبا به صورت کج دیده می شود. این کهکشان حدود ۵۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد.

opoaدید واضح تلسکوپ هابل، خطی پر از گرد و غبار و چیپس مانندی را آشکار کرد که کهکشان را به دو نیمه تقسیم می کند. این تصویر، ساختار کهکشان را مشخص می کند: یک بخش نامتراکم، برآمدگی مایل به قرمز در اطراف یک هسته درخشان، صفحه‌ای آبی از ستارگان که در موازات و امتداد خط گرد و غبار قرار دارد، و یک هاله خارجی محو.

همچنین تعدادی دنبالۀ ضعیف از گرد و غبار مشاهده می شود که از کهکشان خارج شده و به سمت هاله داخلی آن کشیده شده‌اند. هاله خارجی توسط تعداد ِ زیادی از خوشه‌های متمرکز گرانشی به حالت نقطه نقطه مشاهده می شود که هر کدام از آنها شامل حدود یک میلیون ستاره است. این خوشه‌ها معروف به خوشه‌های کروی می باشند. در پس این هاله، کهکشان‌های دیگری دیده می شوند که از کهکشان NGC 5866، میلیون‌ها تا میلیاردها سال نوری فاصله دارند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: spacetelescope.org

مدل های ناسا نشان می‌دهد ماه از عناصر کره زمین متولد شده است

مدل های ناسا نشان می‌دهد ماه از عناصر کره زمین متولد شده است

یکی از مورد قبول ترین تئوری ها درباره نحوه شکل گیری ماه ، برخورد سیاره زمین با یک جرم دیگر است. اما مدل های جدید ناسا نشان می‌دهند که شاید این فرضیه چندان هم دقیق و درست نباشد!

فرضیه محبوبی که میان اکثر اخترشناسان مورد قبول واقع شده این است که پس از برخورد کره زمین با یک جرم دارای ابعاد مشابه سیاره مریخ، که آن هم بخشی از یک جسم بزرگتر محسوب می‌شده‌، این همسایه‌ی مدارگرد ما متولد شده است. اما گویا ما باید در درستی این فرضیه تجدید نظر کنیم.

محققان ناسا به تازگی مدل جدیدی را توسعه داده‌اند که نشان می‌دهد کره ماه از متریال مشابه عناصر کره زمین تشکیل شده است، نه آن جرم کیهانی که سیاره‌ی ما به آن برخورد داشته است.

در جریان این تحقیقات، شبیه‌سازی پروسه شکل‌گیری ماه از طریق ۱۴ عنصر فرار فلز دوست که در نمونه‌های جمع‌آوری شده طی ماموریت‌های آپولو وجود داشته‌اند، انجام شد که نتایج آن منجر به درک مفاهیم پیچیده‌ای شده است که پیش از این به دست نیامده بودند. طبق گفته این دانشمندان، غلظت این مواد می‌تواند به طور واضح اتفاقات رخ داده را نشان دهد. نتایج شبیه‌سازی نشان می‌دهد که ارتباط و همبستگی بسیار قدرتمندی میان عناصر زمین و قمرِ ساخته شده از مواد سازنده آن وجود دارد، اما این موضوع برای ماه و جرم هم‌سایز مریخ که به کره زمین برخورد کرده بود، صدق نمی‌کند.

فرضیه‌ی قبلی تولد ماه هنوز به طور کامل رد نشده است

همچنین توضیحی برای پنج عنصر باقی‌مانده نیز وجود دارد: آنها دارای غلظت کمتری در این شبیه‌سازی بودند که باعث شد محققان به این ایده‌ی تئوری برسند که این مواد بعد از برخورد مجدد متراکم نشدند و از متریالی که در نهایت به کره ماه تبدیل شده بود، جدا شدند.

در انتها باید این نکته را بگویم که دانسته‌های قبلی درباره‌ی چگونگی شکل گیری ماه همچنان هم به طور کامل نقض نشده‌اند و هنوز نیاز به تحقیقات بیشتری وجود دارد تا شرایط محیط این اجرام کیهانی قبل از برخورد را درک کنیم. تحقیقات اولیه تا به حال حفره‌هایی که در بدنه اطلاعات علمیِ به دست آمده از زمان ۱۹۷۰ وجود داشت را پر می‌کند و می‌تواند مانند یک سکوی پرش برای تحقیقات آتی مورد استفاده قرار بگیرد. اگر آزمایش‌های تکمیلی بعدی نیز فرضیه‌های اولیه را تایید کنند، ممکن است که دید علمی ما نسبت به کره ماه کاملا متفاوت از امروز باشد.

پوست روباه، اسب تک‌شاخ و درخت کریسمس

بیگ بنگ: ابرهای ِ گاز هیدروژن درخشان در این چشم‌اندازه رنگی از صورت‌فلکی تک‌شاخ به وفور دیده می شوند. این منطقۀ تشکیل ستاره که NGC 2264 نام دارد، در گاز و غبار کیهانی پیچیده و حدود ۲۷۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد.

FoxFur percentدر این ناحیه سحابی‌های نشری قرمز رنگ در اثر نور پرانرژی ستارگان ِ تازه متولد شده، برافروخته‌اند و با ابرهای غبارآلود تیرۀ میان ستاره‌ای، مخلوط شده‌اند. در جایی‌ که ابرهای غبارآلود مبهم نزدیک ِ ستارگان جوان و داغ قرار داشته باشند، نور ستارگان را منعکس کرده و سحابی‌های بازتابی آبی رنگ را تشکیل می دهند. وسعت این عکس ِ تلسکوپی حدود ۳/۴ درجه یا نزدیک ِ ۱٫۵ برابر وسعت ماه کامل میباشد. کاراکترهای کیهانی آن عبارتند از سحابی پوست روباه که خزهای پیچ خوردۀ آن تقریبأ در بالا قرار دارد، ستارۀ متغیر درخشان تک‌شاخ S که در مه آبی رنگ در نزدیکی مرکز غوطه‌ور شده و سحابی مخروطی که در سمت راست  ِ این عکس دیده می شود. البته، ستارگان NGC 2264 خوشۀ ستاره‌ای درخت کریسمس نیز نامیده می شوند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

یک سایت برای دوست داران نجوم و سیارات