به دنبال منشاء دنباله‌دار «اوموآموا»

بیگ بنگ: در ماه اکتبر ۲۰۱۷، یک دنبال‌ دار سریع و سیگار شکل که منشا فراخورشیدی داشت، با بهره‌گیری از تلسکوپ «Pan-STARRS1» در هاوایی مورد شناسایی قرار گرفت. باور بر این بود که دنباله‌دار «اوموآموا» احتمالا از یک منظومه سیاره‌ایِ در حال ایجاد و در اثر یک نیروی گرانشی از طرف سیاره فراخورشیدی غول‌پیکری به بیرون پرتاب شده است.

image e Oumuamua

تصویر هنری که دنباله‌دار ِ میان ستاره‌ای «اوموآموا» را نشان می دهد.

به گزارش بیگ بنگ، اکنون دکتر «کورین بیلر جونز» از موسسه اخترشناسی ماکس پلانک و همکارانش با استفاده از داده‌های ماهواره گایا (متعلق به سازمان فضایی اروپا) موفق به شناسایی چهار ستاره شده‌اند که احتمال می رود خاستگاه «اوموآموا» باشند. دنباله‌دارها بقایای حاصل از ایجاد منظومه‌های سیاره‌ای هستند. همچنین، احتمال می رود «اوموآموا» از قلمرو ستاره‌ای خود به بیرون هدایت شده است، در حالی که سیاره‌ها هنوز در آنجا در حال تکوین و تکامل بودند. اخترشناسان به منظور جستجوی منزلگاه این دنباله‌دار مجبور بودند نه تنها مسیر این دنباله‌دار ِ میان ستاره‌ای را بررسی و رصد کنند، بلکه مجموعه‌ای از ستاره‌هایی را که شاید از مسیر این جرم سماوی در چند میلیون سال قبل عبور کرده باشند، تحلیل نمودند.

به همین منظور، دکتر بیلر جونز و همکارانش از داده‌های ماهواره گایا استفاده کردند. در داده‌های این ماهواره میتوان به موقعیت، شاخص‌های فاصله و حرکت چندین میلیون ستاره در پهنه آسمان در کهکشان راه شیری دست پیدا کرد. نکته مهمتر اینکه، در این مجموعه داده‌ها میتوان به سرعت شعاعی (اینکه ستاره‌ها با چه سرعتی به ما نزدیک یا از ما دور می شوند) هم دسترسی داشت. اخترشناسان به بررسی هفت میلیون ستاره پرداختند و در کنار آن، ۲۲۰ هزار ستاره را هم نگاه کردند؛ سرعت شعاعی این ستاره‌ها در مقاله‌های اخترشناسی موجود است.

در نتیجه، اخترشناسان چهار ستاره را شناسایی کردند که مدار آنها در گذشته نزدیک در فاصله چند سال نوری «اوموآموا» آمده است. در یک تا هفت میلیون سال گذشته، هر چهار ستاره به نزدیکی دنباله‌دار «اوموآموا» رسیده‌اند. با این حال، انتظار نمی رود هیچ کدام از این ستاره‌ها بخشی از یک منظومه ستاره‌ای دوتایی باشند؛ احتمال می رود یک سیاره غول‌پیکر یا ستاره همدم، مکانیزم ارجح‌تری برای هدایت این جرم سماوی کوچک به بیرون باشد.

Oumuamua ESO illus outgassingدکتر بیلر جونز و همکارانش گفتند: «همه آنها ستاره‌های کوتوله هستند. ستاره ای که به بیشترین نزدیکی به اوموآموا را دستکم در یک میلیون سال پیش داشت، با عنوان HIP 3757 شناخته می شود؛ یک ستاره کوتوله سرخ که در فاصله ۸۱ سال نوری نسبت به زمین واقع شده است. این ستاره به فاصله ۱٫۹۶ سال نوریِ دنباله‌دار اوموآموا آمد. با توجه به سرعت نسبتا بالای این ستاره که تقریبا ۹۰۱۲۳ کیلومتر بر ساعت تخمین زده شده است، احتمال آن پایین است که این ستاره بتواند منزلگاه اوموآموا باشد.

کاندیدای بعدی به نام HD 292249 به خورشید ما شباهت دارد و تقریبا در فاصله ۱۳۵ سال نوری نسبت به آن واقع گردیده است. سرعت این ستاره‌ها ۳۶۰۴۹ کیلومتر بر ساعت بوده است. به ترتیب در ۱٫۱ و ۶٫۳ میلیون سال گذشته، به نزدیکی دنباله‌دار اوموآموا آمد‌ه‌اند.» اگرچه مشاهدات آتی این چهار ستاره شاید بتواند در دستیابی به ویژگی‌های آن کمک کند، اما اخترشناسان هنوز در حال بررسی داده‌های جدید ماهواره گایا هستند. این مقاله در مجله Astronomical منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

رقص شعله‌های خورشید

بیگ بنگ: گاهی، به نظر سطح خورشید در حال رقص است. مثلا در میانۀ سال ۲۰۱۲، رصدخانه دینامیک خورشیدی ناسا که به دور خورشید در حال گردش است یک زبانه خورشیدی تاثیرگذار را به تصویر کشید که به نظر می رسید همانند یک رقصندۀ آکروباتیک در حال چرخش است.

این انفجار چشمگیر در نور فرابنفش در این ویدیوی تایم لپس حدود سه ساعت را پوشش می دهد. یک میدان مغناطیسی حلقه‌ای جریان پلاسمای داغ را بر روی خورشید هدایت می کند. مقیاس این برجستگی در حال رقص وسیع است – کل زمین به آسانی در زیر کمان گازهای داغ در جریان منطبق می شود. برجستگی آرام معمولا حدود یک ماه طول می کشد و ممکن است با خروج جرم از تاج خورشیدی(CME) فوران کرده و گاز داغ را درون منظومه شمسی منتشر کند. مکانیزم انرژی که شراره خورشیدی را ایجاد می کند هنوز موضوع تحقیقات است. برخلاف سال ۲۰۱۲، امسال سطح خورشید خیلی بی‌رحم‌تر است و زبانه‌های چرخشی کمتری را نشان می دهد، زیرا به کمینۀ خود در چرخه‌ی مغناطیسی ۱۱ ساله‌اش نزدیک می‌شود.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

شکوه یک جزیره کیهانی

بیگ بنگ: کهکشان‌های مارپیچی زیادی در مرکز خود میله دارند. حتی کهکشان راه شیری ما نیز به نظر یک میلۀ مرکزی دارد. این عکس از کهکشان مارپیچی مسدود NGC 1672 که توسط تلسکوپ فضایی هابل ثبت شده، جزئیات خارق‌العاده‌ای را به تصویر کشیده است.

NGC Hubbleخطوط غباری رشته‌ای تیره، خوشه‌های ستاره‌ای آبی جوان، سحابی‌های نشری قرمزِ گاز هیدروژن درخشنده، یک هستۀ فعال درخشان در مرکز و یک هستۀ فعال درخشان که احتمالأ منزلگاه یک سیاهچاله پرجرم است در تصویر مشاهده می شوند. ۶۰ میلیون سال طول می کشد تا نور از NGC 1672 به ما برسد. این کهکشان که در صورت فلکی ماهی زرین قرار دارد حدود ۷۵ هزار سال نوری وسعت دارد. محققان این کهکشان را بررسی می کنند تا ببینند که میله‌های مارپیچی آن چگونه باعث تشکیل ستاره در مناطق مرکزی‌اش می شود.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

احتمال ورود کاوشگر وویجر ۲ به فضای میان ستاره ای

احتمال ورود کاوشگر وویجر 2 به فضای میان ستاره ای

احتمال می‌رود که کاوشگر وویجر ۲ (Voyager 2) در حال نزدیک شدن به فضای میان ستاره ای و پیوستن به برادر خود باشد. شواهد به دست آمده، دقیقا با آنچه که چند سال قبل بر کاوشگر وویجر ۱ گذشته بود مطابقت دارد.دست‌اندرکاران ماموریت وویجر ۲ اعلام کرده‌اند از آنجایی که هم مکان فعلی و هم خط سیر این کاوشگر با وویجر ۱ تفاوت دارد؛ خارج شدن آن از فضای میان ستاره ای لزوما در بازه زمانی یکسانی رخ نخواهد داد. کرانه‌های هلیوسفر منطبق با هر چرخه ۱۱ ساله‌‌ی خورشید، دستخوش تغییراتی می‌شوند و همین امر می‌تواند سبب شود که پروسه‌ی خروج وویجر ۲ از سامانه خورشیدی، ماه‌های بیشتری به درازا بکشد.

در بررسی‌های به عمل آمده مشخص شد که از اواخر آگوست گذشته، شدت پرتوهای کیهانی مورد اصابت به این فضاپیما، ۵ درصد افزایش یافته که این می‌تواند نشانه‌ای از نزدیک شدن آن به مرز هلیوسفر (پهنه‌ای حباب مانند که بادهای خورشیدی را دربرگرفته است) و ورود به فضای میان ستاره ای باشد. این احتمال هنگامی قوت می‌گیرد که بدانیم سال ۲۰۱۲ وویجر ۱ نیز، همین افزایش شدت پرتو را از خود نشان داده بود.

البته دست‌اندرکاران ماموریت وویجر ۲ اعلام کرده‌اند از آنجایی که هم مکان فعلی و هم خط سیر این کاوشگر با وویجر ۱ تفاوت دارد؛ خارج شدن آن از فضای میان ستاره ای لزوما در بازه زمانی یکسانی رخ نخواهد داد. کرانه‌های هلیوسفر منطبق با هر چرخه ۱۱ ساله‌‌ی خورشید، دستخوش تغییراتی می‌شوند و همین امر می‌تواند سبب شود که پروسه‌ی خروج وویجر ۲ از سامانه خورشیدی، ماه‌های بیشتری به درازا بکشد.

به هر حال وقوع چنین سناریویی، نقطه عطف دیگری در تاریخ اکتشافات فضایی خواهد بود؛ چرا که در این صورت، وویجر ۲ دومین سازه‌ی دست بشر لقب می‌گیرد که وارد فضای میان ستاره ای شده است. با در نظر گرفتن این حقیقت که احتمال انجام ماموریت‌های فضایی آتی در ورای منظومه شمسی به آینده‌ای دور موکول خواهد شد، شاید بسیاری از ما دیگر فرصت آشنایی با فضاپیمایی را که به ناحیه میان ستاره ای و عمق کیهان وارد می‌شود، پیدا نکنیم.

تلسکوپ فضایی هابل دچار نقص فنی شد

hubble faultبه گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، هابل در طول عملیات‌های عادی خود از سه ژیروسکوپ برای تعیین جهت و تثبیت تلسکوپ استفاده می‌کند، اما یکی از آنها در روز جمعه ۵ اکتبر ساعت ۲۲ به وقت گرینویچ خراب شد. در نتیجه، فضاپیما به طور خودکار وارد حالت ایمن شد. حالتی که به تیم کنترل عملیات در زمین اجازه می‌دهد مشکل را بیابند و حل کنند تا عملیات ادامه یابد.

این اختلال، غیرمنتظره نبوده است، چرا که ناسا می‌گوید این ژیروسکوپ حدود یک سال یا بیشتر علائم خرابی را نشان می‌داده است. هابل ۳ ژیروسکوپ به عنوان پشتیبان همراه خود دارد که برای همین اوقات روی آن تعبیه شده است، اما مشکلی در این مورد وجود دارد: دو عدد از آنها دچار همین سرنوشت شده‌اند و کار نمی‌کنند، دیگری هم هنگامی که ناسا خواست آن را به کار بیاندازد، درست کار نمی‌کرد.

ناسا می‌گوید که کارکنانش هم اکنون در حال تجزیه و تحلیل خطای ژیروسکوپ هستند تا ببینند آیا می‌توان آن را به حالت عملیات بازگرداند. اما حتی اگر نشود هم هنوز امید برای ادامه کار هابل در آینده وجود دارد. ناسا می‌گوید که این فضاپیما می‌تواند در این حالت هم کار کند و قابلیت کار با تنها یک ژیروسکوپ را نیز دارد. البته در این صورت قادر نخواهد بود که قسمت زیادی از آسمان را اسکن کند، اما به هر حال می‌تواند کار خود را انجام دهد.

تلسکوپ کپلر نیز در سال ۲۰۱۳ دچار سرنوشت مشابهی شد و دو عدد از چرخ‌های واکنشی خود را از دست داد. ناسا راه حلی پیدا کرد که اجازه می‌داد کپلر با دو چرخ باقی‌مانده هم به فعالیت خود ادامه دهد و کپلر نشان داد که باز هم قادر به شناسایی سیاره‌های فراخورشیدی و مشاهدات دیگر است. اکنون باید دید که ناسا می‌تواند هابل را کاملا بازیابی کند تا به فعالیت عادی خود ادامه دهد یا مانند کپلر دچار محدودیت خواهد شد. در هر صورت، تلسکوپ فضایی هابل به زندگی ادامه خواهد داد. تلسکوپ فضایی جیمز وب که از آن بعنوان جانشین هابل یاد می شود نیز طبق برنامۀ ناسا قرار است در سال ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شود.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: newatlas.com

نقض نظریه بیگ بنگ در مورد آغاز دنیا، بر اساس ویژگی‌های سیاه ‌چاله‌ها

نقض نظریه بیگ بنگ در مورد آغاز دنیا، بر اساس ویژگی‌های سیاه ‌چاله‌ها

نقض نظریه بیگ بنگ و شروع جهان به کمک استدلال‌هایی که از طبیعت سیاه چاله‌ها وجود دارد،‌ توسط فیزیک‌دانی برزیلی، به تازگی توجه زیادی را به خود جلب کرده است.

دانشمند موردبحث، جولیانو سزار نیوز (Juliano César Neves) از دانشگاه کامپیناس برزیل است که با استفاده از یک ترفند ریاضی پنجاه‌ساله که برای توصیف سیاه چاله‌ها استفاده می‌شود، به نقض تئوری بیگ بنگ (Big Bang) پرداخته و صحت نظریه دیگری در ارتباط با آغاز دنیا را تایید کرده است.

در مورد مفهوم بیگ بنگ که با نام انفجار بزرگ هم شناخته می‌شود، می‌توان گفت که این نظریه پذیرفته‌شده‌ترین تئوری در مورد به وجود آمدن دنیاست که آغاز زمان را به بیشتر از ۱۳ میلیارد سال پیش نسبت می‌دهد. با این حال، ایده کمتر تاییدشده‌ی دیگری با نام نظریه جهش بزرگ (Big Bounce) در این رابطه ارائه شده است که انفجار بزرگ میلیاردها سال قبل را نتیجه‌ی متراکم شدن جهانی پیشین می‌داند و کل کیهان را در چرخه‌ای از انبساط و انقباض توصیف می‌کند.

جزئیات روش مطرح‌شده برای نقض نظریه بیگ بنگ

در نگاه اول، کیهان که فضایی عظیم و در حال گسترش است، با جرمی که سیاه چاله نام گرفته و گرانش فوق‌العاده قوی آن حتی ذرات نور را به درون خود می‌کشد، آنقدرها هم نقاط مشترکی ندارد؛ اما همانطور که نیوز در این رابطه اظهار کرده است، مفهومی به اسم تکینگی این دو موضوع را به هم مرتبط می‌کند.

تکنینگی در حوزه‌های گوناگون، به شکل‌های مختلف تعریف شده است، اما در مبحث کیهان شناسی، این مفهوم به حجمی از انرژی گفته می‌شود که تراکم و چگالی آن به بینهایت میل می‌کند. نیوز می‌گوید که به صورت کلی دو نوع تکینگی وجود دارد؛ یکی تکینگی کیهانی یا همان بیگ بنگ و دیگری تکینگی در افق رویداد سیاه چاله‌ها.

پیش از هر چیز لازم است مدنظر داشته باشیم که این میل به بینهایت مشکلات بی‌شماری را در میان فیزیک‌دانان به وجود آورده و از آنجایی که در مبحث تکینگی، امکان توجیه علمی رویدادها به وسیله نسبیت عام مطرح‌شده توسط انیشتین وجود ندارد،‌ دانشمندان برای فهم موضوع به مکانیک کوانتوم پناه می‌برند.

در حالی ‌که مشکلات زیاد با در نظر گرفتن وجود تکینگی بروز می‌کنند، هنوز مدرکی برای نقض آن‌ ارائه نشده  و همین پارادوکس جلوی تایید شدن نظریه بیگ بنگ توسط تمامی فیزیک‌دانان، به صورت صد درصدی را می‌گیرد. با این حال، برخی دانشمندان معتقدند که ممکن است گزینه دیگری هم برای فهم پدیده‌های مشاهده‌شده، وجود داشته باشد و بتوان برخی از سیاه چاله‌ها را بدون استفاده از مفهوم تکینگی، مدل کرد.

در سال ۱۹۶۸ فیزیک‌دانی به نام جیمز باردی (James Bardee) راه حلی را برای تناقض تکینگی مطرح کرد؛ او برای این کار مفهومی به نام «سیاه چاله‌های معمولی» را پیشنهاد کرد که برای توضیح ریاضی، به تکینگی نیازی ندارند. باردی بر اساس مدل خود اظهار کرد که جرم مرکز سیاه چاله‌ها ثابت نبوده و می‌توان آن را بر اساس تابعی که به نسبت فاصله از مرکز سیاه چاله متغیر است، تعریف کرد.

با این تفاسیر، نیوز هم برای نقض نظریه بیگ بنگ پا را فراتر گذاشت و مدل باردی را به تکینگی دیگر، یعنی تکینگی کیهان، بسط داد؛ به عبارت دیگر این دانشمند برزیلی بر اساس این فرض که نرخ انبساط جهان علاوه بر زمان،‌ به مقیاس گستردگی هم وابسته است، نشان داد که نیازی به رها کردن قوانین نسبیت عالم و به کارگیری قواعد مکانیک کوانتوم نیست.

نظریه جایگزین تئوری بیگ بنگ

سوالی که با نقض نظریه بیگ بنگ توسط این فیزیک‌دان مطرح می‌شود، این است که چه تئوری می‌تواند از انفجار بزرگ منطقی‌تر باشد؟

همانطور که اشاره شد، نیوز ادعا می‌کند که با از بین بردن پارادوکس تکینگی کیهان، نظریه جهش بزرگ که قدمتی صدساله دارد و از دهه هشتاد میلادی، اساس آن توسط بسیاری از صاحب‌نظران رد شده، موردتوجه قرار می‌گیرد.

از آنجایی که دلایل مختلفی برای صحت نداشتن تئوری جهش بزرگ مطرح‌شده، نیوز بر اساس استدلال خود همچنان بر درستی انبساط و انقباض پشت سر هم و مکرر کیهان پافشاری می‌کند. او معتقد است که با جستجوی دقیق، امکان یافتن نشانه‌هایی از جهان منقبض‌شده‌ی پیشین وجود دارد در صورت یافتن این مدارک، جهش بزرگ اثبات می‌شود.

با این حال، عمده‌ی فیزیک‌دانان و کیهان شناسان تا زمانی که مدارک موردنظر نیوز یافت نشوند، همچنان بیگ بنگ را به عنوان تئوری پذیرفته‌شده در مورد آغاز دنیا قبول دارند؛ اما از طرف دیگر، هر فعالیت علمی و پژوهش آکادمیکی که در تلاش برای رفع تناقض تکینگی باشد، تحسین‌برانگیز بوده و بسیاری معتقدند که نمی‌توان نظریه نیوز را به صورت صد درصدی رد کرد.

دانشمندان مغز سه نفر را به هم متصل کردند!

بیگ بنگ: دانشمندان علوم اعصاب موفق به اتصال سه‌گانه مغز شدند تا این امکان را فراهم آورند که این سه نفر در افکارشان با هم سهیم شوند- و در این حالت بازی تتریس را انجام دهند. این تیم تحقیقاتی فکر می‌کند که این آزمایش ماجراجویانه می‌تواند بزرگ‌تر شود تا کل شبکه‌های افراد را به هم متصل کند، و بله، همان‌قدر که به نظر می‌رسد خارق‌العاده است.

mind indicate meبه گزارش بیگ بنگ، این امر از طریق ترکیبی از الکتروانسفالوگرام‌ها (EEGs)، برای ضبط امواج الکتریکی که فعالیت مغز را نشان می‌دهد، و تحریک مغناطیسی بین‌جمجمه‌ای(TMS)، که در آن نورون‌ها با استفاده از میدان‌های مغناطیسی تحریک می‌شوند، صورت می‌گیرد. محققان این سیستم جدید را برین‌نت(BrainNet) نام‌گذاری کرده‌اند و می‌گویند که این سیستم می‌تواند در نهایت برای متصل کردن مغزهای متفاوت بسیاری به یکدیگر، حتی در سراسر وب، مورد استفاده قرار بگیرد.

اما برین‌نت، به غیر از اینکه روش‌های جدید و عجیبی از ارتباط را به روی ما می‌گشاید، می‌تواند در مورد اینکه مغز انسان در سطح عمیق‌تر چگونه عمل می‌کند، چیزهایی را به ما یاد بدهد. این پژوهشگران نوشتند: «ما برین‌نت را ارائه می‌دهیم، که اولین رابط مستقیم غیرتهاجمیِ مغز به مغز چندنفره برای حل مسئله مشارکتی است. این رابط به سه نفر اجازه می‌دهد تا با استفاده از ارتباط مستقیم مغز به مغز، با یکدیگر همکاری کنند و مسئله‌ای را حل کنند.»

در آزمایشی که توسط این دانشمندان انجام شد، دو «فرستنده» به الکترودهای EEG متصل شدند و از آنها خواسته شد بازی تتریس که شامل افتادن بلوک‌ها بود را انجام دهند. آنها باید تصمیم می‌گرفتند که آیا هر بلوک نیاز به چرخش دارد یا خیر. برای انجام این کار، از آنها خواسته شد تا با یکی از دو چراغ چشمک‌زن که در دو طرف صفحه نمایش بود شروع کنند. یکی از این چراغ‌ها در فرکانس ۱۵ هرتز و دیگری در فرکانس ۱۷ هرتز چشمک می‌زد و این دو چراغ، سیگنال‌های متفاوتی را در مغز ایجاد می‌کردند که EEG می‌توانست آنها را منظم کند.

سپس این گزینه‌ها از طریق کلاه TMS به «گیرندۀ» واحدی ارسال می‌شدند. این کلاه می‌تواند موجب ایجاد فلش‌های فانتوم نور در مغز گیرنده شود، که “فوسفن” نامیده می‌شود. گیرنده نمی‌توانست کل ناحیۀ بازی را ببیند، اما اگر سیگنال فلش ارسال می‌شد، باید بلوک در حال افتادن را می‌چرخاند. از میان پنج گروه سه نفرۀ مختلف، محققان به میزان متوسط دقت ۸۱٫۲۵ درصد رسیدند، که با توجه به این آزمون نخستین، مناسب است. فرستندگان برای اینکه سطح دیگری از پیچیدگی به بازی اضافه کنند، می‌توانستند دور دوم بازخورد را اضافه کنند، که نشان می‌داد که گیرنده تماس صحیح را انجام داده است یا خیر.

گیرندگان فقط بر اساس ارتباطات مغز توانستند تشخیص دهند که کدام فرستندگان قابل اعتمادتر بودند؛ که محققان می‌گویند این امر امید به توسعۀ سیستم‌هایی را نشان می‌دهد که به سناریوهای واقعی‌ترِ دنیا که در آن عدم اطمینان انسان یک عامل است، می‌پردازد. و در حالی که سیستم فعلی فقط می‌تواند یک بیت (یا فلش) از داده را در یک زمان ارسال کند، اما این تیم از دانشگاه واشنگتون و دانشگاه کارنگی ملون فکر می کنند که این راه‌اندازی می‌تواند در آینده گسترش یابد. همین گروه از محققان قبلاً توانستند با موفقیت دو مغز را به هم متصل کنند و شرکت‌کنندگان را به بازی بیست سوالی در برابر یکدیگر تشویق کنند. دوباره، برای انتقال اطلاعات، در این مورد فقط «بله» یا «خیر»، از “فوسفن” استفاده شد.

در حال حاضر این آزمایش بسیار آهسته است و کاملاً قابل اعتماد نیست، و این کار هنوز باید توسط انجمن علوم اعصاب مورد بررسی قرار گیرد؛ اما در نگاهی اجمالی، می‌توانیم در آینده افکار ِ خود را با دیگران به اشتراک بگذاریم- شاید حتی منابع ذهنی را جمع کنیم تا با مسائل عمده مقابله کنیم. این تیم نوشت: «نتایج ما، احتمال رابط‌های مغز به مغز آتی که با استفاده از «شبکه اجتماعی» مغزهای متصل موجب حل مسئله مشارکتی توسط انسان‌ها می‌شود، را افزایش می‌دهد.» در حال حاضر این تحقیق به صورت آنلاین در سرور arXiv  موجود است.

ترجمه: زهرا جهانبانی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

چهرۀ یک دنباله‌دار زیبا

بیگ بنگ: انتظار می رود تکه‌های کوچک این دنباله‌دار سبز-خاکستری امروز غروب در سرتاسر جو زمین پخش شود. به ویژه، بقایای هستۀ در حال فرسایشِ دنباله‌دار ۲۱پی/ژاکوبینی-زینر که در اینجا به تصویر کشیده شده باعث بارش شهابی اژدهایی سالیانه شود که غروب دم به اوج خود می رسد.

CometP Hemmerichشهاب‌های اژدهایی به آسانی امسال دیده می شوند زیرا تعداد شهاب سنگ پس از غروب آفتاب به اوج می رسد و روشنایی ماه تقریبأ وجود نخواهد داشت. البته باید صبر زیادی داشت، همانطور که انتظار نمی رود عبور این دنباله‌دار از نزدیکی مدار زمین باعث شود امسال تعداد طبیعی شهاب‌های اژدهایی افزایش پیدا کند. مجددأ، تعداد این شهاب‌ها به آسانی قابل پیش‌بینی نیست و شهاب‌های اژدهایی در سال‌های ۱۹۳۳، ۱۹۴۶ و ۲۰۱۱ به شدت تأثیرگذار بودند. دنباله‌دار ۲۱پی که در اینجا نشان داده شده بین سحابی گل سرخ (بالا سمت چپ) و سحابی مخروطی (پایین سمت راست) قرار دارد. این دنباله‌دار مجددأ شش و نیم سال بعد به این مکان بازخواهد گشت.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

معرفی کتاب: آینده انسان

بیگ بنگ: در این کتاب، از تاریخ، چالش‌ها، و راه حل‌های بخردانه‌ای که پیش رو داریم، سخن خواهیم گفت. راه مخاطره آمیز است و فراز و نشیب‌هایی دارد، امّا چاره‌ای جز این نیست.

michio kakuنام اصلی: The destiny of humanity: terraforming Mars, interstellar travel, immortality
آینده انسان: زمینی کردن مریخ، سفر میان ستاره ای، جاودانگی، سرنوشت ما در فراسوی زمین
نوشته: میچیو کاکو
ترجمه: جمیل آریایی
ناشر: مازیار
موضوع: اختر فیزیک، آینده
سال انتشار: ۱۳۹۷
تعداد صفحه: ۳۳۶
قیمت: ۳۵۰۰۰ تومان

دانلود خلاصه کتاب

از لحظۀ واپسین انقراض در هفتاد و پنج هزار سال پیش، اجداد ما جسارت به خرج دادند و تمامی زمین را تحت سلطۀ خود در آوردند. امیدوارم که این کتاب گام های لازم برای برطرف ساختن موانعی را به ما نشان دهد که بی چون و چرا در آینده با آنها مواجه خواهیم شد. شاید سرنوشت ما این است که به مانند گونه‌های چند سیاره‌ای در آییم و در میان ستارگان زندگی کنیم.

تاریخ آدمی نشان می‌دهد که او بر آن است تا با هر ترفندی که شده نسل خود را در برابر حوادث طبیعی، چون زلزله‌ها و آتشفشانی‌های بالقوّه ویرانگر، اثرهای گلخانه‌ای، و . . . حفظ کند. دست‌آخر، چه خواسته باشیم چه نه، خورشید ستاره‌ای است که پس‌از گذشت نزدیک به چهار میلیارد سال، به اَبَرغولی تبدیل می‌شود و شعله‌های سوزان‌اش مدار زمین را فرا می‌گیرد، و هر جنبده‌ای را روی زمین خاکستر می‌کند.

استیون هاکینگ می‌گوید «تنها شانس نجات ما در بلندمدّت این است که در سیّاره‌ی زمین پنهان نمانیم، بلکـه خود را به فضا برسانیم . . . من که خوش‌بین هستم. هرگاه بتوانیم تا دو قرن آینده خود را از بلایای طبیعی و انسانی مصون بداریم، آنگاه که در فضا پراکنده شویم، گونه‌های ما ایمن خواهند ماند. همین‌که مستعمرات تازه‌ای برای خود دست و پا کنیم، آینده‌ی ما تضمین می‌شود.» ساکن شدن در فضا به تکنولوژی هوش مصنوعـی و محصول آن، روبات‌ها، و چه بسا تکنولوژی‌های بالاتر نیاز دارد، امّا چگونه؟ در این کتاب پای سخنان میچیو کاکو، استاد فیزیک نظری دانشگاه سیتی در شهر نیویورک، و نویسنده‌ی کتاب‌های پرفروشی چون آینده‌ی ذهن، فیزیک آینده، و فیزیک ناممکن‌ها، جهان‌های موازی (همه از مجموعه‌ی کتاب‌های قلمرو علم، انتشارات مازیار) می‌نشینیم.

michio kaku

فهرست مطالب:

بخش ۱ : بدرود زمین

فصل ۱: تدارک پرواز

فصل ۲: عصر طلایی جدید سفرهای فضایی

فصل ۳: معدن کاری آسمان ها

فصل ۴: یا مرگ، یا مریخ

فصل ۵: مریخ: سیاره بوستان

فصل ۶: غول های گازی، دنباله دارها و فراسو

بخش ۲: سفر به ستارگان

فصل ۷: روبات ها در فضا

فصل ۸: ساختن کشتی فضایی

فصل ۹: کپلر و جهانی از سیارات

بخش ۳:

فصل ۱۰: جاودانگی

فصل ۱۱: ترا انسانیت و تکنولوژی

فصل ۱۲: در جستجوی حیات برون زمینی

فصل ۱۳: تمدن های پیشرفته

فصل ۱۴: ترک جهان هستی

خرید این کتاب بصورت پستی

سایت علمی بیگ بنگ: bigbangpage.com

خلبان‌ سابق CIA ادعا می‌کند که ۲۵۰ میلیون نفر بر روی قمر زمین سکونت دارند!

خلبان‌ سابق CIA ادعا می‌کند که 250 میلیون نفر بر روی قمر زمین سکونت دارند!

یکی از خلبانان برجسته و پیشین سازمان اطلاعات آمریکا (CIA) اعلام کرده است که ماه جمعیتی چند صد میلیونی دارد؛ در همین رابطه قصد داریم تا اسرار قمر زمین را بیشتر بررسی کنیم.

در کمال تعجب وقتی صحبت از شگفتی‌‌های ماه،‌ قمر بزرگ و زیبای زمین، به میان می‌آید و ادعاهایی عجیب در مورد آن مطرح می‌شود، افرادی که این ادعاها را مطرح می‌کنند سابقه‌ی حرفه‌ای برجسته‌ای دارند و در مقام‌های اجرایی و عملیاتی قابل‌توجهی بوده‌اند.

به عنوان مثال مدتی پیش یکی از باسابقه‌ترین خلبانان پیشین سازمان اطلاعاتی آمریکا به نام جان لییر (John Lear) ادعا کرد که قمر زمین ۲۵۰ میلیون جمعیت دارد؛ شاید در نگاه اول کمتر ادعایی از این صحبت‌ها مضحک‌تر به نظر بیاید، اما وقتی به سابقه درخشان این خلبان توجه می‌کنیم و در مورد اسرار ماه بیشتر تحقیق می‌کنیم، متوجه می‌شویم که لییر اولین کسی نیست که به عنوان یک کارشناس عالی‌رتبه، چنین صحبت‌هایی را در مورد این جرم آسمانی شگفت‌انگیز مطرح کند.

تصویری از یک ویژگی سطحی غیرعادی بر روی قمر زمین

اگر عبارت‌هایی مانند «رموز ماه»، «رازهای قمر زمین»، «تمدن ماه» و یا کلماتی اینچنین را در بر روی اینترنت جستجو کنیم، خواهیم دید که حجم قابل‌توجهی از تصاویر، ویدیوها و متن‌های مختلف در مورد قمر زمین وجود دارد که همگی چاشنی علمی تخیلی و فرازمینی داشته و از رخ دادن اتفاقات غیرمعمولی بر روی ماه خبر می‌دهند.

با وجود اینکه باور ادعای لییر در مورد جمعیت ساکنان ماه به شدت دشوار به نظر می‌رسد، نگاهی به گذشته این جرم آسمانی و تئوری‌های عجیب مطرح‌شده در مورد آن به هیچ وجه خالی از لطف نیست.

برخی از ادعاهای عجیب در مورد قمر زمین

در دهه ۷۰ میلادی دو دانشمند روسی به نام‌ها میخاییل واسین (Mikhail Vasin) و الکساندر شربکوف (Alexander Shcherbakov)، از آکادمی علوم شوری، مقاله‌ای عجیب را در مورد ماه، در ژورنال “Sputnik” به چاپ رساندند؛ در این پژوهش سوال اصلی مطرح‌شده این بوده که آیا قمر زمین توسط تکنولوژی‌های فرازمینی ساخته شده است؟!

دانشمندان روسی تئوری غیرمعمولی را در مورد ماه ارائه کردند و اظهار شد که این جرم آسمانی یک سیارک مصنوعی ساخته‌شده توسط موجوداتی فضایی است که به فناوری‌های فوق پیشرفته دسترسی دارند. این نظریه بسیاری از ابهامات موجود در مورد قمر زمین را در آن دوره، توضیح می‌داد و از زمان انتشار مقاله مربوط به نظریه مطرح‌شده تاکنون، بحث و گفتگو در مورد ادعای واسین و شربکوف ادامه دارد.

از دهه ۷۰ تاکنون هم اکتشافات عجیبی در مورد قمر زمین صورت گرفته است؛ به عنوان مثال، سال‌ها پیش پروژه‌ای به نام ماموریت کلمنتین (Clementine Mission) که یکی از دستاوردهای آن، پیدا کردن آب در قطب‌های ماه بود، بحث شگفتی‌های قمر زمین را با ثبت برخی اطلاعات و تصاویر داغ کرد.

دکتر جان برندنبرگ (John Brandenburg)، یکی از مدیران ارشد این پروژه می‌گوید که ماموریت کلمنتین از ابتدا برای مطمئن شدن از این موضوع بود که آیا کسی در حال ساختن پایگاه‌های مخفی بر روی قمر زمین است یا خیر؛ در میان تمامی تصاویر تهیه‌شده که احتمال وجود سازه‌های غیرطبیعی را تایید می‌کردند، در یک عکس سازه‌ای خطی با طول چند کیلومتر نشان داده شده بود که توجه را از همه بیشتر به خود جلب می‌کرد.

برندنبرگ در یکی از مصاحبه‌هایش اظهار کرده بود که دیدن چنین عکسی باعث نگرانی او می‌شود و احتمال ساخته شدن این سازه توسط موجوداتی غیر از ساکنین زمین،‌ کم نیست.

علاوه بر تصاویر، مواد عجیب و غیرمعمولی هم بر روی ماه پیدا شده است؛ دانشمندان تاکنون بر روی سطح قمر زمین تعدادی از فلزهای فرآوری شده مانند برنج و یا عناصری مثل اورانیوم ۲۳۶ و نپتونیم ۲۳۷ را کشف کرده‌اند که هیچ‌گاه به صورت طبیعی کشف نشده‌اند؛ مثلا، اورانیوم ۲۳۶ به عنوان یکی از ضایعات راکتورهای هسته‌ای شناخته می‌شود و برنج هم از ترکیب عناصر مس و روی به وجود می‌آید.

همچنین، یکی از نویسندگان معروف آمریکایی به نام آیزاک آسیموف (Isaac Asimov) در مورد ماه نوشته است که این جرم آسمانی بیش از حد بزرگ است که توسط جاذبه زمین در داخل مدار کنونی‌اش قرار گرفته باشد و احتمال دایره‌ای شدن حرکت این قمر به دور سیاره میزبان به دلیل بزرگی آن،‌ بسیار پایین به نظر می‌رسد.

ادعاهای جان لییر در مورد جمعیت ساکن ماه

همانطور که اشاره شد، جان لییر سابقه درخشانی در پرواز دارد و در کنار داشتن ۱۷ رکورد جهانی سرعت، ماموریت‌های هوایی گوناگونی را برای CIA و آژانس‌های دولتی انجام داده است؛ لییر پس صحبت کردن با یکی از پرسنل نیروی هوایی آمریکا که فرود آمدن یک یوفو یا همان شی ناشناس پرنده را در انگلستان دیده بود، به حوزه یوفولوژی علاقه‌مند شد.

ادعاهای لییر در کنار نظرات تعداد زیادی از فضانوردان و دانشمندان مهم دیگری قرار می‌گیرد که به تصورات ما در مورد قمر زمین،‌ رنگ و بویی فرازمینی می‌دهند؛ با این تفاسیر، آیا ممکن است که این صحبت‌ها درست باشد؟ آیا مدارک ارائه‌شده برای باور ادعاها کافی است و اگر واقعا تمدنی بر روی ماه قرار گرفته،‌ چرا آژانس‌های فضایی صحبتی در مورد آن مطرح نمی‌کنند.

از طرف دیگر، چرا در سفرهای متعدد فضانوردان به ماه خبری از موجودات فضایی نبود و هیچ دانشمند دولتی و یا آماتوری نشانه واضح‌تری از وجود فرازمینی‌ها بر روی قمر زمین ارائه نمی‌دهد؟ از زمان پیدایش بشر بر روی سیاره ناشناخته‌های بی‌شماری وجود داشته‌اند که به کمک علم، ارتباط آن‌ها با عوامل ماورا الطبیعه نقض شده است. برخی از متخصصان بر این باورند که رمز و رازهای ماه با دانش و فناوری کنونی قابل‌توجهی نیستند و نیاز به گسترش بیشتر تکنولوژی‌ها وجود دارد.

با این حال می‌تواند اطمینان داشت که گذر زمان و تلاش آگاهانه و بی‌وقفه بشر برای دستیابی به حقیقت، تمامی ابهامات موجود در این رابطه را برطرف می‌کند.

یک سایت برای دوست داران نجوم و سیارات