بایگانی ماهیانه: مارس 2018

دانشمندان چگونه در فضا کشاورزی می‌کنند؟

با اینکه در ماموریت‌های فضاپیمای آپولو، آزمایش‌های متعددی در مورد امکان کاشت گیاهان در خاک سطح ماه به انجام رسید، اما این آزمایش‌ها به اندازه‌ای نبود که مشخص کند آیا می‌توان از این خاک برای تامین مواد غذایی مورد نیاز انسان توسط منابع گیاهی بهره گرفت یا خیر. خاک سطح ماه از جنس سنگ‌های بازالتی و نیز دیگر مواد آتشفشانی است. تاکنون چند تیم پژوهشی به بررسی امکان کاشت گیاهان با استفاده از خاکی مشابه آنچه روی سطح ماه یا مریخ یافت می‌شود پرداخته‌اند. گفتنی است خاک سطح ماه و مریخ شباهت زیادی به خاک مناطق آتشفشانی روی زمین دارد.

برای نمونه، گروهی از دانشمندان هلندی اعلام کردند که توانستند چهار گیاه گندم، گوجه فرنگی، تره و خردل را به مدت ۵۰ روز و بدون هرگونه مواد افزودنی در چنین خاکی پرورش دهند. جالب اینجاست که میزان رشد این گیاهان در این نوع خاک آتشفشانی از میزان رشد آنها در خاک کم‌کیفیت زمینی هم بهتر بود.

سیستم تولید گیاه(که با نام تجهیزات گیاهی نیز شناخته می­ شود) در ایستگاه فضایی برای پرورش گیاهان درون گلخانه‌ای پلاستیکی در جاذبۀ ناچیز می ­باشد. این آزمایش شامل یک چادر پلاستیکی تاشو است که جو قابل کنترلی داشته و به منظور افزایش رشد سبزیجات، با چراغ‌های LED به رنگ قرمز، آبی و سبز مجهز شده است. از آنجایی که خاک با سفر فضایی همخوانی ندارد، بذر گیاهان در “بالشتک”هایی قرار دارند که در نقش خاک، آب را حفظ کرده و محل مورد نیاز برای رشد ریشه گیاهان را فراهم می ­کند. برخی پژوهش‌ها نشان می‌دهد که شرایط غیرعادی جاذبه کم فضا، گیاهان را تحت فشار قرار می دهد، اما گیاهان خودشان را با شرایط وفق می دهند و می توانند برای آینده کشاورزی نجومی سودمند باشند.

ریشه‌های گیاهان معمولأ به طور نزولی درون خاک رشد می کنند و به دنبال آب و مواد مغذی هستند اما در فضا، جوانه‌ها نمی‌دانستند کدام مسیر نزولی است. این امر باعث شد الگوهای تصادفی از رشد ریشه به وجود بیاید که بهتر از این است که دانه اصلأ رشد نکند. اگرچه آنها سعی کردند با محیط سازگاری پیدا کنند، مطالعه ژنتیکی نشان داد که محیط ریزگرانش گیاهان را تحت فشار قرار داد. ژن‌های خاصی که معمولأ تحت شرایط استرس زا مثل گرما، سرما و شوری بیان می شوند در مقادیر بالایی شناسایی شدند. تابش اشعۀ قرمز بر روی دانه‌ها به نظر با اثرات منفی جاذبه اندک مقابله کرد و رشد سلولی گیاهان را ادامه داد. رفتار گیاهان به طور واضح تحت تأثیر قرار گرفته بود، اما نتایج نشان می دهد که ریزگرانش بدترین دشمن محصولات فضایی نیست – افتخار آن به تابش زیاد نیز می‌رسد.

اگر ما انسان‌ها بخواهیم به گونه‌هایی بین سیاره‌ای تبدیل شویم – هدفی که ایلان ماسک زندگی‌اش را برای رسیدن به آن اختصاص داده – باید یاد بگیریم غذا را در فضا تولید کنیم. جاذبه کم، تابش بیش از حد و کمبود آب همگی محصولات فضایی را خراب می کنند، بنابراین ما (و گیاهان) باید یاد بگیریم چگونه این موانع را کنار بزنیم. دانشمندان اعتقاد دارند که برای سفرهای فضایی طولانی هیچ چاره‌ای به غیر از ایجاد چرخه‌های بسته وجود ندارد. شاید غذایی که در فضا رویانده شود نصف نیازهای روزانه فضانوردان را تأمین کند، ضمن اینکه چرخه اکسیژن و بازیافت آب را به میزان زیاد افزایش دهد. شاید این روز درست هنگامی برسد که اولین مأموریت فضایی چند ساله برای سفر به اعماق فضا، آغاز شده باشد.

نویسنده و گرداورنده: سمیر الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منابع بیشتر: newatlas.com , wageningenur , theguardian.com

seeker.com , futurism.com , newscientist.com , NASA

شکوه یک جهان جزیره‌ای

بیگ بنگ: کهکشان درخشان NGC 253 یکی از روشن‌ترین کهکشان‌های مارپیچیِ قابل رویت و همچنین یکی از پرغبارترین کهکشان‌ها می باشد. برخی بخاطر ظاهر این کهکشان در تلسکوپ‌ها آن را «کهکشان دلار نقره‌ای» می نامند یا بخاطر جایگاهش در مرزهای صورت‌فلکی سنگتراش به آن «کهکشان سنگتراش» می گویند.

این جهان جزیره‌ای غباری که در سال ۱۷۸۳ توسط ریاضیدان و ستاره‌شناس “کارولین هرشل” کشف شد ۱۰ میلیون سال نوری با زمین فاصله دارد. این کهکشان که تقریبأ ۷۰ هزار سال نوری وسعت دارد بزرگترین عضوِ گروه کهکشان‌های سنگتراش است که به گروه کهکشان‌های محلی‌مان تعلق دارد. علاوه بر خطوط غباری مارپیچی، پیچک‌های غبار در این عکس رنگی به نظر می رسد از دیسک کهکشانی حاوی خوشه‌های ستاره‌ای جوان و مناطق تشکیل ستاره، نشأت می گیرند. NGC 253 همچنین به عنوان یک منبع قوی از پرتوهای ایکس و پرتوهای گامای پرانرژی شناخته می شود که احتمالأ بخاطر سیاهچالۀ پرجرم در نزدیکی مرکز این کهکشان می باشد. در ویدیوی کوتاه زیر پرواز بر فراز NGC 253، سفری به فضای خارج کهکشانی را تجربه کنید.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

image_pdfimage_print

کشف فرمولی برای عدد پی(π)

بیگ بنگ: دانشمندان در سال ۲۰۱۵ برای اولین بار به چیز شگفت‌انگیزی دست یافتند؛ فرمولی کلاسیک برای «عدد π» که در دنیای فیزیک کوانتومی پنهان شده بود. «عدد π» نسبت میان محیط یک دایره و قطر آن است و در علم ریاضی اهمیتی والا دارد. اما این اولین‌بار بود که دانشمندان در هنگام استفاده از مکانیک کوانتومی برای مقایسه سطح انرژی یک اتم هیدروژن به نهفتگی آن در فیزیک پی بردند.

به گزارش بیگ بنگ، چرا این اکتشاف هیجان انگیز بود؟ خب، زیرا از پیوند ویژه و ناشناخته میان ریاضی و فیزیک کوانتومی پرده برداشته است. «تمار فریدمن» یکی از محققان ارشد و ریاضیدان در دانشگاه روچستر آمریکا گفت: «این واقعا فوق العاده است که یک فرمول کاملا ریاضی متعلق به قرن هفدهم نشانه هایی از نوعی سیستم فیزیکی داشته باشد که ۳۰۰ سال بعد از کشف شده است.»

این اکتشاف زمانی به عمل آمد که «کارل هیگن» فیزیکدان ذرات در دانشگاه روچستر مشغول تدریس در کلاس مکانیک کوانتومی بود و نحوه استفاده از یک روش مکانیک کوانتومی موسوم به «اصل تغییر» را برای تقریب زدن حالات انرژی یک اتم هیدروژن توضیح میداد. او در حین مقایسه این مقادیر با محاسبات قراردادی به یک روند غیرعادی در نسبت‌ها پی برد. او از فریدمن درخواست کرد تا در بررسی این روند به وی کمک کند و آنان خیلی زود فهمیدند که روند مذکور نمودی از فرمول والیس برای «عدد π» می باشد. هیگن افزود: «ما دنبال فرمول والیس برای عدد پی نمی گشتیم و ما به طور تصادفی از وجودش آگاه شدیم.»

فریدمن نیز بیان کرد: «ما به طور کامل شگفت‌زده شدیم. وقتی فرمول والیس را از معادلات مربوط به اتم هیدروژن بدست آوردیم، من از خوشحالی بالا و پایین می پریدم.» از سال ۱۶۵۵، شواهد زیادی برای اثبات فرمول والیس ارائه شده است، اما قبل از این، همه آن فرمول‌ها ریشه در دنیای ریاضی داشتند. «کِوین نادسون» محقق و ریاضیدان می گوید: «این تقریبا مثل یک جادوست. اینکه یک فرمول برای عدد پی در درون مکانیک کوانتومی اتم هیدروژن پنهان شده باشد، بسیار متحیر کننده و جالب است. این در طول ۸۰ سال گذشته به صورت یک راز باقی مانده بود. من از افشای آن خیلی خوشحالم.» احتمالا پیوندهای رازآلود دیگری هم وجود دارد که بین مکانیک کوانتومی و ریاضی محض برای خود جا باز کرده اند. نتایج این تحقیق در مجله Mathematical Physics منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

image_pdfimage_print

دانلود آهنگ جدید علی عبدالمالکی بنام واسه تو

دانلود آهنگ جدید علی عبدالمالکی بنام واسه تو

Download New Song Ali Abdolmaleki Called Vase To

خواننده : علی عبدالمالکی ، شعر : حدیث دهقان ، موزیک : فواد غفاری ، تنظيم و ميكس مسترينگ : مصطفى مومنى

Ali-Abdolmaleki-Vase-To دانلود آهنگ جدید علی عبدالمالکی بنام واسه تو

آهنگ واسه تو از علی عبدالمالکی

 

 

 

دانلود آهنگ جدید علی عبدالمالکی بنام واسه تو با کیفیت ۱۲۸ و ۳۲۰

 

 

 
کد پخش آنلاین آهنگ واسه تو از علی عبدالمالکی برای وبلاگ :

ابرشعله‌های پروکسیما قنطورس، شکل‌گیری حیات را دشوار می‌کند

بیگ بنگ: مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که سیارۀ سنگی که به دور نزدیک‌ترین ستاره به خورشید می‌چرخد، توسط شعله‌ای فوق‌العاده قوی ضربه خورده است. این خبر برای افرادی که امیدوار بودند این سیارۀ بیگانه، که “پروکسیما بی” نام دارد، میزبان حیات باشد کمی بد است.

تصویری هنری از شعله‌های پروکسیما قنطورس. در اینجا شعله‌ای ده برابر بزرگ‌تر از شعله بزرگ خورشید را می بینیم، این شعله سیارۀ پروکسیما بی را می‌سوزاند و تابش آن حدود ۴۰۰۰ برابر بیشتر از تابشی است که زمین از شعله‌های خورشیدی دریافت می‌کند.

به گزارش بیگ بنگ، مردیث مک گرگور نویسنده ارشد این مطالعه، از مؤسسه علوم کارنگی در واشنگتن گفت: «احتمال دارد که پروکسیما بی در طول این شعله توسط تابشِ پرانرژی سوزانده شده باشد. در طول میلیاردها سال از زمان شکل‌گیریِ پروکسیما بی، شعله‌هایی شبیه به این شعله می‌توانسته‌اند هر گونه اتمسفر یا اقیانوسی را تبخیر و خشک کنند و سطح آن را استریل کنند، یعنی قابلیت سکنی می‌تواند بیش از این باشد که فقط فاصلۀ مناسبی از ستاره میزبان داشته باشد تا حاوی آب مایع باشد.»

از زمان کشف پروکسیما بی در آگوست ۲۰۱۶، این سیاره در میان دانشمندان توجه بسیار زیادی را به خود جلب کرده و بسیار هیجان‌آور بوده است. جرم این سیاره فقط کمی بیشتر از زمین است؛ که نشان می‌دهد جهانی سنگی است. و به نظر می‌رسد که پروکسیما بی در منطقۀ قابل سکونتِ ستاره میزبانِ خود می‌چرخد- محدودۀ مسافت‌های پشتیبانیِ آب مایع که مک گرگور به آن اشاره کرده است.

ستارۀ میزبانش، پروکسیما قنطورس نام دارد، یک کوتوله سرخ که فقط ۴٫۲ سال نوری از خورشید فاصله دارد. کوتوله‌های سرخ، کوچک‌تر و کم‌نورتر از خورشید هستند در نتیجه مناطق قابل سکونت آنها، نسبت به ستاره‌های خورشیدمانند، بسیار نزدیک‌تر است. به عنوان مثال سیارۀ پروکسیما بی فقط در فاصله ۷٫۵ میلیون کیلومتری به دورِ ستاره پروکسیما قنطورس می‌چرخد و هر ۱۱٫۲ روزِ زمینی یک دورِ کامل می‌زند. (در مقایسه، زمین تقریبا در فاصلۀ ۱۵۰ میلیون کیلومتری، از خورشید فاصله دارد.)

چنین نزدیکی، سوالاتی را در مورد قابلیت سکونت احتمالیِ پروکسیما بی و جهان‌های مشابه به وجود می‌آورد. سیاره‌های کوتوله سرخ که آن قدر نزدیک هستند که در منطقه قابل سکونت قرار گیرند، احتمالاً به طور کلی قفل شده‌اند، یعنی همیشه سمت مشابهی را به ستاره‌های والد خود و در نتیجه اخترشناسان نشان می دهند. بنابراین یک سمتِ پروکسیما بی ممکن است داغ و آتشین باشد در حالی که سمت دیگر سرد و تاریک باشد.

به گفته برخی دانشمندان این احتمال وجود دارد که اتمسفری ضخیم، گرما را به طور منظم در اطراف سیاراتِ قفل‌شده پخش می‌کنند، و حداقل برخی از بخش‌های این جهان‌ها را قابل سکونت می‌سازند. اما پروکسیما بی و هم‌تبارانِ آن با یک چالش دیگرِ قابلیت سکنی هم مواجه هستند: فوران‌های ستاره‌ای. کوتوله‌های سرخ ستاره‌های بسیار فعالی هستند و بسیاری از شعله‌های قدرتمند را خاموش می‌کنند، به ویژه وقتی جوان هستند. بنابراین اخترشناسان می‌دانستند که پروکسیما بی، در طول اعصار متمادی متحمل آسیب‌های بسیار زیادی شده است- اما این مطالعۀ جدید نشان می‌دهد که این آسیب بزرگ‌تر از چیزی است که دانشمندان تصور می‌کردند.

مک گرگور و همکارانش مشاهدات پروکسیما قنطورس که در اوایل سال قبل توسط ALMA (آرایۀ میلی‌متری/ زیرمیلی‌متری بزرگ آتاکاما)، شبکه‌ای از تلسکوپ‌های رادیویی در شیلی، انجام گرفته است را دوباره تجزیه و تحلیل کردند. این پژوهشگران کشف کردند که آلما در روز ۲۴ مارس یک انفجار شدید را کشف کرده است؛ انفجار عظیمی که ده برابر درخشان‌تر از هرگونه انفجارهای خورشیدی بود.

محققان گفتند این انفجار، درخشندگیِ پروکسیما قنطورس را به ضریبِ ۱۰۰۰ بر ۱۰ ثانیه افزایش داد. مک گرگور گفت: «۲۴ مارس سال ۲۰۱۷ یک روز معمولی برای پروکسیما قنطورس نبود.» تجزیه و تحلیل این تیم، بر اساس این فرضیه که منظومه پروکسیما قنطورس دارای حلقه‌هایی از گرد و غبار و سنگ است که به کمربندهای کویپر و سیارکی در منظومه شمسی ما شباهت دارد، وجود آب سرد را نیز نشان می‌دهد.

آن تفسیر- تفسیری جالب که به وجود احتمالی سیارات کشف‌نشده در مجاورت پروکسیما بی اشاره دارد- عمدتاً مبتنی بر این مشاهدات شبیه به آلما بوده است. به نظر می‌رسد آن یافته‌ها نشان می‌دهند که چیزی در این منظومه، دوباره نور ستاره‌ای در طول موج‌های طولانی تشعشع می‌کند. اعضای این تیم گفتند اما آن تجزیه و تحلیل اصلی، ابرشعله را در نظر نگرفته است. محققان گفتند انفجار ۲۴ مارس احتمالاً دلیل درخشندگیِ بیش از اندازۀ مشاهده‌ شده در ستارۀ پروکسیما قنطورس بوده است، که نیاز به داشتنِ کمربندهای گرد و غبار را از بین می‌برد.

آلیشیا وینبرگر از مؤسسه کارنگی، در همین بیانیه گفت: «در حال حاضر هیچ دلیلی وجود ندارد که فکر کنیم مقدار قابل توجهی گرد و غبار در اطراف پروکسیما قنطورس وجود دارد. همچنین هنوز هیچ اطلاعاتی وجود ندارد که نشان دهد که این ستاره، مانند منظومه ما، منظومۀ غنی از سیاره دارد.» جزئیات بیشتر این پژوهش در The Astrophysical Journal Letters منتشر شده است.

ترجمه: زهرا جهانبانی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: space.com

image_pdfimage_print

دانلود آهنگ جدید علی لهراسبی بنام بهت نمیاد

دانلود آهنگ جدید علی لهراسبی بنام بهت نمیاد

Download New Song Ali Lohrasbi Called Behet Nemiad

خواننده : علی لهراسبی ، شعر : میلاد فلاح ، تولید کننده : محمد لطفی

Ali-Lohrasbi-Behet-Nemiad دانلود آهنگ جدید علی لهراسبی بنام بهت نمیاد

آهنگ بهت نمیاد از علی لهراسبی

 

 

 

دانلود آهنگ جدید علی لهراسبی بنام بهت نمیاد با کیفیت ۱۲۸ و ۳۲۰

 

 

 
کد پخش آنلاين آهنگ بهت نمیاد از علی لهراسبی براي وبلاگ :

نمایی تماشایی از صورت فلکی شکارچی

بیگ بنگ: آیا این صورت‌فلکی را تشخیص می دهید؟ اگرچه این صورت فلکی یکی از قابل تشخیص‌ترین گروه‌های ستاره‌ای در آسمان است، شمایل‌های شکارچی آنگونه که در این عکس رنگی دیده می شوند به چشم انسان رنگارنگ نیستند.

در این عکس دیجیتالی ۲۰ آیتمی، آلفای شکارچی(Betelgeuse) غول‌پیکر به عنوان درخشان‌ترین ستاره در بالا سمت چپ به رنگ نارنجی پررنگ دیده می شود. ستارگان آبی داغ شکارچی بیشمارند، مثلا ستارۀ بزرگ بتای شکارچی(Rigel) در پایین سمت راست قرار دارد و ستارۀ گاما شکارچی(Bellatrix) در بالا سمت راست، کمربند شکارچی را تشکیل می دهد. این سه ستاره همگی حدود ۱۵۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارند و از ابرهای بین ستاره‌ای این صورت فلکی متولد شده‌اند. در زیر کمربند شکارچی یک لکۀ مبهم و قرمز رنگ وجود دارد که آشنا به نظر می رسد – پرورشگاه ستاره‌ای که سحابی شکارچی نامیده می شود. همچنین حلقۀ بارنارد با چشم غیرمسلح بخوبی دیده نمی شود اما با دوربین قابل مشاهده است – یک سحابی نشری گازی عظیم در اطراف ِ کمربند و سحابی شکارچی که بیش از ۱۰۰ سال پیش توسط عکاس پیشگام “ای.ای. بارنارد” به ثبت رسید.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: apod

image_pdfimage_print

آخرین مقالۀ هاوکینگ به اثبات “چندجهانی” کمک می‌کند

بیگ بنگ: آخرین مقاله علمی استیون هاوکینگ ریاضیات لازم برای کمک به جستجوی اعماق فضا را ارائه می دهد تا شواهدی برای اثبات نظریۀ چند جهانی بدست آورد. این ایده از وجود جهان‌های دیگر بجز جهان ما صحبت می کند.

به گزارش بیگ بنگ، دو هفته قبل از مرگ، استیون هاوکینگ بازبینی نهایی آخرین مقالۀ علمی‌اش را ارائه داد. این نظریه توضیح می دهد که بشر چگونه می تواند جهان‌های موازی را کشف کند.

آخرین مقاله علمی هاوکینگ:

این مقاله تحت عنوان “یک خروج یکنواخت از تورم ابدی” می تواند مهمترین میراث فیزیکدانان نظری باشد زیرا ریاضیات پیشگامانه‌ای را مطرح می کند که به کشف اثراتی از چند بیگ بنگ کمک می کند. هدف این مقاله حل مسئله‌ای است که هاوکینگ در سال ۱۹۸۳ در نظریۀ “بدون مرز” مطرح کرد. جهان با یک بیگ بنگ آغاز شد. این نظریه حتی تعداد نامحدودی بیگ بنگ را پیش‌بینی می کند که هر کدام جهان خود را با قوانین فیزیکی خاص مخصوص به خود ساخته‌اند.

اثبات نظریه چند جهانی:

نظریه چندجهانی بیان می کند که جهان‌های دیگری بجز جهان ما وجود دارند. اما این ایده یک پارادوکس ریاضیاتی را مطرح می کند زیرا به نظر اندازه‌گیری آن غیرممکن است. مقالات جدید ریاضیات لازم برای کاوش اعماق فضا را پیشنهاد می دهند تا شواهدی برای جستجوی وجود جهان‌های بیشتر بدست آید. شواهد چند جهانی در تابش پس زمینه کیهانی قابل اندازه‌گیری است که به آغاز جهان بازمی گردد و یک فضاپیما با حسگرهای درست می تواند آن را اندازه بگیرد.

توماس هرتوگ از دانشگاه لوون انگلیس در بلژیک که با هاوکینگ بر روی این نظریه کار می کرد و در نگارش آن کمک کرد (این مقاله در حال حاضر در یک مجلۀ علمی پیشرو در حال بازبینی است) گفت که هدف این مقاله تبدیل ایدۀ چند جهانی به یک چارچوب قابل آزمایش است.

سیاهچاله‌ها، درگاهی به جهان‌های دیگر:

بسیاری از دانشمندان برای توضیح بعضی از پدیده‌های مشاهده شده در کیهان از نظریه چندجهانی استفاده می کنند. در سال ۲۰۱۵، یک کیهان‌شناس در کلتک بیان کرد که یک درخشش عجیب در لبۀ کهکشان راه شیری می تواند اثباتی بر یک جهان موازی باشد. محققان یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ نیز بیان کردند که “نقطۀ سرد کیهانی” در فضا می تواند ناشی از برخورد بین جهان ما و جهانی دیگر باشد.

وجود چند جهانی هنوز اثبات نشده اما آخرین مقالۀ هاوکینگ می تواند راه را برای کشف شواهدی از چندجهانی باز کند. هاوکینگ ایده خارق‌العادۀ عبور از درون سیاهچاله بعنوان درگاهی همچون کرمچاله را رد نکرد. در این ایده، سیاهچاله‌ها به عنوان درگاهی به جهان‌های دیگر در نظر گرفته می شوند. هاوکینگ در سخنرانی گفت: «اشیا می توانند از سیاهچاله خارج شوند و به خارج از آن یا جهانی دیگر بروند. بنابراین اگر حس کردید درون یک سیاهچاله هستید، تسلیم نشوید. یک راه خروج آنجا است.» هاوکینگ روز چهارشنبه، ۱۴ مارس ۲۰۱۸ در کمبریج انگلستان در ۷۶ سالگی درگذشت.

ترجمه: سحر  الله‌وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: techtimes.com

image_pdfimage_print

آلما شبکه‌ای از رشته‌ها را در زایشگاهی ستاره‌ای آشکار کرد

آلما شبکه‌ای از رشته‌ها را در زایشگاهی ستاره‌ای آشکار کرد

داده‌های جدید از آرایه میلی‌متری و زیرمیلی‌متری بزرگ آتاکاما یا «آلما» (ALMA) و دیگر تلسکوپ‌ها برای ایجاد این تصویر خیره‌کننده به کار رفته است که شبکه‌ای رشته‌ای را در سحابی جبار نشان می‌دهد. ساختارهای رشته‌ای در این تصویر تماشایی،  به رنگ قرمز گرم و آتشین مشاهده می‌شوند، اما در واقعیت چنان سرد هستند که ستاره‌شناسان باید از تلسکوپ‌هایی مانند آلما برای مشاهده آن‌ها استفاده کنند.

این تصویر دیدنی و غیرعادی بخشی از سحابی معروف جبار را نشان می‌دهد که یک منطقه تشکیل ستاره‌ها ‌است و در فاصله‌ حدود ۱۳۵۰ سال نوری از زمین واقع است. مجموعه ستاره‌های آبی روشن و سفید در سمت چپ و پایین تصویر، خوشه ذوزنقه است. این خوشه از ستاره‌های داغ جوان تشکیل شده‌ که فقط چند میلیون سال عمر دارند و قلب سحابی جبار و عامل اصلی برانگیختگی این سحابی بزرگ هستند.

ساختارهای تار مانند در این تصویر بزرگ، رشته‌های طولانی گاز سرد هستند که فقط برای تلسکوپ‌هایی که در محدوده طول موج میلیمتری کار می‌کنند قابل مشاهده هستند.آن‌ها در هیچ‌یک از دو طول موج مرئی و فروسرخ قابل مشاهده نیستند و آلماتنها ابزار موجود برای اخترشناسان برای بررسی آن‌ها است. این گاز باعث شکل‌گیری ستاره‌های نوزاد می‌شود؛ به این ترتیب که به تدریج تحت نیروی گرانش خود فرو می‌ریزد تا زمانی که به اندازه کافی فشرده و تبدیل به یک پیش‌‍‌ستاره ‌شود.

 دانشمندانی که این داده‌ها را جمع‌آوری کردند، به کمک آلمابه دنبال ردپای گاز +N۲H (دیازنیلیوم) بودند که بخشی از این سازه‌ها را تشکیل می‌دهد.  از طریق انجام این پژوهش، این دانشمندان موفق به شناسایی شبکه‌ای از ۵۵ رشته شدند.

سحابی جبار نزدیک‌ترین منطقه ستاره‌زایی شدید به زمین است و به همین دلیل اخترشناسان برای شناختن نحوه شکل‌گیری ستاره‌ها و تکامل آن‌ها در چند میلیون سال اول زندگی خود، آن را به‌طور دقیق بررسی می‌کنند.

جوانترین کهکشان­‌های کیهان، چرخشی مشابه کهکشان ما دارند

بیگ بنگ: اخترشناسان ۱۳ میلیارد سال اخیر را بررسی کرده و کهکشان­‌های قدیمی یافتند که حرکت چرخشی مشابهی با کهکشان­های امروزی دارند. انتظار نمی­رفت این نوع چرخش در کهکشان­‌های متلاطم و جوان جهان امروزی دیده شود.

به گزارش بیگ بنگ، دکتر رنسک اسمیت از موسسه­ کیهان­شناسی کاولی در دانشگاه کمبریج در کنفرانس “مجمع ستاره‌­شناسی آمریکا” اظهار داشت: «ما برای اولین بارحرکت گازها در کهکشان­‌های اولیه را مشاهده نمودیم و با اینکه ما ۲ کهکشان با این ویژگی را رصد کردیم، باید کهکشان­های قدیمی دیگری باشند که به سرعت رشد کرده و به این حد از تکامل رسیده باشند.»

به گفته اسمیت مشاهده حرکت گازها، جزئیات منحصر بفردی از تشکیل این کهکشان­ها فراهم کرده و پنجره‌­ای به سوی جهان آغازین باز می کند. اسمیت و همکارانش از تلسکوپ آلما (ALMA) در شیلی برای رصد دو کهکشان تازه متولد شده در طول موج­‌های فروسرخ استفاده کرده و متوجه شدند آنها ۱۲٫۹ میلیارد سال پیش، درست ۸۰۰ میلیون سال پس از بیگ­ بنگ وجود داشته‌­اند. اخترشناسان نگاه دقیق و عمیقی به کیهان انداختند تا نور قرمز از کهکشان­ها مشاهده کنند و فاصلۀ بسیار زیاد آنها با کهکشان راه ­شیری را تایید کنند.

اسمیت در این باره گفت: «با نگاهی به گذشته در می ­یابیم که در جهان آغازین (چند صد میلیون سال اول کیهان) اولین ستاره‌­ها و کهکشان­ها شکل گرفتند. تشعشعات این کهکشان­ها به تدریج هیدروژن خنثی موجود در جهان آغازین را یون­یده کرده که ما به این دوره، عصر “باز یونیزه ­شدن” می­ گوییم.» ویژگی طیفی کهکشان­‌های قدیمی و دور، خط‌های قطور گسیل هیدروژن با نام خطوط لیمان-آلفا می­ باشد و تنها در صورتی در طیف پدیدار می­ شوند که طول موج بخصوصی را از خود ساطع کنند.

اما مشکل رصد کهکشان­های این عصر از تاریخ اینجاست ابر تیرۀ هیدروژن خنثی، فوتون­‌های لیمان-آلفا را پراکنده کرده و رصد آنها، مخصوصا با تلسکوپ­‌های معمولی، مشکل می­ شود. اسمیت اظهار داشت که راه حل این مشکل، رصد طول موج متفاوتی است. مشاهدات تلسکوپ مذکور این امکان را فراهم می­ سازد. آنها با استفاده از تصاویر تلسکوپ­‌های فضایی هابل و اسپیتزر دو کهکشان را یافتند. داده‌ها نشان می­داد میزان نرخ تشکیل ستاره در این کهکشان­ها غیرمعمول است. اخترشناسان به کمک تلسکوپ آلما، متوجه تغییرات فرکانس کوچکی شدند.

اسمیت اظهار داشت: «این مسئله به ما نشان داد گازها حرکت می­ کنند؛ به این صورت که در سویی به طرف ما و در سوی دیگر در خلاف جهت ما حرکت می ­کنند. این موضوع احتمال چرخش را به میان می ­آورد که بسیار شبیه به کهکشان­‌های امروزی از جمله کهکشان راه ­شیری است. ما انتظار دیدن چنین چیزی را نداشتیم.» اسمیت اظهار داشت که جهان آغازین بسیار متلاطم بود و میزان بالایی از گازها به سوی کهکشان­ها روانه می­ شدند. علاوه بر آن، ابرنواخترهایی بودند که از کهکشان­ها گاز به بیرون پرتاب می­ کردند.

او اضافه کرد: «این اثرات به ما نشان دادند که حرکات کهکشان­های آغازین باید بسیار متلاطم و بی­ نظم بوده باشد؛ بنابراین رصد چنین وضعیتی در کهکشان­های امروزی تعجب­‌آور است، زیرا این مسئله نشان از بلوغ آن کهکشان دارد. وقتی حرکات نامنظم بر کهکشان حاکم نباشند، می ­توان گفت که کهکشان بسیار بالغ شده است. از این موضوع نتیجه می گیریم حداقل چند کهکشان باید با تکامل سریع خود به این مرحله رسیده باشند.»

اسمیت اظهار داشت این دو کهکشان شباهت بسیاری با کهکشان­های مربوط به ۳ میلیارد سال پس از بیگ­ بنگ می­ باشند که این دوره، اوج تشکیل ستاره در کیهان بود. کهکشان ­راه ­شیری ۵ برابر این کهکشان‌ها وسعت دارد اما این کهکشان­ها نرخ تشکیل ستارۀ بالاتری نسبت به دیگر کهکشان­های جهان آن دوره داشتند. محققان همچنین اطلاعاتی در خصوص شکل (مارپیچی یا بیضی) این کهکشان­ها کسب کردند.

اسمیت اضافه کرد: «معمولا تشکیل الگوی مارپیچی به زمان بیشتری نیاز دارد. ما توده­‌های متلاطمی را رصد کردیم که کهکشان هستند. بنابراین آنها کمی شبیه به کهکشان راه­ شیری اما متلاطم­‌تر هستند.» اسمیت اظهار داشت باید تحقیقات بیشتری انجام شود تا تفاوت این کهکشان­ها با کهکشان­های آن دوره اثبات شود یا اینکه تشخیص داده شود آنها توده‌­ای از کهکشان­های تکامل­ یافته می­ باشند. اسمیت پایان داد: «مشاهدات ما و تلسکوپ هابل، همگی به کهکشان­های طرد شده اشاره دارند. احتمالا این کهکشان­ها نسبت به دیگر همتایان خود تکامل بیشتری یافته­‌اند  و ما کنجکاویم علت آن را بدانیم.»

ترجمه: رضا کاظمی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: space.com

image_pdfimage_print